Πέμπτη 27 Αυγούστου 2015
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Colpo grosso…

«

Σήμερα, σχεδόν όλος ο κόσμος της Αριστεράς, των φίλων του ΚΚΕ συμπεριλαμβανομένων, βλέπει ότι δεν υπάρχει άλλη λύση! Η συμπαράταξη των αριστερών δυνάμεων, πρώτα απ' όλα του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ, αλλά και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, έχει καταστεί, σχεδόν, όρος επιβίωσης του ελληνικού λαού και ύπαρξης προοπτικής για τη χώρα!».

Το παραπάνω απόσπασμα το αλιεύσαμε από συνέντευξη του Π. Λαφαζάνη στην «Αυγή» στις 27/11/2014.

Ηταν τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ άπλωνε τα δίχτυα του για να ξεγελάσει έναν κόσμο που απεγκλωβιζόταν από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, που έβγαινε στο δρόμο, που αναζητούσε κάπου να ακουμπήσει.

Ηταν τότε που στηνόταν η μεγάλη παγίδα για χιλιάδες αριστερούς και ριζοσπάστες ανθρώπους, για να μπουν στη στρούγκα των ψεύτικων και ακίνδυνων ελπίδων.

Ηταν τότε που η ανάγκη του συστήματος για ανακαινισμένους μηχανισμούς εξαπάτησης, πιο ικανούς «να καθίσουν» τον κόσμο που ψαχνόταν «στον καναπέ του», έχρηζε άμεσης ικανοποίησης.

Πυρήνας της απάτης; Η κάλπικη παραδοχή ότι μια κυβέρνηση στο έδαφος των σημερινών σχέσεων παραγωγής, με τα μονοπώλια να κάνουν κουμάντο στην οικονομία, μπορεί να ασκεί φιλολαϊκή πολιτική.

Από τους βασικούς πρωταγωνιστές του μεγάλου κόλπου; Οι της «Αριστερής Πλατφόρμας», που σήμερα, μετά την πλήρη αποκάλυψη της κοροϊδίας, το παίζουν «απατημένες σύζυγοι» και συγκρότησαν νέο πολιτικό φορέα, τη «Λαϊκή Ενότητα».

Αξίζει να θυμηθεί κανείς ορισμένες στιγμές από τα έργα και τις ημέρες τους κατά το πρόσφατο παρελθόν.

Για τη συμφωνία της 20ής Φλεβάρη: Οχι μόνο αποδέχτηκαν τη συμφωνία - προοίμιο του νέου μνημονίου, αλλά απέφευγαν «σαν ο διάολος το λιβάνι» να την φέρουν στη Βουλή για να μην εκτεθούν, καθώς τόσο η ΝΔ όσο και το ΠΑΣΟΚ δεν απέκλειαν το ενδεχόμενο να την υπερψηφίσουν.

«Η συμφωνία με τους πιστωτές δεν είναι απαραίτητο, ούτε υποχρεωτικό να έρθει στη Βουλή» (Π. Λαφαζάνης - συνέντευξη στην εφημερίδα «Αγορά» στις 28/02/2015).

« (...) Απορώ με τη βιασύνη της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ. Αυτοί μέσα στο μυαλό τους έχουν ότι αυτό είναι ένα μνημόνιο όπως αυτά που υπέγραφαν αυτοί και βιάζονται όσο το δυνατόν γρηγορότερα έρθει, για να το ψηφίσουν ως μνημόνιο. Εμείς τους λέμε ότι δεν είναι μνημόνιο και γι' αυτό δε χρειάζεται να έρθει και να ψηφιστεί από τη Βουλή (...) Δε θα κάνουμε τη χάρη στο ΚΚΕ, που λέει να έρθει η συμφωνία στη Βουλή για να την ψηφίσει ο ΣΥΡΙΖΑ και να εκτεθεί» (Δ. Στρατούλης - συνέντευξη στον ΑΝΤ1 στις 28/02/2015).

Για την 47σέλιδη πρόταση της «κυβερνώσας Αριστεράς», που ελάχιστα διέφερε από την πρόταση Κομισιόν - ΕΚΤ - ΔΝΤ, η οποία τέθηκε στο δημοψήφισμα:

Αλλος έλεγε ότι αποτελεί πρόταση της κυβέρνησης: «Πρόκειται για ένα κείμενο που αποτελεί απόρροια συμβιβασμών, που έχει συντελεστεί κατόπιν πολύμηνων συζητήσεων με τους λεγόμενους "θεσμούς". Και αυτό είναι μια πρόταση της κυβέρνησης κατ' ελάχιστον, προκειμένου να βρεθεί μια συμβιβαστική συμφωνία η οποία θα είναι θετική για την ελληνική πλευρά. Περί αυτού πρόκειται (...) Περιέχει αμοιβαίες υποχωρήσεις προκειμένου να βρεθούν συναινετικές λύσεις» (Π. Λαφαζάνης - Τοποθέτηση στην Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας, 05/06/2015).

Αλλος έλεγε ότι δεν αποτελεί πρόταση της κυβέρνησης: «Οι 47 σελίδες δεν είναι πρόταση της κυβέρνησης... Η πρόταση της κυβέρνησης είναι οι προγραμματικές της δεσμεύσεις (...)» (Στ. Λεουτσάκος - συνέντευξη στον ΑΝΤ1, 08/06/2015).

Αλλος έλεγε ότι είναι «το όριο (...) ένας βαρύς συμβιβασμός που δεν μπορεί να γίνει βαρύτερος (...)» (Θ. Πετράκος - συνέντευξη στο ΣΚΑΪ, 12/06/2015).

Πολυγλωσσία και πλήρης υποταγή στη σκοπιμότητα της στιγμής, που δεν ήταν άλλη από την προετοιμασία του κλίματος αποδοχής του νέου μνημονίου.

Οσο για την πρόταση νόμου για κατάργηση των μνημονίων και των εφαρμοστικών νόμων που κατέθεσε το ΚΚΕ στις 25/02/2015; Εκεί, οι της «Αριστερής Πλατφόρμας» έδωσαν ρεσιτάλ αφωνίας.

Εύλογο το ερώτημα στις σημερινές συνθήκες: Γιατί οι της «Λαϊκής Ενότητας» όχι μόνο δε λένε ν' απαρνηθούν το ρόλο τους μετά τα αποκαλυπτήρια, αλλά τον ανανεώνουν ζητώντας τη λαϊκή ψήφο;

Μήπως τον έμαθαν τόσο καλά που δεν μπορούν να τον αποχωριστούν;

Το κάνουν από αφέλεια; Από κεκτημένη ταχύτητα;

`Η μήπως συνειδητά επιλέγουν να συνεχίσουν το ίδιο τροπάρι, αποδεικνύοντας τη χρησιμότητά τους για το σύστημα;

Μάλλον το τελευταίο...

Διαχρονικό κίνητρό τους; Να κρατηθεί ζωντανή η πολύ χρήσιμη για το σύστημα αυταπάτη ότι μπορεί τάχα να υπάρξει στο έδαφος του καπιταλισμού ξέφωτο για το λαό με μια διαφορετική διαχείριση.

Γι' αυτό το δίλημμα «μνημονιακοί - αντιμνημονιακοί» που χρεοκόπησε, το ξανασερβίρουν ρετουσαρισμένο με λίγη προσθήκη «εθνικού νομίσματος».

Γι' αυτό συγχρονίζονται και με τους υπόλοιπους «σπεσιαλίστες» των «μεταβατικών» προγραμμάτων (βλ. ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Αλαβάνο, αλλά και ορισμένους άσπονδους «φίλους» του ΚΚΕ), που «τη δουλεύουν καλά την παραμύθα».

Γι' αυτό και τα αστικά ΜΜΕ, που δήθεν τους πολεμούν, προβάλλουν τα «κατορθώματά» τους με τόση λεπτομέρεια, την ώρα που έχουν στην πραγματικότητα θάψει την πλούσια πολιτική δραστηριότητα και τις θέσεις του ΚΚΕ.

Ας σκεφτεί όλα τα παραπάνω κάθε καλοπροαίρετος άνθρωπος που πλήττεται από την αντιλαϊκή λαίλαπα...

Ιδιαίτερα αξίζει να τα σκεφτεί ένας ριζοσπαστικός κόσμος που πίστεψε στον ΣΥΡΙΖΑ...

Πρέπει να υπάρξει προβληματισμός... Πείρα μαζεύτηκε αρκετή.

Ηρθε η ώρα να βγουν συμπεράσματα...


Μ. Σ.

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ...
Ομοιος στον όμοιο...

Ο Π. Λαφαζάνης είχε προχτές τηλεφωνική συνομιλία με τον επικεφαλής του «Αριστερού Μετώπου» της Γαλλίας, Ζαν - Λικ Μελανσόν, κατά την οποία καταγράφτηκε η συμφωνία τους στην εναντίωση στη λιτότητα και στην ανάγκη να διεξαχθεί μια «ευρωπαϊκή διεθνιστική συνάντηση κορυφής για ένα σχέδιο Β», η οποία «θα μπορούσε να συσπειρώσει τις δυνάμεις της "άλλης Αριστεράς" που θέλουν ν' αλλάξουν τη σημερινή Ευρώπη και να ανοίξει τη συζήτηση για ένα εναλλακτικό σχέδιο που, χωρίς να το καθιστά αυτοσκοπό, θα μπορούσε να καταλήξει και στη ρήξη με το ευρώ, εάν οι ηγέτες και οι θεσμοί εμμείνουν στην αδιάλλακτη στάση τους έναντι οποιασδήποτε αμφισβήτησης των πολιτικών λιτότητας και άρνησης της δημοκρατίας»!

Μάλιστα, σπεύδουν να προσφέρουν ένα πολύτιμο άλλοθι στον ΣΥΡΙΖΑ, υποστηρίζοντας ότι η ύπαρξη ενός τέτοιου σχεδίου «θα είχε βοηθήσει την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ να αντισταθεί στους εκβιασμούς του Eurogroup»!

Τι 'χες Γιάννη, τι 'χα πάντα! Να τα πάλι τα σχέδια Β, τα εναλλακτικά που υπόσχονται ότι θ' αλλάξουν τα πράγματα, εκτός όμως από τα πιο κύρια και βασικά, την καπιταλιστική ιδιοκτησία, την εξουσία του κεφαλαίου, τη συμμετοχή στο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Υποσχέσεις για φιλολαϊκές αλλαγές που κονιορτοποιούνται κάτω απ' το βάρος του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης. Μόνες ενστάσεις αυτές που διατυπώνονται για το νόμισμα, αλλά κι αυτές με μια ντουζίνα αστερίσκους, κάμποσα «εάν» και «εφόσον»... στέλνοντας το μήνυμα στην αστική τάξη ότι αυτή η επιλογή θα προκύψει εφόσον χρειαστεί, για λογαριασμό του κεφαλαίου.

***

Να τα και τα ίδια απολειφάδια της ευρωενωσιακής σοσιαλδημοκρατίας, με τα οποία ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ νταραβερίζονταν έως και μέχρι πριν από λίγους μήνες. Οι έξω βοηθάνε τους εγχώριους επίδοξους διαχειριστές να χτίζουν «ευρωπαϊκό προφίλ», με αντάλλαγμα την τόνωση της δικής τους, ξεθωριασμένης σε σημείο εξαφάνισης, «αριστεροσύνης». Βεβαίως, είναι γνωστό ότι υπάρχει τμήμα της γαλλικής αστικής τάξης που κινείται «ευρωσκεπτικιστικά» για λογαριασμό των συμφερόντων του. Εκφράζεται από το κόμμα της Λεπέν, αλλά απ' ό,τι φαίνεται διεκδικούν και άλλοι την πολιτική έκφρασή τους.

Ποιος είναι ο Μελανσόν; Πρώην στέλεχος του Σοσιαλιστικού Κόμματος, του ΠΑΣΟΚ της Γαλλίας δηλαδή, πρώην υπουργός της αντιλαϊκής κυβέρνησης Ζοσπέν που συμμετείχε στο βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας, υπέρμαχος των ΝΑΤΟικών βομβαρδισμών στη Λιβύη. «Υποστηρίζω, λοιπόν, την ιδέα να συντριβεί ο τύραννος, ώστε να μην μπορέσει να συντρίψει την επανάσταση (...) Ασφαλώς και υπάρχει ένας κίνδυνος κλιμάκωσης, αλλά φοβάμαι ακόμη περισσότερο τον κίνδυνο σφαγής!», δήλωνε για τη Λιβύη, υποστηρίζοντας ότι εκεί συντελείται μια λαϊκή επανάσταση που πρέπει να στηριχτεί, την ίδια ώρα που απευθυνόμενος στο λαό της Γαλλίας έλεγε: «Επιδιώκουμε την αλλαγή όχι με επανάσταση, αλλά μέσω των θεσμών».

Ο Μελανσόν είναι αυτός που στήριζε Ολάντ για να μη βγει ο Σαρκοζί και παζάρευε ωμά, κυνικά, φόρα παρτίδα υπουργικούς θώκους, ράβοντας κοστούμια. «Σας ζητώ να μην ολιγωρήσετε και να δράσετε σαν να είχατε να εκλέξετε εμένα τον ίδιο στην Προεδρία» προέτρεπε τα μέλη και φίλους του κόμματός του, κάτι που μεταφράζεται στο... «ψηφίστε δαγκωτό Ολάντ».

***

Σειρά δημοσιευμάτων στο γαλλικό Τύπο το τελευταίο διάστημα εμφανίζουν τον Μελανσόν να βρίσκεται σε στενή επαφή με τμήματα των «Πρασίνων» (που πρόσφατα αποχώρησαν από την κυβέρνηση των Ολάντ - Βαλς), στελέχη του PS που «διαφωνούν» με την επίσημη γραμμή του κόμματός τους, «Οικολόγους», αλλά και νέα πολιτικά μορφώματα που ξεφυτρώνουν για να προσφέρουν υπηρεσίες στο κεφάλαιο, όπως η οργάνωση «Nouvelle Donne» (κάτι σαν νέα αναδιανομή), για να καταθέσουν μια κοινή υποψηφιότητα στις προεδρικές εκλογές του 2017. Η συγκεκριμένη οργάνωση διαμορφώνει μια σειρά από αιτήματα που δίνουν ανάσα στο δοκιμασμένο από την κρίση κεφάλαιο. Για παράδειγμα, προτείνει όταν μια εταιρεία αντιμετωπίζει δυσκολίες, να διατηρείται το προσωπικό αλλά με μειωμένο χρόνο εργασίας και μειωμένους μισθούς, δηλαδή φορτώνοντας την κρίση στους εργάτες και καλλιεργώντας την επικίνδυνη αυταπάτη ότι έτσι μπορούν να γλιτώσουν τα δικαιώματά τους.

Να τις χαίρεται ο Λαφαζάνης και τις θέσεις του και τους συμμάχους του και τις αντιλαϊκές περγαμηνές τους.


Β. Ν.




Τετρασέλιδα του «Ρ»
Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org