Με ταρατατζούμ και μια μεγάλη καμπάνια η κυβέρνηση «άνοιξε» τη στρατιωτική θητεία στις γυναίκες, καλώντας τες να καταταγούν εθελοντικά. Το μέτρο αυτό δεν είναι ξεκομμένο από τη συνολικότερη πολεμική προετοιμασία στην Ευρώπη, καθώς αντίστοιχες παρεμβάσεις για την αύξηση του στρατιωτικού δυναμικού γίνονται σε όλα τα κράτη - μέλη, είτε μετατρέποντας τη θητεία από εθελοντική σε υποχρεωτική, είτε μειώνοντας τα όρια ηλικίας για κατάταξη στον στρατό, είτε θεσπίζοντας θητεία για τις γυναίκες, εθελοντικά ή υποχρεωτικά. Φαίνεται όμως ότι η αστική τάξη και οι κυβερνήσεις της αντιμετωπίζουν δυσκολίες στο να ...εμφυσήσουν ενθουσιασμό στους νέους για τα πολεμοκάπηλα σχέδιά τους. Στη Γερμανία, για παράδειγμα, οι μαθητές διαδηλώνουν ενάντια στον νέο νόμο για τη στράτευση, ενώ και σε άλλες χώρες η εθελοντική κατάταξη δεν πήγε και τόσο καλά, αφού δεν δούλεψε ούτε το καρότο ούτε το μαστίγιο των κυβερνήσεων. Στη χώρα μας, πάλι, σύμφωνα με δημοσιεύματα οι αιτήσεις από γυναίκες εθελόντριες δεν ξεπέρασαν τις μερικές εκατοντάδες και τελικά μόλις 170 κρίθηκαν ότι πληρούν τις προϋποθέσεις για τις πιλοτικές 100 θέσεις στο στράτευμα. Ε, δεν το λες και ενθουσιώδη υποδοχή του μέτρου που θέσπισε η κυβέρνηση για να στρατεύσει τις γυναίκες στην ενεργότερη πολεμική εμπλοκή, κάτω από τον τίτλο του «εθνικού συμφέροντος»...

Με το φάρμακο «διά πάσαν νόσον» προσπαθούν στελέχη του κόμματος Τσίπρα να δικαιολογήσουν τα πεπραγμένα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ για την ανάπτυξη στρατηγικών σχέσεων με το κράτος - δολοφόνο Ισραήλ. Γράφει για παράδειγμα ο Τεμπονέρας: «Προφανώς η περίοδος 2015 - 2019 επαναξιολογείται στο σήμερα (π.χ. στρατιωτική συνεργασία κ.λπ.), αλλά ας αναρωτηθούμε αν ήταν πράγματι μια ομαλή περίοδος εκείνη σε εξωτερικό και εσωτερικό». Το ίδιο και ο Μπαλατσούκας, αναπληρωτής εκπρόσωπος Τύπου του νέου κόμματος, ο οποίος είπε ότι δεν έχει αλλάξει η θέση για την εμβάθυνση της συνεργασίας με το Ισραήλ. Το ζήτημα δεν είναι τι λένε τα στελέχη του κόμματος Τσίπρα, αλλά τι δεν λένε. Και εδώ τα πράγματα είναι μετρημένα κουκιά...

Η εμβάθυνση των σχέσεων με το Ισραήλ έγινε στο πλαίσιο του αμερικανοΝΑΤΟικού σχεδιασμού για τη δημιουργία πολυμερών σχημάτων που προωθούν τα ευρωατλαντικά σχέδια στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου, με έμφαση στην Ενέργεια. Με αυτόν τον σχεδιασμό «κουμπώνουν» τα συμφέροντα της αστικής τάξης, που διεκδικεί αναβαθμισμένο ρόλο στην εκμετάλλευση και μεταφορά της Ενέργειας προς την Ευρώπη. Αυτόν τον ρόλο ήρθε να υπηρετήσει ο ΣΥΡΙΖΑ εκείνη την εποχή, με τη σύμφωνη γνώμη και των άλλων κομμάτων, αφού υλοποιούσε μια στρατηγική επιλογή της αστικής τάξης και των ΝΑΤΟικών συμμάχων της (όπως έκανε άλλωστε και με τη Συμφωνία των Πρεσπών). Καμία «ανώμαλη περίοδος» δεν τους φταίει. Οσες φορές κι αν χρειαστεί, το ίδιο θα κάνουν ο Τσίπρας και τα άλλα κόμματα, που κατά τ' άλλα χύνουν κροκοδείλια δάκρυα πάνω από τους δολοφονημένους και ξεριζωμένους Παλαιστίνιους.