«Τέρμα η πλάκα με τις τράπεζες!» είπε ο Τσίπρας και υποσχέθηκε «έκτακτη εισφορά στα κέρδη τους τέτοια που θα τους κάνει να το ξανασκεφτούν (σ.σ. να καταργήσουν τον αναβαλλόμενο φόρο νωρίτερα από το προβλεπόμενο). Πάντως εις υγείαν των κορόιδων δεν μπορεί να συνεχίσουν να ζούνε». Οι ...απειλές του ακούστηκαν σαν αντίλαλος του Ανδρουλάκη: «Τώρα που οι τράπεζες έχουν εισέλθει σε φάση ισχυρής κερδοφορίας (...) ήρθε η ώρα να περάσει ένα μέρος από αυτά τα οφέλη και στον Ελληνα φορολογούμενο. Κέρδη που προκύπτουν από τα χαμηλά επιτόκια καταθέσεων, τα υψηλά επιτόκια δανείων, αλλά και τις επίσης υψηλές χρεώσεις και προμήθειες» είχε πει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ το 2024, ζητώντας έκτακτη εισφορά 5% στα κέρδη των τραπεζών. Παρθενογένεση στην κοροϊδία του λαού δεν υπάρχει. Ειδικά όταν μιλάμε για τη σοσιαλδημοκρατία, που είναι παλιά καραβάνα στην εξαπάτηση, για να συνεχίζει το κεφάλαιο «νόμιμα» και «ηθικά» την κερδοφορία του.

Είναι τόσο παλιό το κόλπο, που το ενσωμάτωσε ακόμα και η κυβέρνηση της ΝΔ! «Αν οι πάροχοι δεν μειώσουν τις προμήθειες στις ηλεκτρονικές συναλλαγές, τότε η κυβέρνηση θα παρέμβει νομοθετικά (...) Καλούμε τα τραπεζικά ιδρύματα να υιοθετήσουν πιο δίκαια συστήματα για να μην χρειαστεί κυβερνητική παρέμβαση», έλεγε ο Χατζηδάκης τον Δεκέμβρη του 2024, πριν η κυβέρνηση νομοθετήσει τη μείωση των τραπεζικών προμηθειών, με κόστος μόλις 150 εκατ. ευρώ τον χρόνο για τους ομίλους, όταν το 9μηνο Γενάρης - Σεπτέμβρης 2024 τα κέρδη τους μόνο από τις προμήθειες είχαν φτάσει το 1,5 δισ. ευρώ και το 2023 το 1,8 δισ. ευρώ. Τους έκανε δηλαδή τη μούρη κρέας... Θυμίζουμε ότι η ΝΔ, μαζί με το ΠΑΣΟΚ και τον τότε ΣΥΡΙΖΑ, έχουν υπογράψει τρεις ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών και πολλά άλλα μέτρα στήριξης της κερδοφορίας τους. Είναι ώρα λοιπόν το «τέρμα η πλάκα» να το πει ο λαός. Σε όλους αυτούς που «εις υγείαν των κορόιδων» ανακυκλώνουν στις πλάτες του την άθλια πολιτική τους, για να κονομάνε μια χούφτα παράσιτα.

Στη μια εφημερίδα, ένας γνωστός διευθυντής εύχεται το φθινόπωρο να υπάρχει κυβέρνηση, έστω και υπηρεσιακή, που να μπορεί να χειριστεί μια ελληνοτουρκική κρίση όταν θα κατατίθεται το νομοσχέδιο για τη «Γαλάζια Πατρίδα». Η άλλη εφημερίδα γράφει για το τι συμβαίνει στη Λιβύη και για το πώς η τρεχάλα των ΗΠΑ να κόψουν τον δρόμο στην Κίνα περνάει μέσα από σχήματα, όπως η πρόσφατη τετραμερής Τουρκίας - Αιγύπτου - Σ. Αραβίας - Πακιστάν, με τη συμμετοχή και του Αμερικανού απεσταλμένου Μπούλος. Παραδίπλα, άλλοι γράφουν για το τι σηματοδοτεί η σύσφιξη των σχέσεων Τουρκίας - Αιγύπτου, εν μέρει και ως απάντηση στην ελληνο-ισραηλινή συνεργασία. Την ίδια ώρα, ένας «σωτήρας» απ' τα παλιά, ο πρώην πρωθυπουργός Σαμαράς, συναντιέται με την Αμερικανίδα πρέσβειρα. Με δυο λόγια, όχι μόνο μυρίζει μπαρούτι και επικίνδυνες διευθετήσεις, αλλά τα ζητήματα αυτά είναι το υπόβαθρο των πολιτικών διεργασιών που τρέχουν, όσο κι αν τα αστικά κόμματα κάνουν τα πάντα για να μείνουν εκτός κάδρου, παριστάνοντας ότι «ξιφομαχούν» για... τον τρόπο εισαγωγής στο πανεπιστήμιο και για το ποιος ανάμεσά τους είναι ο πιο διεφθαρμένος. Αυτά όμως και τα υπόλοιπα μεγάλα διακυβεύματα, που καθορίζονται από τα συμφέροντα της αστικής τάξης και καθορίζουν το σήμερα και το αύριο του λαού, πρέπει να γίνουν το δικό του κριτήριο για τη ζωή, τη δράση και την ψήφο του στις εκλογές. Με πιο ισχυρό ΚΚΕ, να δυναμώσει παντού τον δρόμο της σύγκρουσης με την πολιτική του κεφαλαίου, που τον σέρνει σε νέους μεγάλους κινδύνους.