Παρασκευή 30 Απρίλη 2021 - Κυριακή 2 Μάη 2021
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Για δύο ζητήματα

Συμφωνώ με τις Θέσεις του 2ου κειμένου της ΚΕ. Θέτουν το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα δράσουμε, αλλά και ζητήματα που θα χρειαστεί να επεξεργαστούμε ώστε να γίνουμε πιο δυνατοί, πιο αποτελεσματικοί στην καθημερινή μας δράση. Θα ήθελα να σταθώ σε δύο τέτοια ζητήματα. Το ένα αφορά στη Θέση 33 για το ρόλο της δημοτικής και περιφερειακής διοίκησης και το άλλο στη Θέση 7 και το πράσινο «new deal».

Σχετικά με το ρόλο της δημοτικής και περιφερειακής διοίκησης στις Θέσεις αναφέρεται η αξιοποίησή τους από την αστική τάξη για την προώθηση της εμπορευματοποίησης κοινωνικών υπηρεσιών και δομών, της κοινωνικής οικονομίας και των δικτύων «εθελοντισμού». Αποτελεί ένα κομβικό ζήτημα, καθώς η εφαρμογή της στρατηγικής τους στο χώρο της Αναπηρίας για τα επόμενα χρόνια εμπλέκει περαιτέρω την Τοπική Διοίκηση. Π.χ. ενθαρρύνουν την ίδρυση ΚΟΙΝΣΕΠ από τους δήμους για την απασχόληση ή/και για τη φροντίδα των ΑμεΑ, εμπλέκουν τα Κέντρα Κοινότητας/Κοινωνικές υπηρεσίες των Δήμων για υποστήριξη των οικογενειών, ενθαρρύνουν την ίδρυση ΣΥΔ από τους Δήμους ώστε να «αποϊδρυματοποίησουν» τα 6.000 ΑμεΑ που διαβιούν σε ιδρύματα κ.ά. Ηδη η ΕΣΑΜΕΑ χρησιμοποιεί τις κοινωνικές υπηρεσίες των Δήμων προκειμένου να επιδράσει στη συνείδηση των ΑμεΑ και των οικογενειών τους προωθώντας αυτά τα σχέδια.

Το κράτος μέσω της Τοπικής Διοίκησης, που είναι φύσει πιο κοντά στους κατοίκους, καταφέρνει πιο εύκολα να χειραγωγήσει συνειδήσεις. Δηλαδή, χρησιμοποιώντας την Τοπική Διοίκηση με τον τρόπο που προαναφέρθηκε, δίνει την εντύπωση ότι έρχεται πιο κοντά στα ΑμεΑ, φροντίζει για τις ανάγκες τους, αφού αυτές θα καλύπτονται στη γειτονιά τους, φροντίζει για τα δικαιώματά τους στην εργασία, στον ελεύθερο χρόνο, στην υποστήριξη. Φροντίζει για την κοινωνική τους ενσωμάτωση. Ετσι, συγκαλύπτεται ότι απαλλάσσεται από την ευθύνη για την αναγκαία επιστημονική και κεντρικά σχεδιασμένη οργάνωση για να παρέχει δωρεάν υπηρεσίες υποστήριξης, φροντίδας και αποκατάστασης στα ΑμεΑ. Οι «κατακερματισμένες» δε παροχές της Τοπικής Διοίκησης θα συνοδεύονται «από την ένταση της φοροεπιδρομής και την επιβάρυνση του λαϊκού εισοδήματος» και μέσω των δήμων (δημοτικά τέλη) αφού θα περιορίζεται δραστικά η χρηματοδότησή τους από τον κρατικό προϋπολογισμό ή θα γίνεται μέσω Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων με ημερομηνία λήξης. Συγκαλύπτεται δηλαδή και η απαλλαγή του από το οικονομικό βάρος. Επίσης, ενισχύοντας την «ΚΑΛΟ», ενισχύουν ουσιαστικά τους σύγχρονους μηχανισμούς εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης, είτε άμεσα με τη λειτουργία τους ως επιχειρήσεις είτε έμμεσα με την απαλλαγή του κράτους από τις υποχρεώσεις αυτές και την αυτονόητη απαλλαγή του από αυτό το «κόστος».

Ωστόσο τα παραπάνω δεν αρκούν για να σπάσουν τα πλοκάμια της χειραγώγησης της συνείδησης των ανθρώπων με αναπηρία και των οικογενειών τους. Να γιατί είναι σημαντικά τα ζητήματα που βάζει το πρώτο κείμενο (Θέση 9) για τη θεωρητική (ρόλος του κράτους) και την ιδεολογικοπολιτική μας θωράκιση, ώστε να γίνει πιο διακριτός ο ρόλος του Κόμματος ως φορέα νέων ιδεών. Δηλαδή, χρειάζεται πέρα από το να παρακολουθούμε συστηματικά τις εξελίξεις και τη δράση αυτών των θεσμών του κράτους, να μελετάμε καλύτερα τη δράση τους από τη σκοπιά της δικής μας επιστημονικής θεώρησης, με βάση τη στρατηγική μας, ώστε να σχεδιάζουμε καλύτερα την παρέμβασή μας, να εκλαϊκεύουμε τις θέσεις μας, να είναι πιο αποδεικτική η κριτική μας στην πολιτική της κυβέρνησης και της ΕΕ που δείχνουν «να νοιάζονται για τα δικαιώματα των ΑμεΑ». Να γινόμαστε πιο αποκαλυπτικοί σε σχέση με την αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης μέσα από αυτούς τους μηχανισμούς. Να αποκαλύπτουμε ότι ο καπιταλισμός δεν μπορεί να γίνει ανθρώπινος, να δώσει οριστική λύση στα προβλήματα των ΑμεΑ.

Ομοίως και για το ζήτημα του πράσινου «New Deal». Από καιρό ξεκίνησε η προπαγάνδα τους με πρόσχημα την κλιματική αλλαγή και την προστασία του περιβάλλοντος. Ιδιαίτερη προσοχή θέλει ο ρόλος της εκπαίδευσης στο ζήτημα αυτό, καθώς σε συνδυασμό με την ενίσχυση του ψηφιακού εκσυγχρονισμού και την ενίσχυση της δύναμης της πληροφορίας έναντι της γνώσης, δημιουργεί ένα δυνατό μείγμα για τη χειραγώγηση ιδιαίτερα της συνείδησης των νέων, αλλά πολύ περισσότερο των μικρών παιδιών που η ψυχοσύνθεσή τους ακόμα αναπτύσσεται.

Προβάλλεται ιδιαίτερα το «πράσινο σχολείο» που ανακυκλώνει, που λειτουργεί με πράσινη ενέργεια, που αποφεύγει τη χρήση των πλαστικών, που φροντίζει για την υγιεινή διατροφή με προϊόντα «βιολογικής προέλευσης» που μπορεί και να τα καλλιεργούν τα παιδιά στην αυλή του, που φροντίζει τα ζώα και τον πλανήτη. Παρόμοια πρότυπα καλλιεργούνται και στο διαδίκτυο και τα κοινωνικά δίκτυα με τα οποία οι μικρότερες ηλικίες είναι εξοικειωμένες. Υπάρχουν ακόμα και διαδικτυακά παιχνίδια που ενισχύουν αυτά τα πρότυπα και μάλιστα θεωρούνται από τους γονείς - που πολλές φορές βρίσκονται σε απόγνωση σε σχέση με τη χρήση του διαδικτύου από τα παιδιά τους - πολύ πιο «αθώα» σε σχέση με τα παιχνίδια πολέμου και βίας, ακόμα και εκπαιδευτικά. Ενώ και σε αυτόν τον τομέα, όπως και στην αναπηρία, έχουν απλώσει τα δίχτυα τους οι εθελοντικές περιβαλλοντικές οργανώσεις, οι φιλοζωικοί σύλλογοι κ.λπ.

Με την καλλιέργεια τέτοιων προτύπων ενσωματώνουν τη νεανική συνείδηση στη λογική της «πράσινης ανάπτυξης» που παρουσιάζεται ως «σύγχρονη και προοδευτική» και δημιουργούν κι εδώ την ψεύτικη εικόνα ότι ο καπιταλισμός μπορεί να έχει ανθρώπινο πρόσωπο. Το περιεχόμενο της εκπαίδευσης, η υποκατάσταση της γνώσης από την πληροφορία και την καλλιέργεια δεξιοτήτων κ.λπ. διευκολύνουν τη χειραγώγηση κυρίως νεανικών συνειδήσεων. Σχετική αναφορά γίνεται στο πρώτο κείμενο (Θέση 11) για τη σχέση που πρέπει να έχουν οι νέοι κομμουνιστές και κομμουνίστριες με τη μελέτη, για τη δημιουργία ενός «ισχυρού μαρξιστικού ιδεολογικού υπόβαθρου και ενός ευρέως μορφωτικού πολιτιστικού επιπέδου». Χρειάζεται όχι μόνο να συνειδητοποιηθεί η αναγκαιότητα της μελετητικής δουλειάς αλλά και με πρακτικό τρόπο να οργανωθεί. Κι αν σήμερα αντιμετωπίζουμε αυτό το ζήτημα μέσα στο Κόμμα, τι περιμένουμε να γίνει με τα σημερινά παιδιά που διαπαιδαγωγούνται με αυτά τα πρότυπα, μέσα σε αυτές τις συνθήκες. Γι' αυτό η παρέμβασή μας και στις μικρότερες ηλικίες είναι καθοριστικής σημασίας, χρειάζεται «να γίνει πιο συγκροτημένη και συστηματική» όπως μπαίνει και στη Θέση 43 (πρώτο κείμενο).

Τέλος χρειάζεται αυτά τα ζητήματα να τα μελετάμε και σε σχέση με τη δική μας, μαρξιστικο-λενινιστική αντίληψη συνολικά για το περιεχόμενο της νέας κοινωνίας, της κομμουνιστικής (Θέση 28 - πρώτο κείμενο) ώστε να διαμορφώνονται σε αυτή τη βάση πλαίσια και αιτήματα πάλης στο κίνημα, να αναπτύσσεται η ταξική πάλη, να γινόμαστε πραγματικά φορείς νέων ιδεών.

Οσο πιο βαθιά μελετάμε και όσο πιο ικανοί γινόμαστε τόσο περισσότερο θα βοηθάμε στη ριζοσπαστικοποίηση συνειδήσεων, στη συσπείρωση νέων δυνάμεων στον συλλογικό επαναστατικό ταξικό αγώνα, στο δυνάμωμα του Κόμματος.


Γεωργία Κουρή
Μέλος ΚΟΒ Πρόνοιας Αττικής του ΚΚΕ

Για τη σημασία της λογοτεχνίας στην καθημερινή μας πάλη

Οι Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το 21ο Συνέδριο, με τις οποίες συμφωνώ, θέτουν επί της ουσίας το πάντα αναγκαίο και ιδιαίτερα επιτακτικό πλέον, ζήτημα της ακόμα πιο επιτελικής δουλειάς από το σύνολο του κομματικού δυναμικού. Απαιτείται δηλαδή, με όπλο τη βαθιά αφομοίωση των επεξεργασιών του Κόμματος, η ολοκληρωμένη παρέμβασή μας στους χώρους δουλειάς, στα σωματεία και στους μαζικούς φορείς, στις συνοικίες, στα πανεπιστήμια, στις πόλεις και τα χωριά, παντού όπου δουλεύει και ζει η εργατική τάξη και ο λαός.

Ολοκληρωμένη παρέμβαση σημαίνει πρωτίστως παρέμβαση σε όλες τις πλευρές που αφορούν στη ζωή και τη συνείδηση της εργατικής τάξης, των εργαζομένων, της νεολαίας, του λαού.

Από τη σκοπιά αυτή, το ζήτημα του Πολιτισμού σε όλες του τις μορφές και εκφάνσεις αποκτά ιδιαίτερη σημασία.

Με το σημείωμα αυτό θα ήθελα να συμβάλω στον προσυνεδριακό διάλογο με ορισμένες σκέψεις για την ξεχωριστή θέση που κατέχει η λογοτεχνία και ειδικότερα το μυθιστόρημα.

Λαμβάνοντας υπόψη ότι η Τέχνη, συνολικά, ως μορφή εργασίας του ανθρώπου λειτουργεί στην κατεύθυνση κατάκτησης της αλήθειας και κινητοποιεί τη σκέψη, το συναίσθημα και την βούληση του ανθρώπου για τον εξανθρωπισμό της πραγματικότητας, η λογοτεχνία και το μυθιστόρημα παίζουν σπουδαίο και αναντικατάστατο ρόλο.

Η λογοτεχνία, επειδή δεν χρησιμοποιεί εκ των προτέρων εικόνες, επιτρέπει την ακόμα πιο βαθιά καταγραφή του ανθρώπου, δηλαδή του συνόλου των κοινωνικών του σχέσεων, κινητοποιεί ακόμα περισσότερο τη σκέψη, τη φαντασία και τη βούληση, επιδρά, με δύο λόγια, πιο βαθιά στη συνείδηση.

Το μυθιστόρημα είναι γέννημα - θρέμμα μιας περιόδου επαναστατικών ανατροπών την εποχή που η αστική τάξη διαδραμάτιζε προοδευτικό ρόλο, και «μαχητής» και το ίδιο, καθιερώθηκε από τον 18ο αιώνα και μετά ως κορυφαία μορφή εκφοράς του γραπτού λόγου.

Στις σελίδες του μυθιστορήματος και πρώτα - πρώτα της μεγάλης κλασικής λογοτεχνίας, μέσα από τα πρόσωπα των ηρώων του συγγραφέα αποτυπώθηκαν με εξαιρετική δύναμη οι ζωές τους, οι αντιφάσεις τους και η στάση τους σε εποχές επαναστατικής θύελλας αλλά και ζόφου, σε εποχές φαινομενικής κοινωνικής στασιμότητας βαθιά μέσα στις οποίες προετοιμάζονταν τα επαναστατικά άλματα.

Ετσι, αποτυπώθηκαν ελπίδες και διαψεύσεις των δημιουργών, γόνιμες πορείες και άγονες περιπλανήσεις, αλλά και η επαναστατική στάση εκείνων των δημιουργών που έθεσαν και θέτουν την «πένα» τους στην υπόθεση του επαναστατικού κινήματος της εργατικής τάξης.

Διαβάζοντας τις σελίδες αυτές ο αναγνώστης πλουτίζει και τη δική του πείρα, καθώς μαθαίνει για καταστάσεις και χαρακτήρες που δεν θα μπορέσει ή δεν θα προλάβει να γνωρίσει και να ζήσει.

Μπορεί να ανακαλύψει με συναρπαστικό τρόπο πλευρές της ζωής, καθώς τουλάχιστον οι μεγάλοι του μυθιστορήματος μελετούσαν βαθιά πριν γράψουν την κοινωνική πραγματικότητα και τους χαρακτήρες που δρούσαν μέσα σ' αυτή. Ταυτόχρονα έρχεται σε επαφή και με τον πλούτο της γλώσσας και της γραφής που βοηθούν στη διαμόρφωση της σκέψης και στο ανέβασμα του επιπέδου της αισθητικής καλλιέργειας.

Το απόσταγμα όλου αυτού του απίστευτου πλούτου, η γνωριμία με αυτόν με το διάβασμα, η διαλεκτική αφομοίωσή του, η αλματώδης συνέχειά του πρέπει να περάσει στα «χέρια» της εργατικής τάξης και της συνειδητής πρωτοπορίας της, των κομμουνιστών.

Μια από τις πιο συγκινητικές, βαθύτατα σημαντικές και ελπιδοφόρες, «σταθερές» της πείρας των εκατό και πλέον χρόνων ύπαρξης και δράσης του ΚΚΕ, είναι η εικόνα του κομμουνιστή, στα μάτια των εργαζομένων και του λαού μας, ως ενός «αγωνιστή που διαβάζει» κάτω απ' όλες τις συνθήκες.

Εχει τεράστια σημασία η ταύτιση στη συνείδηση του λαού του μέλους του ΚΚΕ με τον μορφωμένο άνθρωπο και ακόμα περισσότερη σημασία έχει η «απαίτηση», η «προσμονή» από την εργατική τάξη και το λαό μας να συνεχίσουμε να είμαστε έτσι.

Πρόκειται για ένα καθήκον, με, έστω και καθ' υπερβολή, ασύλληπτο πολιτικό βάθος, γιατί αυτή η λαϊκή «απαίτηση» σημαίνει ότι στην πάλη των κομμουνιστών, στο επαναστατικό κίνημα της εργατικής τάξης, ο λαός «βλέπει» την προοπτική για το άνοιγμα του δρόμου για μια άλλη κοινωνία, την σοσιαλιστική - κομμουνιστική, όπου θα μπουν τα θεμέλια για τον ολοκληρωμένο άνθρωπο του μέλλοντος.

Αυτή η φωτιά, αυτή η ελπίδα, ας είναι κι ανομολόγητη, ας τρεμοπαίζει στην εποχή της αντεπανάστασης και του μαύρου των ημερών, σιγοκαίει και δεν σβήνει.

Ετσι θα προχωρήσουμε με όπλα μας την πολύτιμη κληρονομιά της ανθρώπινης δημιουργίας, παγκόσμιας και ελληνικής, και τις σύγχρονες επεξεργασίες προγραμματικές και ειδικότερες του Κόμματός μας.

Σε ό,τι αφορά ειδικά τη λογοτεχνία, η ΚΕ του ΚΚΕ με ευθύνη του Τμήματος Πολιτισμού έχει πραγματοποιήσει τα τελευταία χρόνια, και θα συνεχίσει και στα επόμενα, πέντε επιστημονικά συνέδρια τα οποία συνοδεύονταν από πολύπλευρες δράσεις: Συναυλίες, λογοτεχνικούς περιπάτους, θεατρικές παραστάσεις, μουσικά έργα, οπτικό υλικό, συνεντεύξεις.

Οι εισηγήσεις στα συνέδρια αυτά, με την ανεκτίμητη συμβολή φίλων και οπαδών του Κόμματος, αναλύουν σε πολύ μεγάλο βαθμό, καθώς η βαθιά επεξεργασία δεν «σταματά», με το φως του μαρξισμού - λενινισμού, τόσο το έργο κομμουνιστών δημιουργών (Γ. Ρίτσος, Κ. Βάρναλης, Μπ. Μπρεχτ, Ναζίμ Χικμέτ), όσο και τη «συνάντηση» της ελληνικής λογοτεχνίας με το κομμουνιστικό κίνημα, καταρχάς από τα τέλη του 19ου αιώνα - αρχές του 20ού αιώνα, έως το 1940.

Ιχνηλατούνται, από τη σκοπιά του επαναστατικού κινήματος της εργατικής τάξης, πλευρές της διαπάλης, η επιρροή στο λογοτεχνικό έργο των κομμουνιστών αλλά και των αντιπάλων τους, αστών και οπορτουνιστών.

Οι εισηγήσεις κάθε συνεδρίου και το συνοδευτικό υλικό είναι συγκεντρωμένο και έχει εκδοθεί από τη «Σύγχρονη Εποχή», είναι αναγκαία δε όχι μόνο η μελέτη του, από τα μέλη και στελέχη του Κόμματος, αλλά και η αξιοποίησή του σε δράσεις και εκδηλώσεις των Οργανώσεων, από τις ΚΟΒ έως τις Επιτροπές Περιοχής σε όλη την Ελλάδα που, κατά τη γνώμη μου, είναι αναγκαίο και να πολλαπλασιαστούν και να εμβαθύνουν σε περιεχόμενο.

Διότι το κύριο βρίσκεται στο ότι στη διαλεκτική - υλιστική μεθοδολογία που γίνεται προσπάθεια να εφαρμοστεί για την «γνωριμία» με το έργο των κομμουνιστών δημιουργών, υπάρχει «αρχή, μέση και τέλος» όχι μόνο για να καταλαβαίνουμε τι διαβάζουμε, αλλά και κάτι ακόμα περισσότερο:

Απέναντι στη σάπια αποδομητική, «χαώδη», μεταμοντέρνα αντίληψη της κυρίαρχης τάξης, αντιπαραθέτουμε τη συγκροτημένη επαναστατική αντίληψη που εδραιώνει τη βαθιά και δικαιωμένη από την ιστορική πείρα πεποίθησή μας ότι η εργατική τάξη μπορεί να γνωρίσει τους νόμους κίνησης της κοινωνίας και την αντανάκλασή τους στη συνείδηση, άρα και με το επαναστατικό της κίνημα και τη συνειδητή του πρωτοπορία, το ΚΚΕ, να αλλάξει τον κόσμο.


Γιώργος Μηλιώνης
Μέλος του Τμήματος Πολιτισμού της ΚΕ του ΚΚΕ

Η ΚΝΕ βασικός αιμοδότης του Κόμματος

Στις Θέσεις αναδεικνύεται ο ανεβασμένος πήχης της επαναστατικής μας δράσης σε αντεπαναστατικές συνθήκες, που έχουν επιδράσει βαθιά στη συνείδηση των νέων. Το τελευταίο διάστημα, όλο και πιο έντονα εκδηλώνονται στη ζωή μας τα αδιέξοδα του συστήματος, κρίσεις, ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί, η ταξική διαχείριση της πανδημίας. Φαινόμενα που δημιουργούν αντικειμενικά σκιρτήματα αγανάκτησης και οργής. Ομως την ίδια ώρα κυριαρχεί η αντίληψη ότι ο καπιταλισμός, με τα στραβά του, μπορεί να αυτορρυθμίζεται, να είναι δημοκρατικός, με καλή διαχείριση να μας χωράει όλους. Γίνεται προσπάθεια το κίνημα είτε να απαξιώνεται, είτε να παίρνει τον ρόλο μιας «αντίδρασης πού και πού» με στόχο να βάζει όρια στην ασυδοσία.

Βασική πλευρά της ΚΝΕ, ως επαναστατικής νεολαίας του ΚΚΕ, είναι να προετοιμάζει αυτούς που σήμερα κάνουν το πρώτο βήμα της αμφισβήτησης του συστήματος, ώστε να γίνουν νέοι επαναστάτες, μέλη του ΚΚΕ.

Η αγανάκτηση απέναντι στην αδικία να μετουσιώνεται σε συνειδητή, αταλάντευτη στάση απέναντι στην καπιταλιστική εκμετάλλευση. Ο ενθουσιασμός και η μαχητικότητα να γίνονται επαναστατική δράση με μαζικούς όρους σε όλες τις συνθήκες. Ραχοκοκαλιά αυτής της πορείας είναι η ικανότητά μας να δένουμε το κάθε ζήτημα με την προοπτική του σοσιαλισμού - κομμουνισμού, με τη στοιχειοθέτηση ότι ΤΩΡΑ μπορεί να δώσει λύση.

Φυσικά δεν είναι απλό.

Δεν είναι μόνο οι δυσκολίες στον χρόνο, τα άστατα ωράρια, η ανεργία που βιώνουν οι νέοι και επιδρούν και στις γραμμές μας. Σχεδόν όλες οι επιλογές της καθημερινότητας έχουν το στίγμα ενός συστήματος που πάντα βάζει στο ζύγι τις σύγχρονες ανάγκες από την μία, τον «ρεαλισμό» από την άλλη, τον ατομικό δρόμο κόντρα στον συλλογικό αγώνα. Ας μην πάμε μακριά: Θα επιλέξω μια κακοπληρωμένη δουλειά γιατί αυτό βρίσκω τώρα, θα δουλέψω κάπου άσχετα με το πτυχίο μου, θα χρυσοπληρώσω το μεταπτυχιακό μου, θα δεχτώ την τηλεργασία γιατί δεν έχω πού να αφήσω το παιδί μου. Οπως μπαίνει στη Θ.32. «Είναι προβλήματα που έχουν μεγαλύτερο βάθος από αυτό που συχνά αντιλαμβανόμαστε, ότι σχετίζονται με τον τρόπο οργάνωσης της εργασιακής και κοινωνικής ζωής».

Είναι ζητήματα που βαραίνουν διαφορετικά ανά κλάδο, σχολή, ηλικία, φύλο. Είναι θέμα καθοδηγητικό να τα εντοπίζουμε και να προνοούμε.

Για παράδειγμα, είναι καθοδηγητικό ζήτημα των Κομματικών στελεχών χρεωμένα στην ΚΝΕ να καλλιεργήσουν σε μια νέα συντρόφισσα ότι δεν είναι στέλεχος τώρα επειδή έχει χρόνο ή δεν έχει άλλες υποχρεώσεις. Να βλέπει την αισιοδοξία και τη μαχητικότητα των γυναικείων κομματικών στελεχών. Να μαθαίνει για τη στάση των κομμουνιστριών που στις πιο άθλιες συνθήκες λέγανε «δεν θα λυγίσουμε», γιατί βλέπανε τον εαυτό τους ως κομμάτι του συλλογικού αγώνα. Νέες συντρόφισσες να γνωρίζουν τη θέση μας για το γυναικείο ζήτημα και τις σύγχρονες εκφράσεις της ανισοτιμίας, να εμπλακούν στον Σύλλογο Γυναικών, να δουν τα πρακτικά μέτρα στήριξης.

Αντίστοιχα, να προετοιμάσουμε τον μαθητή του ΕΠΑΛ για τις μάχες στο χώρο δουλειάς του, να μάθει για την κοινωνική συμμαχία, για τους αγώνες της τάξης μας. Θα είναι διαφορετικές οι απαιτήσεις αν δουλεύει στην οικογενειακή επιχείρηση, αν ψάχνει για δουλειά, αν θέλει να περάσει σε σχολή ή ΙΕΚ.

Σύντροφοι που έκαναν βήματα πίσω συχνά έβαζαν ότι «δεν συνέβαλα, δεν στρατολόγησα, άρα μπορώ να συνεχίσω και έξω από το Κόμμα». Νομίζω ότι αναδεικνύει τη δυσκολία να εκτιμάμε τη δουλειά μας μετά από κάθε μάχη. Οτι αυτά στα οποία μετριόμαστε είναι φυσικά η στρατολογία και οικοδόμηση, είναι όμως ταυτόχρονα πώς εμείς βελτιώνουμε το ιδεολογικοπολιτικό μας επίπεδο, πόσο βαθαίνει η συμφωνία ενός κόσμου με τη στρατηγική μας, πόσους νέους εντάσσουμε στον αγώνα, πόσο προχωράει η ανασύνταξη του κινήματος. Δεν φαίνονται όλα με την ατομική εμπειρία. Η φράση «μπορεί τώρα να μην κινητοποιείς, αλλά την κρίσιμη στιγμή θα σε ακούσουν» είναι σωστή, αλλά δεν φωτίζει το αντικειμενικό έδαφος που δρούμε, ούτε τα συλλογικά βήματα που μετράμε.

Βοηθάει σε αυτό η συζήτηση ευρύτερων συμπερασμάτων. Φάνηκε όταν συζητήσαμε την πείρα από τις μαθητικές κινητοποιήσεις, σημειώματα των Οργάνων, τις Αποφάσεις της ΚΕ στην πανδημία. Είναι ένας τρόπος δουλειάς που πρέπει να μείνει και στα ΤΣ και στις ΟΒ, για να ανέβει η συλλογική σκέψη, να μεταφέρεται η πείρα στα όργανα, να προχωράει παρακάτω.

Είναι συχνό φαινόμενο να σηκώνουμε ένα ζήτημα στην περιοχή, Κόμμα - ΚΝΕ, να βγάζουμε ανακοίνωση, να τη συζητάει η Οργάνωση με κόσμο, να έρχεται μια εικόνα στο ΤΓ - κι αυτή όχι δουλεμένη - και τέλος. Ούτε μεταξύ τους οι αντίστοιχοι καθοδηγητές στο Κόμμα και την ΚΝΕ τη συζητάνε, ούτε τα στελέχη, πόσο μάλλον οι ΟΒ - ΚΟΒ. Χρειάζεται να επιμείνουμε ώστε μετά από κάθε μάχη, αλλά κυρίως μέσα στη μάχη, ο κάθε κρίκος να παίξει το ρόλο του, να υπάρχει συνεργασία του ιδεολογικού υπεύθυνου του Οργάνου με τον γραμματέα, των αντίστοιχων υπευθύνων σε Κόμμα και ΚΝΕ, ώστε να μαζεύεται η συζήτηση, η διαπάλη, να μπαίνουν νέα επιχειρήματα.

Ετσι θα μπορεί να αντιμετωπίζεται η κάθε εξέλιξη, όπως βάζουν οι Θέσεις, και ως σταθμός ελέγχου της δουλειάς μας. Π.χ. με τα γεγονότα στη Ν. Σμύρνη χρειάζεται τα Οργανα να μετρήσουν: Η επιχειρηματολογία που έχουμε δώσει εδώ και καιρό για το κράτος και την καταστολή, αξιοποιήθηκε σε αυτή τη φάση από την Οργάνωση; Βοήθησε ώστε και ο περίγυρος να έχει κριτήριο; Πού χρειάζεται να ενισχύσουμε;

Τώρα που φουντώνουν τα αντιδεξιά καλέσματα, θα αξιοποιήσουμε για να πείσουμε την πείρα από την πάλη του Κόμματος με τον οπορτουνισμό και τη σοσιαλδημοκρατία διαχρονικά, τα συμπεράσματα από το Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα, από τη δράση του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ; Αρα θα μπει μπροστά η μελέτη του Δοκιμίου;

Υπάρχουν επεξεργασίες των Οργάνων του Κόμματος για διάφορους αστικούς στρατηγικούς σχεδιασμούς και γίνεται προσπάθεια εξειδίκευσης στους Τομείς, ειδικά στις εκλογές κάπως έφτασε και μέχρι τις ΚΟΒ - ΟΒ. Ομως χρειάζεται να υπάρχει ο προσανατολισμός ώστε να φτάνει και στα Οργανα της ΚΝΕ ή έστω στους καθοδηγητές των αντίστοιχων ΟΒ.

Σίγουρα δεν μπορούν όλα να συζητηθούν σε ξεχωριστή συνέλευση αυτοτελώς. Ομως χρειάζεται να υπάρχει ο προσανατολισμός από το ΤΓ σε Κόμμα και ΚΝΕ στο πώς θα φτάσουν με διάφορους τρόπους όλα τα ζητήματα που ιεραρχούμε χωρίς εκπτώσεις. Από ξεχωριστή συνέλευση, μέχρι εκδήλωση, προτάσεις για βιβλία, ταινίες κ.λπ. Να στηρίζουν πρωτοβουλίες με βοηθητικά σημειώματα. Αρα χρειάζεται ένα μάτι παραπάνω καθοδηγητικά που θα προσανατολίζει, θα ιεραρχεί, θα σχεδιάζει και δεν θα αφήνεται στο τι ενδιαφέρει γενικά, στο «να πουν οι σύντροφοι στην ΟΒ».


Κατερίνα Δημουλά
Μέλος της Ιδεολογικής Επιτροπής του ΚΣ της ΚΝΕ

Για την παρέμβαση του Κόμματος στην ύπαιθρο της Λάρισας!

Χρειάζεται να παιδέψουμε το μυαλό μας ώστε το 1ο κείμενο των Θέσεων της ΚΕ, το οποίο είναι αναλυτικό για το Κόμμα, τη λειτουργία και τη δράση του, προσανατολίζει τη δουλειά μας, να το αξιοποιήσουμε χωρίς αναμονή με τον καλύτερο τρόπο. Για παράδειγμα, στην ύπαιθρο της Λάρισας χρειάζεται να εντάξουμε πλευρές του κειμένου μέσα σε βασικά θέματα που απασχολούν παραγωγούς και νέους αγρότες: Α) Πώς θα μπορέσει να ζει από τη γη του με ένα αξιοπρεπές εισόδημα, που τώρα δεν υπάρχει. Β) Οι συνθήκες διαβίωσης στην ύπαιθρο, η έλλειψη υποδομών και η εγκατάλειψη. Δεν σημαίνει πως όταν μπαίνουν τέτοιοι προβληματισμοί, δεν είναι η ώρα συζήτησης για τον ρόλο του Κόμματος, για τη συμβολή του φτωχομεσαίου παραγωγού στην υπόθεση που παλεύουμε.

Η πείρα δείχνει ότι ένας αγρότης που οργανώνεται στο Κόμμα ή στην ΚΝΕ (κάποιοι νέοι βλέπουν το μέλλον τους στην καλλιέργεια), όταν κατανοήσει τα βασικά ζητήματα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, την πρόταση του Κόμματος για ριζική αλλαγή της κοινωνίας, πως είναι όρος η κοινωνική συμμαχία στην πορεία για την ανατροπή της αστικής εξουσίας, μπορεί με ενθουσιασμό και όρεξη που θα του εμπνεύσει η οργάνωση να πρωτοστατήσει στη συσπείρωση αγροτών και νέων στην ύπαιθρο. Αυτήν την πολιτικοϊδεολογική παρέμβαση χρειάζεται να ενισχύσουμε συνδυάζοντας συζήτηση, «Ριζοσπάστη», ΚΟΜΕΠ, βιβλίο, τα site μας κ.λπ. Οπου το κάναμε και δεν πήγαμε με τη λογική «Πού να γίνουν αυτά στα χωριά;» είχαμε αποτελέσματα. Η αλήθεια είναι πως συναντάμε την αβεβαιότητα, την απογοήτευση σε μεγάλο κομμάτι αγροτών και αυτό πηγάζει από πολλούς παράγοντες.

Λένε πως έχουν γίνει τόσοι αγώνες αλλά «πάνε όλα από το κακό στο χειρότερο», κάποιους αγώνες μάλιστα τους αναφέρουν συνεχώς σαν «παλιά ανάμνηση» στο πλάι συντρόφων αγροτών αγωνιστών. Από τη μία είναι λογικό, εμείς όμως χρειάζεται να πάμε την κουβέντα στο σύλλογο, στο ρόλο του Κόμματος που διαπαιδαγωγεί αγωνιστές. Να αναδείξουμε από πού προέρχεται κάθε θετικό που μετράμε, πώς το κάνουμε εφόδιο για το αύριο.

Σήμερα αρκετοί παραγωγοί πουλάνε σε εξευτελιστικές τιμές, στρέφονται στο βαμβάκι που η τιμή του συνεχώς κατρακυλά, στο σιτάρι, στο κριθάρι, στο φιστίκι που οι τιμές τους είναι ανοιχτές. Σε αρκετές περιπτώσεις, σε μια δύσκολη χρονιά όπως η φετινή αυτοί που δεν έχουν μηχανήματα, δυνατότητα να καλύψουν το μεγάλο κόστος παραγωγής και τα μεροκάματα, θα βάλουν και από την τσέπη τους για να επιβιώσουν. Καθοριστικό ρόλο έπαιξαν οι επιπτώσεις της πανδημίας, οι καταστροφές από την κακοκαιρία στον κάμπο και στα ορεινά, χωρίς να αποζημιώνεται ο μεγάλος όγκος αγροτών με 100% για τη ζημιά ανεξαρτήτως αιτίας. Αυτή η κατάσταση ακουμπά και δικές μας δυνάμεις που είναι μέλη αγροτικών συλλόγων και ομοσπονδιών. Πνιγμένοι στα προβλήματα και τις δυσκολίες, στην προσπάθειά τους να νοικιάσουν επιπλέον στρέμματα για να εξασφαλίσουν το μέλλον το δικό τους και των παιδιών τους, τρέχουν από το πρωί μέχρι το βράδυ, αφήνοντας τα πάντα σε δεύτερη μοίρα, αφού δεν υπάρχει χρήμα για να πληρώσουν μεροκάματα και τα κάνουν όλα αυτοί. Αυτά συμβαίνουν σε ένα περιβάλλον πολλαπλάσιων αυταπατών που φυσικά υπάρχει και στους εργάτες - πόσο μάλλον στους αγρότες, με πιέσεις και επιλογές που αφήνουν έξω την κομματική δράση. Αυτό είναι μια πραγματικότητα που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε. Την ίδια ώρα μεγαλοαγρότες στον κάμπο συγκεντρώνουν τεράστιες εκτάσεις, νοικιάζουν από μικρότερους που είναι πλέον μισθωτοί, οι οποίοι θέλουν να παίρνουν ενισχυτικά τις επιδοτήσεις, αλλά απομακρύνονται ουσιαστικά από τη γη. Μέσα σε όλα αυτά, πέρα από όσους εργάζονται παραδοσιακά ως εργάτες γης, υπάρχει και ένας κόσμος που σωστά δεν τον θεωρούμε αγρότη (εργάζεται στη Λάρισα π.χ. στον χώρο της εστίασης, της ψυχαγωγίας, ακόμα και μουσικοί) και λόγω της κατάστασης στράφηκε στη γη είτε ως μισθωτός, είτε αξιοποιώντας δική του ιδιοκτησία. Και με αυτούς όμως πρέπει να μιλήσεις, να αναπτύξεις δεσμούς. Ταυτόχρονα η ιδεολογική πίεση του αντιπάλου δεν σταματά, όπως για παράδειγμα η προπαγάνδα των σεμιναρίων του υπουργείου σε νέους αγρότες. Σε τέτοιες κυβερνητικές πρωτοβουλίες και εκπαιδευτικά προγράμματα ζυμώνονται σχεδιασμένα ο συμβιβασμός, οι αυταπάτες για «το μέλλον του έξυπνου επιχειρηματία αγρότη».

Η πίεση και τα όποια αποτελέσματα σε ιδιαίτερα προβλήματα κάθε περιοχής από τις κινητοποιήσεις με το πλαίσιο της Πανελλαδικής Επιτροπής των Μπλόκων δίνουν αρκετά παραδείγματα στη συζήτηση, βοηθάνε να γραφτούν νέοι στους αγροτοκτηνοτροφικούς συλλόγους. Είναι διεισδυτικό το σύνθημα «Ολα με αγώνες κατακτιούνται», το πετύχαμε με κόπο, υπομονή και χρόνο στον αγροτικό κόσμο. Τώρα χρειάζεται εδώ να ενισχύσουμε την κουβέντα για το έδαφος στο οποίο πατάνε όλα τα αγροτικά προβλήματα, να αναδείξουμε τον κοινό αντίπαλο με την εργατική τάξη καλύτερα. Να αξιοποιήσουμε μια σειρά από ζητήματα στην ύπαιθρο που αφορούν τα σχολεία, την Υγεία, τις υποδομές, την υποβάθμιση. Εδώ, στις δυσκολίες των αγροτικών συλλόγων μπορούν να παίξουν ρόλο να ξεσκαλώσει μια κατάσταση, οργανώνοντας μαζί τους πρωτοβουλίες οι πολιτιστικοί - μορφωτικοί σύλλογοι που παρεμβαίνουμε, οι σύλλογοι γονέων, οι σύλλογοι γυναικών. Μπορούν να δώσουν ώθηση, φυσικά με πρώτη ευθύνη της ΚΟΒ, γιατί τα μέλη της είναι μέσα σε αυτούς. Τέτοιες δράσεις πληθαίνουν αυτό το διάστημα μετά τον σεισμό.

Είναι σύνθετη και δύσκολη η κατάσταση που περιέγραψα. Ετσι όπως την αντιλαμβάνομαι. Είναι απαιτητική η δουλειά να μιλήσουμε σε όλο αυτόν τον κόσμο διαφορετικά και γειωμένα, είναι όμως μονόδρομος. Επιδιώκουμε να στρέψουμε τη δικαιολογημένη οργή λαϊκών ανθρώπων στην ύπαιθρο, σε οργανωμένο αγώνα, σε ενίσχυση των αγροτικών συλλόγων, μέσα σε αυτήν τη θολούρα και τον ανορθολογισμό που επικρατεί. Χρειάζεται πιο σταθερά να κουβεντιάζουμε με τις δυνάμεις μας την ανάγκη της στρατολογίας νέων αγροτών, τον σταθερό προσανατολισμό στην οικοδόμηση του Κόμματος σε κομβικές περιοχές που θα δώσουν ώθηση και σε αγροτικούς συλλόγους. Οι οποίοι με τη σειρά τους αποτελούν και δεξαμενές στρατολογίας όσο μαζικοποιούνται. Το ένα συμπληρώνει το άλλο. Μετράμε κάποια μικρά βήματα με βάση υπαρκτά αγροτικά προβλήματα να ενεργοποιήσουμε δυνάμεις μας αγρότες που παθητικά και τυπικά συμμετέχουν στη δράση. Το βασικό που μας λείπει ακόμα είναι να κανονίζει κάθε μέλος, κάθε στέλεχος του Κόμματος ένα καφέ με τέτοιο κόσμο, χρειάζεται η καλή προσωπική επαφή για να ξεμπλοκάρει ένας άνθρωπος, η κομματική παρέμβαση που πρέπει να πυκνώσει. Εδώ υπάρχουν παρατηρήσεις και ψεγάδια.

Το ξέρουμε, το Κόμμα έχει κύρος. Να το αξιοποιήσουμε καλύτερα! Γνωρίζουμε νέους αγρότες που είναι σε σύγχυση αλλά είναι δίπλα μας, μας ακούνε αλλά ίσως να είναι αλλού πολιτικά. Είναι στοίχημα το επόμενο διάστημα να δουλέψουμε με αυτούς!


Αχιλλέας Σίμος
Μέλος της Επιτροπή Περιοχής Θεσσαλίας του ΚΚΕ

Η παρέλαση του «παλιού καινούργιου»

Στο σημείο 8 του 2ου κειμένου των Θέσεων της ΚΕ αναφέρεται ότι:

«Καμιά πρόταση αστικής διαχείρισης, κεϊνσιανή ή νεοφιλελεύθερη, δεν μπορεί να ματαιώσει, να ακυρώσει τις νομοτέλειες της καπιταλιστικής παραγωγής, την αναρχία και την ανισομετρία της, την αντίθεση ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής και στην ατομική, καπιταλιστική ιδιοποίηση των αποτελεσμάτων της». Με αφορμή τις πρόσφατες, συγχρονισμένες καπιταλιστικές κρίσεις, εκείνη του 2007 - 2009 και την τωρινή, για την οποία τα στοιχεία δείχνουν ότι είναι η βαθύτερη, καπιταλιστική κρίση μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, πληθαίνουν οι αναφορές των αστικών επιτελείων, και σε επίπεδο ΕΕ, περί ανάγκης «αλλαγής των πολιτικών των σφιχτών δημοσιονομικών στόχων» και στην υιοθέτηση «νεο-κεϊνσιανών» «αντι-κυκλικών» οικονομικών πολιτικών. Η Γενική Διεύθυνση Οικονομικών και Χρηματοδοτικών Υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής χρησιμοποιεί ένα μακροοικονομικό μοντέλο «νεοκεϊνσιανής παράδοσης» (το «QUEST»), το οποίο, όπως αναφέρεται, στοχεύει στη «βελτιστοποίηση των ωφελειών και του κέρδους, περιλαμβανομένων των τριβών στις αγορές αγαθών, εργασίας και κεφαλαίου». Η κεϊνσιανή θεωρία που διαμορφώθηκε στις συνθήκες της μεγάλης οικονομικής κρίσης του 1929 - 1933, προβάλλει ως κύρια αιτία των περιοδικών καπιταλιστικών κρίσεων την «υποκατανάλωση», δηλαδή το γεγονός ότι οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής έχουν την εγγενή τάση να παράγουν πολύ περισσότερα από ό,τι μπορεί να απορροφηθεί από τους καταναλωτές και κατά συνέπεια ότι οι κρίσεις μπορούν να μετριαστούν ή ακόμα και να εξαλειφθούν μέσω μιας λεγόμενης «αντι-κυκλικής πολιτικής»: Περιοριστική σε περιόδους υπερπαραγωγής, και επεκτατική οικονομική πολιτική σε περιόδους κρίσεων μέσω διευρυμένων κρατικών χρηματοδοτήσεων, επέκτασης των δημόσιων έργων, μείωσης της φορολογίας και αύξησης του συνολικού μισθού, με στόχο την αντίστοιχη αύξηση της αγοραστικής - καταναλωτικής δύναμης της εργατικής τάξης.

Ωστόσο ο Κέινς δεν ήταν ο πρώτος που διατύπωσε τη θεωρία της «υποκατανάλωσης». «Θεμελιωτής» της θεωρείται ο Ελβετός οικονομολόγος Σισμόντι (1773 - 1842), σύμφωνα με τον οποίο οι κρίσεις προκαλούνται διότι η εργατική τάξη δεν λαμβάνει τους μισθούς που πρέπει για να αγοράσει τα προϊόντα που παράγει. Οι Μαρξ και Ενγκελς, ενώ αναγνώρισαν στον Σισμόντι τη διαπίστωσή του ότι οι καπιταλιστικές κρίσεις δεν είναι τυχαίες αλλά συστηματικές, απέδειξαν ότι αυτές δεν οφείλονται απλά στην υποκατανάλωση αλλά στην αντίθεση ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής και στην καπιταλιστική ιδιοποίησή της. Για το ζήτημα αυτό στο Κεφάλαιο (τόμ. 2, σελ. 411) ο Μαρξ γράφει: «Αποτελεί ταυτολογία να πει κανείς ότι οι κρίσεις προκαλούνται από την υποκατανάλωση... αλλά αν κάποιος επιχειρήσει να δώσει σε αυτήν την ταυτολογία μια επίφαση βαθύτερης δικαιολόγησης, μας πουν ότι η εργατική τάξη παίρνει ένα παρά πολύ μικρό μέρος του προϊόντος της και πως επομένως το κακό μπορεί να θεραπευτεί όταν η εργατική τάξη πάρει μεγαλύτερο μερτικό από αυτό, όταν δηλαδή ο μισθός της αυξηθεί, τότε αρκεί να παρατηρήσουμε ότι οι κρίσεις προετοιμάζονται ίσα ίσα από μια περίοδο όπου ανεβαίνει γενικά ο μισθός εργασίας κι η εργατική τάξη παίρνει πράγματι μεγαλύτερη μερίδα από το μέρος του προϊόντος που προορίζεται για την κατανάλωση. Αντίθετα η περίοδος αυτή θα έπρεπε να απομακρύνει την κρίση. Φαίνεται λοιπόν ότι η κεφαλαιοκρατική παραγωγή περικλείει όρους ανεξάρτητους από την καλή ή κακή θέληση, που τη σχετική εκείνη ευημερία της εργατικής τάξης την επιτρέπουν μόνο μια στιγμή, και μάλιστα πάντα μόνο σαν το πουλί της καταιγίδας που μηνάει την κρίση».

Η κεϊνσιανή θεωρία διαχείρισης εφαρμόστηκε γενικευμένα τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ευρώπη για την αντιμετώπιση της μεγάλης καπιταλιστικής κρίσης του 1929 - 1933 αλλά και μεταπολεμικά, σε μια περίοδο όπου για να εξασφαλιστεί η σταθεροποίηση του καπιταλισμού στην Ευρώπη κάτω και από την πίεση των σπουδαίων επιτευγμάτων της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στη Σοβιετική Ενωση ήταν αναγκαία η βιομηχανική και οικονομική ανασυγκρότηση των καπιταλιστικών κρατών (βλ. σχέδιο Μάρσαλ), αλλά και η ταυτόχρονη ενσωμάτωση πλατιών λαϊκών μαζών. Την επιτυχία της κεϊνσιανής διαχείρισης για το ξεπέρασμα της καπιταλιστικής κρίσης του 1929 - 1933 την γνωρίζουμε καλά. Στην Αμερική, το 1933 η ανεργία στον βιομηχανικό τομέα έφτασε το 37,6%, ακολούθησε μια αναιμική άνοδος μέχρι το 1937, όπου η ανεργία «έπεσε» στο 21% και στη συνέχεια ακολούθησε μια νέα κρίση όπου το 1939 τα ποσοστά ανεργίας έφτασαν το 28%. Στην Ευρώπη το 1932 η ανεργία στον βιομηχανικό κλάδο στη Γερμανία άγγιξε το 44%, στη Γαλλία το 15,4% και στην Αγγλία το 22,1%. Η συνέχεια είναι γνωστή: Οι αντιθέσεις ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές χώρες οξύνθηκαν και οδήγησαν στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Μεταπολεμικά, την καπιταλιστική ανάπτυξη την ακολούθησε η κρίση της δεκαετίας του '70 (γνωστή και ως «πετρελαϊκή κρίση»), την οποία, μετά από μια μικρή άνοδο, ακολούθησε νέα κρίση στην αρχή της δεκαετίας του 1980. Η περίοδος αυτή χαρακτηρίστηκε από μεγάλη αύξηση του πληθωρισμού με ταυτόχρονη στασιμότητα στην οικονομική ανάπτυξη και αύξηση των ποσοστών ανεργίας, καταρρίπτοντας για άλλη μια φορά το κεϊνσιανό μοντέλο διαχείρισης που βασίζεται στη θεωρία της ύπαρξης μιας ευσταθούς αντίστροφης σχέσης μεταξύ πληθωρισμού και ανεργίας. Στις ΗΠΑ, το 1966 ο πληθωρισμός ήταν 2%, η ανεργία 3,8%. Το 1975 η ανεργία άγγιξε το 8,5% ενώ σε ορισμένους κλάδους όπως είναι αυτός των κατασκευών η ανεργία ξεπέρασε το 20% και ο πληθωρισμός το 12%. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 η ανεργία έφτασε το 10% ενώ σε επιμέρους κλάδους όπως είναι αυτός της αυτοκινητοβιομηχανίας άγγιξε το 25% και στις κατασκευές το 17%, ενώ ο πληθωρισμός έφτασε το 14,50%. Η περίοδος αυτή χαρακτηρίστηκε σημείο καμπής των καπιταλιστικών κρατών προς τις επονομαζόμενες «νεοφιλελεύθερες» οικονομικές πολιτικές, που χαρακτηρίζονται από την «απελευθέρωση των αγορών», με ταυτόχρονη μικρότερη παρέμβαση του αστικού κράτους και εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις. Οι καπιταλιστικές κρίσεις του 2007 - 2009 και η τωρινή, ακόμα πιο βαθιά καπιταλιστική κρίση κατέρριψαν και το αφήγημα περί αποτελεσματικότητας του «μοντέλου των αγορών». Πριν ακριβώς από την εκδήλωση της κρίσης του 2007 - 2009 στις ΗΠΑ, η ανεργία το 2006 ήταν 4,5%, ενώ η αύξηση του ΑΕΠ ήταν της τάξης του 3%. Το 2009 η ανεργία άγγιξε το 10%, ενώ η μείωση του ΑΕΠ ξεπέρασε το 2,5%. Οι προηγούμενες κρίσεις, όπως και η τωρινή η οποία απλώς επιταχύνθηκε και οξύνθηκε από την πανδημία, προκλήθηκαν από τον ίδιο τον χαρακτήρα των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής: Την υπερπαραγωγή εμπορεευμάτων όχι για την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών, αλλά για να αυξηθεί όσο το δυνατόν περισσότερο η υπεραξία που παράγεται από την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης και που τσεπώνεται από τους καπιταλιστές με τη μορφή κέρδους και η οποία, με τη σειρά της, οδηγεί σε υπερσυσσώρευση κεφαλαίου, εντείνοντας έτσι την κυριαρχία του κεφαλαίου πάνω στην κοινωνική εργασία.

Το ακόλουθο απόσπασμα από τον πρόλογο του Ενγκελς στο έργο του Μαρξ «Μισθωτή Εργασία και Κεφάλαιο» είναι σήμερα πιο επίκαιρο από ποτέ: «Η διάσπαση της κοινωνίας σε μια μικρή υπερβολικά πλούσια και σε μια μεγάλη, χωρίς καμία ιδιοκτησία τάξη μισθωτών εργατών έχει ως αποτέλεσμα η κοινωνία αυτή να ασφυκτιά μέσα στην ίδια της την αφθονία, ενώ στη μεγάλη πλειοψηφία των μελών της μόλις ή καθόλου δεν προστατεύεται από την έσχατη στέρηση. Η κατάσταση αυτή γίνεται μέρα με τη μέρα πιο παράλογη και λιγότερο αναγκαία. Πρέπει να παραμεριστεί, μπορεί να παραμεριστεί».


Κ. Σιέττος

Υπερηφάνεια για τα 102 χρόνια μας

Νους και καρδιά, οργανωτής της εργατικής - λαϊκής πάλης για το Σοσιαλισμό.

Φτάνει για να γεμίζει τις καρδιές μας ελπίδα, υπερηφάνεια και αντοχή. Υπερηφάνεια για τα 102 χρόνια, που το Κόμμα μας είναι μπροστάρης σ' όλους τους αγώνες της εργατικής τάξης. Η πρωτοβουλία του Κόμματος για τη συγκρότηση της «Ευρωπαϊκής Κομμουνιστικής Πρωτοβουλίας» και η «Διεθνής Κομμουνιστική Επιθεώρηση» δείχνει το κύρος που έχει το ΚΚΕ διεθνώς.

Η ανασύνταξη του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, η οικοδόμηση στην εργατική τάξη παραμένει σημαντικό αντικείμενο, πρωτεύοντα θα λέγαμε, συζήτησης στο 21ο Συνέδριο.

Θέση που έβαζε επιτακτικά το 20ό Συνέδριο. Ο χαμηλός βαθμός οργάνωσης της εργατικής τάξης, όπως επισημαίνουν οι Θέσεις, η αδυναμία ένταξης στα συνδικάτα, πρέπει να μπουν πιο αποφασιστικά, να γίνουν οι στόχοι πράξη.

Το ΠΑΜΕ, Εργατικά Κέντρα, Ομοσπονδίες, Σωματεία, λαϊκό κίνημα, να μπουν μπροστά, να αντιμετωπίσουμε με πείσμα, με ταξικό μίσος, αυτούς που παίζουν μαζί μας, την ειρήνη μας, την υγεία μας, τη μόρφωσή μας, τον πολιτισμό μας, να γκρεμίσουμε το σαθρό και σάπιο σύστημά τους μια και καλή.

Αυτούς που προσπαθούν με κάθε τρόπο να μας πείσουν ότι τα έργα τους και η πολιτική τους είναι για το καλό μας, τους χτυπάμε αλύπητα. Να κτίσουμε μια άλλη κοινωνία προς όφελος του λαού και του τόπου. Χτύπημα καίριο του οπορτουνισμού, όπου υπάρχουν και βρίσκονται. Ολους αυτούς που με κάθε τρόπο προσπαθούν και ρίχνουν λάσπη, που παραμορφώνουν την πολιτική του Κόμματος, από τη μια πλευρά και την άλλη θέλουν να δείχνουν φιλικοί απέναντί του. Δεν μας ξεγελούν.

Υπάρχουν από την εποχή του Μαρξ και του Λένιν, ακόμα και στις φυλακές και στις εξορίες έβρισκαν τρόπους να χτυπούν αυτούς που έστεκαν με ψηλά το κεφάλι, που δεν υπόγραφαν τις «δηλώσεις μετανοίας» και έμεναν δίπλα στο Κόμμα.

Συμφωνώ και με τα τρία κείμενα, που είναι δεμένα μεταξύ τους με μεγάλη σαφήνεια. Δεν αφήνουν ερωτηματικά. Πρέπει να διαβαστούν, να μελετηθούν και να διαδοθούν όσο πιο πλατιά γίνεται, ώστε και οι πιο δύσπιστοι να συμφωνήσουν μαζί μας.

Το καθημερινό διάβασμα του «Ριζοσπάστη» να μας γίνει μέλημα. Δεν θα είμαστε ενημερωμένοι χωρίς να τον διαβάζουμε. Πώς να εξοπλιζόμαστε χωρίς αυτή την πολύτιμη ενημέρωση που μας δίνει ο «Ριζοσπάστης». Πώς να αντιμετωπίζουμε τους ταξικούς μας εχθρούς, που είναι όλοι αυτοί που από τα κανάλια τους μας βομβαρδίζουν.

Βρισκόμαστε σε μια δύσκολη περίοδο, εμείς όμως πρέπει να την ξεπεράσουμε, όπως οι κομμουνιστές ξέρουν να ξεπερνούν πολέμους, φυλακές, εξορίες.

Καλή επιτυχία στο Συνέδριο!


Αγγελική Μικροπούλου
Ανεργη εργάτρια, ΚΟ Αγ. Βαρβάρας Αττικής του ΚΚΕ




Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org