Κυριακή 27 Απρίλη 2014
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Απάντηση στα ψευτοδιλήμματα η υπερψήφιση του ΚΚΕ

Motion Team

Μπήκαμε, πλέον, στα γεμάτα στην τελική ευθεία για τις εκλογές του Μάη. Στις ημέρες που μένουν η μάχη πρέπει να δοθεί με αποφασιστικότητα, μαχητικότητα, πείσμα και αισιοδοξία. Με μεγαλύτερο άνοιγμα στο λαό, στους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα. Με εμπιστοσύνη στην πολιτική του Κόμματος, που όχι μόνο δικαιώνεται , αλλά αποτελεί ελπίδα για το λαό.

Η μάχη θα δοθεί κυριολεκτικά κόντρα σε θεούς και δαίμονες. Μόλις προχτές στη Διακομματική Επιτροπή τα αστικά κόμματα δεν έκαναν δεκτή τη στάση αρχών του ΚΚΕ για ισότιμη προβολή των υποψηφίων και κατέθεσαν προτάσεις που εντείνουν την - ήδη υπάρχουσα - μεγάλη ανισοτιμία στην προβολή κομμάτων όπως το ΚΚΕ. Παράλληλα διάφοροι που το προηγούμενο διάστημα εμφανίστηκαν πολέμιοι της Χρυσής Αυγής (είτε ως «συνταγματικά τόξα», είτε ως «αντιφασιστικές συμμαχίες») απέδειξαν στην πράξη ότι ανέχονται το νεοναζιστικό μόρφωμα, του κάνουν πλάτες. Στο Δήμο της Αθήνας δεν ψήφισαν την πρόταση του ΚΚΕ να μη δοθεί καμία διευκόλυνση στους νεοναζί, ενώ στη Διακομματική σφύριξαν κλέφτικα.

Επικίνδυνη κατάσταση

Παράλληλα με την ντόπια εκλογική μάχη, στην ευρύτερη γειτονιά μας τα τύμπανα του πολέμου ηχούν όλο και πιο δυνατά, με τους ηγέτες των χωρών που βρίσκονται στην κορυφή της ιμπεριαλιστικής πυραμίδας να μιλούν όλο και πιο ανοιχτά για ευρείας έκτασης στρατιωτική αναμέτρηση με αφορμή την Ουκρανία. Ταυτόχρονα επικίνδυνο παιχνίδι παίζεται και εντός της χώρας με ανακίνηση μειονοτικών ζητημάτων και μάλιστα με επίκληση του διεθνισμού. Ενα πρέπει να 'ναι καθαρό: Οι δυνάμεις αστικής διαχείρισης παίζουν ταυτόχρονα και στο ταμπλό του εθνικισμού και στο ταμπλό του κοσμοπολιτισμού, ανάλογα με το τι εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους, υποδαυλίζοντας εθνικιστικές αντιθέσεις, οξύνοντας εθνοτικές και θρησκευτικές διαφορές. Το παιχνίδι με τις ενδοαστικές αντιθέσεις με τα διάφορα κέντρα του εθνικισμού και του ιμπεριαλισμού συνιστά κάθε άλλο παρά διεθνιστική στάση, όπως προσπαθεί να υποστηρίξει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Επιχείρηση «εγκλωβισμός λαϊκών συνειδήσεων»

Στην κεντρική πολιτική σκηνή ΝΔ - ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ διαγωνίζονται στην καλλιέργεια ψεύτικων ελπίδων για την επόμενη μέρα, με άμεσο στόχο τον αποπροσανατολισμό και τον εγκλωβισμό των λαϊκών στρωμάτων στο πλαίσιο μιας πολιτικής που σ' όλες τις παραλλαγές της εκπορεύεται από τα συμφέροντα του κεφαλαίου και όλα τα στοιχεία της βεβαιώνουν ότι και την επομένη των εκλογών θα ασκείται ενάντια στα λαϊκά συμφέροντα.

Το κοινό τους σύνθημα είναι «περάστε, ψηφίστε, τελειώσατε». «Στις 25 ψηφίζουμε, στις 26 φεύγουν» διατείνεται ο ΣΥΡΙΖΑ. Από την πλευρά της η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι στις εκλογές ψηφίζουμε για «κυβερνητική σταθερότητα» - εγγύηση ότι δεν θα πάνε χαμένες οι θυσίες του λαού.

Η «κυβερνητική σταθερότητα» σημαίνει εγγύηση για σταθερή διαχείριση του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, για την εφαρμογή μέτρων στήριξης της ανάκαμψης των κερδών του κεφαλαίου. Δεν θα ανακόψει την κατάσταση που βιώνουν σήμερα οι εργαζόμενοι, το χαμηλό εισόδημα, την εργασιακή ανασφάλεια, τις υποβαθμισμένες και υποτιμημένες εργατικές - λαϊκές ανάγκες.

Αυτά θα παραμείνουν και στην περίπτωση που αλλάξει ο Μανωλιός και από κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ υπάρξει κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Ολα τα καθοριστικά για τη ζωή του λαού θα παραμείνουν αναλλοίωτα: Οι καπιταλιστές θα είναι και στις 26 στα εργοστάσια, οι εφοπλιστές και στις 26 θα κάνουν κουμάντο στα βαπόρια. Εδώ θα είναι ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης, η εξουσία του κεφαλαίου. Τις απαιτήσεις τους για να στηριχθεί η ανάκαμψη των κερδών τους θα υποβάλλουν όλοι αυτοί στη νέα κυβέρνηση στις 26 του Μάη. Εδώ θα είναι στις 26 του Μάη και η ΕΕ, οι συνθήκες της που συνθέτουν τη στρατηγική που έχουν ανάγκη τα μονοπώλιά της ώστε να ανταποκριθούν στον ανταγωνισμό τους με αυτά άλλων καπιταλιστικών κρατών και ηπείρων. Εδώ θα είναι δηλαδή τα «μνημόνια διαρκείας» που ισχύουν για όλα τα κράτη - μέλη, η στρατηγική του κεφαλαίου όπως είναι διατυπωμένη στις ιδρυτικές πράξεις της ΕΕ.

Το πραγματικό δίλημμα

Το ΚΚΕ, σε αντίθεση με τα άλλα κόμματα που θεωρούν μονόδρομο την καπιταλιστική ανάπτυξη και την ΕΕ, που έφεραν σε αυτή την κατάσταση το λαό, υποστηρίζει πως υπάρχει ο άλλος δρόμος ανάπτυξης σε όφελός του. Ενας δρόμος που θα αξιοποιεί τα επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνολογίας, την πρωτοφανή παραγωγικότητα της εργασίας, τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας μας, τα συγκριτικά πλεονεκτήματά της, για την κάλυψη των ανθρωπίνων αναγκών και όχι για τα αμύθητα κέρδη των μονοπωλίων. Ορος και προϋπόθεση γι' αυτό είναι αυτό που περιγράφει το προεκλογικό σύνθημα του ΚΚΕ: «Σπάμε τα δεσμά της ΕΕ και των μονοπωλίων με Ισχυρό ΚΚΕ παντού». Οσο πιο ισχυρό είναι το ΚΚΕ μετά τις εκλογές, τόσο από καλύτερες θέσεις θα βρεθεί το εργατικό κίνημα, η Λαϊκή Συμμαχία, τόσο στην πάλη για να μπουν εμπόδια στη συνεχιζόμενη αντιλαϊκή επίθεση όσο και για να ανοίξει ο δρόμος της προοπτικής ο λαός να συγκροτήσει τη δικιά του εξουσία, να μετατρέψει σε λαϊκή περιουσία τον πλούτο που παραγάγει, αποδεσμεύοντας τη χώρα από την ΕΕ, κοινωνικοποιώντας τα μονοπώλια, διαγράφοντας όλο το χρέος.

Το πραγματικό δίλημμα στις εκλογές είναι να βρεθούν όσο πιο κάτω γίνεται τα κόμματα της ΕΕ, των μονοπωλίων και να βρεθεί όσο πιο ψηλά γίνεται, να ισχυροποιηθεί το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας.

Σημαδεμένα χαρτιά

Για την επομένη των εκλογών οι αστικές δυνάμεις έχουν ήδη γράψει στα κιτάπια τους: Κλιμάκωση της επίθεσης με αλλεπάλληλα μέτρα και «μεταρρυθμίσεις», με στόχο την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου και την ανάκαμψη των επιχειρηματικών κερδών. Με φράσεις όπως «είναι εθνική ανάγκη να διαφυλαχτούν όλα όσα έχουν επιτευχθεί», η κυβέρνηση επιδιώκει να εγκλωβίσει το λαό στα παζάρια που θα κάνει στο πλαίσιο της ΕΕ για να εξασφαλίσει περισσότερο χρήμα για τη στήριξη της εγχώριας πλουτοκρατίας (η περίφημη επιμήκυνση αποπληρωμής του χρέους). Ο ΣΥΡΙΖΑ λέει ότι για τους ίδιους σκοπούς αυτή η διευθέτηση θα πρέπει να γίνει με πιο ριζικό τρόπο (κούρεμα του χρέους).

Η κυβέρνηση ποντάρει στις χαμηλές προσδοκίες των εργαζομένων για να πουλήσει ελπίδες ότι με τα πρωτογενή πλεονάσματα, την έξοδο στις αγορές, το εθνικό σχέδιο ανάπτυξης θα έρθει και η λαϊκή ευημερία. Ο ΣΥΡΙΖΑ ποντάρει στις ίδιες χαμηλές απαιτήσεις, στη δυσαρέσκεια που έχει συσσωρευτεί για να πουλήσει αυταπάτες ότι η δική του «παραγωγική ανασυγκρότηση» της καπιταλιστικής οικονομίας θα φέρει ευημερία του λαού.

Και οι δύο, όταν μιλάνε για «λαϊκή ευημερία», «αποκατάσταση αδικιών», «κοινωνική δικαιοσύνη» κλπ., εννοούν πολιτικές πτωχοκομείου, διαχείρισης - συντήρησης της φτώχειας, της ανεργίας, της ακραίας εξαθλίωσης. Καμία σχέση με αποκατάσταση εισοδημάτων και σύγχρονες εργατικές - λαϊκές ανάγκες.

Και οι δύο κρύβουν ότι τα αντεργατικά - αντιλαϊκά μέτρα δεν προκύπτουν από αυτήν ή την άλλη διαχείριση, αλλά υποβάλλονται από την αδήριτη ανάγκη του κεφαλαίου να ξεπεράσει την κρίση του.

Κρύβουν ότι καμιά μορφή διαχείρισης του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης δεν μπορεί να ανακόψει τα αντιλαϊκά μέτρα, να καταργήσει τους αντιλαϊκούς νόμους. Και οι δύο γνωρίζουν ότι στην Ευρωπαϊκή Ενωση έχουν αποφασίσει μνημόνια διαρκείας για όλους τους λαούς. Εχουν δημιουργήσει μηχανισμούς μόνιμης επιτήρησης και εποπτείας όλων των χωρών - μελών!

Συνεχής και αδιάλειπτη επίθεση

Στο κλείσιμο της βδομάδας η κυβέρνηση διέρρευσε το περίφημο «εθνικό σχέδιο ανάπτυξης». Σ' αυτό αναφέρεται ρητά ότι η προσπάθεια για τη βελτίωση των δημοσιονομικών μεγεθών είναι «συνεχής, συνεπής και αδιάλειπτη», γεγονός που δείχνει ότι θα συνεχιστεί η αφαίμαξη του λαού. Στις εργασιακές σχέσεις γίνεται λόγος για την «προώθηση της ευελιξίας, αλλά και της ασφάλειας (flexicurity) στην αγορά εργασίας», όρο που χρησιμοποιεί η ΕΕ για να περιγράψει τις νέες αντεργατικές αλλαγές όπου δεν θα υπάρχει η έννοια της σταθερής εργασίας και του ωραρίου που κατακτήθηκε με αίμα. Προς αυτή την κατεύθυνση ξεκαθαρίζεται ότι θα συνεχιστούν μια σειρά μέτρα που προωθήθηκαν το προηγούμενο διάστημα, όπως ο καθορισμός του μισθού με νομοθετική παρέμβαση και η μείωση των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών. Στο όνομα της αντιμετώπισης της ανεργίας γίνεται λόγος για «ενίσχυση των προγραμμάτων κατάρτισης και προσωρινής απασχόλησης» που ανακυκλώνουν την ανεργία και παρέχουν δωρεάν εργαζόμενους στους εργοδότες με ευέλικτες εργασιακές σχέσεις. Επίσης για τη διαχείριση της πιο ακραίας φτώχειας αναφέρεται ότι θα πρέπει να θεσπιστεί ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα. Για τους μονοπωλιακούς ομίλους, το «νέο αναπτυξιακό σχέδιο» προαναγγέλλει μείωση των φορολογικών συντελεστών, αλλά και άλλα προνόμια μέσα από την αξιοποίηση των κοινοτικών ταμείων.

Η κυβέρνηση στο σχέδιό της παραθέτει μια σειρά κλάδους στους οποίους θα δοθεί προτεραιότητα για την ανάπτυξη. Το σχέδιό της υπηρετεί την ανάκαμψη της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Μ' αυτό το κριτήριο, του κέρδους, επιλέγονται οι κλάδοι προτεραιότητας και όχι με κριτήριο την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών.

Για το λαό είναι μονόδρομος η απόρριψη αυτού του δρόμου ανάπτυξης που γεννά κέρδη για τους λίγους και φτώχεια για τους πολλούς. Για τους εργαζόμενους η καταδίκη αυτών κομμάτων και των παρατάξεων που τα υπηρετούν, πρέπει να εκφραστεί με μαζική υπερψήφιση του ΚΚΕ στην Ευρωβουλή και των συνδυασμών της «Λαϊκής Συσπείρωσης» σε περιφέρειες και δήμους.

Πατριδογνωμόνιο
Στο παρά πέντε

Στο παρά 5' φάνηκαν όλα. Κι όπως μπορούν κι όπως είναι. Ψυχή βαθιά, πουλημένη στο διάολο της κάλπης. Τα ψηφαλάκια των καιρών της κρίσης και του πλεονάσματός της δεν είναι κουκιά, δεν είναι βόλια, είναι πια το νέο «bitcoin», το διαδικτυακό νόμισμα με το οποίο πληρώνεται η πολιτική της επικοινωνίας ως επικοινωνία της πολιτικής.

Ποιος διεστραμμένος εγκέφαλος αποφάσισε να κάνει ένα σίριαλ χρονικά σιτεμένο, αλλά και στην επανάληψή του κορεσμένο, πλαίσιο πολιτικής διαλεκτικής δεν μπορώ να το απαντήσω. Για εσωτερική παραγωγή το κόβω. Σου λέει ο άλλος θα δω τη Θεοπούλα ξανά στην οθόνη με σκουφάκι του Ολυμπιακού και τη Ρένα με φανέλα Cheerleader της ίδιας ομάδας και θα προτιμήσω τη δική τους αποκομιδή σκουπιδιών. Αμα σ' έχουν πει τόσες πολλές φορές εσένα, ως πολίτη, σκουπίδι, ήρθε καιρός να βγάλεις το κατιτίς σου με τρόπο μοντέρνο ανταγωνιστικά στο Κάτω Παρτάλι.

Το θέμα δεν είναι της πλάκας. Γιατί αν είναι τότε θ' αρχίσουμε ν' αποδεχόμαστε ως πολιτική διαλεκτική από τον «Ευρωπαίο αντιπρόεδρο» της χ, ψ οργάνωσης περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την αντίληψη ότι μπορείς να αποκαλείς μια μειονότητα «πράγμα». Ετσι δεν είπε ο υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ Χριστόπουλος «συμπαγές τουρκικό πράγμα» τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης; Δηλαδή, αν δεν υπερασπιζόταν τα ανθρώπινα δικαιώματα τι θα ήταν το πράγμα;

Στο παρά 5' όλος ο θίασος επί σκηνής. Και πράματα και θάματα. Η διεκδίκηση της εξουσίας περνάει από τη δημόσια έκθεση εκτός ουσίας. Δεν αντέχεται αυτή η φόρμα αριστερού λαϊκισμού ετούτη εδώ την άνοιξη, όταν ως κι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, υποθέτω για να υπερασπιστεί την υπάρχουσα «δημοκρατία», συνταυτίζεται με ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ - ΔΗΜΑΡ κ.λπ. απέναντι στο ΚΚΕ, στο Δήμο της Αθήνας, για να μη στερηθεί η Χρυσή Αυγή των διευκολύνσεων διεξαγωγής προεκλογικού αγώνα. Τις χτυπάς τις καμπάνες τώρα ή δεν τις χτυπάς στον Αϊ - Παντελεήμονα; Με βαριοπούλα ή με Θεοπούλα;

Κοντοζυγώνει Πρωτομαγιά, η απεργία, η κάλπη. Εμείς στην ανηφόρα με τη «Λαϊκή Συσπείρωση» και το ΚΚΕ, εκτός σίριαλ κι εκτός σίριαλ κίλερς. Για να κουρελιαστεί το υπερσύνταγμα του Μάαστριχτ κι η Ευρώπη που θέλει τους Τσιγγάνους σε διωγμό και εξαθλίωση, αλλά να λέγονται Ρομά. Για μια πραγματικότητα του δίκιου του εργάτη που δεν μιμείται το σινεμά. Για μια πρωτοπορία που γράφει ιστορία και δεν παίζει μαζί της.


Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

ΠΕΙΡΑΙΑΣ
Aνάπτυξη αλλά για ποιον

Eurokinissi

Στην ευρύτερη περιοχή του Πειραιά είναι σε εξέλιξη ένα «χοντρό» παιχνίδι. Τα μονοπώλια προσμένουν την καπιταλιστική ανάπτυξη και αναπτύσσονται οξύτατοι ανταγωνισμοί. Στη σκακιέρα των συμφερόντων, ο κάθε «παίκτης» προσπαθεί να διαπραγματευτεί προς όφελός του και για να βρεθεί από θέση ισχύος επιδιώκει να προωθήσει το δικό του πολιτικό προσωπικό σε καίριες θέσεις.

Σε αυτή τη λογική οι επιχειρηματίες και οι εφοπλιστές παρεμβαίνουν ακόμα πιο άμεσα, όπως δείχνει η υποψηφιότητα Μώραλη για το Δήμο Πειραιά, υποψηφιότητα που στηρίζεται από Μαρινάκη, Κόκκαλη και άλλους επιχειρηματίες, όπως και μεγάλο κομμάτι της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.

Η στρατηγική επιδίωξη του κεφαλαίου, όπως εξειδικεύεται και στις αποφάσεις της ΕΕ, είναι ο Πειραιάς να γίνει μεγάλο διαμετακομιστικό κέντρο. Να αποτελεί την κύρια πύλη εισόδου και εξόδου εμπορευμάτων, συνδυασμένων οικονομικών δραστηριοτήτων στη ΝΑ Ευρώπη, με επίκεντρο τις συνδυασμένες μεταφορές και την κρουαζιέρα. Τομείς όπου ήδη δραστηριοποιούνται μεγάλα μονοπώλια. Οι εξελίξεις αυτές διαπλέκονται και με ισχυρούς γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς, το λιμάνι του Πειραιά έχει στρατηγική σημασία.

Η αντιπαράθεση γύρω από το λιμάνι

Υπάρχει διαπάλη ανάμεσα σε δυο βασικά σχέδια ιδιωτικοποίησης.

Το ένα είναι αυτό που φέρνει η ΝΔ, μέσω του ΤΑΙΠΕΔ, που προβλέπει την πώληση του 67% των μετοχών του ΟΛΠ. Στο ενδεχόμενο αγοράς των μετοχών του ΟΛΠ από την COSCO αντιδρά η ΕΕ, επειδή το κινέζικο μονοπώλιο αποκτά πλεονέκτημα στο μεταξύ τους ανταγωνισμό, αλλά και επειδή ένα στρατηγικής σημασίας λιμάνι στη ΝΑ Μεσόγειο θα βρίσκεται στον έλεγχο των Κινέζων. Υπάρχει μερίδα εφοπλιστών, άλλων επιχειρηματιών που ετοιμάζονται να εκμεταλλευθούν αυτό το ενδεχόμενο.

Το άλλο σχέδιο είναι αυτό που μιλά για μακροχρόνιες παραχωρήσεις χρήσεων του λιμανιού σε μονοπώλια. Σε αυτό το σενάριο μπαίνει το σύνθημα του «δημόσιου ελέγχου», που όμως δεν αλλάζει την ουσία του ζητήματος: Εκμετάλλευση από το κεφάλαιο υποδομών που έχουν φτιαχτεί με τον κόπο και τον ιδρώτα των εργαζομένων, λειτουργία τους με κριτήριο την ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου, άρα με τσακισμένα εργασιακά δικαιώματα. Αυτό το σχέδιο το υποστηρίζουν: Τμήμα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ, οι ΑΝΕΛ, η Χρυσή Αυγή, ενώσεις εργοδοτών στον Πειραιά (π.χ. επιμελητήρια), οι σημερινές Αρχές των παραλιακών δήμων (Πειραιάς, Κερατσίνι - Δραπετσώνα, Πέραμα, Σαλαμίνα). Εκφράζεται διαπάλη συμφερόντων, π.χ. οι ακτοπλόοι εφοπλιστές τάσσονται με αυτό το σενάριο.

Για τη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη του Περάματος

Η αναβάθμιση του λιμανιού του Πειραιά σε μεγάλο διαμετακομιστικό κέντρο θα έχει αντίκτυπο στη ναυπηγοεπισκευαστική δραστηριότητα, αφού οι ανάγκες για επισκευές πλοίων θα μεγαλώσουν, αφού θα μεγαλώσει και η κίνηση των πλοίων στον Πειραιά. Φυσικά, δεν μπορούμε να μιλάμε για την πλήρη αξιοποίηση των ναυπηγείων με δεδομένες τις συμφωνίες της ΕΕ, που δίνουν προτεραιότητα στα ναυπηγεία της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Φινλανδίας, αλλά και της επιλογής των εφοπλιστών να ναυπηγούν πλοία σε Κίνα και Ν. Κορέα, επιλογή που συνδέεται με τις από τα πριν συμφωνίες για αξιοποίηση των νεοναυπηγηθέντων πλοίων. Πόσο μάλλον δεν μπορούμε να μιλάμε για αξιοποίηση των παραγωγικών δυνάμεων που αναφέρονται στη ναυπηγική βιομηχανία, με βάση τις σύγχρονες ανάγκες μιας χώρας με μεγάλο νησιωτικό σύμπλεγμα, με μεγάλο στόλο, που είναι σε σταυροδρόμι δρόμων μεταφοράς. Αυτό είναι ένα ζήτημα που μόνο η εργατική - λαϊκή εξουσία μπορεί να λύσει.

Είναι όμως πιθανή μια τόνωση της ναυπηγοεπισκευαστικής δραστηριότητας. Και επειδή η ανάπτυξη που έρχεται θα είναι καπιταλιστική, το κεφάλαιο ενδιαφέρεται από τα τώρα να πάρει μέτρα που να διασφαλίζουν τη μελλοντική κερδοφορία του στο μέγιστο βαθμό.

Γι' αυτό το κεφάλαιο, αξιοποιώντας το μακρύ χέρι του, που είναι η ναζιστική Χρυσή Αυγή, απειλεί και συκοφαντεί τους κομμουνιστές, το ΠΑΜΕ, τα ταξικά συνδικάτα της Ζώνης. Η επιδίωξη του κεφαλαίου είναι να τσακίσει τα εργατικά δικαιώματα, να ρίξει την τιμή της εργατικής δύναμης. Αυτό στη Ζώνη σημαίνει μεταξύ άλλων δυο πράγματα. Από τη μια χτύπημα των ΣΣΕ, να πέσουν στον πάτο τα μεροκάματα. Από την άλλη να μην υπάρχουν στην πράξη οι επιτροπές ασφαλείας. Και αυτό γιατί η ασφάλεια στους χώρους δουλειάς, που για τον εργάτη είναι ανάγκη, για τους καπιταλιστές είναι κόστος. Γι' αυτό και η πρεμούρα των χρυσαυγιτών να στήσουν σωματείο εργοδοτικό, γι' αυτό και η ποικιλότροπη στήριξή τους από την εργοδοσία. Αρα, μπαίνει πιο επιτακτικά το καθήκον της απομόνωσης και της καταδίκης της και στις τρεις κάλπες στις επερχόμενες εκλογές.

Κριτήριο η απάντηση στο ερώτημα «ανάπτυξη για ποιον;»

Είναι φανερό ότι έχουμε μπροστά μας σύνθετες εξελίξεις, στο έδαφος μιας καπιταλιστικής ανάπτυξης που θα είναι αναιμική και θα πατά πάνω σε αποκαΐδια εργατικών, λαϊκών δικαιωμάτων.

Αν σε έναν καταιγισμό πληροφοριών και σε μια πλειάδα υποψηφίων δε δει κάποιος ποιο δρόμο ανάπτυξης υποστηρίζει ο καθένας, είναι πιθανό ο εργαζόμενος, ο αυτοαπασχολούμενος, ο άνεργος, ο νέος να χαθεί.

Για παράδειγμα, η υποψηφιότητα Μώραλη δεν εκφράζει κάτι νέο: Κινείται στη λογική της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου, με ό,τι σημαίνει αυτό. Αλλωστε, ακόμα και τα πρόσωπα που στελεχώνουν το ψηφοδέλτιο είναι σε μεγάλο βαθμό στελέχη της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που τα προηγούμενα χρόνια έχουν στηρίξει την αντιλαϊκή πολιτική σε επίπεδο δήμου.

Στην ίδια γραμμή ανάπτυξης κινούνται και οι άλλες υποψηφιότητες. Ο νυν δήμαρχος Μιχαλολιάκος, που λόγω θέσης συμμετέχει στο ΔΣ του ΟΛΠ, έχει ταχθεί με τη μορφή της ιδιωτικοποίησης μέσω της παραχώρησης χρήσεων του λιμανιού.

Στην ίδια λογική κινείται και ο υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ Δρίτσας. Πίσω από το σύνθημα του δημόσιου ελέγχου του λιμανιού κρύβεται ότι το λιμάνι θα λειτουργεί με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, με στόχο την κερδοφορία των μονοπωλίων. Δεν είναι τυχαίο ότι τόσο ο Δρίτσας όσο και άλλοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ (π.χ. Βαλαβάνη) μίλαγαν για κοινό μέτωπο εργαζομένων και εφοπλιστών της ακτοπλοΐας και της κρουαζιέρας για να μην περάσει η ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ, ενώ ο Δρίτσας καλωσόρισε τις δηλώσεις Μώραλη για το λιμάνι!

Συμπερασματικά: Ολοι είναι με τη μορφή της ιδιωτικοποίησης και έχουν πάρει θέση υπέρ των παραχωρήσεων χρήσεων του λιμανιού με τελευταία δήλωση αυτή του Μώραλη την Πέμπτη που μίλησε για το γαλλικό μοντέλο που πρέπει να εφαρμοστεί στο λιμάνι. Ενα μοντέλο διαχείρισης που έχει προτείνει και ο Σταθάκης του ΣΥΡΙΖΑ (τι σύμπτωση!).

Απάντηση: Ισχυρό ΚΚΕ παντού

Σήμερα υπάρχουν οι όροι για να ικανοποιούνται οι σύγχρονες λαϊκές ανάγκες. Είναι ώριμες οι συνθήκες να τεθούν οι παραγωγικές δυνάμεις σε κίνηση, με ευθύνη της εργατικής λαϊκής εξουσίας, κοινωνικοποιώντας τα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής. Αυτή η εξουσία, με την αντίστοιχη πολιτική, είναι η μόνη που μπορεί να δώσει απάντηση στα μεγάλα λαϊκά προβλήματα, τη φτώχεια, την ανεργία κλπ.

Γι' αυτή την προοπτική αξίζει να παλέψει ο λαός. Τον καλούμε μέσα από την πείρα του να ξεχωρίσει την ήρα από το στάρι. Να εξετάζει τι του λέει ο κάθε υποψήφιος. Και αν του λέει και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο, να φυλάγεται. Γιατί ή με το κεφάλαιο θα είναι κανείς ή με τους εργάτες. Και με τους δυο δε γίνεται, όπως έχει δείξει πεισματικά η ζωή.

Να βελτιωθεί αποφασιστικά ο συσχετισμός δύναμης υπέρ του ΚΚΕ και σε Ευρωβουλή και σε περιφέρεια και σε δήμους. Να γίνουν οι εκλογές ευκαιρία για συγκέντρωση δυνάμεων. Γιατί το ερώτημα «ανάπτυξη για ποιον;» θα τίθεται και την επομένη των εκλογών. Και ο λαός πρέπει να ενισχύσει τη δύναμή του για να απαντήσει και να διεκδικήσει ανάπτυξη για τον ίδιο και όχι για το κεφάλαιο. Να ψηφίσει «Λαϊκή Συσπείρωση», με υποψήφιο περιφερειάρχη τον Θανάση Παφίλη και υποψήφια δήμαρχο Πειραιά την Ελπίδα Παντελάκη.


Του Βαγγέλη ΜΑΡΟΥΠΑ*
*Ο Βαγγέλης Μαρούπας είναι μέλος του Γραφείου της Επιτροπής Περιοχής της ΚΟ Αττικής και γραμματέας της ΤΕ Πειραιά του ΚΚΕ

Ταγματασφαλίτες, «παιδομάζωμα» και ομολογίες

Ενας από τους άνδρες των Ταγμάτων Ασφαλείας του Ι. Ράλλη, υποβάλλει σε σωματική έρευνα για λογαριασμό των Γερμανών, Ελληνα πολίτη στην Αθήνα
Ενας από τους άνδρες των Ταγμάτων Ασφαλείας του Ι. Ράλλη, υποβάλλει σε σωματική έρευνα για λογαριασμό των Γερμανών, Ελληνα πολίτη στην Αθήνα
Η εκπομπή του ΣΚΑΪ «Από τον πόλεμο του '40 ως τη Χούντα του '67» συνεχίζει απρόσκοπτα με παραχάραξη της Ιστορίας του ταξικού εμφυλίου πολέμου, αλλά και με ομολογίες των συμμετεχόντων στις συζητήσεις.

Για τα Τάγματα Ασφαλείας

Στο πλαίσιο της εκπομπής της 13ης Απρίλη, οι Σπ. Σφέτας και Ευ. Χατζηβασιλείου, οι οποίοι λίγο έως πολύ σε προηγούμενες εκπομπές είχαν δικαιολογήσει τη δράση των Ταγμάτων Ασφαλείας (ως αντίπραξη στη «δολοφονική» δράση του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ), αυτή τη φορά ομολόγησαν το πραγματικό πολιτικό και ταξικό περιεχόμενό τους. Είπε ο Σπ. Σφέτας:

«Από τα τέλη του '43 αρχίζουν οι διαμάχες ΕΛΑΣ - ΕΔΕΣ. Είναι τα γεγονότα στην Ιταλία, ο φόβος τι μπορεί να γίνει μετά και βέβαια "έμπαινε" η κατάληψη της εξουσίας. Γι' αυτό και βλέπει κανείς και τα Τάγματα Ασφαλείας όταν ανέλαβε ο Ράλλης... ήταν ξεκάθαρα τα πράγματα. Οτι δεν είναι οι Γερμανοί το πρόβλημά μας τώρα, αυτοί θα ηττηθούν πλέον από εδώ και πέρα είναι το τι γίνεται μετά. Και είχαν τα Τάγματα Ασφαλείας ως αντικομμουνιστική εφεδρεία, ανάλογα με το πόσο το ΕΑΜ θα φερθεί νόμιμα. Οταν έγινε η Καζέρτα τα αποκήρυξαν με το σκεπτικό ότι θα συμμορφωθεί στα συμφωνηθέντα. Οταν βλέπουν ότι αυτό δε γίνεται τα ενεργοποιούν πάλι».

«Παρέλειψε», βέβαια, να πει και ότι τα Τάγματα Ασφαλείας δρούσαν υπό τις διαταγές των Γερμανών, ενώ ήταν έτοιμα να προσχωρήσουν στις εντολές των Εγγλέζων και τις κυβέρνησης του Καΐρου, όταν θα έφευγαν οι Γερμανοί. Ο Ε. Χατζηβασιλείου συμπλήρωσε:

«Ο ίδιος ο Εμφύλιος Πόλεμος είναι αυτός που διαψεύδει τις ελπίδες και σε μεγάλο βαθμό - αν θέλετε - οι ίδιες οι αποφάσεις της επαναστατικής νοοτροπίας πρώτα του ΕΑΜ και του ΚΚΕ αργότερα είναι αυτές που διαψεύδουν τις προσδοκίες και σε μεγάλο βαθμό λειτουργούν ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τους δοσίλογους που λέτε, για τους συνεργάτες των Γερμανών. Μόνο στην Ελλάδα, πράγματι, δεν έγινε τόσο μεγάλη εκκαθάριση, γιατί μόνο στην Ελλάδα είχες στην Ευρώπη αυτού του είδους τον Εμφύλιο Πόλεμο, τουλάχιστον σε δυτικοευρωπαϊκή χώρα, μεταξύ κομμουνιστών και αστών».

Αντιπρόσωπος της Βαλκανικής Επιτροπής του ΟΗΕ καταγράφει ξεσπιτωμένη οικογένεια απ' τον κυβερνητικό στρατό, που θα την παρουσιάσουν όμως σαν θύμα του ΔΣΕ
Αντιπρόσωπος της Βαλκανικής Επιτροπής του ΟΗΕ καταγράφει ξεσπιτωμένη οικογένεια απ' τον κυβερνητικό στρατό, που θα την παρουσιάσουν όμως σαν θύμα του ΔΣΕ
Που σημαίνει: Αν ο λαός υποτάσσεται στη νομιμότητα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης... δε θα έχει συνέπειες. Αν όμως όχι... Να τα πραγματικά όρια των αστών δημοκρατικών πολιτικών με τους φασίστες! Η αστική εξουσία ευαγγελίζεται τα αγαθά και τις αρετές της αστικής δημοκρατίας, μόνο για όσο διάστημα η εργατική τάξη και ο λαός παραμένουν υποταγμένοι σε αυτή και φυσικά σε αυτήν την περίπτωση δε διστάζει να διώξει και ορισμένα πολιτικά της υποχείρια, όπως οι φασίστες. Οταν, όμως, η εργατική τάξη και ο λαός θελήσουν να σηκώσουν κεφάλι, η αστική τάξη δε διστάζει να εξοπλίσει ακόμα και τους δοσίλογους φασίστες για να χτυπήσουν τον ξεσηκωμένο λαό. Εδώ εντοπίζεται και η πραγματική διαφωνία των αστών ιστοριογράφων με τη δράση του ΕΑΜ και του ΚΚΕ, τότε και σήμερα. Ηθελαν ένα λαό να σέρνεται πίσω από τους Αγγλους και τον αστικό πολιτικό κόσμο, για λογαριασμό της καπιταλιστικής κυριαρχίας.

Η Συμφωνία της Βάρκιζας

Συνεχίζοντας στην ίδια λογική, ο Ν. Μαραντζίδης πρόσθεσε:

«Η Συμφωνία της Βάρκιζας θα μπορούσε να αποτελέσει ένα νέο σταθμό ειρήνευσης για τη χώρα (...) και κατά κάποιον τρόπο να λειτουργήσει ως μια γέφυρα για τη μεταπολεμική Ελλάδα, μια γέφυρα ειρήνευσης. (...) αντιθέτως από τα θρυλούμενα είναι μια θετική συμφωνία για το ίδιο το ΚΚΕ. (...) επιχείρησε κατά κάποιο τρόπο να γεφυρώσει θεσμικά τις αντιθέσεις και τα πάθη που δημιουργήθηκαν στα Δεκεμβριανά (...) και ν' ανοίξει μια νέα σελίδα ειρήνης. Ο ερχομός του Ζαχαριάδη αναμφίβολα και η νέα στρατηγική από την πλευρά του ΚΚΕ ότι είναι δυνατόν να κερδίσει την εξουσία αυτή τη φορά, προετοιμάζοντας καλύτερα τα πράγματα μέσα από τη συμμαχία του με τα αδελφά κόμματα στα Βαλκάνια πρωτίστως, του Τίτο και του Δημητρώφ και του Ενβέρ Χότζα, ανοίγει το νέο κύκλο της εμφύλιας σύγκρουσης».

Βέβαια, η αντικειμενική πραγματικότητα ήταν πολύ διαφορετική. Αφενός, το ΚΚΕ και το ΕΑΜ, υπογράφοντας τις συμφωνίες του Λιβάνου και της Καζέρτας και συμμετέχοντας στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας είχαν ουσιαστικά συμβιβαστεί με την αστική νομιμότητα και μάλιστα παρά τον ευνοϊκό συσχετισμό δυνάμεων. Ωστόσο, αυτός ο συμβιβασμός δεν επαρκούσε για να αλλάξει ο συσχετισμός προς όφελος της αστικής τάξης, παρά και τη βοήθεια της Μεγάλης Βρετανίας. Ετσι, ακολούθησε ο Δεκέμβρης του 1944 και η υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας που εξασφάλιζε την εκπλήρωση της τελευταίας προϋπόθεσης για την ανασυγκρότηση της αστικής εξουσίας. Η διατήρηση του οπλισμού του ΕΛΑΣ και η στρατιωτική του υπεροπλία εκτός της Αθήνας δεν επέτρεπε μια πιο «επιθετική», από την πλευρά της αστικής τάξης, συμφωνία για όσο διάστημα δεν εξασφαλιζόταν ο αφοπλισμός του. Εξάλλου, αυτό ομολογεί και ο τότε πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου σε γράμμα του προς τον διευθυντή της «Καθημερινής»:

«Ιδού διότι μόνον η συμμετοχή του ΚΚΕ εις την Κυβέρνησιν μας ήνοιγε τας πύλας της Ελλάδος. Και διά τούτο την επεδίωξα - και ευτυχώς κατωρθώθη...Καθώς επίσης, μόνον το σύμφωνο της Καζέρτας, όπου ο ΕΛΑΣ διά του Αρχηγού του, υπέγραψεν την υποταγήν του εις το Βρετανικόν Στρατηγείον και επροσκάλεσε τους Βρετανούς εις την Ελλάδα, καθίστα Συμμαχικώς εύκολον την παρουσίαν των. Αλλά υπάρχει και δεύτερον στάδιον, ο αφοπλισμός του ΕΛΑΣ. Διότι εφ' όσον το ΚΚΕ παρέμεινεν ένοπλον, η Ελληνική Κυβέρνησις, καθώς ελέγαμεν τότε, ήτο απλώς η "περικεφαλαία του ΕΑΜικού κράτους"».

«...Και ερχόμεθα εις τον ιδικόν μας Δεκέμβριον. Γράφετε: "Ο Υψιστος μας έκαμε δώρον την Επανάστασιν και τα Δεκεμβριανά. Διότι τι θα συνέβαινε αν δεν εγίνοντο;(...) θα τους παραδίναμεν. Σιγά σιγά θα τους παραδίδαμεν - για να μη γίνει η Επανάστασις - και την Διοίκησιν, και τον Στόλον, και τον Στρατόν. Θα τους εδίδαμεν όλα".

Η διαφωνία μου είναι απόλυτος (...) Διότι συνέβαινεν ακριβώς το αντίθετο: "Τους τα επαίρναμεν όλα...". Και διότι επεμείναμεν, απεφάσισαν την Στάσιν...».1

Η παραπάνω πορεία των γεγονότων αντικειμενικά διευκολύνθηκε από τη συμβιβαστική γραμμή εκ μέρους του ΚΚΕ. Η γραμμή του ΚΚΕ περί αστικής δημοκρατικής ομαλότητας συνεχίστηκε με ορισμένες αντιφάσεις και μετά την απόφαση της 2ης Ολομέλειας του 1946 για αποχή. Και αυτό παρά το γεγονός ότι μετά τη Βάρκιζα εξαπολύθηκε άγρια αστική τρομοκρατία:

«Ο αιματηρός απολογισμός στον ένα χρόνο που είχε περάσει από τη Συμφωνία της Βάρκιζας ήταν: Νεκροί 1.289, τραυματίες 6.671, βασανισθέντες 31.632, συλληφθέντες 84.931. Βιασμένες γυναίκες 165. Ληστείες 6.567. Επιδρομές σε τυπογραφεία 572. Καταδιωκόμενοι δημοκρατικοί πολίτες πάνω από 100.000. Μοναρχοφασιστικές συμμορίες 206».2

Αποκρύπτουν, λοιπόν, ότι αυτή η όξυνση της τρομοκρατίας (που συνεχίστηκε με τις εκλογές βίας και νοθείας και το Γ΄ Ψήφισμα) και η συνεπαγόμενη αντικειμενική όξυνση της ταξικής πάλης οδήγησαν στον ηρωικό αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού.

Το «παιδομάζωμα»

Στη συνέχεια, στο πλαίσιο της ίδιας λογικής, ο Ι. Μιχαηλίδης, επαναφέροντας τμήμα της μετεμφυλιακής αντικομμουνιστικής αστικής ιστοριογραφίας είπε:

«Μάρτης του 1948: Ξεκινάει η μεγάλη επιχείρηση του παιδομαζώματος, δηλαδή της μεταφοράς παιδιών από το Δημοκρατικό Στρατό από τις ζώνες συγκρούσεων προς τις ανατολικές χώρες. Μπορούμε να πούμε πολλά γι' αυτό».

Βέβαια, ο Ι. Μιχαηλίδης δεν είπε τίποτα. Απλά υιοθέτησε τον όρο «παιδομάζωμα», προφανώς ακολουθώντας την τακτική πες πες κάτι θα μείνει. Δε μας είπε όμως ο Ι. Μιχαηλίδης ότι ο Δημοκρατικός Στρατός μετέφερε με την άδεια των γονέων τους τα παιδιά από τις εμπόλεμες ζώνες, όπου κινδύνευαν από τις τυφλές επιθέσεις του κυβερνητικού στρατού, την πείνα και τις ασθένειες. Δεν μπαίνει καν στον κόπο να μας εξηγήσει γιατί θεωρεί αυτήν την πρωτοβουλία «παιδομάζωμα», επιδιώκοντας να αναμασήσει τη μετεμφυλιακή προπαγάνδα που προσπαθούσε να συνδέσει τη μεταφορά των παιδιών με τη στρατολόγηση των γεννίτσαρων. Ας δούμε, όμως, πώς περιέγραφαν τις συνθήκες διαβίωσης και την ανατροφή των παιδιών διεθνείς παρατηρητές που κάθε άλλο παρά κομμουνιστές θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν. Ο Τσαρλς Ρίσγκροβ, γραμματέας της Ενωσης Μουσικών της Μεγάλης Βρετανίας έγραψε στη «Manchester Guardian» (4.1.1950), αφού πρώτα επισκέφτηκε τα κέντρα φιλοξενίας:

«Τα παιδιά τραγουδούσαν τα εθνικά τους τραγούδια και χόρευαν φορώντας τις εθνικές φορεσιές. Εχω τέτοιες φωτογραφίες... Τα παιδιά είναι καλοθρεμμένα και τα φροντίζουν με αγάπη και στοργή. Ζούσαν τόσο ευτυχισμένα, όσο μπορούν να ζουν τα παιδιά...».3

Η μόνιμη παρατηρητής του ΟΗΕ και μέλος της Διεθνούς Ενωσης για την προστασία του Παιδιού, Κόλμπι σημείωνε:

«Τα Ελληνόπουλα στην Τσεχοσλοβακία είναι σε εξαιρετική κατάσταση υγείας και φαίνονται τόσο ευτυχισμένα, που θα ευχόμαστε όλα τα παιδιά του κόσμου να είχαν αυτή την έκφραση στα πρόσωπά τους».4

Η Επιθεώρηση του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού (Αύγουστος 1950) αναφέρει:

«Ενας γιατρός είναι μόνιμα τοποθετημένος σε αυτό το κέντρο (παιδικοί σταθμοί Βουλγαρίας) και η υγιεινή κατάσταση είναι από τις πιο καλές. Ολα τα παιδιά μπολιάστηκαν ενάντια στον τύφο και δίνουν μια θαυμάσια εικόνα υγείας».

Μάλιστα, αυτή η κατάσταση επικρατούσε από τις πρώτες μέρες της άφιξης των παιδιών στις Λαϊκές Δημοκρατίες. Οπως ομολογεί ο Φον Φίσερ, πρόεδρος της Ελβετικής Οργάνωσης Υγείας που επισκέφτηκε τα κέντρα φιλοξενίας το φθινόπωρο του 1948 ήταν ψέματα τα όσα φρόντιζε να διαδίδει ο αστικός πολιτικός κόσμος. Γι' αυτό αγαναχτισμένος ρώτησε:

«Αυτά είναι τα στρατόπεδα συγκέντρωσης για τα οποία μιλάει η κ. Τσαλδάρη;»5

Σημειώσεις:

1. Εφημερίδα «Η Καθημερινή», 3 Μαρτίου 1948.

2. Τμήμα Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ, Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ (1918 - 1949), Εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα 1995, τ. Α', σ. 544.

3. Οπως παρατίθεται στο Δημήτρης Σέρβος, Το παιδομάζωμα και ποιοι φοβούνται την αλήθεια, Εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα 2001, σ. 260.

4. Ο.π.

5. Ο.π. (σ. 261)


Του Κώστα ΣΚΟΛΑΡΙΚΟΥ*
*Ο Κώστας Σκολαρίκος είναι συνεργάτης του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ

Για τους δήθεν «αντισυστημικούς επαναστάτες» στα πανεπιστήμια

Στα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ ιδιαίτερο ρόλο στην αντιΚΚΕ επίθεση έχει αναλάβει η παράταξη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στους σπουδαστές, ΕΑΑΚ. Ελλείψει ισχυρής οργανωμένης παρέμβασης του ΣΥΡΙΖΑ, έρχονται να καλύψουν το κενό, ως το «αριστερό» ανάχωμα στην πολιτική πρόταση του ΚΚΕ και την οργάνωση της πάλης των σπουδαστών μέσα από το ΜΑΣ.

Δεν είναι τυχαίο ότι σε σχολές όπως ΣΓΤΚΣ και Φυσικό Αθήνας, όπου η Πανσπουδαστική είναι διαχρονικά 1η δύναμη, ΔΑΠ και ΠΑΣΠ έχουν παραμερίσει, δίνοντάς τους τη σκυτάλη.

Αναμασούν τη γνωστή καραμέλα: Το ΚΚΕ είναι συστημικό κόμμα, τα παραπέμπει όλα στη «Δευτέρα Παρουσία» του σοσιαλισμού αδιαφορώντας για το σήμερα, αποδυναμώνει τους αγώνες απορρίπτοντας την ενωτική δράση στο κίνημα κ.ο.κ.

Ενα πρόχειρο απάνθισμα «επαναστατικής» δράσης τους αρκεί για να δούμε ποιος έχει γραμμή σύγκρουσης με το κεφάλαιο και τη στρατηγική του και ποιος όχι.

Ρίχνουν νερό στο μύλο του ΣΥΡΙΖΑ για την κυβερνητική εναλλαγή

Το Μάη του 2012, μετά τις εκλογές, στις διερευνητικές επαφές του ΣΥΡΙΖΑ για το σχηματισμό κυβέρνησης, πρώτη έσπευσε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, παρότι δεν είχε εκλέξει βουλευτές. Συναντήθηκε με τον Τσίπρα «σε θετικό κλίμα», όπως έγραψε η ιστοσελίδα του ΣΥΡΙΖΑ left.gr, για να καλέσει σε συστράτευση «ενωτικά όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς», όπως δήλωσε μετά τη συνάντηση ο Χάγιος (μέλος του ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του Γραφείου της ΠΕ του ΝΑΡ).

Ας αντιπαρέλθουμε το ότι θεωρούν αριστερή δύναμη το κόμμα που δέχεται δάφνες από τον ΣΕΒ. Ας τους δώσουμε για τότε το άλλοθι της αφέλειας και των προσδοκιών που τελικά διαψεύστηκαν. Θα περίμενε κανείς σήμερα να έχουν ανακρούσει πρύμναν. Είναι όμως έτσι;

Ο Δεσύλλας (μέλος του ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της ΠΕ του ΝΑΡ) διαλύει κάθε αμφιβολία, καλώντας σε «αγώνες που θα συμβάλουν στην ανατροπή της συγκυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ και ταυτόχρονα στη δέσμευση της επόμενης κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στα λαϊκά προβλήματα»1, υποστηρίζοντας, μεταξύ άλλων, ότι δεν βοηθά «το να θεωρείται ανταγωνιστική στο ΣΥΡΙΖΑ η εκλογική ενίσχυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η λογική αυτή θα οδηγήσει σε λαϊκή ήττα»!

Επαναστατική ανατροπή ή κυβερνητικές ανησυχίες;

Λένε ότι το ΚΚΕ, παραπέμποντας τη λύση όλων των προβλημάτων στο σοσιαλισμό, απονευρώνει τους αγώνες σήμερα. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ διατείνεται ότι παλεύει για την «αντικαπιταλιστική ανατροπή», προτάσσοντας ένα «μεταβατικό πολιτικό πρόγραμμα», το οποίο πλασάρει και η ΕΑΑΚ στις σχολές. Σε αντιδιαστολή με το ΚΚΕ, λένε ότι η υλοποίηση του «μεταβατικού προγράμματος», η έξοδος από την Ευρωζώνη και η αποδέσμευση από την ΕΕ μπαίνουν ως στόχοι του λαϊκού κινήματος εδώ και τώρα και δεν παραπέμπονται στη λαϊκή εξουσία.

Εύλογα προκύπτει το ερώτημα: Ποιος θα αντικαταστήσει την κυβέρνηση που θα ανατραπεί, για να υλοποιήσει το μεταβατικό πρόγραμμα;

Από άλλη αφετηρία, ο ΑΝΤΑΡΣΥΑς «πρύτανης» του αντιΚΚΕδισμού Ρούσης σημειώνει: «Η άρνηση συμμετοχής σε μια μεταβατική κυβέρνηση και η αναμονή του Αγίου σοσιαλισμού ουσιαστικά, ακυρώνει το περιεχόμενο της μεταβατικής πρότασης (...) Αν δεχτούμε μια τέτοια άποψη προκύπτει το ερώτημα ποιος θα υλοποιήσει τα προτεινόμενα στο μεταβατικό πρόγραμμα που προτείνουμε (...) Αφήνει αναπάντητο το ερώτημα ποιος θα αντικαταστήσει την σημερινή κυβέρνηση που αγωνιζόμαστε να ανατραπεί. Μήπως άμεσα η δικτατορία του προλεταριάτου;»2. Φτου κακά!

Τότε, όμως, απομένουν δύο ενδεχόμενα: Είτε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ παλεύει για μια «κυβέρνηση της Αριστεράς», βαφτίζοντάς την «αντικαπιταλιστική» ή «μεταβατική», που θα λύσει τα προβλήματα του λαού στο έδαφος του καπιταλισμού (μια παραλλαγή, δηλαδή, όσων λέει ο ΣΥΡΙΖΑ), είτε η λύση παραπέμπεται όχι για του «Αγίου Σοσιαλισμού», αλλά για της «Αγίας Μετάβασης»!

Αυτή κι αν είναι επαναστατική πολιτική για τη λύση των οξυμένων προβλημάτων!

Αποδέσμευση από την ΕΕ και ανατροπή ή προσαρμογές εντός συστήματος;

Οι ΕΑΑΚίτες εξεγείρονται (έχουν, άλλωστε, την εξέγερση στο τσεπάκι...) όταν το ΚΚΕ αποκαλύπτει ότι η θέση για αποδέσμευση από την ΕΕ χωρίς αλλαγή στο επίπεδο της εξουσίας είναι ενσωματώσιμη, που υιοθετούν και δυνάμεις του κεφαλαίου και αστικά κόμματα στην Ελλάδα και την υπόλοιπη ΕΕ.

Πρόκειται για θέση ξένη προς τα συμφέροντα του λαού, αφού η πηγή όλων των δεινών, οι κεφαλαιοκρατικές σχέσεις παραγωγής, δε θίγεται, ανεξάρτητα από το αν η καπιταλιστική Ελλάδα συμμετέχει στη μια ή την άλλη λυκοσυμμαχία. Ο φερετζές της «μετάβασης» δεν μπορεί να κρύψει ότι είναι θέση εγκλωβισμένη εντός των ορίων του συστήματος, όπως και όλη η ανάλυσή τους.

Ας δούμε, π.χ., την τοποθέτηση της ΕΑΑΚ στη Φαρμακευτική Πάτρας: «Συνταγογράφηση της δραστικής ουσίας και όχι της εμπορικής ονομασίας του φαρμάκου (...) Διεύρυνση της χρήσης των γενόσημων (αντίγραφων) φαρμάκων που ειδικά για τις χώρες όπως η Ελλάδα, όσο αυξάνεται το μερίδιό τους τόσο περισσότερες θέσεις εργασίας συνεπάγεται αυτό για τον κλάδο της φαρμακοβιομηχανίας». Αναμασούν ή όχι θέσεις και επιχειρηματολογία συγκεκριμένων φαρμακοβιομηχάνων; Οι ομοιότητες με όσα ακούστηκαν στην πρόσφατη σχετική διαμάχη συγκυβέρνησης - ΣΥΡΙΖΑ είναι συμπτωματικές...

«Δείξε μου το φίλο σου, να σου πω ποιος είσαι»

Η δράση της ΕΑΑΚ/ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει δώσει άπειρα παραδείγματα «αγωνιστικής ενότητας». Είναι προφανές ότι βάση για κάθε συμμαχία, συνεργασία ή κοινή δράση, δεν μπορεί παρά να είναι η σύγκλιση ως προς τη στόχευση, η κοινή αντίληψη που δίνει τη δυνατότητα για κοινή δράση.

Γι' αυτό δεν έχουν κανένα απολύτως πρόβλημα να πάρουν τη σκυτάλη από το σόου που έδωσε ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως έκανε ο Δραγανίγος (μέλος της ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του Γραφείου της ΠΕ του ΝΑΡ), διαδεχόμενος τον Τσίπρα στο βήμα της συγκέντρωσης που διοργάνωσαν στο Σύνταγμα στις 30/3.

Γι' αυτό στις σχολές οι δυνάμεις της ΕΑΑΚ/ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζονται πάντα από κοινού, σαν δίδυμα αδελφάκια, που κάπου κάπου μπορεί να τσακώνονται, ιδίως όταν πλησιάζουν εκλογές, αλλά μετά πάλι φιλιώνουν.

Μπροστά στην πανεργατική απεργία στις 9/4, η ΕΑΑΚ δεν πήρε την παραμικρή πρωτοβουλία για να οργανωθεί η συμμετοχή των σπουδαστών. Οταν, μάλιστα, οι δυνάμεις του ΜΑΣ έβαλαν στα ΔΣ το ζήτημα της συμμετοχής στην απεργία με το ΠΑΜΕ, είτε καταψήφιζαν μαζί με τη ΔΑΠ είτε απείχαν ή ψήφιζαν λευκό. Δεν είναι μόνο ότι τους ενοχλούσε η αναφορά στο ΠΑΜΕ. Είναι ότι τους ενοχλούσε η ίδια η απεργία. Απόδειξη (μια απ' τις πολλές) το ότι στις 21/3 στην ΑΔΕΔΥ, οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ, μπλόκαραν τη λήψη απόφασης, λέγοντας ότι «η γενική απεργία υπονομεύει και αποκλιμακώνει τον αγώνα»! Από τέτοια «επαναστατική» λογική, πράγματι, μας χωρίζει άβυσσος.

Παρά τις ανατρεπτικές πομφόλυγες, στην πράξη αποδεικνύεται ότι δε θέλουν ισχυρό, οργανωμένο φοιτητικό κίνημα, με τους Συλλόγους στα χέρια των σπουδαστών, γι' αυτό βυσσοδομούν κατά του ΜΑΣ.

Οταν πέρυσι οι σπουδαστές της ΑΣΠΑΙΤΕ, μετά από πρόταση του ΜΑΣ, μέσα από μαζικότατη Γενική Συνέλευση, καθαίρεσαν το ΔΣ όπου είχαν πλειοψηφία ΠΑΣΠ - ΔΑΠ, γιατί έμπαινε εμπόδιο στην οργάνωση της πάλης τους ενάντια στις συγχωνεύσεις και το ξεπούλημα της σχολής, η ΕΑΑΚ κατήγγειλε ψηφοθηρία!

Πώς εξηγείται, αν όχι στο πλαίσιο της αντιΚΚΕ αποστολής τους, η στάση τους στη Φυσικομαθηματική της Αθήνας, όταν το χειμώνα οι φοιτητές είχαν ξυλιάσει από το κρύο και οι Επιτροπές Αγώνα του ΜΑΣ πρωτοστάτησαν σε κινητοποίηση, διεκδικώντας να βάλει το πανεπιστήμιο πετρέλαιο; Ο κατήφορός τους έφτασε ως την καταγγελία της κινητοποίησης, λέγοντας ότι η ΚΝΕ δίνει πάσα στους εργολάβους για να πατήσουν πόδι στο πανεπιστήμιο!

Πώς εξηγείται ότι στη Νοσηλευτική της Αθήνας καταψήφισαν την πρόταση να δείξει έμπρακτα ο Σύλλογος την αλληλεγγύη του στους σεισμόπληκτους της Κεφαλονιάς, γιατί την πρωτοβουλία οργάνωναν το ΠΑΜΕ και το ΜΑΣ;

Παρεμπιπτόντως, πρόκειται για κάποια μόνο από τα παραδείγματα δράσης που... παραπέμπει την αντιμετώπιση των οξυμένων προβλημάτων στο σοσιαλιστικό αύριο, την ώρα που οι δυνάμεις της ΕΑΑΚ παλεύουν για το... μεταβατικό σήμερα!

Το... ενωτικό και επαναστατικό τους μεγαλείο αναδεικνύεται και από τη βρώμικη επίθεση στο ΠΑΜΕ για την απεργία των διοικητικών υπαλλήλων των πανεπιστημίων. Το ΠΑΜΕ στήριξε από την πρώτη στιγμή τον αγώνα, που είχε ως βασικό αίτημα «καμία απόλυση». Οταν μετά από πολλές βδομάδες απεργίας, οι εργαζόμενοι πέτυχαν τη δέσμευση της κυβέρνησης γι' αυτό, οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ στήριξαν την προσωρινή αναστολή των κινητοποιήσεων, προειδοποιώντας ταυτόχρονα ότι τίποτε δεν είναι δεδομένο, ότι ο αγώνας έχει συνέχεια. Χάλασαν έτσι τη σούπα για τις δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που είχαν άλλο σχεδιασμό, έχοντας τακιμιάσει με τον ΣΥΡΙΖΑ. Προσδοκούσαν την ήττα των απεργών, ώστε μετά να ψηφοθηρούν, πατώντας στην κάλπικη προσδοκία ότι η «κυβέρνηση της Αριστεράς» δήθεν θα επανατοποθετήσει τους απολυμένους στις θέσεις τους. Από τότε μέχρι και σήμερα, η ΕΑΑΚ δεν έχει σταματήσει να μιλά για δήθεν ξεπούλημα του αγώνα από το ΠΑΜΕ. Ομως, δεν είμαστε όλοι ίδιοι...

Κανένας ριζοσπάστης σπουδαστής να μην παρασυρθεί

Κάθε σπουδαστής πρέπει να προβληματιστεί από τη στάση και τη δράση τους, να βγάλει συμπεράσματα από την ύπουλη επίθεση που εξαπολύουν με ψέματα απέναντι στο ΚΚΕ και να τους γυρίσει την πλάτη.

Είναι κρίσιμο ζήτημα να ενισχυθεί η συμμετοχή των σπουδαστών στον οργανωμένο αγώνα για να δυναμώσει η ελπίδα του λαού, να σπάσουμε τα δεσμά της ΕΕ και των μονοπωλίων, να ανατρέψουμε την αντιλαϊκή πολιτική.

Η ψήφος στο ΚΚΕ στις ευρωεκλογές και τις τοπικές εκλογές, η ενίσχυση του ψηφοδελτίου της Πανσπουδαστικής στις φοιτητικές εκλογές είναι η μόνη αυθεντική και συνεπής ριζοσπαστική, αγωνιστική επιλογή για κάθε σπουδαστή που στενάζει στο βόρβορο του σήμερα και θέλει να παλέψει για τη ζωή που του αξίζει.

Παραπομπές:

1. Συνέντευξη στην «Πρωινή της Ηλείας», 27/1/2014

2. http://www.antarsya.gr/node/1393


Του
Δημήτρη ΚΟΙΛΑΚΟΥ*
*Ο Δημήτρης Κοιλάκος είναι μέλος του Τμήματος Παιδείας και Ερευνας της ΚΕ του ΚΚΕ

ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΔΙΚΗ ΑΓΩΓΗ
Σταθερά στη ρότα της υποβάθμισης δομών Ειδικής Αγωγής

Σε δημόσια διαβούλευση βρίσκεται το νομοσχέδιο του υπουργείου Παιδείας για την Ειδική Αγωγή, που έρχεται να λειτουργήσει συμπληρωματικά στον προηγούμενο νόμο (2008) και να ενισχύσει ακόμη παραπέρα την εφαρμογή των κατευθύνσεων της ΕΕ για ακόμα μεγαλύτερη συρρίκνωση των δομών Ειδικής Αγωγής, ενίσχυση της επιχειρηματικής δράσης, φόρτωμα στην ίδια την οικογένεια του κόστους για τις ανάγκες της εκπαίδευσης και αποκατάστασης του παιδιού με αναπηρίες και μαθησιακές δυσκολίες, διατήρηση και επέκταση των ελαστικών σχέσεων εργασίας στο χώρο των εκπαιδευτικών. Πρόκειται για ένα νομοσχέδιο που είναι αντίθετο με τις πραγματικές ανάγκες των παιδιών με ειδικές ανάγκες και των οικογενειών τους, καθώς κινείται στη γραμμή της δήθεν ένταξης και αποασυλοποίησης, που στην ουσία σημαίνει η Ειδική Αγωγή να μετατραπεί από υποχρέωση του κράτους σε εμπόρευμα, μέσω επικίνδυνων και ευκαιριακών προγραμμάτων, τη στιγμή που απαιτείται να ενισχυθεί με τη δημιουργία νέων Ειδικών Σχολείων.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε το υπουργείο Παιδείας στον «Ρ», τη σχολική χρονιά 2013-2014 μόλις 8.750 παιδιά με ειδικές ανάγκες είχαν εγγραφεί σε 459 σχολεία της χώρας. Συγκεκριμένα, 520 παιδιά σε 135 Νηπιαγωγεία, 3.530 παιδιά σε 197 Δημοτικά και 4.700 σε 127 δομές Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Είναι αποτέλεσμα της συστηματικής υπονόμευσης και απαξίωσης των Ειδικών Σχολείων, που στερούνται ακόμη και τα βασικά, όπως εκπαιδευτικό προσωπικό, βοηθητικό προσωπικό, οδηγούς, συνοδούς, μεταφορά, υλικοτεχνικές υποδομές κ.ά. Με τους πιο συντηρητικούς υπολογισμούς τα παιδιά με ειδικές ανάγκες υπολογίζονται ότι είναι περίπου το 10% των μαθητών! Σύμφωνα με στοιχεία της Οφθαλμολογικής Εταιρείας, υπολογίζεται ότι υπάρχουν 2.000 τυφλοί και 4.000-5.000 ημιβλέποντες σε ηλικία μικρότερη των 18 χρονών, ενώ οι τυφλοί μαθητές που παρακολουθούν μια οποιαδήποτε μορφή εκπαίδευσης φτάνουν με δυσκολία τους 150 σε όλη τη χώρα. Από τα 5.000 αυτιστικά παιδιά μόλις τα 120 φοιτούν σε σχολείο.

Ωστόσο, η τάση μείωσης στα Ειδικά Σχολεία οφείλεται - πέρα από την εμφανή κατεύθυνση υποβάθμισης τέτοιων δομών - και στην προπαγάνδα όλων των προηγούμενων ετών, η οποία προβάλλει το αντιεπιστημονικό ιδεολόγημα - στο όνομα τάχα της «αποασυλοποίησης» και της «καταπολέμησης του ρατσισμού» - για ένταξη όλων των παιδιών με ειδικές ανάγκες στα γενικά σχολεία. Η εμπειρία που έρχεται από τις οικογένειες και τους εκπαιδευτικούς, απ' όπου παιδιά με ειδικές ανάγκες «εντάχθηκαν» στα γενικά σχολεία είναι αρνητική. Ορισμένα παιδιά βυθίζονται στην αμάθεια, στιγματίζονται ακόμη πιο έντονα και περιθωριοποιούνται, με οδυνηρές συνέπειες στον ψυχισμό, ακόμη και στην εξέλιξη της υγείας τους.

Ορισμένα σημεία του νομοσχεδίου

Αρθρο 1 Εννοιες - Σκοπός

(...)Η πολιτεία δεσμεύεται να κατοχυρώνει και να αναβαθμίζει διαρκώς τον υποχρεωτικό χαρακτήρα της Ειδικής Εκπαίδευσης ως αναπόσπαστο μέρος της υποχρεωτικής και δωρεάν δημόσιας παιδείας και να μεριμνά για την παροχή δωρεάν δημόσιας ειδικής εκπαίδευσης στους αναπήρους όλων των ηλικιών και για όλα τα στάδια και εκπαιδευτικές βαθμίδες.

Αρθρο 2 Οργάνωση και στόχοι της ΕΑΕ

Η ΕΑΕ (σ.σ. Ειδική Αγωγή και Εκπαίδευση), όπως και η Γενική Εκπαίδευση, είναι υποχρεωτική και λειτουργεί ως αναπόσπαστο τμήμα της ενιαίας δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης. Το κράτος υποχρεούται να παρέχει ΕΑΕ σε σχολεία Προσχολικής, Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.

Είναι τουλάχιστον πρόκληση και υποκρισία να γίνεται λόγος για την υποχρεωτικότητα της Ειδικής Εκπαίδευσης, την παροχή δημόσιας και δωρεάν Εκπαίδευσης, όταν τα Ειδικά Σχολεία αιμορραγούν λόγω υποχρηματοδότησης, όταν ο δημόσιος και δωρεάν χαρακτήρας της Εκπαίδευσης υπονομεύεται συστηματικά και μεθοδικά διαχρονικά από τις μέχρι τώρα κυβερνήσεις. Οταν Ειδικά Σχολεία μένουν μέχρι και το Γενάρη κλειστά, λειτουργούν με μαθητές εκ περιτροπής, χωρίς προσωπικό (εκπαιδευτικό, ειδικό εκπαιδευτικό, βοηθητικό, χωρίς να είναι εξασφαλισμένη η μεταφορά των παιδιών από και προς τα σχολεία τους) και έχουν μετατραπεί σε παιδοφυλακτήρια. Ουσιαστικός υποχρεωτικός χαρακτήρας σημαίνει ότι το κράτος παίρνει όλα τα μέτρα προκειμένου η Ειδική Αγωγή να παρέχεται αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν σε όλες τις εκφάνσεις της (διάγνωση, εκπαίδευση, αποκατάσταση, μεταφορά μαθητών κλπ.). Δεν μπορεί να μιλάει κανείς για υποχρεωτικό χαρακτήρα της Ειδικής Αγωγής όταν αφήνει ανοιχτό το δρόμο στην επιχειρηματική δράση, στη φιλανθρωπία.

Αρθρο 6 Φοίτηση

- Ο εκπαιδευτικός της Παράλληλης Στήριξης (ΠΣ) αναφέρεται και τοποθετείται σε σχολική μονάδα κι όχι αποκλειστικά σε μαθητή. Εάν υπάρχει λόγος (...) μπορεί να εξυπηρετήσει διδακτικές ανάγκες ΕΑΕ στο σχολείο.

Δηλαδή ένας εκπαιδευτικός της ΠΣ θα καλείται να ανταποκριθεί στις ανάγκες παραπάνω από ενός παιδιού με ειδικές ανάγκες, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ποιότητα της εκπαίδευσης που θα προσφέρει και την ίδια ώρα ο ίδιος εκπαιδευτικός θα καλείται να μπαλώσει τις όποιες ελλείψεις προκύπτουν από τη μείωση του εκπαιδευτικού προσωπικού στα σχολεία.

- Η ΠΣ μπορεί εντός του ωραρίου του εκπαιδευτικού να περιλαμβάνει και το ολοήμερο πρόγραμμα.

Κανένα παιδί με ειδικές ανάγκες δεν μπορεί να αντέξει ένα ολοήμερο πρόγραμμα, που σημαίνει 8 το πρωί με 4 το μεσημέρι. Ενα τέτοιο ασφυκτικό πρόγραμμα θα προκαλέσει εκρήξεις και ανεξέλεγκτη συμπεριφορά.

- Η ΠΣ χορηγείται μέχρι και την Γ' τάξη του Γυμνασίου. Στις περιπτώσεις κωφών και τυφλών μαθητών χορηγείται και στο ΓΕΛ.

Τι προβλέπεται για τις υπόλοιπες κατηγορίες των ΑμΕΑ; Στην ουσία σπρώχνονται στην Τεχνική Εκπαίδευση (ΕΕΕΕΚ κ.α.), στη μαθητεία, ό,τι συμβαίνει δηλαδή και στο σύνολο του εκπαιδευτικού συστήματος: Η γενική μόρφωση σταματάει στο Γυμνάσιο!

Αρθρο 7 Θέματα κωφών, τυφλών και αυτιστικών μαθητών

Η υποστήριξη του μαθητή για κάθε αναπηρία μπορεί να υλοποιείται και από ειδικό βοηθό που εισηγείται και διαθέτει η οικογένεια του μαθητή.

Δηλαδή, πρακτικά, υποστήριξη στο παιδί τους θα μπορούν να παρέχουν μόνο οι οικογένειες που μπορούν να βάλουν το χέρι στην τσέπη για να απευθυνθούν σε ιδιώτη.

Η Επαγγελματική Εκπαίδευση «στον αέρα»

Το συγκεκριμένο νομοσχέδιο αφήνει ξεκρέμαστους χιλιάδες γονείς που ζουν με την αγωνία τι θα απογίνουν τα παιδιά τους όταν φύγουν οι ίδιοι από τη ζωή, αν θα μπορούν να αυτοεξυπηρετούνται, να έχουν μια δουλειά... Μετά τις δομές - ακόμη κι αυτές τις κουτσουρεμένες - Ειδικής Αγωγής, τι επιφυλάσσει το μέλλον, ποια είναι η μέριμνα του κράτους; Τα Ειδικά Εργαστήρια Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης υπολειτουργούν, χωρίς προγράμματα, μόνιμο εκπαιδευτικό, ειδικό εκπαιδευτικό και βοηθητικό προσωπικό. Ηδη και σ' αυτό το πεδίο ΜΚΟ και ιδιώτες θησαυρίζουν εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη και την αγωνία χιλιάδων οικογενειών ατόμων με ειδικές ανάγκες.

Σε ένα συνολικά αντιδραστικό σχέδιο δεν μπορεί να υπάρχουν θετικά μέτρα για τους εκπαιδευτικούς!

Το νομοσχέδιο δημιουργεί τεχνητές αντιθέσεις ανάμεσα σε κατηγορίες εκπαιδευτικών προκειμένου να αποπροσανατολίσει από το βασικό πρόβλημα, ότι πλήττει τη λαϊκή οικογένεια και τα παιδιά της και μαζί με αυτήν συμπαρασύρει αναγκαία και τους εκπαιδευτικούς. Η πείρα που έχει συσσωρευθεί όλα αυτά τα χρόνια δείχνει ότι οι εκπαιδευτικοί δεν μπορούν να περιμένουν λύση στο φλέγον βιοποριστικό ζήτημα από ένα νομοσχέδιο που έχει την ίδια μήτρα με τη σφαγή στους μισθούς, τις απολύσεις, την επέκταση των ελαστικών σχέσεων εργασίας. Γι' αυτό το λόγο κανένας κλάδος δεν θα σωθεί από μόνος του, κανένας κλάδος δεν πρέπει να στηρίξει την επιβίωσή του στην υλοποίηση του νομοσχεδίου. Αντίθετα, όποιος μπει στη λογική έστω να συζητήσει και να συνδιαμορφώσει με την κυβέρνηση πλευρές μιας αντιδραστικής πολιτικής, θα «έχει βγάλει τα μάτια του με τα ίδια του τα χέρια».

Το βασικό πρόβλημα είναι η αντιδραστική κατεύθυνση της κυβέρνησης, που αντί να λύσει το πρόβλημα με μόνιμους διορισμούς, αντί να ιδρύσει Ειδικά Σχολεία, προχωρά σε προσλήψεις συμβασιούχων εκπαιδευτικών μέσω ΕΣΠΑ και σε προσλήψεις ειδικού εκπαιδευτικού και ειδικού βοηθητικού προσωπικού, μέσω των προγραμμάτων 5μηνης εργασίας του ΟΑΕΔ.

Στ' αλήθεια, τι εκπαιδευτικό έργο μπορεί να προσφέρει ένας εργαζόμενος μέσα σε 5 μήνες; Και με τι κουράγιο; Μόλις θα αρχίσει να προσαρμόζεται στο περιβάλλον ενός Ειδικού Σχολείου, μόλις αρχίσει να γίνεται αποδεκτός από ένα παιδί π.χ. με αυτισμό, θα απολύεται! Πρακτικά, δεν θα προλάβει να προσφέρει καν εκπαιδευτικό ή επιστημονικό έργο.

Αιτήματα πάλης

Κάτω από το βάρος των τεράστιων προβλημάτων που μαστίζουν και το χώρο της Ειδικής Αγωγής, γονείς και εργαζόμενοι του χώρου επιβάλλεται να συντονίσουν τις δυνάμεις τους και να διεκδικήσουν:

  • Αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν, αναβαθμισμένη Πρόνοια και Ειδική Αγωγή. Να μην πληρώνουν οι γονείς ούτε ένα ευρώ για οποιαδήποτε ανάγκη εκπαίδευσης, αποκατάστασης και περίθαλψης των παιδιών με ειδικές ανάγκες και αναπηρίες.
  • Κάθε παιδί με Ειδικές Ανάγκες να έχει το κατάλληλο γι' αυτό σχολείο. Ούτε ένα παιδί με αναπηρία στο σπίτι του ή σε σχολείο που δεν θα μπορεί να ανταποκριθεί στις ιδιαίτερες εκπαιδευτικές ανάγκες του.
  • Να απαγορευτεί η επιχειρηματική δράση στο χώρο της Ειδικής Αγωγής, της πρώιμης διάγνωσης και παρέμβασης, αλλά και της αποκατάστασης των παιδιών με αναπηρίες.
  • Να μη χάσει κανένα παιδί ούτε μια μέρα φοίτησης στο σχολείο από εμπόδια στη μετακίνησή του. Αποκλειστικά δημόσιο, δωρεάν και ασφαλές σύστημα μεταφοράς των μαθητών στα σχολεία τους, με ευθύνη του υπουργείου Παιδείας που θα διαθέσει κατάλληλα διαμορφωμένα μέσα μετακίνησης, εξειδικευμένους οδηγούς και συνοδούς, καθώς και την αναγκαία χρηματοδότηση.
  • Αμεση μονιμοποίηση όλων των εργαζομένων (εκπαιδευτικού, ειδικού εκπαιδευτικού, βοηθητικού και τεχνικού προσωπικού) στις μονάδες Ειδικής Αγωγής, χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Μαζικές προσλήψεις μόνιμου ειδικευμένου προσωπικού για τη στήριξη των παιδιών με αναπηρίες και μαθησιακές δυσκολίες. Μοναδική προϋπόθεση για το επάγγελμα να είναι το πτυχίο, χωρίς άλλες εξετάσεις ή πιστοποιήσεις και όλοι οι εργαζόμενοι να έχουν μόνιμη και σταθερή εργασία.

Ελένη ΤΖΙΒΡΑ




Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org