Κυριακή 27 Γενάρη 2013
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Βαδίζουμε στο σωστό δρόμο

Βαδίζουμε στο σωστό δρόμο, θεμελιώνουμε καλύτερα τα βήματά μας.

Πάντα θα είναι ζητούμενο, χωρίς να υποτιμάμε δυσκολίες, αδυναμίες, χωρίς να υπερτιμάμε βήματα που κάνουμε, να είμαστε σε θέση να δούμε καθαρά το πού βρισκόμαστε, ως προς τον πήχη απαιτητικότητας που θέτει ο στρατηγικός μας στόχος. Δύσκολο καθήκον, πόσο μάλλον το ότι συντελείται σε εχθρικό έδαφος, που γεννά αδιάκοπα δυσκολίες, και κάτω από τα πυρά του αντιπάλου.

Οι Θέσεις για το 19ο Συνέδριο το κατορθώνουν αυτό, αποτυπώνουν μεγαλύτερη ωριμότητα. Πώς όμως την κατακτήσαμε αυτή; Βαδίζοντας στο δρόμο για την επανάσταση που είναι ένας, μελετώντας την πραγματικότητα, την πείρα, τη δουλειά μας.

Εχθροί και «φίλοι» φέρνουν σε αντιπαράθεση το 15ο Συνέδριο με το Κόμμα σήμερα, με στόχο να χτυπήσουν τη στρατηγική του Κόμματος που στις γενικές γραμμές της κατακτήθηκε στο προηγούμενο πρόγραμμα, και όλα αυτά τα χρόνια εμπλουτίστηκε και αλίμονο αν δεν εμπλουτιζόταν. Αλλωστε, έχουμε καθαρό (παρ' όλα τα παραμύθια των αστών περί «δογματικού» ΚΚΕ) ότι όπως εξελίσσεται η πραγματικότητα πρέπει να εξελίσσεται και το Κόμμα, ωστόσο επειδή καπιταλισμό έχουμε, δε θα κάνουμε το χατίρι των αστών και οπορτουνιστών να συμβιβαστούμε με αυτόν, είτε ανοιχτά είτε συγκαλυμμένα με «αριστερούτσικες φρασούλες» που μπορεί να λένε χίλια δύο διαφορετικά αλλά έχουν ένα κοινό: Οτι μπορεί τάχα να έχουμε θετικές αλλαγές με τα μονοπώλια στο τιμόνι εξουσίας και οικονομίας.

Η μεγάλη κατάκτηση του 15ου Συνεδρίου ήταν ότι ξεπεράσαμε τη σταδιοποίηση και προσδιορίσαμε το σοσιαλιστικό χαρακτήρα της επανάστασης και της εξουσίας με βάση τις υλικές προϋποθέσεις, ανεξάρτητα από τους δοσμένους αρνητικούς συσχετισμούς. Οτι δεν υπάρχει «ενδιάμεση» εξουσία. Αυτό που λύσαμε, είναι κύρια προϋπόθεση ώστε να ωριμάζει ο υποκειμενικός παράγοντας, να κατακτάμε το να δρούμε με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα (με τα κριτήρια που καθορίζει ο στόχος μας). Ο επαναστατικός χαρακτήρας του Κόμματος απαιτεί γνώση των νομοτελειών της ταξικής πάλης και θεμελίωση πάνω σε αυτές. Αυτή η γραμμή δοκιμάστηκε, στην έκταση και το βάθος όπου φτάνει η ωριμότητα και οι δυνατότητές μας. Εχουμε πλούσια πείρα, θετική και αρνητική, που την επιβεβαιώνει!

Χωρίς ωραιοποιήσεις, να δούμε καθαρά. Εμπλουτίσαμε τη στρατηγική μας με επεξεργασίες: Για τη Λαϊκή Εξουσία, για το σοσιαλισμό - κομμουνισμό, την ιστορία του Κόμματος! Τι αποδείχτηκε; Αν δεν ξεκαθαρίζεις ζητήματα την ώρα που πρέπει, αν στο όνομα υπαρκτών δυσκολιών καταντώντας «αγνωστικιστής» τα αφήνεις «ανοιχτά», δεν ανοίγεις δρόμους στην πρακτική δουλειά αλλά συσσωρεύονται βαρίδια, τα οποία κάποια στιγμή όσο δεν τα αντιμετωπίζεις θα σε τραβήξουν πίσω! Στις αγκαλιές της αστικής πολιτικής και του οπορτουνισμού!

Πού θα ήμασταν σήμερα, τι φάρος θα υπήρχε για την εργατική τάξη αν δεν είχαμε τις παραπάνω επεξεργασίες;

Αν δεν προχωράγαμε την αναδιάταξη με βάρος στην κλαδική δουλειά;

Αν δεν είχαμε προχωρήσει με το ΠΑΜΕ στο συνδικαλιστικό κίνημα;

Σωστά, λοιπόν, τα κείμενα του 19ου Συνεδρίου διορθώνουν και ξεκαθαρίζουν καλύτερα, με σαφήνεια ζητήματα: Μελέτη των εξελίξεων, για τον οπορτουνισμό και ποια πρέπει να είναι η αντιμετώπισή του, τη διαστρωμάτωση των μεσαίων, τη συμμαχία, επαναστατική κατάσταση, πόλεμο. Προετοιμάζουν για δράση σε οποιεσδήποτε συνθήκες. Ξεπερνάνε διατυπώσεις που δεν βοήθαγαν (άφηναν περιθώρια παρερμηνειών: για ενδεχόμενο στήριξης κυβέρνησης στο έδαφος του καπιταλισμού, για το χαρακτήρα της συμμαχίας).

Κύριο ζήτημα: Τον ηγετικό ρόλο η εργατική τάξη - και τον καθοδηγητικό του ρόλο το ΚΚΕ - θα τον κατακτά στην πράξη. Μόνο τότε η λαϊκή συμμαχία θα βαθαίνει και θα εξελιχθεί σε επαναστατικό μέτωπο στην επαναστατική κατάσταση. Δεν είναι παιχνιδάκι αυτό το καθήκον. Μπορεί και το καλύτερο πρόγραμμα να έχεις και να μην τα καταφέρεις. Οι Θέσεις βοηθάνε. Ξεκαθαρίζουν με σαφήνεια τη σχέση Κόμμα - τάξη - συμμαχία.

Οι εχθροί μας επικαλούνται υπαρκτές δυσκολίες, αδυναμίες μας (τις οποίες να συμφωνήσουμε και να επαυξήσουμε ότι έχουμε, είμαστε πίσω οργανωτικά, το κίνημα πολύ αδύναμο) για να χτυπήσουν στο όνομά τους το πιο βασικό: Την ψυχή της στρατηγικής μας, το ότι καθετί που κάνουμε πρέπει να υπολογίζει το επίπεδο συνείδησης, δυσκολίες, αλλά σε κάθε περίπτωση να συγκεντρώνει δυνάμεις για την επανάσταση. Κάθε οπορτουνιστική συνταγή που εμφανίζεται σήμερα ως «νέα», δοκιμάστηκε τις προηγούμενες δεκαετίες και σήμερα σε κάθε εκδοχή της («αριστερή» κυβέρνηση ή «κριτική» στήριξη, ή «ενδιάμεσοι πολιτικοί στόχοι», τακτικισμοί κ.λπ.) από κόμματα που ήταν είτε σε συνθήκες νομιμότητας είτε παρανομίας, αποδείχτηκε ότι οδηγεί την εργατική τάξη και το κίνημα στην υποταγή και όχι στη χειραφέτηση από την αστική τάξη! Σε αυτόν το βάλτο οι Θέσεις του Κόμματος απαντάνε καθαρά ότι δε θα πέσουμε! Στο ερώτημα μεταρρύθμιση ή επανάσταση θα συνεχίζουμε να απαντάμε: Επανάσταση!

Ποια στοιχεία στη δουλειά μας υποδηλώνουν προβλήματα:

Ενα είδος «εφησυχασμού» ή έλλειψης δημιουργικής ανησυχίας.

Το να αντιλαμβανόμαστε τη δουλειά με τη στρατηγική μας κάπως σχηματοποιημένα, «ξερά».

Η δυσκολία στην καθοδηγητική δουλειά, το γενικό να είναι και συγκεκριμένο, δηλαδή να βλέπεις πώς εκδηλώνεται το γενικό στο χώρο ευθύνης σε όλα τα επίπεδα (άλλες δυνάμεις, ιδεολογήματα, δυσκολίες της ζωής, διάταξη κ.λπ.) και κυρίως πώς η δουλειά σου το αντιμετωπίζει.

Πρόχειρη προετοιμασία της δράσης.

Καθυστερήσεις στην αναδιάταξη δυνάμεων και κυρίως στο πώς εξασφαλίζουμε στην πράξη ενιαία αντίληψη κλαδικά - εδαφικά, για το τι σημαίνει ιεραρχώ στην εργατική τάξη.

Το ερώτημα που πρέπει να απαντήσουμε είναι: Γιατί δυσκολευόμαστε τόσο στην αντιστοίχιση του τρόπου δουλειάς μας με τη στρατηγική μας; `Η αλλιώς: Πώς δουλεύουμε καθημερινά για την επανάσταση;

Οι επεξεργασίες των Θέσεων φωτίζουν το ερώτημα, και αυτό είναι κριτήριο για το ότι είναι στη σωστή κατεύθυνση. Είναι αρκετό αυτό; Το να γίνει η στρατηγική μας στην πράξη τρόπος δουλειάς, είναι πολύ δύσκολο και σύνθετο καθήκον. Πρέπει να τη συνδέεις με την πείρα, άρα την πραγματικότητα, όχι «τεχνητά» αλλά ανακαλύπτοντας και αναδεικνύοντας τις πραγματικές συνδέσεις που υπάρχουν σε κάθε κλάδο, χώρο, σε κάθε χρονική στιγμή. Απαιτείται μελέτη του κλάδου, εξειδίκευση γραμμής, της συμμαχίας, σχέδιο, διαφώτιση, οργάνωση πάλης.

Τις ορθές επεξεργασίες μας θα τις τιμήσουμε και θα τις προχωρήσουμε στη ζωή στο βαθμό που θα μελετάμε τις εξελίξεις σε κάθε χώρο ώστε να προσαρμόζουμε επαναστατικά τη δουλειά μας σε κάθε φάση και καμπή. Ο κρίκος όπου θα κριθεί αυτό τελικά είναι η ΚΟΒ. Εκεί να πέσει το βάρος, η βοήθεια. Με επεξεργασίες και σχεδιασμό των ενδιάμεσων οργάνων, ανά κλάδο - χώρο, εκεί να μετρήσουμε αποτελέσματα. Αυτό απαιτεί ικανά καθοδηγητικά όργανα.

Ακόμα και οι καλύτερες επεξεργασίες αν δε γίνουν δράση δεν είναι παρά φράσεις και διατυπώσεις. Εμείς όμως θέλουμε να γίνουν υλική δύναμη και σε αυτή την κατεύθυνση θα δράσουμε πιο αποφασισμένοι από ποτέ!


Σπύρος Μπότσης
Μέλος της ΕΠ της ΚΟ Αττικής του ΚΚΕ

Για Κόμμα «παντός καιρού»

Οπως σημειώνουν και οι Θέσεις, απαραίτητος όρος για την εκπλήρωση του επαναστατικού καθοδηγητικού ρόλου του Κόμματος είναι η ενότητα ταξικότητας και επιστημονικότητας. Η τελευταία με τη σειρά της προϋποθέτει τη συνεχή αγωνία του Κόμματος να αφουγκράζεται τη ζωή, να αντλεί τα αναγκαία συμπεράσματα, να βλέπει αν επιβεβαιώθηκαν ή όχι από την πράξη παλαιότερες θέσεις. Με δυο λόγια, να γενικεύει θεωρητικά και να μετατρέπει αυτή τη γενίκευση σε καθοδήγηση για δράση. Ετσι, ο μόνος τρόπος για να καθοδηγείται ουσιαστικά ένα ΚΚ από την κοσμοθεωρία του μαρξισμού - λενινισμού είναι αναπτύσσοντάς την. Αυτή η ανάπτυξη μάλιστα δεν έχει απλώς σωρευτικό χαρακτήρα επί του ήδη υπάρχοντος αποθέματος θέσεων και επεξεργασιών αλλά αναδιατάσσει, αναδιοργανώνει, εμπλουτίζει υπό το φως των νέων επεξεργασιών και τις παλαιότερες. Πρόκειται για νομοτέλεια κάθε διαδικασίας εμβάθυνσης της συνείδησης, τόσο της ατομικής όσο και της συλλογικής κομματικής. Το Σχέδιο Προγράμματος αποτελεί τη συμπύκνωση όλης της προόδου των τελευταίων δύο σχεδόν δεκαετιών. Θα σταθώ στην ανάδειξη αυτής της ωρίμανσης σε τρία ζητήματα:

α) Το πρώτο ζήτημα σχετίζεται με τον ρητά αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό της Λαϊκής Συμμαχίας (ΛΣ), η πυξίδα της οποίας πρέπει να δείχνει σταθερά στην κατεύθυνση της εργατικής - λαϊκής εξουσίας. Το ζήτημα τίθεται κάπως έτσι: Πώς πρέπει να κινούμαστε ως Κόμμα στον καθημερινό μας αγώνα, σε συνθήκες μη επαναστατικές, έτσι ώστε να συμβάλλουμε στην προετοιμασία του υποκειμενικού παράγοντα για την αξιοποίηση της επαναστατικής κατάστασης (όταν προκύψει) και το πέρασμα στο σοσιαλισμό - κομμουνισμό; Με ποια κατεύθυνση, με ποια συνθήματα, με ποιες μορφές πάλης, με ποιες μορφές οργάνωσης, με ποια ιεράρχηση κοινωνικών δυνάμεων; Με «γραμμή» εντός των πλαισίων της «αντοχής της οικονομίας» και της ανταγωνιστικότητας ή με «γραμμή» ρήξης που βάζει στο επίκεντρο τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες και τον παραγόμενο από τους εργαζόμενους πλούτο; Με υποσχέσεις για μία φιλολαϊκή κυβέρνηση χωρίς ρήξη με την καπιταλιστική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής ή με την επεξεργασμένη σύγκρουση με τις κοινοβουλευτικές αυταπάτες των μαζών; Με τη συνεργασία με τα οπορτουνιστικά κόμματα, δηλαδή με τους φορείς της αστικής ιδεολογίας, ή με τη σταθερή πολεμική με αυτά και την παραλυτική τους επίδραση στο κίνημα;

Κι εδώ πρέπει να ξεπεραστούν λαθεμένες αντιλήψεις. Πρέπει να καταπολεμηθεί η κατανόηση της τακτικής ως κολακεία και υπόκλιση στο αυθόρμητο, ως ξεγέλασμα των λαϊκών μαζών. Υπολογισμός του επιπέδου συνείδησης των μαζών δεν σημαίνει εξαπάτησή τους, δεν σημαίνει απόκρυψη του πραγματικού εχθρού, δεν σημαίνει απώλεια κριτικής. Δεν σημαίνει διατήρηση αυτού του επιπέδου, αλλά προσπάθεια ανύψωσής του. Σημαίνει τίμια, ειλικρινή στάση, αναγνώριση του κάθε φορά εφικτού βαθμού συμπόρευσης. Σημαίνει προσπάθεια για σταθερή ανάπτυξη των εμβρυακών συνειδητών στοιχείων έναντι των πιο ανώριμων. Σημαίνει ρήξη με το λογικό πυρήνα της αυθόρμητης σκέψης, ο οποίος αντικειμενικά και εξ ορισμού κινείται «εντός των καπιταλιστικών τειχών», προϋποθέτει το ταρακούνημα των μαζών που μπαίνουν σε κίνηση, προϋποθέτει να νιώσουν μέσα τους ότι «κάτι δεν είχαν καταλάβει καλά μέχρι τώρα».

Από μόνη της, η «όξυνση των προβλημάτων», η «κίνηση των μαζών» και η «πάλη για τα καθημερινά προβλήματα» μπορεί να οδηγήσουν στην επιτάχυνση της ενσωμάτωσης των εργατικών μαζών και της πίεσης στο ΚΚ για ενσωμάτωση στο αστικό πολιτικό σύστημα. Αλλωστε, ιστορικά μάλλον είναι περισσότερα τα παραδείγματα που η κίνηση των μαζών έχει οδηγήσει στην περαιτέρω στερέωση του εκμεταλλευτικού συστήματος παρά στην ουσιαστική αμφισβήτηση της οικονομικής και πολιτικής κυριαρχίας του κεφαλαίου.

Αυτό βέβαια δε συνεπάγεται κανένα φόβο απέναντι σε αυτή την κίνηση αφού μόνο πάνω σε αυτό το έδαφος μπορεί να μετρήσουμε βήματα στην ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, στη ριζοσπαστικοποίηση τμήματος των αυτοαπασχολούμενων και στην ενδυνάμωση και αντοχή της κομμουνιστικής πρωτοπορίας. Αλλωστε, όταν λέμε ότι από κάθε πόρο της κοινωνίας μας απορρέει η σήψη του καπιταλισμού και η αναγκαιότητα της ανώτερης, της κομμουνιστικής κοινωνίας, αυτό σημαίνει ότι αντικειμενικά υπάρχει η δυνατότητα να κατανοείται αυτή η αναγκαιότητα στο έδαφος της πάλης για τα λαϊκά προβλήματα. Για να μετατραπεί όμως αυτή η δυνατότητα σε πραγματικότητα προϋποτίθεται ότι ως Κόμμα, έχοντας συνείδηση των σημερινών συνθηκών και των ορίων που αυτές θέτουν, δρούμε με ιδεολογικοπολιτικό πλαίσιο τέτοιο, με μορφές οργάνωσης τέτοιες που φωτίζουν αυτά τα προβλήματα υπό το φως της σχέσης κεφαλαίου - εργασίας, που αναδεικνύουν την προοπτική επίλυσής τους με τον παραμερισμό της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας και της πολιτικής της εξουσίας.

β) Ενα δεύτερο ζήτημα στο οποίο θέλω να σταθώ είναι το ζήτημα της στάσης του Κόμματος στην περίπτωση ιμπεριαλιστικού πολέμου. Εδώ πρέπει να κατανοηθεί ότι το βασικό ζήτημα σε κάθε πόλεμο δεν είναι ποιος επιτίθεται και ποιος αμύνεται αλλά ποιας πολιτικής συνέχεια (με άλλα, με βίαια μέσα) αποτελεί η επίθεση σε μία άλλη χώρα ή η άμυνα απέναντι σε κάποιον εισβολέα. Π.χ., για άλλους λόγους αμύνεται στον εισβολέα η αστική τάξη μίας χώρας και το κράτος της, για άλλους λόγους αμύνεται η εργατική τάξη. Η πρώτη αμύνεται - στο βαθμό που εκτιμά ότι αυτό απαιτείται - για να διατηρήσει «για την πάρτη της» την εκμετάλλευση των εργαζομένων και του πλούτου του «έθνους-κράτους» της, ενώ η εργατική τάξη πρέπει να αξιοποιήσει τον αλληλοσπαραγμό των αστών των διαφόρων κρατών για να οικοδομήσει τη δική της κοινωνία. Εδώ εδράζεται η θέση για τη δημιουργία «αυτοτελούς οργάνωσης της εργατικής - λαϊκής αντίστασης», η οποία θα αντιπαρατίθεται ταυτόχρονα τόσο με την αστική τάξη-εισβολέα όσο και με την αμυνόμενη εγχώρια αστική τάξη, διατηρώντας και σε συνθήκες πολέμου την απαραίτητη ανεξαρτησία του εργατικού κινήματος από τις επιδιώξεις της αστικής τάξης.

γ) Τέλος, οι Θέσεις αναδεικνύουν με καλύτερο τρόπο τη στάση του Κόμματός μας απέναντι σε κυβερνήσεις αστικής διαχείρισης. Συγκρούονται με την επικίνδυνη αντίληψη περί μεταβατικής κυβέρνησης στο έδαφος του καπιταλισμού, η οποία θα προετοιμάσει δήθεν την εξέγερση, αντίληψη που ιστορικά λειτούργησε ως Δούρειος Ιππος της οπορτουνιστικής μετάλλαξης των ΚΚ. Οπως αποδεικνύεται και ιστορικά και θεωρητικά, αυτή η θέση λειτουργεί παραλυτικά σε σχέση με τα επαναστατικά αντανακλαστικά ενός ΚΚ. Αυτή η παράλυση είναι μάλιστα «γλυκιά» αφού αρχικά βρίσκει πλατιά ανταπόκριση στις μάζες των αγωνιζόμενων εργατών και αυξάνει βραχυπρόθεσμα την πολιτική-εκλογική επιρροή ενός ΚΚ ακριβώς γιατί «πηγαίνει με τα νερά των αυταπατών τους». Πολύ σύντομα βέβαια τροχιοδρομείται η αντίστροφη πορεία...

Η ωφελιμότητα του Σχεδίου Προγράμματος έχει ήδη αποδειχτεί αφού οι καλύτερες διατυπώσεις του έχουν εξαναγκάσει κάποιους «άσπονδους φίλους» να πάρουν ανοιχτά αντιμαρξιστικές, αντιλενινιστικές θέσεις. Προκειμένου να πολεμήσουν την επαναστατική γραμμή του Κόμματος «εξαναγκάστηκαν» να αποκόψουν τον ιμπεριαλισμό από τον καπιταλισμό, να προβάλουν ως βασικό κριτήριο ορθότητας της πολιτικής του ΚΚ το εκλογικό αποτέλεσμα, να αμφισβητήσουν ανοιχτά τη λενινιστική θέση για τα κριτήρια καθορισμού του χαρακτήρα κάθε πολέμου και της στάσης του επαναστατικού κόμματος σε αυτόν. «Αναγκάστηκαν» να ξεθάψουν το μίνιμουμ και μάξιμουμ πρόγραμμα, «αναγκάστηκαν» να αμφισβητήσουν ανοιχτά την αναγκαιότητα της αταλάντευτης διαπάλης με τα οπορτουνιστικά κόμματα, να αμφισβητήσουν ανοιχτά τη θεμελιακή θέση για μη συμμετοχή του ΚΚ στη διαχείριση του καπιταλισμού.

Το Σχέδιο Προγράμματος αποτελεί ένα ακόμα σημαντικό βήμα στη μετατροπή του Κόμματός μας σε Κόμμα «παντός καιρού».


Χρήστος Μπαλωμένος

Πιο ικανοί να δουλεύουμε με τη στρατηγική μας

1. Το σχέδιο Προγράμματος φωτίζει πολύ συγκεκριμένα τα καθήκοντα του υποκειμενικού παράγοντα και σε συνθήκες μη επαναστατικές, αλλά και σε συνθήκες επαναστατικής κατάστασης.

Τα ζητήματα που αφορούν την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος και της κομματικής οικοδόμησης είναι βασικές προϋποθέσεις στην πορεία της ολόπλευρης προετοιμασίας του Κόμματος, της εργατικής τάξης και των συμμάχων.

Αυτά τα καθήκοντα τα οποία μπαίνουν σε συνθήκες όπου δεν κρίνεται το ποιος ποιον δεν είναι για τη Δευτέρα Παρουσία όπως και ο σκοπός της πάλης μας δεν είναι για τη Δευτέρα Παρουσία.

Είναι καθήκοντα, ώστε την κρίσιμη στιγμή να έχουμε δημιουργήσει υποδομή για την υπεροχή δυνάμεων σε κρίσιμους χώρους.

Η προετοιμασία δεν μπορεί να γίνεται μέσα στη φωτιά της μάχης.

Η νίκη κρίνεται σε τελική φάση και σε μεγάλο βαθμό από τη δουλειά που θα γίνει από τα πριν.

Κρίνεται από την αφομοίωση και το προχώρημα στη ζωή του νέου Προγράμματος.

Αλλωστε, και η άρχουσα τάξη προετοιμάζεται, παίρνει τα μέτρα της. Εκεί αποσκοπεί η αναμόρφωση του πολιτικού σκηνικού με στόχο τον εγκλωβισμό του λαού. Η ένταση της καταστολής και η ενίσχυση των αστικών μηχανισμών. Η διάταξη άλλων μηχανισμών όπως φασιστών και αναρχοαυτόνομων με σκοπό το χτύπημα του κινήματος.

Η μεγάλη ευθύνη είναι η μη καθυστέρηση στα ζητήματα που αφορούν το ξεπέρασμα των υποκειμενικών μας αδυναμιών. Οι καθυστερήσεις στο βαθμό που περνάει από το χέρι μας και δεν ξεπερνιούνται είναι έκφραση στην πράξη κοινοβουλευτικών αυταπατών.

Δεν είμαστε Κόμμα που περιμένουμε καρτερικά, χωρίς να κάνουμε τίποτα, χωρίς να ασχολούμαστε με τα λεγόμενα άμεσα προβλήματα, χωρίς προετοιμασία, μια επαναστατική κατάσταση μην τυχόν και γίνει κάτι.

Υπό αυτό το πρίσμα η συμβολή μας και η πρωτοπόρα δράση μας στην πάλη για όλα τα προβλήματα που έχει λαός. Η διαδικασία ωρίμανσης της συνείδησης του κόσμου. Η προετοιμασία ότι απέναντί μας έχουμε έναν πολύ ισχυρό αντίπαλο. Η λογική ότι η αποτελεσματικότητα και των αγώνων κρίνεται στο τι δυνάμεις συγκεντρώνουμε για την κρίσιμη μάχη είναι κρίσιμες πλευρές στη δράση και τη δουλειά μας.

2. Το σχέδιο Προγράμματος αποτελεί όπλο στην ιδεολογικοπολιτική διαπάλη που διεξάγεται στους χώρους της νεολαίας. Είναι όρος, για να μετρήσουμε βήματα στην οργάνωση νέων, γιατί βασικός ανασχετικός παράγοντας που συμβάλλει στην ανοργανωσιά τους είναι ότι κυριαρχούν στην συνείδησή τους τα ιδεολογήματα του αντιπάλου.

Είναι όπλο, γιατί δίνει καίριες απαντήσεις στις λογικές που υπάρχουν όπως: δεν αλλάζει τίποτα, όλοι είναι το ίδιο, ο σοσιαλισμός απέτυχε, η Ελλάδα είναι φτωχή χώρα και θα την πολεμήσουν αν οικοδομήσει σοσιαλισμό.

Ολα αυτά πώς θα καταπολεμηθούν;

Απλά με αγώνες ή με την πρωτοπόρα δράση μας στη βάση των οξυμένων προβλημάτων ταυτόχρονα με την προβολή της προοπτικής μας;

Πώς θα πείσεις τον νέο αν δεν αναδειχτεί το ζήτημα ότι η χώρα μας έχει τις προϋποθέσεις για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού;

Οτι η χώρα μας δεν είναι ψωροκώσταινα;

Οτι η κρεμάλα των μονοπωλίων είναι σαν θηλιά γύρω από τις αναπτυξιακές δυνατότητες της χώρας μας;

Οτι υπάρχει, στην τελική ανάλυση, η δυνατότητα για κάτι καλύτερο από αυτό που ζει;

Για παράδειγμα, τον μαθητευόμενο της σχολής του ΟΑΕΔ, που σπουδάζει στον κλάδο του Μετάλλου, τον περιμένει ή όχι η ανεργία και η αναδουλειά μετά το κλείσιμο τόσων εργοστασίων μετάλλου;

Συνεπώς, μπαίνει ή δεν μπαίνει εμπόδιο ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής; Καταστρέφει ή όχι παραγωγικές δυνάμεις με πρώτη τον άνθρωπο;

Υπάρχουν ανάγκες, ανθρώπινο δυναμικό για να έχουμε ανάπτυξη στο Μέταλλο; Ποια πρέπει να είναι η κατεύθυνση της πάλης για την αξιοποίηση των αναπτυξιακών δυνατοτήτων της χώρας μας;

Η αντίληψή μας για τη δικτατορία του προλεταριάτου με βάση τις θεωρητικές μας αρχές και την εμβάθυνση που γίνεται στο σχέδιο Προγράμματος αποτελεί ή όχι σημαντικό όπλο ώστε να αποδομήσουμε στους νέους τη λογική των κοινοβουλευτικών αυταπατών, το ότι όλοι είναι το ίδιο, το ότι από τα πάνω θα λυθούν τα προβλήματα;

Δίνει συγκεκριμένη απάντηση στο φλέγον ζήτημα που μας βάζουν ότι ο σοσιαλισμός είναι ένα ανελεύθερο καθεστώς επηρεαζόμενοι από τον αντικομμουνισμό που γίνεται.

Η προβολή αυτής μας της αντίληψης μπορεί να τροφοδοτήσει το μυαλό των νέων που υποφέρουν στον άξονα ότι η σιχαμάρα που νιώθει για το αστικό πολιτικό σύστημα δεν φτάνει αν δε μετατραπεί σε οργανωμένη πάλη για αλλαγή τάξης στην εξουσία. Οτι, στην τελική ανάλυση, δεν φτάνει η αλλαγή κυβέρνησης στα πλαίσια της αστικής εξουσίας.

3. Αν μπαίναμε σε κυβέρνηση της αριστεράς, αν ξεπουλιόμασταν για κυβερνητικές θέσεις τότε το Πρόγραμμά μας θα μιλούσε για: δημοκρατικές αλλαγές, για διαχείριση του συστήματος, για εξωραϊσμό του καπιταλισμού, για στάδιο δημοκρατικής κυβέρνησης πριν το σοσιαλισμό κ.τ.λ.

Θα καλλιεργούσαμε την απογοήτευση, θα αφήναμε την εργατική τάξη απροετοίμαστη.

Αρα μεγάλη παρακαταθήκη για την εργατική τάξη και τον λαό είναι η μη συμμετοχή του Κόμματος σε κυβέρνηση διαχείρισης του καπιταλισμού. Εκφραση αυτής της στάσης του Κόμματός μας είναι και το σχέδιο Προγράμματος που φέρνει προς συζήτηση η ΚΕ, το οποίο απαντάει στα ζωτικά και άμεσα ζητήματα του λαού.

4. Η άρχουσα τάξη δουλεύει με τη στρατηγική της σε όλους τους χώρους που ιεραρχούμε, δε βάζει στάδια και σκαλοπάτια.

Αυτό που κάνει είναι ότι εξειδικεύει και έχει ικανότητα σε αυτό, εξαιτίας της μεγάλης πείρας που έχει στην άσκηση της εξουσίας.

Κάνει δουλειά όχι για να έχει ουδέτερους τους νέους, αλλά για να υπερασπίζονται το σύστημα και τις νομοτέλειές του.

Αυτό από την πλευρά μας τι σημαίνει;

Οτι πρέπει να μεγαλώσει η ικανότητά μας να δουλεύουμε με τη στρατηγική μας.

Ενώ έχουν γίνει βήματα στην αφομοίωση της στρατηγικής μας στις Οργανώσεις της ΚΝΕ, παρ' όλα αυτά το ουσιαστικό ζήτημα είναι το κατά πόσο δουλεύουμε με αυτή, κατά πόσο είναι το βασικό μας όπλο για την ιδεολογική διαφώτιση των νέων με σκοπό την οργάνωσή τους.

Στην ΑΕΝ για παράδειγμα είναι ή δεν είναι κρίσιμα ζητήματα να ανοίξουμε πλευρές για τη θέση και τη σημασία του εφοπλιστικού κεφαλαίο στην Ελλάδα;

Οτι για να διασφαλίσει αυτή την θέση και να κερδίσει και άλλους πόντους χρειάζεται να εφαρμόσει με ατσαλένια πειθαρχία τους νόμους του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής για την απόσπαση μεγαλύτερης υπεραξίας;

Οτι αυτοί οι νόμοι έχουν συγκεκριμένη έκφραση, για παράδειγμα καμποτάζ, αλλαγή στις οργανικές συνθέσεις.

Γιατί, στην τελική ανάλυση, ενώ ο ελληνόκτητος στόλος είναι 2η δύναμη παγκοσμίως και 1η δύναμη στην ΕΕ, ο νέος δεν μπορεί να βρει μπάρκο, να βρει δρομολόγιο για να δουλέψει, γιατί οι μισθοί πέφτουν, γιατί δεν μειώνεται η ανεργία στον κλάδο, γιατί ρημάζουν το ΝΑΤ;

Για να διασφαλίσει ο ναυτεργάτης το δικαίωμα του στη δουλειά χρειάζεται να υπάρχει απρόσκοπτη και συνεχής παραγωγή.

Αυτό ο καπιταλισμός μπορεί να το δώσει; Προφανώς όχι.

Αρα μέσα από ποια εξουσία μπορεί ο ναυτεργάτης να έχει μόνιμη δουλειά, να υπάρχουν ασφαλείς και σύγχρονες μεταφορές, πώς χρειάζεται να οργανωθεί η οικονομία και με τι κριτήριο;

Αυτές είναι βασικές πλευρές που χρειάζεται οργανωμένα να ανοίξουν στους χώρους που ιεραρχούμε.


Θανάσης Χρηστίδης
Μέλος του Γραφείου του ΚΣ της ΚΝΕ




Διαβάστε στο «Ρ»

Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org