Πέμπτη 31 Οχτώβρη 2013
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Αντικομμουνισμός σε όλες τις εκδοχές

Συνεχίζει ο υπουργός Υγείας να επιτίθεται με αντικομμουνισμό στους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, μέλη του ΚΚΕ, που τον στριμώχνουν με στοιχεία για τον αντιλαϊκό χαρακτήρα της πολιτικής της κυβέρνησης και στον τομέα της Υγείας. Χτες το πρωί, σε τηλεοπτικό σταθμό, ο πρόεδρος του Σωματείου του «Ευαγγελισμού» και στέλεχος του ΚΚΕ, Ηλίας Σιώρας, παρέθεσε συγκεκριμένα στοιχεία που δείχνουν ότι η συντριπτική πλειοψηφία των αξονικών τομογράφων και άλλων διαγνωστικών μηχανημάτων τεχνολογίας αιχμής, βρίσκεται στα χέρια ιδιωτών, όπου αναγκάζονται να καταφεύγουν οι ασθενείς, πληρώνοντας από την τσέπη τους για αναγκαίες εξετάσεις. Αντί άλλης απάντησης, ο υπουργός Υγείας κατέφυγε σε παραλήρημα, κατηγορώντας τον συνδικαλιστή «εσύ είσαι κομμουνιστής, είσαι ενάντια στους ιδιώτες και την επιχειρηματική δραστηριότητα, γι' αυτό τα λες αυτά»! Το ίδιο έγινε και το βράδυ, σε άλλο κανάλι, όπου ο πρόεδρος του σωματείου του «Ευαγγελισμού» έλεγε στον Αδωνη Γεωργιάδη για τις τεράστιες ελλείψεις στο νοσοκομείο και αυτός «απαντούσε» με κραυγές για τα ...γκούλαγκ στην πρώην ΕΣΣΔ! Δεν είναι τυχαία η τακτική του. Εκτός από την προσπάθεια να πετάξει την μπάλα στην εξέδρα και να απαξιώσει τους συνδικαλιστές σαν υποκινούμενους από κομματικά συμφέροντα, η κυβέρνηση οξύνει τον αντικομμουνισμό στην εκλεπτυσμένη και τη χοντροκομμένη εκδοχή του. Μια σειρά από δηλώσεις στελεχών της, η αναπαραγωγή της θεωρίας των δύο άκρων, η στοχοποίηση συνδικαλιστών του ταξικού κινήματος από τη εργοδοσία, με μακρύ χέρι άλλοτε την ταξική Δικαιοσύνη και άλλοτε τη Χρυσή Αυγή, το επιβεβαιώνουν. Ο λαός πρέπει να επαγρυπνεί. Αυτόν έχουν στο στόχαστρο και γι' αυτό επιτίθενται στους κομμουνιστές, που είναι στην πρωτοπορία των εργατικών λαϊκών αγώνων.

Πλασάρει τη νίκη των φοιτητών ως ευεργεσία

Ως ευεργέτης επιχειρεί να πλασαριστεί η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας παρουσιάζοντας την απόφαση να χρησιμοποιούν μειωμένο εισιτήριο οι πρωτοετείς φοιτητές που δεν έχουν εγγραφεί στις σχολές τους, επιδεικνύοντας τη Βεβαίωση Επιτυχίας. Η συγκεκριμένη παραχώρηση σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί δείγμα κυβερνητικής ...μεγαλοψυχίας. Είναι αποτέλεσμα των επανειλημμένων μαζικών και πιεστικών κινητοποιήσεων που έγιναν το προηγούμενο διάστημα με πρωτοβουλία του Μετώπου Αγώνα Σπουδαστών, φοιτητικών/σπουδαστικών συλλόγων και επιτροπών αγώνα που συσπειρώνονται σ' αυτό.

Την ίδια ώρα που γίνονταν αυτές οι κινητοποιήσεις, η κυβέρνηση και η κυβερνητική προπαγάνδα κρατούσαν «ομήρους» τους πρωτοετείς προκειμένου να τους αξιοποιούν ως μέσο πίεσης απέναντι στην απεργία των διοικητικών υπαλλήλων των πανεπιστημίων. Ας μην παρουσιάζεται, λοιπόν, ως ευεργέτης τώρα η κυβέρνηση. Απλά αποδεικνύει ότι από την αρχή κρατούσε το «μαχαίρι και το πεπόνι» και μπορούσε να λύσει μια σειρά προβλήματα για τους πρωτοετείς, δεν το έκανε όμως για να πιέζει τα ιδρύματα και τους εργαζόμενους...

Τραβάνε ζόρι, γίνονται επικίνδυνοι

Οτι το σύστημα τραβάει ζόρια είναι φανερό. Οτι αυτά τα ζόρια σπρώχνουν ορισμένους αρθρογράφους να βγάζουν από τη ναφθαλίνη εμφυλιοπολεμικά κείμενα είναι μια παράπλευρη εξέλιξη, όχι όμως ασήμαντη. Είναι έκδηλη η τάση σε κείμενα όπως: «Τσαλακώνουμε την ανύπαρκτη "αγιότητα" της μηδενιστικής Αριστεράς κι ανατρέπουμε τη δικτατορία της στον δημόσιο λόγο» (Φ. Κρανιδιώτης). Κείμενα που αλληλοσυμπληρώνονται: «Οι μελαγχολικοί επίγονοι των ηττημένων του '49 θα λουστούν το άπλετο σκότος μιας απάνθρωπης ιδεολογίας που ήθελαν να μας φορέσουν (με το στανιό) και σήμερα δεν μπορούν να ξεπεράσουν το στρες και την κατάθλιψη της σωτήριας χασούρας τους» (Λιάκος). Οσο κι αν μοιάζουν γραφικά, δεν είναι, καθώς προβάλλουν ανοιχτά την απειλή: «Η δημοκρατία δεν επιτρέπει τη δημιουργία κόμματος, τη διεκδίκηση της εξουσίας από πολίτες που πίστη τους και όραμά τους είναι η κατάλυση της δημοκρατίας, η δικτατορία του προλεταριάτου» (Γιανναράς).

Δεν εξηγείται αυτή η ένταση μόνο σαν χάιδεμα των αυτιών εκείνου του τμήματος των ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής που νιώθουν ορφανοί μετά την είσοδο του Μιχαλολιάκου στον Κορυδαλλό. Η ένταση της επίθεσης και το εύρος της (εκδηλώνεται παράλληλα τόσο σε κύρια άρθρα εφημερίδων, όσο και μέσα σε σχολικές αίθουσες, όπου καθηγητές ανακαλύπτουν σπόρους εαμοκομμουνισμού σε λαμπρές σελίδες της ελληνικής λογοτεχνίας) οδηγούν σε παραπέρα σκέψεις. Είναι σαν κάποιος να επιβάλλει τη μετάθεση του κέντρου της αντιπαράθεσης σε όσο πιο επιθετικά αντικομμουνιστική και αντιδραστική κατεύθυνση γίνεται. Ετσι που από τη μια να εμφανίζεται απόλυτος μονόδρομος η δικτατορία των πολυεθνικών με κάθε πολιτική της έκφραση. Κι από την άλλη να φαντάζει οχυρή θέση η προσφυγή σε κεντροαριστερές λύσεις, που όμως διατηρούν ανέγγιχτο το σύστημα της εκμετάλλευσης.

Πρόκειται για ένα κύμα αντιδραστικοποίησης συνολικά της πολιτικής ζωής. Για ένα μπαράζ με το οποίο δεν επιδιώκεται απλά να θολώνει ο νους, αλλά να προετοιμάζεται ο κόσμος για πιο αντιδραστικές θέσεις και πράξεις. Ρίχνουν σ' ένα καζάνι και ανακατεύουν παραδόσεις του επαναστατικού κινήματος με εκτρωματικές καταστάσεις σήψης των συμβιβασμένων συνδικαλιστικών ηγεσιών. Τον ηρωικό αγώνα του ΔΣΕ για τη λαϊκή εξουσία τον μπλέκουν με τη βρώμα που συνοδεύει συνδικαλιστές του ΠΑΣΟΚ. Ταυτόχρονα συνεχίζουν συνειδητά να αποδίδουν στο ΣΥΡΙΖΑ χαρακτηριστικά που δεν έχει, διαμορφώνοντας ψευτο-αντιπαραθέσεις και πιέζοντάς τον για ακόμα μεγαλύτερη προσαρμογή σε ένα ακόμα πιο αντιδραστικό θεσμικά πολιτικό σύστημα. Φαίνεται ότι δεν φτάνουν οι δηλώσεις συμμόρφωσής του στην αστική νομιμότητα και την κοινωνική συνοχή που δίνει με κάθε τρόπο, ούτε ο αστικός σοσιαλδημοκρατικός χαρακτήρας της στρατηγικής του. Δουλεύουν με προοπτική. Κατανοούν πως δεν αρκούν τα μέχρι τώρα διάφορα πολιτικά αναχώματα που έχουν στηθεί. Προωθούν μια εξαιρετικά αντιδραστική πολιτική που αναγκαστικά προκαλεί αντιδράσεις. Γνωρίζουν ότι τόσο οι επιπτώσεις της καπιταλιστικής κρίσης όσο και η βεβαιότητα πλέον ότι και στην ανάκαμψη η κατάσταση της εργατικής τάξης θα είναι χειρότερη, αργά ή γρήγορα μπορεί να οδηγήσουν τμήματα λαϊκών στρωμάτων στην αναζήτηση διεξόδου σε αντίθεση με το σύστημα. Ετσι, πριν πεινάσουν μαγειρεύουν. Στοχοποιούν το ΚΚΕ, τη γραμμή ταξικής ανασύνταξης του εργατικού κινήματος, την πάλη για τη λαϊκή συμμαχία. Τρομοκρατούν τις συνειδήσεις έτσι που από σήμερα να θεωρείται εχθρός η ανάπτυξη των αγώνων. Γι' αυτό το στόχο καταφεύγουν σ' έναν αντικομμουνισμό που λίγο απέχει από το παραλήρημα.


Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ

Εργοδοτική τιμωρία στους παχύσαρκους

Η πάθηση της παχυσαρκίας -πέρα από έκφραση της κακής διατροφής- αποτελεί πια και εφόδιο των εργοδοτών για να χτυπήσουν «τα ατομικά και εργασιακά δικαιώματα» με πρακτικές που «συνιστούν άμεση διάκριση και στιγματισμό των παχυσάρκων ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας» επισήμαναν χτες γιατροί στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου.

Στις ΗΠΑ, και τελευταία στην Ευρώπη, όπως ανέφεραν οι γιατροί, οι εργοδότες χρησιμοποιούν «τιμωρίες» για τους παχύσαρκους υπαλλήλους, που δεν προσπαθούν να χάσουν σωματικό βάρος και «κίνητρα» για εκείνους τους υπαλλήλους που διατηρούν το σωματικό βάρος σε «υγιή» επίπεδα. Στις ΗΠΑ το 27% των εργοδοτών χρησιμοποιεί το «κίνητρο» των «καλύτερων ασφαλιστικών πακέτων» και το 12% των εργοδοτών την «τιμωρία» της αύξησης του «ασφαλιστικού κόστους».

Η πρακτική αυτή, υπογράμμισαν οι γιατροί, απλουστεύει και υποτιμά μια νόσο σε πρόβλημα συμπεριφοράς, χρησιμοποιεί το βάρος και το δείκτη μάζας σώματος ως μοναδικό κριτήριο υγείας, κάνει διακρίσεις που θίγουν, κυρίως, τις μειονότητες και στιγματίζει ακόμα περισσότερο τους παχύσαρκους.

Ολα αυτά, που επισημαίνουν οι γιατροί, δεν έχουν καμία σημασία, όταν δεν υπηρετούν το κεφάλαιο. Απλά και οι πρακτικές αυτές των εργοδοτών επιβεβαιώνουν την καπιταλιστική βαρβαρότητα με τη ζούγκλα της αγοράς, όπου κυριαρχεί ο θεός του κέρδους.

Η κρίση συνεχίζεται

Η αισιοδοξία ότι η κρίση στην Ευρωζώνη φτάνει στο τέλος της είναι λανθασμένη, σύμφωνα με πρόσφατο άρθρο των «Financial Times». Ταυτόχρονα, οι οίκοι «Ernst & Young» και «Price Waterhouse Coopers» σχετικά με τα «κόκκινα δάνεια» στην Ευρωζώνη, δηλαδή για αυτά που έχουν πάψει να αποπληρώνονται στις τράπεζες, εκτιμούν τα εξής: Το ύψος των δανείων αυτών στην Ευρωζώνη φτάνει τα 940 δισ. ευρώ και είναι αυξημένο κατά 120 δισ. σε σχέση με πέρυσι. Η «Price Waterhouse Coopers», το υπολογίζει για ολόκληρη την ΕΕ στο 1,2 τρισ. ευρώ, ποσό διπλάσιο σε σύγκριση με το αντίστοιχο προ τετραετίας. Και λένε ότι αργά ή γρήγορα οι τράπεζες θα αναγκαστούν να τα διαγράψουν από τα χαρτοφυλάκιά τους και στη συνέχεια να ζητήσουν (όπως πάντα) νέα βοήθεια από το κράτος. Βεβαίως, μέρος των «κόκκινων δανείων» αποτελούν χρέη των λαϊκών νοικοκυριών, αλλά το μεγαλύτερο μέρος τους είναι δάνεια επιχειρήσεων. Και οι επιχειρήσεις λόγω κρίσης δεν μπορούν να τα αποπληρώσουν. Η παραπάνω εικόνα δείχνει ότι η καπιταλιστική οικονομική κρίση συνεχίζεται, ενώ η καταστροφή κεφαλαίου δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Αυτό σημαίνει η διαγραφή από τα χαρτοφυλάκια των τραπεζών των «κόκκινων δανείων», δηλαδή καταστροφή κεφαλαίου. Ταυτόχρονα, οι άνεργοι είναι 19,2 εκατομμύρια στην Ευρωζώνη και 26,7 εκατ. σε όλη την ΕΕ. Ακόμη 120 εκατομμύρια Ευρωπαίοι ή το 24% του συνολικού πληθυσμού των «28» (ο ένας στους τέσσερις...) βρίσκονται ήδη ή κινδυνεύουν άμεσα να βρεθούν σε καθεστώς φτώχειας. Εδώ η καταστροφική δράση της κρίσης είναι αμείλικτη. Τι σημαίνουν όλ' αυτά; Οτι ακόμη και αν έρθει ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας, όπως προβλέπουν επιτελεία της ΕΕ, αυτή θα είναι αναιμική και πάντως δεν πρόκειται να αναστρέψει την πορεία πτώχευσης των λαών. Φιλολαϊκή διέξοδος από την κρίση στον καπιταλισμό, δεν μπορεί να υπάρξει. Για τους εργαζόμενους είναι μονόδρομος η αντεπίθεση και η ρήξη με το κεφάλαιο και την εξουσία του.

Αστική δημοσιογραφία το μεγαλείο σου...

Γράφει η χτεσινή «Καθημερινή»: «Ερώτημα δεύτερο: Είναι αλήθεια ότι "ο ελληνικός λαός έδωσε αυτό που μπορούσε για να ξεπεραστεί η κρίση" και ότι τώρα "αυτό πρέπει να εκτιμηθεί από την Ευρώπη". Φοβάμαι ότι και πάλι θα σας απογοητεύσω. Διότι, πράγματι, κάποιοι έδωσαν αυτό που μπορούσαν και θα εξακολουθούν να δίνουν αυτό που δεν μπορούν. Είναι κατά κύριο λόγο οι ιδιοκτήτες ακινήτων, ο ιδιωτικός τομέας της οικονομίας και η μέση τάξη γενικότερα. Και τα έδωσαν για να διασώσουν ένα πολυδάπανο κράτος το οποίο η Ελλάδα ακόμη επιμένει να συντηρεί. Τα έδωσαν για να μειώσουν τα ελλείμματα της λειτουργίας του. Επομένως, τι είναι αυτό που πρέπει να εκτιμηθεί από την Ευρώπη και, κατά συνέπεια, να αναγνωρισθεί στην Ελλάδα; Προφανώς, το δικαίωμά της να παράγει ελλείμματα».

Μια λαθροχειρία και μια σκόπιμη συγκάλυψη. Η λαθροχειρία είναι ότι ο ιδιωτικός τομέας πλήρωσε για τα ελλείμματα και τα χρέη και όχι ο λαός. Η απάτη σε όλο της το μεγαλείο. Και αυτό λέγεται, ενημέρωση, αποκάλυψη της αλήθειας και πολλά άλλα τέτοια φληναφήματα της αστικής δημοσιογραφίας. Και η σκόπιμη συγκάλυψη είναι στο γεγονός ότι τα ελλείμματα δε δημιουργήθηκαν από τις παροχές του αστικού κράτους στο λαό, αλλά από την πολύμορφη ενίσχυση των μεγαλοεπιχειρηματιών για να κάνουν επενδύσεις, ή για δημόσιες επενδύσεις σε όφελός τους, μέσω των «αναπτυξιακών τους νόμων», μέσω των νόμων επιδότησής τους για μεταφορά επιχειρήσεων στο εξωτερικό, μέσω των νόμων για τις φοροαπαλλαγές τους κ.λπ. Μόλις προχτές ο υφυπουργός ανάπτυξης είπε στη Βουλή ότι οι θυγατρικές της «Βιοχάλκο» πήραν κρατική επιδότηση σχεδόν 31 εκατομμύρια ευρώ για επενδύσεις. Αστική δημοσιογραφία το μεγαλείο σου...

Ρίχνει τη μάσκα...

«Ο Σαμαράς έχει και άλλοτε συναντήσει την Μέρκελ. Πάντοτε αποδέχεται το ρόλο του υπάκουου ή και του μεταμελημένου μαθητή. Σε προηγούμενη συνάντησή τους στο Βερολίνο, ο Σαμαράς είχε ζητήσει συγγνώμη για το "αντιμνημονιακό" παρελθόν του, με τη γνωστή φράση "ουδείς αναμάρτητος". Και σε κατοπινή συνάντηση είχε προστρέξει λαχανιασμένος στο νεύμα της καγκελαρίου». Αυτά γράφει η χτεσινή «Αυγή». Για να πει τι; Οτι ο Σαμαράς και η ΝΔ ήταν σαν τον ΣΥΡΙΖΑ όταν ήταν «αντιμνημονιακοί», δηλαδή τότε είχαν φιλολαϊκή πολιτική, που τώρα δεν μπορούν να έχουν επειδή είναι «μνημονιακοί»; Και είναι φιλολαϊκός ο «αντιμνημονιακός» ΣΥΡΙΖΑ; Να γιατί λέμε ότι το δίλημμα «μνημόνιο - αντιμνημόνιο» είναι κάλπικο. Και τότε και τώρα η ΝΔ ήταν και είναι κόμμα του κεφαλαίου. Το κρύβει ο ΣΥΡΙΖΑ. Για να κρύψει ότι και ο «αντιμνημονιακός ΣΥΡΙΖΑ επίσης για τη σωτηρία του κεφαλαίου νοιάζεται. Ετσι αυτοαποκαλύπτεται ρίχνοντας τη μάσκα του φιλολαϊκού...

Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ
Για την απεργία στις 3 Νοέμβρη

Η απεργία στις 3 του Νοέμβρη στο Εμπόριο, ενάντια στην κατάργηση της Κυριακής αργίας, πρέπει να αποτελέσει ταυτόχρονα βήμα διεκδίκησης ικανοποιητικής κλαδικής Σύμβασης Εργασίας. Ο πρόεδρος της ΕΣΕΕ, Β. Κορκίδης, επανέφερε χτες τον ωμό εκβιασμό προς τους 500.000 εμποροϋπάληλλους: 'Η δέχεστε σύμβαση με πετσοκομμένους μισθούς, ή πάμε σε ατομικές συμβάσεις. Αφορμή ήταν το γεγονός ότι σήμερα λήγει η μετενέργεια της ισχύουσας κλαδικής σύμβασης, όπως νομοθέτησε το κράτος, για να απαλλάξει τους εργοδότες από τις συλλογικές συμβάσεις. Η σύμβαση που εκπνέει, υπογράφτηκε το 2012 από την πλειοψηφία της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων (ΠΑΣΚΕ - Αυτόνομη Παρέμβαση - ΔΑΚΕ) και προέβλεπε μείωση του βασικού μισθού κατά 6,7%, από τα 918 στα 863 ευρώ. Πάνω σ' αυτό το ποσό, η εργοδοσία θέλει τώρα να επιβάλει νέα μείωση κατά 13%.

Οι μεγαλέμποροι έχουν τους δικούς τους συμμάχους. Στο θέμα της κατάργησης της Κυριακής αργίας, κυβέρνηση και ΕΣΕΕ βρήκαν απέναντι μια συνδικαλιστική πλειοψηφία που δεν ήθελε και δεν μπορούσε να βάλει σοβαρά εμπόδια, να οργανώσει αγώνες. Και πώς να το κάνει, αφού υπερασπίζεται την ανταγωνιστικότητα των (μεγάλων) επιχειρήσεων σαν προϋπόθεση για ανάπτυξη. Είναι η ίδια πλειοψηφία που υπέγραψε την προηγούμενη κλαδική σύμβαση στο Εμπόριο, με το ιδεολόγημα του «μικρότερου κακού». Που σε συνεργασία με την ηγεσία του υπουργείου Εργασίας και τους μεγαλοεργοδότες, μετέτρεψαν το Επικουρικό Ταμείο των εργαζομένων στον κλάδο των τροφίμων (σούπερ μάρκετ, επιχειρήσεις τροφίμων) από Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου (ΝΠΔΔ) σε Ιδιωτικού Δικαίου (ΝΠΙΔ), με σοβαρές περικοπές στις συντάξεις.

Καμιά σχέση δεν έχουν οι εργαζόμενοι με αυτή τη συνδικαλιστική πλειοψηφία. Τα πραγματικά τους συμφέροντα βρίσκονται στην αντίπερα όχθη, στην ενότητα όσων απασχολούνται στον κλάδο, ανεξάρτητα από ειδικότητα, σχέση εργασίας και χώρο δουλειάς. Φυσικοί τους σύμμαχοι είναι όλοι οι εργαζόμενοι σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, που δέχονται την ίδια σκληρή επίθεση από την εργοδοσία και το κράτος της. Είναι οι αυτοαπασχολούμενοι και μικροί ΕΒΕ, που πλήττονται από τον ανταγωνισμό με τα εμπορικά μεγαθήρια. Που με την κατάργηση της Κυριακής αργίας θα βρεθούν ακόμα πιο κοντά στον αφανισμό.

Κι αυτοί με τη σειρά τους, καμιά σχέση δεν έχουν με την πλειοψηφία της ΕΣΕΕ και της ΓΣΕΒΕΕ, που υπηρετεί τους μεγαλεμπόρους και τους άλλους μεγαλοεργοδότες της αγοράς. Η Κυριακή - αργία είναι αίτημα κρίκος για την κοινή δράση, την οικοδόμηση συμμαχίας μεταξύ των εμποροϋπαλλήλων και των αυτοαπασχολουμένων. Και η απεργία στις 3 του Νοέμβρη και η πανεργατική απεργία την άλλη Τετάρτη, η συμπόρευση των εργαζόμενων στο εμπόριο με τους αυτοαπασχολούμενους και μικρούς ΕΒΕ, μπορεί να δώσει ώθηση, να δυναμώσει αυτή τη συμμαχία τους, απέναντι στον κοινό αντίπαλο, που είναι τα μονοπώλια και το κράτος τους. Για το ρίζωμα αυτής της συμμαχίας, το βάθεμα των αντιμονοπωλιακών - αντικαπιταλιστικών χαρακτηριστικών της, παλεύουν το ΠΑΜΕ και η ΠΑΣΕΒΕ.

Η ... «χωρίς μνημόνιο» Ιταλία

Στο πετσί τους βιώνουν τα λαϊκά στρώματα τις βαριές συνέπειες από την καπιταλιστική κρίση στην Ιταλία, πράγμα που επιβεβαιώνεται και από στοιχεία του Ινστιτούτου Στατιστικής της Ιταλίας σε ό,τι αφορά τα ποσοστά φτώχειας. Σύμφωνα με το Istat, από το 2007 μέχρι το 2012 ο αριθμός των Ιταλών που ζουν σε κατάσταση «απόλυτης ένδειας» διπλασιάστηκε από 2,4 εκατομμύρια στα 4,8 εκατομμύρια ανθρώπους. Σχεδόν το 50% των φτωχών ζει στην Κάτω Ιταλία, ενώ το 20% είναι παιδιά και έφηβοι. Επίσης, τα στοιχεία αναφέρουν πως το 65% των ιταλικών νοικοκυριών έχει περιορίσει τις αγορές του λόγω της οικονομικής κρίσης. Τα ίδια στοιχεία μιλάνε, σε ό,τι αφορά τη φετινή χρονιά, για συρρίκνωση του ΑΕΠ κατά 1,8%. Αυτά συμβαίνουν σε μια χώρα της ΕΕ χωρίς μνημόνιο και τρόικα. Ομως, η αντιλαϊκή πολιτική προχωράει κανονικότατα ώστε το κεφάλαιο να έχει όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες από την κρίση ρίχνοντας τα βάρη στους εργαζόμενους και τα άλλα λαϊκά στρώματα. Αλλη μια απτή απόδειξη ότι δεν στέκει η αντιμνημονιακή ρητορεία που χρησιμοποιούν στη χώρα μας αστικές και οπορτουνιστικές δυνάμεις για να «πλασάρουν» άλλο μείγμα διαχείρισης του ίδιου καπιταλιστικού συστήματος, που είναι η πραγματική μήτρα των προβλημάτων των εργαζομένων.




Διαβάστε στο «Ρ»

Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org