Τετάρτη 28 Απρίλη 2010
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σπονδή στην «ενημέρωση»

Παπαγεωργίου Βασίλης

Μνημείο παραπληροφόρησης, παραπλάνησης και φιλοκυβερνητικής προπαγάνδας ο χτεσινός πρωτοσέλιδος τίτλος των «Νέων»: «Θυσία δύο μισθοί στην ποδιά της Μέρκελ», διατυμπανίζει στον εξάστηλο τίτλο, παρουσιάζοντας ως «απαίτηση» της Γερμανίδας καγκελαρίου την κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού. Είναι προκλητική η προσπάθεια της εφημερίδας να αθωώσει την κυβέρνηση για τη σφαγή των δικαιωμάτων των εργαζομένων, ακόμα και αν την ίδια στιγμή ο υπουργός Οικονομικών δηλώνει ότι «υπάρχει μια κοινή προσέγγιση» με ΕΕ και ΔΝΤ. Είναι δικαίωμά τους να θεωρούν ότι οι αναγνώστες τους τρώνε κουτόχορτο ή ότι είναι καταναλωτές όμορφων παραμυθιών για την κυβέρνηση, όπως ότι τάχα τα βάρβαρα αντιλαϊκά μέτρα λαμβάνονται ερήμην ή ακόμα και ενάντια στην κυβέρνηση, που αναγκάζεται θέλοντας και μη τάχα να συμμορφωθεί. Η αλήθεια όμως δεν κρύβεται. Και είναι αλήθεια ότι η κυβέρνηση ως εκλεκτή της πλουτοκρατίας είναι αυτή που πρώτη και καλύτερη θέλει «να βάλει τάξη στη χώρα», δηλαδή να εγγυηθεί την ανταγωνιστικότητα και την απρόσκοπτη κερδοφορία του κεφαλαίου, σαρώνοντας ό,τι στέκεται «εμπόδιο», πρώτα πρώτα τα εναπομείναντα εργασιακά και λαϊκά δικαιώματα.

Διασκεδαστής της πλουτοκρατίας

«Το ΚΚΕ και η Αριστερά έχει δίκιο, αλλά δεν έχει σχέδιο για την έξοδο από την κρίση». Ο καθένας από το πόστο του, στην επίθεση εναντίον του ΚΚΕ. Και χτες, ο Λ. Λαζόπουλος από την εκπομπή του. Αφού πρώτα είπε ότι «το ΚΚΕ έχει δίκιο», στη συνέχεια έσπευσε να σημειώσει ότι δεν «πείθει» ότι μπορεί να βγάλει τη χώρα από την κρίση. Με άλλα λόγια, επίθεση στη στρατηγική του ΚΚΕ. Στην πολιτική πρόταση του Κόμματος για τον άλλο δρόμο ανάπτυξης.

Στο ρόλο του ανταποκρίνεται πράγματι με ικανότητα. Λίγο «αριστερούλης» και λίγο κριτικός απέναντι στην κυβέρνηση και το ΠΑΣΟΚ για να μην προκαλεί και το θυμικό του λαού, αλλά στην αποστολή του πιστός. Η προστασία της πολιτικής εξουσίας των μονοπωλίων δεν πρέπει επ' ουδενί να αμφισβητηθεί. «Δίκιο έχει το ΚΚΕ», είπε ο Λαζόπουλος, αλλά μην επιμένει να τονίζει ότι για τα δεινά του λαού ευθύνεται η πλουτοκρατία και το σύστημα που την υπηρετεί (σ' αυτό το σημείο εμφάνιζε μέσω μοντάζ την ΓΓ της ΚΕ του Κόμματος να επαναλαμβάνει τη λέξη «πλουτοκρατία»), γιατί, όπως είπε, ναι μεν «η λέξη είναι σωστή», αλλά «δεν μιλάει στον σημερινό λόγο».

Πού κατέληξε χτες, για μια ακόμη φορά, ο Λαζόπουλος; Να ξεκαθαρίσει στον ελληνικό λαό ότι «αναγκαστικά θα πορευτούμε με τον Παπανδρέου», για τον οποίο σημείωσε μάλιστα ότι «προλαβαίνει ακόμα να πηδήσει στο βαγόνι της Ιστορίας και να σώσει τον τόπο». Τέτοια προσφορά στην πλουτοκρατία, που όποιος εναντιώνεται σ' αυτήν - καθόλου τυχαία - δημιουργεί σπυράκια τόσο στον Λαζόπουλο, όσο και στην κυβέρνηση. Μάλλον επειδή η λέξη περιγράφει επακριβώς τίνος «διασκεδαστής» είναι.

Απεργοσπασία με τρομοκράτηση εργαζομένων...

Την τρομοκρατική και απεργοσπαστική τακτική του στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ και προϊσταμένου της τεχνικής υπηρεσίας του ΟΣΕ στο Βόλο, Γιάννη Αντωνιάδη, ο οποίος έφτασε μέχρι και στο σημείο της κλήσης σε απολογία συνδικαλιστή του ΠΑΜΕ, επειδή συμμετείχε στη 48ωρη απεργία της περασμένης βδομάδας, καταγγέλλει με ανακοίνωσή της η Γραμματεία Μαγνησίας του ΠΑΜΕ. Συγκεκριμένα, καταγγέλλει ότι ο Γιάννης Αντωνιάδης, μέλος της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ στη Μαγνησία, την πρώτη μέρα απεργίας διερχόμενος από την Περιφέρεια Θεσσαλίας, όπου απεργοί είχαν προχωρήσει σε κατάληψη του κτιρίου, συνάντησε τον Χρ. Τσιράκογλου, στέλεχος του ΠΑΜΕ και μέλος της διοίκησης του Συνδέσμου Σιδηροδρομικών Θεσσαλίας, και του επιτέθηκε φραστικά επειδή απεργούσε, του έλεγε πως λείπει παράνομα και αντικανονικά από τη δουλειά του, αφού δεν υπάρχει απόφαση θεσμοθετημένου συνδικαλιστικού οργάνου, τον απείλησε ότι θα έχει σοβαρές συνέπειες και μετά συνέχισε με νέα επίθεση στο χώρο του ΟΣΕ, με παρατηρήσεις του τύπου «συμμετείχες σε παράνομη απεργία», «μας το παίζεις ήρωας» κ.ά., και με έγγραφη κλήση σε απολογία του συνδικαλιστή, η οποία ανακλήθηκε μετά από δυναμική παρέμβαση μελών της Γραμματείας Μαγνησίας του ΠΑΜΕ.

... και υποκρισία

Οταν ο Αντωνιάδης είδε πως η προσπάθεια εκφοβισμού και υπηρεσιακού, πειθαρχικού ελέγχου δεν περνά, υποβάθμισε το γεγονός και προσπάθησε να πείσει το συνδικαλιστή να δικαιολογήσει τη διήμερη απουσία του από τη δουλειά με άλλον τρόπο, για να πάρει, για άλλη μια φορά, την ξεκάθαρη απάντηση «έλειπα, γιατί απεργούσα με το ΠΑΜΕ».

Και υπογραμμίζει: «Το γεγονός έχει κατά τη γνώμη μας μεγάλη σημασία. Αφενός, γιατί αυτό, και όχι μόνο, επιβεβαιώνει ξεκάθαρα τη διγλωσσία και την υποκρισία της πολιτικής και της τακτικής του ΣΥΡΙΖΑ στο συνδικαλιστικό κίνημα: Από τη μια, σύμπλευση με τις ξεπουλημένες ηγεσίες, ανοιχτή απεργοσπασία από τη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ μέχρι το Εργατικό Κέντρο Βόλου και τις πλειοψηφίες σε διάφορα ΔΣ Σωματείων, τη συμμετοχή στην προσπάθεια εκφοβισμού και τρομοκράτησης των εργαζομένων και, από την άλλη, δήθεν «αντικαπιταλιστικός αγώνας» και μεγάλος «καημός» για την Αριστερά και την «ενότητά της».

Θέλουν να κηδεμονεύσουν το λαό

Το νέο αντιδραστικό ιδεολόγημα που ανέσυρε η κυβέρνηση για να εκβιάσει και να αποσπάσει λαϊκή συναίνεση στις ανατροπές που προωθεί υπέρ της πλουτοκρατίας, είναι το επιχείρημα περί «κηδεμονίας». Τι λένε; Οτι με την ενεργοποίηση του μηχανισμού δανειοδότησης, την οικονομική πολιτική την καθορίζει πλέον η ΕΕ και το ΔΝΤ. Κατά συνέπεια, όποια αντιλαϊκά μέτρα παίρνονται για να καλυφθούν τα ελλείμματα και τα χρέη, είναι επιβεβλημένα από τους δύο Οργανισμούς, προκειμένου να εκταμιεύσουν τα δάνεια. Η κυβέρνηση, λένε, όχι μόνο δεν έχει ευθύνη, αλλά επιπλέον πρέπει να την εμπιστευτεί ο λαός, αν θέλει το ταχύτερο δυνατό να φύγει η χώρα από την ξένη «κηδεμονία» και να επανακτήσει δήθεν την «ανεξαρτησία» της.

Τα ίδια λέει και η ΝΔ με τον ΛΑΟΣ, το ίδιο παπαγαλίζει και ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, άλλες αριστερίστικες ομάδες. Πού κατατείνει αυτή η επικίνδυνη και θρασύτατη ιδεολογική επίθεση; Στο να πειστεί ο λαός ότι η κυβέρνηση έχει φιλολαϊκές προθέσεις, αλλά δεν την αφήνουν το «κακό» ΔΝΤ και η «αυστηρή» ΕΕ. Μάλιστα, υπάρχουν δυνάμεις όπως ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, που την κοροϊδία την πάνε ένα βήμα πιο πέρα. Ισχυρίζεται ότι τα πράγματα θα ήταν καλύτερα αν στο μηχανισμό δανειοδότησης δε συμμετείχε το ΔΝΤ. Καλούν, δηλαδή, το λαό να αποδεχτεί όχι μόνο τη φενάκη της «κηδεμονίας», αλλά και να πιστέψει ότι η ιμπεριαλιστική ΕΕ είναι καλύτερη από το ΔΝΤ. Αρα, λένε, δε χρειάζεται αντιιμπεριαλιστική πάλη, αλλά αγώνας για να μείνουμε στην ΕΕ και να την κάνουμε καλύτερη.

Η κυβέρνηση προκλητικά μιλάει για «κηδεμονία», κρύβοντας ότι το σύνολο των εξελίξεων έχει τη δική της σφραγίδα, της ΝΔ και όλων των άλλων κομμάτων και δυνάμεων που λιβανίζουν ή δεν αμφισβητούν την κυρίαρχη στρατηγική. Υπηρετώντας το συμφέρον της πλουτοκρατίας, οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ έβαλαν τη χώρα στην ΕΕ, βάθυναν τη συμμετοχή της σ' αυτή και στους άλλους ιμπεριαλιστικούς Οργανισμούς, όπως το ΔΝΤ. Ψήφισαν μαζί με τον ΣΥΝ το Μάαστριχτ, προκειμένου να υπηρετούνται ακόμη πιο ολοκληρωμένα τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Αλλά, εκ των πραγμάτων, εξαιτίας της ανισόμετρης καπιταλιστικής ανάπτυξης, δεν απολαμβάνουν όλες οι χώρες τα ίδια οφέλη από τη συμμετοχή σε μια διακρατική ιμπεριαλιστική ένωση. Αυτό συμβαίνει και τώρα.

Η κυβέρνηση έχει υπογράψει όλα τα μέτρα που συμφωνήθηκαν στο ΕΚΟΦΙΝ πριν από μερικούς μήνες και τα οποία περιλαμβάνονται στη λίστα του ΔΝΤ. Ακόμα πιο πέρα: Η πολιτική της δεν ήταν φιλολαϊκή πριν το μηχανισμό δανειοδότησης, για να μπορεί σήμερα να ισχυρίζεται ότι η «κηδεμονία» ευθύνεται δήθεν για τα αντιλαϊκά μέτρα που παίρνονται και ακολουθούν. Είναι κυβέρνηση του κεφαλαίου και τα δικά του συμφέροντα υπηρετεί διαχρονικά. Το λαό θέλουν να κηδεμονεύσουν, γι' αυτό επιτίθενται με μίσος στη συνείδησή του. Δε θα τους περάσει. Τα προμηνύματα του ξεσηκωμού είναι αυτά που τους φοβίζουν. Οι ταξικοί αγώνες και η πάλη για τον άλλον δρόμο ανάπτυξης, είναι αυτοί που πρέπει να τους πάρουν αμπάριζα.


Περικλής ΚΟΥΡΜΟΥΛΗΣ

Δε θα λυγίσουν το λαϊκό κίνημα...

Παπαγεωργίου Βασίλης

ΕΤΣΙ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ, αν τα διεθνή μέσα ενημέρωσης, μετά τα μέτρα που παίρνει η ελληνική κυβέρνηση, έδειχναν τους Ελληνες εργαζόμενους να κάνουν πανηγύρια στους δρόμους, αυτό θα ήταν ...θετικό για την ελληνική οικονομία;

Αυτό θα ήθελε ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ που ασκούν κριτική στις απεργιακές κινητοποιήσεις γιατί - υποτίθεται - βλάπτουν την διεθνή εικόνα της χώρας;

Σε αυτή την περίπτωση το μόνο που θα αποκομίζαμε θα ήταν να επιτύχουμε την παγκόσμια πεποίθηση και την οικουμενική βεβαιότητα ότι είμαστε ένας λαός ...ηλιθίων.

Πόσο καλή άραγε φαίνεται η «διεθνής εικόνα» μιας χώρας που η κυβέρνησή της μαζί με τους λογιστές της Κομισιόν, του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας επιβάλλουν όλο και πιο αντιλαϊκά μέτρα;

Αυτό όμως τους αρέσει, γι' αυτό άλλωστε και το προβάλλουν τόσο πολύ. Προκαλεί, βλέπετε, την «εμπιστοσύνη των επενδυτών» και την «ευδαιμονία των δανειστών»...

Οπως, επίσης, θεωρούν πολύ θετικό το να διαφημίζουν πως στην Ελλάδα κόβουμε μισθούς, ενθαρρύνουμε τη μερική απασχόληση, επιτρέπουμε το νοίκιασμα εργαζομένων, απελευθερώνουμε τις απολύσεις.

Ε, λοιπόν, καλό είναι να καταλάβουν ότι οι εργαζόμενοι σε αυτή τη χώρα δεν έχουν καμία διάθεση να αποτελέσουν τη «φτηνή πραμάτεια» του ΠΑΣΟΚ για να την περιφέρει στις διεθνείς αγορές.

Τους προσβάλλει αυτό και τους εξοργίζει. Κι αν νομίζουν ότι οι κινητοποιήσεις ήταν ιδιαίτερα έντονες αυτό τον καιρό, μάλλον δεν έχουν υπόψη τους τι τους περιμένει.

Κι όσο κι αν το παίζουν «ψύχραιμοι» και «άνετοι» ενώ προσπαθούν να ξεθεμελιώσουν κάθε εργασιακό και ασφαλιστικό δικαίωμα, σύντομα θα αρχίσουν να νιώθουν πολύ άβολα.

Οι καρέκλες θα είναι μικρές και σκληρές και οι γραβάτες πολύ σφιχτοδεμένες...


Γρηγοριάδης Κώστας

«Μέτωπο» με ... όλους ζητά η ΓΣΕΕ

Γρηγοριάδης Κώστας

«Εκείνο που προέχει είναι, όλες οι δυνάμεις του τόπου και οι πολιτικές που με ευκολία ανταλλάσσουν ύβρεις και αλληλοκατηγορίες, αλλά και οι συνδικαλιστικές να δημιουργήσουν ένα αρραγές κοινό μέτωπο». Αυτά σημειώνει η ΓΣΕΕ σε προχτεσινό δελτίο Τύπου, που κυκλοφόρησε, αφού ανακοινώθηκε ότι η ηγεσία της δεν πήγε στην προγραμματισμένη συνάντηση με το υπουργείο Εργασίας. Προφανώς, στην ίδια κατεύθυνση του ...«κοινού μετώπου» με «όλες τις πολιτικές και συνδικαλιστικές δυνάμεις του τόπου» θα προσαρμοστεί και η απεργία στην οποία κατευθύνονται οι ηγεσίες ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ. Καμιά έκπληξη, βέβαια. Δεν πέρασε καιρός από την απεργία, κατά την οποία η ΓΣΕΕ καλούσε σε στήριξη της κυβέρνησης έναντι των πιέσεων από ΕΕ - ΔΝΤ.

Λες και οργανισμοί όπως οι ΕΕ - ΔΝΤ αιωρούνται στο κενό και δεν υπάρχουν - δρουν - δυναμώνουν πάνω στη στοχοπροσηλωμένη παρέμβαση, με την οποία οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου οργανώνονται για την υπεράσπιση της πλουτοκρατίας. Λες και θέλησε ποτέ κάποια ελληνική κυβέρνηση να φύγει π.χ. από την ΕΕ ή το ΔΝΤ ή το ΝΑΤΟ και εμποδίστηκε. Καμιά αυταπάτη. Δεν είμαστε «όλοι μαζί». Η ίδια η καθημερινή πείρα των εργατών μαρτυρά ότι η προστασία των συμφερόντων του κεφαλαίου μόνο σε επιδείνωση της δικής τους ζωής οδηγεί, μόνο έτσι διασφαλίζεται. Γι' αυτό και είναι εγκληματικές οι ευθύνες της ΓΣΕΕ που κάνει - πραγματικά - ό,τι περνά απ' το χέρι της, για να κρύψει το δρόμο μέσα απ' τον οποίο η εργατική τάξη μπορεί να βελτιώσει τη ζωή της.

Μηχανισμός στήριξης του κεφαλαίου

Με τον πιο ωμό και απροκάλυπτο τρόπο ο Γ. Παπανδρέου παραδέχθηκε δημόσια ότι η προσφυγή στο μηχανισμό ΕΕ - ΔΝΤ ήταν μια συνειδητή επιλογή που βασικός της στόχος δεν ήταν βέβαια να διευκολύνουν το δανεισμό της χώρας αλλά να βοηθήσουν την εγχώρια πλουτοκρατία και τα κόμματά της να περάσουν τα βάρβαρα αντιλαϊκά μέτρα. «Και ο μηχανισμός (σ.σ. ΕΕ - ΔΝΤ) αυτό μας προσφέρει: Την απαραίτητη ηρεμία και πειθαρχία για να κάνουμε αυτές τις μεγάλες αλλαγές», τόνισε μιλώντας χτες στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ. Με άλλα λόγια, αυτό που, σύμφωνα με τον πρωθυπουργό, προσδοκούν η κυβέρνηση και η πλουτοκρατία από το μηχανισμό των δύο ιμπεριαλιστικών οργανισμών είναι ότι θα βοηθήσει για να επιβληθεί «πειθαρχία» απέναντι στην αντιλαϊκή λαίλαπα. Το πώς θα βοηθήσει είναι φανερό: Συμμετέχοντας στην ιδεολογική τρομοκρατία του λαού, παρουσιάζοντας ως κατεπείγουσες και αναπόφευκτες τις «διαρθρωτικές αλλαγές», τις αλλαγές που ισοπεδώνουν τα δικαιώματα των εργαζομένων και ρίχνουν την τιμή της εργατικής δύναμης. Η κυβέρνηση θέλει τη βοήθεια των ιμπεριαλιστικών μηχανισμών για να εμφανίσει τις αντιλαϊκές ανατροπές ως προϋπόθεση για το δανεισμό της χώρας, για να μη φτάσει στη χρεοκοπία, κ.ο.κ. Με άλλα λόγια, ο μηχανισμός ΕΕ - ΔΝΤ είναι μηχανισμός διάσωσης και στήριξης της πλουτοκρατίας στον πόλεμο που έχει κηρύξει κατά του λαού και ως τέτοιος πρέπει να αντιμετωπίζεται από το κοινωνικοπολιτικό μέτωπο της ρήξης με τα μονοπώλια και της λαϊκής εξουσίας.

Πασχίζουν να κρύψουν τις ευθύνες τους

Να κατευνάσει τις αντιδράσεις όλο και περισσότερων εργαζομένων απέναντι στην ηττοπάθεια που καλλιεργεί ο εργοδοτικός - κυβερνητικός συνδικαλισμός προσπαθεί και η πλειοψηφία της ΠΟΕΜ (Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργατοϋπαλλήλων Μετάλλου - ΠΑΣΚΕ), που προχωρά σήμερα σε τρίωρη στάση εργασίας. Τι έγινε; Μήπως τώρα ανακάλυψε η πλειοψηφία ότι χτυπιούνται τα δικαιώματα των εργαζομένων;

Οταν οι ταξικές δυνάμεις του κλάδου είχαν προτείνει 48ωρη απεργιακή κινητοποίηση την περασμένη βδομάδα, η ηγεσία της ΠΟΕΜ απέρριψε την πρόταση, με την αιτιολογία ότι δε συμμετέχει σε κινητοποιήσεις που δεν έχει προκηρύξει η ΓΣΕΕ. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Σε παλιότερη συνεδρίαση (τέλη Μάρτη) του ΔΣ της ΠΟΕΜ οι ταξικές δυνάμεις είχαν και πάλι προτείνει ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα αγωνιστικών κινητοποιήσεων. Τότε, για μια ακόμη φορά, οι δυνάμεις του εργοδοτικού κυβερνητικού συνδικαλισμού είχαν απορρίψει την πρόταση. Και, αφού ανάγκασαν τους εργαζόμενους του κλάδου σε ουσιαστική απραξία - σε μια φάση που χρειάζεται δυναμική απάντηση στον πόλεμο που έχει κηρύξει το μαύρο μέτωπο κατά των δικαιωμάτων τους - τώρα επιχειρούν να θολώσουν τα νερά, με μια κινητοποίηση, δίχως ουσιαστική συνέχεια.

Οι εργαζόμενοι καλούνται σήμερα, πριν είναι αργά, να γυρίσουν την πλάτη στις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες, που προσπαθούν να τους εγκλωβίσουν σε «αγωνιστικές» τουφεκιές. Να μπουν μαζικά στην πάλη με αιτήματα αντίστοιχα των σύγχρονων αναγκών τους.

Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ
Ταξική σύγκρουση

Μία ακόμα αφορμή πήραν η άρχουσα τάξη και οι - κάθε απόχρωσης - υπηρέτες της από την προχτεσινή απεργία των ναυτεργατών, για να δυναμώσουν κάθε κραυγή και τακτική με την οποία απαιτούν από τους εργαζόμενους απόλυτη υποταγή. Με το επιχείρημα μάλιστα ότι κάθε αντίδραση, δυσαρέσκεια, κινητοποίηση των εργαζομένων μεγαλώνει τους κινδύνους για τη χώρα. Γι' αυτό και - λένε - πρέπει ο εργαζόμενος λαός όχι μόνο να δεχτεί αγόγγυστα το πετσόκομμα των τελευταίων κατακτήσεων που του έχουν απομείνει αλλά και να θεωρήσει ότι με την επιδείνωση της ζωής του θα πάει μπροστά ο τόπος.

Δεν ανησυχούν μόνο για τη διόγκωση της λαϊκής δυσαρέσκειας. Για τις αντιφάσεις που έχει το ίδιο το σύστημα και η πολιτική τους, δυσκολεύοντας όλο και περισσότερο τις προσπάθειές τους να ξεγελάσουν και να αποπροσανατολίσουν το λαό. Αυτό που τους ανησυχεί πάνω απ' όλα είναι ότι στην Ελλάδα υπάρχει ένα Κομμουνιστικό Κόμμα κι ένα ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα που κρατούν ψηλά τη σημαία της συνεπούς υπεράσπισης των λαϊκών συμφερόντων. Αυτό που τους ανησυχεί πάνω απ' όλα είναι ότι η αμφιβολία και η οργή όλο και πλατύτερων λαϊκών στρωμάτων, σε συνδυασμό με την αντιμονοπωλιακή, αντιιμπεριαλιστική δράση του ΠΑΜΕ, της ΠΑΣΥ, της ΠΑΣΕΒΕ, του ΜΑΣ, της ΟΓΕ, κάθε αγωνιστικού φορέα του μαζικού κινήματος, γονιμοποιεί τους προβληματισμούς των λαϊκών οικογενειών. Αναδεικνύοντας πόσο ρεαλιστική και αναγκαία για τα λαϊκά συμφέροντα είναι σήμερα η οικοδόμηση λαϊκής οικονομίας και εξουσίας, με την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας, ως μονόδρομος που μπορεί να μετατρέψει τη λαϊκή αγανάκτηση σε οργανωμένη πάλη ενάντια στα άγρια μέτρα και στην αντιλαϊκή πολιτική και μπορεί να απελευθερώσει τεράστια δυναμική.

Αγωνιούν - ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑ.Ο.Σ., βιομήχανοι, ξενοδόχοι κλπ. - για την «εικόνα της χώρας» που δημιουργούν προς τα έξω οι απεργίες και οι κινητοποιήσεις. Σωστά αγωνιούν. Γιατί, σίγουρα, η ένταση των εργατικών αγώνων, και μάλιστα των αγώνων που δε ζητούν να μη μειωθούν οι μισθοί αλλά να αντιστοιχηθούν με το ύψος των σύγχρονων λαϊκών αναγκών (όπως και οι υπηρεσίες Υγείας, Παιδείας, Πρόνοιας, τα ασφαλιστικά δικαιώματα κτλ.) δεν προσελκύει νέους επενδυτές στη χώρα. Η εικόνα που αυτές οι δυνάμεις θα ήθελαν πολύ να δίνει σήμερα η χώρα είναι αυτή ενός λαού που ταυτίζει τα συμφέροντά του με αυτά των πολυεθνικών και σκύβει ευλαβικά το κεφάλι για να τους το κόψει το τσεκούρι της «ανταγωνιστικότητας».

Η σημερινή πραγματικότητα αναδεικνύει τη σύγκρουση των παραγωγών του πλούτου, των εργατών, των άλλων φτωχών λαϊκών στρωμάτων που αγωνίζονται για τη ζωή τους κόντρα στους μεγαλοεπιχειρηματίες και τα κόμματά τους που πασχίζουν για τη διαιώνιση της εκμετάλλευσης και των κερδών, θέλοντας να επιβάλουν την αντίληψη πως πηγή του πλούτου είναι οι επιχειρήσεις γι' αυτό πρέπει να υποταχθεί ο λαός σ' αυτές. Να γιατί οι εργάτες, οργανωμένα, αποφασιστικά, πειθαρχημένα και στοχοπροσηλωμένα, πρέπει να στρατευτούν στην πάλη που θα χτυπά κατά μέτωπο την πλουτοκρατία. Να βαθύνουν το ρήγμα με την «κοινωνική συναίνεση». Να παλέψουν ενάντια σε κάθε πολιτική και συνδικαλιστική δύναμη που νοιάζεται για το πόσα μονοπωλιακά κοράκια θα μαζευτούν πάνω από τη γη και το μόχθο του λαού μας για να κλέψουν τον πλούτο του και να υπογράψουν τη θανατική του καταδίκη.




Διαβάστε στο «Ρ»

Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org