Κυριακή 4 Μάη 2014
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΥΓΕΙΑ
1. Βιωσιμότητα των συστημάτων Υγείας

Στον πρώτο άξονα, προσδιορίζεται η λειτουργία των δομών Υγείας όλων των βαθμίδων με «ριζική αναδιάταξη του υφιστάμενου εθνικού μοντέλου παροχής υπηρεσιών Υγείας, προκειμένου να βελτιωθεί ριζικά η σχέση κόστους - αποτελέσματος» και με «συνεχή μέτρηση της αποδοτικότητας και αποτελεσματικότητας (κόστος σε σχέση με το αποτέλεσμα)».

Γι' αυτό οι δημόσιες δομές λειτουργούν με κλειστούς προϋπολογισμούς και οικονομική αυτοτέλεια. Πρέπει να βρίσκουν έσοδα (πληρωμές) και να μειώνεται διαρκώς το κόστος λειτουργίας (υλικά, φάρμακα, μισθοί, ελαστικές σχέσεις εργασίας, εργολαβικά συνεργεία, συγχωνεύσεις κ.ά.). Αναφέρεται για τη «Νοσοκομειακή Περίθαλψη: Εισαγωγή σύγχρονων λειτουργικών μοντέλων (business models) στα νοσοκομεία, αξιολόγηση εφαρμοζόμενων διαδικασιών. Πιλοτικές συγχωνεύσεις εργαστηριακών και διοικητικών μονάδων γειτονικών νοσοκομείων. Αξιολόγηση της απόδοσης των μονάδων του ΕΣΥ βάσει στόχων».

Η «αξιολόγηση» στη Γερμανία

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν τα νοσοκομεία στη Γερμανία και η αξιολόγηση κλινικών, τμημάτων, δομών. Υπάρχουν 3 κατηγορίες νοσοκομείων: Τα κοινοτικά (κρατικά, κρατιδιακά και δημοτικά), τα νοσοκομεία της Εκκλησίας, ανθρωπιστικών οργανώσεων κ.λπ. και τα ιδιωτικά νοσοκομεία, κυρίως αλυσίδες και όμιλοι, όπου έχουν δημιουργηθεί μονοπωλιακές εταιρείες (π.χ. AMEOS, Klinikum, Vivantes, Sana, Asklepios, Deutscher Orden, Oberberg Kliniken). Οι ιδιωτικοποιήσεις νοσοκομείων συνεχίζονται, κυρίως των κοινοτικών. Εχει προχωρήσει η αγορά ακόμα και πανεπιστημιακών νοσοκομείων, π.χ. από την «Asklepios» το πανεπιστημιακό νοσοκομείο Αμβούργου.

Ανεξαρτήτως κατηγορίας, όλα τα νοσοκομεία λειτουργούν ξεκάθαρα με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, δηλαδή μείωση του κόστους και αύξηση του κέρδους, χωρίς επιδοτήσεις από τον κρατικό ή τον δημοτικό προϋπολογισμό. Σύμφωνα με το σύστημα DRG (Diagnosis Related Group) - στην Ελλάδα εφαρμόζεται ως Κλειστά Ενοποιημένα Νοσήλια - γίνεται ένα «γκρουπάρισμα» ασθενών και νόσων, που προβλέπει τη μέση διάρκεια νοσηλείας ανάλογα με την πάθηση, την αιτία εισαγωγής κ.λπ.

Αν ο νοσηλευόμενος παραμείνει παραπάνω από την προβλεπόμενη διάρκεια, θεωρείται πλέον «ζημία» για το νοσοκομείο. Στο τέλος κάθε εξαμήνου γίνεται απολογισμός (αξιολόγηση) των τμημάτων από τη διοίκηση του νοσοκομείου με κριτήρια το πλήθος των ασθενών (πληρότητα), την κερδοφόρα και ζημιογόνα μέση διάρκεια νοσηλείας και αναλόγως λαμβάνονται μέτρα για τα μη κερδοφόρα, όπως μείωση θέσεων ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού, μη κάλυψη κενών θέσεων, μη πληρωμή υπερωριών, πιέσεις από το διευθυντή του τμήματος για γρηγορότερη κίνηση ασθενών.

Επομένως, δεν πρόκειται για αξιολόγηση και ανάπτυξη των δημόσιων δομών και υπηρεσιών Υγείας - συνολικά στην ΕΕ, όχι μόνο στη Γερμανία - ανάλογα με τις υπάρχουσες ανάγκες και με εργαλείο την ολοένα εξέλιξη της τεχνολογίας, της επιστήμης, το υπάρχον επιστημονικό κι εργατικό δυναμικό. Αλλά με δεδομένη τη μείωση της κρατικής χρηματοδότησής τους και με κριτήριο πόσο «αποδοτικές» και «κερδοφόρες» είναι.

Κλείνουν κλινικές και ιατρεία

Στον ίδιο άξονα, της βιωσιμότητας των συστημάτων Υγείας, προβλέπεται «στην Πρωτοβάθμια Υγεία (...) αναδιάταξη των παρεχόμενων υπηρεσιών (τύποι υπηρεσιών και γεωγραφικά σημεία παροχής τους) σε αντιστοιχία με τη ζήτηση». Αν δηλαδή σε ένα νησί, σε ένα χωριό, σε μια κωμόπολη υπάρχουν λίγες χιλιάδες ή εκατοντάδες κάτοικοι γιατί να έχουν παιδίατρο, γυναικολόγο, κ.λπ.; Επίσης, σε μεγάλες πόλεις με δεκάδες χιλιάδες κατοίκους αν υπάρχει Κέντρο Υγείας και μονάδα Υγείας του ΕΟΠΥΥ, γιατί να μείνουν και τα δύο;

Στη Σουηδία, στο προάστιο Husby της Στοκχόλμης τα τελευταία 5 χρόνια έχουν κλείσει: Το ιατρικό κέντρο, το οδοντιατρικό κέντρο, το κέντρο μητέρας και παιδιού κ.ά. γιατί ακριβώς αυτές οι δραστηριότητες στο φτωχό προάστιο δεν επέφεραν ικανοποιητικά έσοδα ούτε για τους επιχειρηματίες, ούτε για το κράτος.

Αντίστοιχο παράδειγμα «επιχειρηματικών» κριτηρίων για τη λειτουργία των δημόσιων νοσοκομείων έχουμε και από τη Γαλλία. Το 2007 στο πλαίσιο της ρύθμισης Σαρκοζί (Γενική Μεταρρύθμιση Δημόσιων Πολιτικών), το υπουργείο Υγείας εισηγήθηκε το κλείσιμο των μαιευτικών κλινικών δημόσιων νοσοκομείων που πραγματοποιούν λιγότερους από 300 τοκετούς ετησίως, θεωρώντας ότι κοστίζουν υπερβολικά ακριβά. Επίσης, οι χειρουργικές κλινικές οφείλουν να πραγματοποιούν περισσότερες από 1.500 πράξεις ετησίως.

Στην Αγγλία έχουν μειωθεί οι κλίνες στα δημόσια νοσοκομεία κατά 4.000.

Ιδιωτικοποιήσεις και χαράτσωμα των ασθενών

Η βιωσιμότητα των συστημάτων Υγείας προϋποθέτει: «Εκσυγχρονισμό του τρόπου συγκρότησης και εφαρμογής της λίστας φαρμάκων (positive list), αναθεώρηση των επιπέδων συμμετοχής και του τρόπου εφαρμογής για εξειδικευμένα ακριβά φάρμακα» και φυσικά προϋποθέτει «επενδύσεις που θα πραγματοποιηθούν στον Τομέα με τη μορφή συγχρηματοδοτούμενων έργων, ή με άλλες μορφές».

Στη Μαδρίτη, σχεδιάζεται να περάσει σε ιδιώτες η διοίκηση 27 Κέντρων Υγείας (από τα 270 στην περιοχή) με τον ισχυρισμό ότι έτσι θα διασφαλιστούν οι υπηρεσίες Υγείας. Επίσης είναι σε εξέλιξη η ιδιωτικοποίηση 6 από τα 20 μεγάλα δημόσια νοσοκομεία. Η περιφερειακή κυβέρνηση της Μαδρίτης εκτιμά ότι θα εξοικονομήσει 168 εκατ. ευρώ ετησίως, ενώ για μια δεκαετία θα πληρώνει για κάθε Μαδριλένο κατά 20% λιγότερα στην Υγεία.

Επιβλήθηκε συμμετοχή των ασφαλισμένων Ισπανών κατά 10% στην αγορά συνταγογραφούμενων φαρμάκων, με αποτέλεσμα το 16,8% των συνταξιούχων να σταματήσει ορισμένα φάρμακα. Καθιερώθηκε η πληρωμή της μεταφοράς σε νοσοκομείο όταν πρόκειται για μη επείγοντα περιστατικά. Απέσυραν την κάρτα υγείας από τους «παράνομους» μετανάστες, που με τις επίσημες μετρήσεις υπολογίζονται σε 500.000 περίπου, εκ των οποίων 2.700 - 4.600 είναι οροθετικοί.

Στην Αγγλία έγινε η πρώτη ιδιωτικοποίηση δημόσιου νοσοκομείου (Χίντσινγκμπρουκ στο Χάντινγκτον,) με πρόσχημα «τη διάσωσή του από τη χρεοκοπία» με 10ετές συμβόλαιο ανάμεσα στη NHS (Εθνική Υπηρεσία Υγείας) και τη «Circle». Παράλληλα, υπάρχουν πληροφορίες ότι η γερμανική εταιρεία «Helios» βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις με το υπουργείο Υγείας για να αναλάβει τη διαχείριση νοσοκομείων, ενώ συζητιέται επίσης το κλείσιμο 20 δημόσιων νοσοκομείων. Στο μεταξύ, η «Southern Cross», η μεγαλύτερη ιδιωτική εταιρεία διαχείρισης οίκων ευγηρίας στη Βρετανία (750 ιδρύματα), βρίσκεται σχεδόν σε πτώχευση και έχει ανακοινώσει το σταδιακό κλείσιμό της.

Στην Κύπρο, από τον Αύγουστο του 2013 οι ασθενείς πληρώνουν στα εξωτερικά ιατρεία των δημόσιων νοσοκομείων 3 ευρώ για επίσκεψη σε γενικό γιατρό και 6 ευρώ σε ειδικό γιατρό, όπως επίσης και τέλος 0,50 ευρώ για κάθε χορηγούμενο φάρμακο και για κάθε εργαστηριακή εξέταση μέσω των ειδικών «ενσήμων υγείας», τα οποία προαγοράζει ο ασθενής από τα νοσοκομεία και τα ταχυδρομεία. Οι μετανάστες - πολίτες της ΕΕ και τρίτων χωρών - καταβάλλουν 15 ευρώ για επίσκεψη σε γενικό γιατρό και 30 ευρώ σε ειδικό γιατρό.

Ολοι οι ασθενείς πληρώνουν 10 ευρώ «εισιτήριο» στα επείγοντα. Μάλιστα, στη σχετική εγκύκλιο του υπουργείου Υγείας γίνεται ρητή αναφορά πως πρέπει να εξασφαλίζεται με κάθε μέσο ότι ο ασθενής θα πληρώνει τα 10 ευρώ, είτε ο ίδιος (αν έχει τις αισθήσεις του), είτε το πρόσωπο που τον μετέφερε στο νοσοκομείο, αλλιώς θα ακολουθείται η «νομική οδός» μέσω ειδικής φορολόγησης.

Διαρκής «διαθεσιμότητα», «κινητικότητα», «ελαστικότητα»

Σε μια τέτοια λειτουργία των δημόσιων υπηρεσιών πρέπει να προσαρμοστούν οι εργαζόμενοι στην Υγεία και οι εργασιακές σχέσεις τους. Ετσι προβλέπεται «αναλυτική αποτύπωση και παρακολούθηση όλων των κατηγοριών ανθρώπινων πόρων του Τομέα με αξιοποίηση Βάσης Δεδομένων, προκειμένου να υποστηριχθεί ο ετήσιος και μακροπρόθεσμος προγραμματισμός της απασχόλησής του, σε αντιστοιχία προς τις ανάγκες. Δημιουργία ηλεκτρονικού φακέλου προσωπικού ΕΣΥ με ψηφιοποίηση υφιστάμενου αρχείου». Οι εργαζόμενοι θα είναι σε μια διαρκή «διαθεσιμότητα» και «κινητικότητα», ώστε να προσαρμόζονται στα δεδομένα κάθε στιγμής, αφού δομές και υπηρεσίες θα καταργούνται, άλλες θα παραδίδονται στον επιχειρηματικό τομέα, ενώ τα κενά θα καλύπτονται προσωρινά με «ελαστική εργασία».

2. Η Υγεία ως επένδυση στο ανθρώπινο κεφάλαιο

Σε αυτόν τον άξονα, «στόχος είναι η διατήρηση της υγείας των πολιτών σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο που θα επιτρέπει την ενεργό συμμετοχή του στον παραγωγικό και κοινωνικό ιστό της χώρας». Το «ικανοποιητικό επίπεδο» είναι οι ...«ελάχιστες εγγυημένες» υπηρεσίες, που καμιά σχέση δεν έχουν με την αξιοποίηση των επιτευγμάτων και των δυνατοτήτων της εποχής για όλους. Δεν είναι τυχαίο ότι σε αυτόν τον άξονα - όπως και στον τρίτο άξονα - γίνεται λόγος μόνο για «δράσεις», «προγράμματα», «παρεμβάσεις», «εκστρατείες ενημέρωσης», δηλαδή αποσπασματικά και βραχυπρόθεσμα προγράμματα για ένα μικρό μέρος του πληθυσμού, κυρίως το εργατικό δυναμικό που έχει τις προϋποθέσεις να ενταχθεί στην παραγωγή.

Είναι ενδεικτικό πως στην Αγγλία, σύμφωνα με ανακοίνωση της Οργάνωσης «Κέντρο Στήριξης Καρκινοπαθών Μακμίλαν», το βρετανικό σύστημα Υγείας (NHS) «ξεγράφει» κάθε χρόνο χιλιάδες καρκινοπαθείς άνω των 65 ετών από τις υπηρεσίες, θεωρώντας ότι είναι «πολύ μεγάλοι» για θεραπεία. Η τύχη και η πορεία της θεραπευτικής αγωγής σε ασθενείς άνω των 65 ετών δεν καθορίζεται πάντα από ιατρικούς παράγοντες, αλλά από την ηλικία τους. Καταγράφονται πολλές περιπτώσεις ηλικιωμένων που αποκλείονται από φαρμακευτικές αγωγές, οι οποίες θα μπορούσαν να αυξήσουν το μέσο προσδόκιμο ζωής ή ακόμη και να θεραπεύσουν εντελώς κάποια ογκολογικά περιστατικά.

3. Μείωση των ανισοτήτων στον τομέα Υγείας

Με δεδομένο πως η καπιταλιστική ανάπτυξη έχει στο DNA της τις κοινωνικές ανισότητες, η ΕΕ ψάχνει τρόπους αυτές να «στρογγυλευτούν». Οι κυβερνήσεις των κρατών - μελών της ΕΕ θεωρούν δεδομένο ότι η Υγεία, η Πρόνοια και το Φάρμακο είναι εμπορεύματα, πεδία επενδύσεων και κερδοφορίας, ότι ο καθένας «αγοράζει» ανάλογα με το πορτοφόλι του. Η ΕΕ, λέγοντας «μείωση των ανισοτήτων», εννοεί να παίρνει από τους φτωχούς και να δίνει στους εξαθλιωμένους. Η χρηματοδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό, η αύξηση των εργοδοτικών εισφορών, η φορολόγηση του κεφαλαίου, αποτελούν εμπόδια στην ανταγωνιστικότητα, στην ανάκαμψη, στις επενδύσεις κ.λπ.

Ετσι, επιβλήθηκε π.χ. 1 ευρώ στους ασφαλισμένους για κάθε εκτέλεση συνταγής, για να εξοικονομηθούν χρήματα για τους ανασφάλιστους, ενώ η επιβολή των 25 ευρώ συμμετοχή στη νοσηλεία θα γινόταν - υποτίθεται - για να δέχονται ανασφάλιστους τα δημόσια νοσοκομεία...

Εξάλλου, τόσο στη χώρα μας, όσο και σε άλλες χώρες, τα κόμματα που προσκυνούν την ΕΕ ως υπηρέτες της καπιταλιστικής ανάπτυξης μιλούν μόνο για «κοινωνικά δίκτυα αλληλεγγύης», για «δίχτυ ασφαλείας», για «ελάχιστα πακέτα» για «ευπαθείς» - και μη - ομάδες. Δηλαδή, ελάχιστες, αποσπασματικές και στοχευμένες υπηρεσίες Υγείας με το ελάχιστο δυνατό κρατικό κόστος.

Αλλωστε, προϋπόθεση για τη «βιωσιμότητα» των συστημάτων Υγείας είναι ο «προσδιορισμός του καλυπτόμενου πληθυσμού και των προσφερόμενων πακέτων κάλυψης, συμπεριλαμβανομένου και του τρόπου και επιπέδου κάλυψης των ανασφάλιστων». Εδώ ξεκαθαρίζεται πως οι ασφαλισμένοι σε καμιά περίπτωση δεν θα έχουν δωρεάν πρόσβαση σε υψηλού επιπέδου υπηρεσίες Υγείας, αλλά ένα ελάχιστο πλαφόν παροχών, ανάλογα με το εισόδημα ή τις εισφορές. Φυσικά, για τους ανασφάλιστους είναι ακόμη χαμηλότερο αυτό το επίπεδο, με στοιχειώδεις παροχές «πτωχοκομείου»...

ΠΑΡΟΧΕΣ ΥΓΕΙΑΣ - ΠΡΟΝΟΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ
«Προς τα κάτω» η γενική τάση για όλους τους λαούς

Από απεργία των εργαζομένων στα δημόσια νοσοκομεία της Γαλλίας
Από απεργία των εργαζομένων στα δημόσια νοσοκομεία της Γαλλίας
Οι σχετικές ευρωπαϊκές κατευθύνσεις αποτυπώνονται στο έγγραφο της Επιτροπής «Επενδύοντας στην Υγεία» και περιλαμβάνονται στη Δέσμη Μέτρων για τις Κοινωνικές Επενδύσεις, η οποία εγκρίθηκε στις 20 Φλεβάρη 2013 από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή [Commission Staff Working Document «Investing in Health», Brussels, 20.2.2013 SWD(2013) 43 final].

Στη στρατηγική της ΕΕ «Υγεία 2014 - 2020» (που αποτελεί τμήμα της συνολικότερης στρατηγικής «Ευρώπη 2020»), σε εκθέσεις της ΕΕ, καθώς και στο πρόσφατο κείμενο της ελληνικής κυβέρνησης που διατυπώνει τις προτεραιότητες κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Προεδρίας στην ΕΕ, ορίζονται «στρατηγικές, προτεραιότητες και αντίστοιχες επενδυτικές κατευθύνσεις σε τρεις διακριτούς άξονες». Τους άξονες αυτούς και παραδείγματα από την εφαρμογή τους σε κράτη - μέλη της ΕΕ, παρουσιάζει παρακάτω ο «Ριζοσπάστης».


Από την απεργιακή κινητοποίηση στις 28 και 29 Ιούνη του 2011
Από την απεργιακή κινητοποίηση στις 28 και 29 Ιούνη του 2011

Οι περικοπές, οι πληρωμές των ασθενών, οι ιδιωτικοποιήσεις είναι προϋποθέσεις ανάπτυξης για την ΕΕ
Οι περικοπές, οι πληρωμές των ασθενών, οι ιδιωτικοποιήσεις είναι προϋποθέσεις ανάπτυξης για την ΕΕ

ΚΕΙΜΕΝΑ: Ελένη ΜΑΪΛΗ

ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ «ΕΥΡΩΠΗ 2020»
Ακρογωνιαίος λίθος της «αγοράς» η Υγεία

Οι περικοπές, οι πληρωμές, οι ιδιωτικοποιήσεις ως προϋποθέσεις για την ανάπτυξη

«Η Υγεία δεν είναι για πώληση». Από κινητοποίηση στη Μαδρίτη το Μάρτη του 2013
«Η Υγεία δεν είναι για πώληση». Από κινητοποίηση στη Μαδρίτη το Μάρτη του 2013
Περικοπές, ιδιωτικοποιήσεις δημόσιων μονάδων Υγείας και λειτουργία του δημόσιου τομέα με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, στη βάση «έσοδα - έξοδα». Σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες η ίδια ιστορία, ανεξάρτητα από τον τρόπο και την έκταση αυτών των περικοπών. Φυσικά, σε κάθε κράτος, η «αφετηρία» στο επίπεδο και στην έκταση των παροχών είναι διαφορετική και γι' αυτό οι επιπτώσεις στον πληθυσμό δεν είναι οι ίδιες. Επίσης, τα μέτρα που παίρνονται μπορεί να μην είναι ολόιδια στη μορφή τους, αλλά μοιάζουν.

Πάντως, το βέβαιο είναι πως οι περικοπές και η αύξηση των πληρωμών από τους ασθενείς αποτελούν γενική τάση σε όλα τα κράτη και ξεπερνούν κατά πολύ το «μνημόνιο», τις απόψεις ή το στιλ ενός υπουργού Υγείας, τη διαχείριση μιας κυβέρνησης, το νόμισμα μιας χώρας. Αποτελούν προϋποθέσεις για την καπιταλιστική ανάπτυξη, για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας. Μια ανάπτυξη, όπου οι ανάγκες του εργαζόμενου, του νέου, του αυτοαπασχολούμενου, του ανέργου, του αγρότη και των οικογενειών τους δεν έχουν καμιά θέση.

Στη Στρατηγική «Ευρώπη 2020» ξεκαθαρίζεται πως η μεγάλη πρόκληση για τις κυβερνήσεις των χωρών της ΕΕ είναι πώς με όλο και λιγότερη κρατική χρηματοδότηση στην Υγεία, τα συστήματα Υγείας θα είναι «βιώσιμα». Οπως αναφέρεται, «τα κράτη - μέλη αντιμετωπίζουν δημοσιονομικούς περιορισμούς όσον αφορά τη βιωσιμότητα των προϋπολογισμών τους για την Υγεία».

Ενδεικτικά, στην Ισπανία περικόπηκαν 700 δισ. ευρώ από τις κοινωνικές δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού του 2011. Στη Δανία με το πολυνομοσχέδιο (2013) «Σχέδιο ανάπτυξης 2» αφαιρέθηκαν 75 εκατ. κορόνες από τους τομείς της Κοινωνικής Πρόνοιας. Η χώρα «αποχαιρετά» το καθολικό δικαίωμα στις δωρεάν υπηρεσίες Υγείας - Πρόνοιας και πλέον οι σχετικά «πλουσιότεροι» κάτοικοι πληρώνουν για παροχές. «Θα δούμε το σύστημα παροχών σταδιακά να προσαρμόζεται στο πλαίσιο των συνθηκών που δημιουργεί η παγκοσμιοποίηση και ο διεθνής ανταγωνισμός», δήλωσε ο υπουργός Οικονομικών Bjarne Corydon. Αξίζει δε να σημειωθεί ότι οι Δανοί βαρύνονται με τους υψηλότερους φορολογικούς συντελεστές παγκοσμίως.

Επίσης, στην «Ευρώπη 2020» τονίζεται πως «τα συστήματα Υγείας στην Ευρώπη αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο όχι μόνο της παροχής υψηλού επιπέδου κοινωνικής προστασίας, αλλά και της οικονομίας της αγοράς».

Η Υγεία, ως ακρογωνιαίος λίθος της οικονομίας της αγοράς, παίζει σημαντικό ρόλο:

  • Στη διαμόρφωση πιο φθηνών εργαζομένων, ώστε οι χώρες της ΕΕ να είναι «ελκυστικές για σύγχρονες επενδύσεις», «έχοντας ως όραμα την ανάπτυξη». Η μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης επιτυγχάνεται, εκτός από τις μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, την ανατροπή του σταθερού ημερήσιου χρόνου εργασίας, των σταθερών εργασιακών σχέσεων, και μέσω της μείωσης του «μη μισθολογικού κόστους». Σε αυτό συμπεριλαμβάνονται οι κρατικές και εργοδοτικές δαπάνες για παροχές υπηρεσιών Υγείας, Πρόνοιας και φαρμάκου.
  • Σε αυτό που η ΕΕ ονομάζει «ανταγωνιστικά συστήματα Υγείας» και εννοεί την ενίσχυση της επιχειρηματικής δράσης, την προσέλκυση επενδύσεων στον κλάδο. Αυτό αφορά και τους ανταγωνισμούς της Ενωσης με άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα, αλλά και μεταξύ των κρατών - μελών. Για παράδειγμα, στην Εκθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για τις κλινικές δοκιμές φαρμάκων, τονίζεται πως «απαιτείται επειγόντως αναθεώρηση της ισχύουσας νομοθεσίας για τις κλινικές δοκιμές. Τα τελευταία χρόνια έχει σημειωθεί σοβαρή μείωση του αριθμού των κλινικών δοκιμών που πραγματοποιούνται στην Ευρώπη (...) Μεταξύ του 2007 και του 2011, ο αριθμός των δοκιμών που πραγματοποιήθηκαν στην ΕΕ μειώθηκε κατά 25%, ενώ πολλές δοκιμές μεταφέρθηκαν σε αναδυόμενες αγορές», με «σοβαρές οικονομικές επιπτώσεις». «Η Ευρώπη πρέπει να είναι ανταγωνιστική και ελκυστική για τις φαρμακευτικές εταιρείες όσον αφορά τη διεξαγωγή έρευνας, ενώ επίσης θα πρέπει να προωθεί την ακαδημαϊκή έρευνα και να ενθαρρύνει την ανάπτυξη φαρμάκων για σπάνιες ασθένειες». Ομως, πέρα από την ενίσχυση των επιχειρηματικών ομίλων σε Υγεία - Φάρμακο, η κατεύθυνση, το ζητούμενο είναι η εμβάθυνση του επιχειρηματικού χαρακτήρα της λειτουργίας των κρατικών μονάδων Υγείας, να συνεχιστούν και να αυξηθούν οι πληρωμές στις παρεχόμενες υπηρεσίες τους.



Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org