Πέμπτη 25 Μάρτη 2021
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Ορισμένες πλευρές για τις οικονομικές εξελίξεις και τη διαπάλη στην περιοχή του Κιλκίς

Το δεύτερο κείμενο των Θέσεων της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ για το 21ο Συνέδριο με βρίσκει σύμφωνο και αποδεικνύει όχι απλά ότι όλα γύρω μας εξελίσσονται αλλά απαντά παράλληλα στο γιατί και πώς εξελίσσονται, με βασικό κριτήριο μελέτης τη σχέση καπιταλιστικής οικονομίας και αστικής πολιτικής, με καθοριστικό το ρόλο της οικονομίας και κατ' επέκταση πώς αυτές οι εξελίξεις επιδρούν όχι μόνο στα αστικά κόμματα αλλά και στο Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα καθορίζοντας και τα καθήκοντά μας ως Κόμματος.

Υπό αυτό το πρίσμα αναλύονται οι εξελίξεις, βοηθώντας στην κατανόηση της αντικειμενικής κοινωνικής πραγματικότητας τόσο διεθνώς όσο και εγχώρια. Οι εξελίξεις αυτές έχουν την αντανάκλασή τους και εδώ στο Κιλκίς. Εδώ μπαίνει η ευθύνη και το καθήκον το δικό μας να βοηθήσουμε το λαό του Κιλκίς να κατανοήσει τη ρίζα, την αιτία των φαινομένων και να κάνει ένα βήμα παραπέρα στη συνείδησή του.

Σε επίπεδο οικονομίας βιώνουμε την περαιτέρω ανάπτυξη των καπιταλιστικών επιχειρήσεων που άντεξαν στην οικονομική κρίση, μέσω και της λεγόμενης «εξωστρέφειας», κατακτώντας μερίδιο των αγορών του εξωτερικού, που είχε προβληθεί από τις κυβερνήσεις ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, τον ΣΕΒ και την Τράπεζα της Ελλάδας ως ένα σημαντικό επίτευγμα μετά την κρίση. Ως Κόμμα έγκαιρα είχαμε προειδοποιήσει ότι η περιβόητη «πολιτική της εξωστρέφειας» θα οδηγούσε σε περαιτέρω ενσωμάτωση της εγχώριας οικονομίας στην παγκόσμια καπιταλιστική αγορά, επομένως και στην έκθεσή της σε μια πιο γενικευμένη κρίση. Οι ιδιωτικές επενδύσεις άρχισαν να μειώνονται και η κρίση τελικά ήρθε και εκδηλώθηκε και εδώ στη Βιομηχανική Περιοχή του Κιλκίς με απολύσεις, εντατικοποίηση της εργασίας, «σπάζοντας» στερεότυπα περί αιώνιας οικονομικής κυριαρχίας των μονοπωλίων της περιοχής και εργοδοτών που νοιάζονται για το καλό του τόπου. Μια κατάσταση που ήρθε να προστεθεί στη «νόμιμη» κλοπή, από τον κεφαλαιοκράτη, της υπεραξίας που παράγει καθημερινά η εργατική δύναμη.

Η αστική οικονομική πολιτική μπροστά σε αυτήν την κατάσταση δεν έμεινε με τα χέρια σταυρωμένα και υπέδειξε στις κυβερνήσεις την υιοθέτηση μεγαλύτερης κρατικής παρέμβασης, επεκτατικής δημοσιονομικής πολιτικής και νομισματικής χαλάρωσης, για να στηριχτεί η ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας. Τι είδαμε το τελευταίο διάστημα και εδώ στο Κιλκίς; Δημόσια έργα που χαρακτηρίστηκαν «μαμούθ» και τα οποία διαφημίστηκαν ότι θα υπηρετούν τις κοινωνικές ανάγκες, ενώ επί της ουσίας ήρθαν για να ικανοποιήσουν πρωτίστως τις ανάγκες ανάκαμψης της καπιταλιστικής οικονομίας. Υπό αυτό το πρίσμα πρέπει να εξετάζουμε έργα όπως η αντικατάσταση δικτύων ύδρευσης στο δήμο Κιλκίς που ξεπερνά τα 20 εκατομμύρια, η μεταφορά νερού από το Πάικο ύψους 3,8 εκατ., η επέμβαση στο διεθνές οδικό δίκτυο Χαλάστρα - Εύζωνοι ύψους 10 εκατ., τα δεκάδες εκατομμύρια για την μετατροπή της Εθνικής οδού Θεσ/νίκη - Κιλκίς - Δοϊράνη σε αυτοκινητόδρομο και τη σιδηροδρομική σύνδεση της ΒΙ.ΠΕ. Σταυροχωρίου με το εθνικό σιδηροδρομικό δίκτυο.

Πρόκειται για έργα που καθυστέρησαν εδώ και δεκαετίες και έρχονται τώρα να υλοποιηθούν για να πάρει «μπρος» η καπιταλιστική οικονομία με βασικό κριτήριο την εξυπηρέτηση των μονοπωλίων, των κατασκευαστικών εταιρειών και όχι των κοινωνικών αναγκών. Παράλληλα προσπαθούν να αμβλύνουν τη συσσωρευμένη λαϊκή δυσαρέσκεια πλασάροντας το αφήγημα ότι κυβερνήσεις και Τοπική Διοίκηση υπηρετούν το λαό ενώ, τέλος, έρχονται να μειώσουν τις μεγάλες δαπάνες που προκαλεί η συντήρηση των υπαρχουσών υποδομών. Ετσι θα μπορέσουμε να εξηγήσουμε καλύτερα και πιο πειστικά γιατί το επαρχιακό δίκτυο της περιοχής είναι παρατημένο στο έλεός του και γιατί κρίσιμες υποδομές αντιπυρικής (όπως ουσιαστική προστασία δασών σε Κρούσσια και Πάικο), αντιπλημμυρικής (όπως κατασκευή γεφυρών κατά μήκος του Γαλλικού ποταμού) και αντισεισμικής (όπως έλεγχος και ενίσχυση σχολικών κτιρίων) προστασίας δεν είναι καν στις σκέψεις των κυβερνήσεων.

Παράλληλα, έχουμε έντονη κινητικότητα και επενδύσεις στον τομέα της «πράσινης» οικονομίας. Ετσι, βλέπουμε να ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια φωτοβολταϊκά τα οποία έχουν εκτοξεύσει τη μακροχρόνια μίσθωση αγροτικής γης στα 250 - 300 ευρώ/στρ., δεσμεύουν όλο και μεγαλύτερο κομμάτι των αγροτικών εκμεταλλεύσεων και πρόσφατα, σύμφωνα με δημοσιεύματα, άρχισαν να βάζουν στο μάτι και κοινόχρηστες εκτάσεις για επενδύσεις ακόμα μεγαλύτερης κλίμακας. Παράλληλα, κάθε βουνοκορφή έχει μπει στο στόχαστρο μεγαλοεπιχειρηματιών για την εγκατάσταση αιολικών πάρκων μεγάλης ισχύος.

Απέναντι σε όλα αυτά οι τοπικοί εκπρόσωποι των αστικών κομμάτων και οι εκλεγμένοι τους στην Τοπική Διοίκηση συνεχίζουν να κάνουν καλά αυτό που έμαθαν χρόνια τώρα. Αποσπούν την οικονομία από την πολιτική για να κρύψουν τη στρατηγική τους σύμπλευση.

Οι στόχοι τους είναι ενιαίοι όπως αναφέρεται και στο κείμενο της ΚΕ.

Αναπαράγουν το αφήγημα ότι οι αρνητικές συνέπειες των αντιλαϊκών πολιτικών που εφαρμόζουν οι κυβερνήσεις αποτελούν ατυχείς επιλογές των κυβερνώντων που δεν λαμβάνουν υπόψη τη λαϊκή βούληση, δήθεν αποτελούν αποτέλεσμα ολιγωρίας και δυσλειτουργίας των κρατικών θεσμών (Δικαιοσύνη και λοιποί ελεγκτικοί μηχανισμοί), αναπαράγοντας έτσι το αφήγημα ότι αν αλλάξουν οι κυβερνήσεις και αν εκσυγχρονιστούν και λειτουργήσουν πιο «δημοκρατικά» οι θεσμοί του αστικού κράτους, θα αλλάξουν και οι πολιτικές.

Αυτές οι κοινές επιδιώξεις δεν αναιρούν υπαρκτές διαφορές ανάμεσα στα αστικά κόμματα. Οι διαφορές αυτές σχετίζονται κυρίως με τον τρόπο και το μείγμα της αστικής διαχείρισης της καπιταλιστικής οικονομίας, τον βαθμό της κρατικής παρέμβασης κ.λπ., έτσι ώστε να επιτυγχάνονται, ανάλογα και με τη φάση του οικονομικού κύκλου, η καπιταλιστική αναπαραγωγή και η ενσωμάτωση εργατικών - λαϊκών δυνάμεων.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της προσπάθειας να διαφοροποιηθούν τα κόμματα μεταξύ τους και εδώ στο Κιλκίς, ιδιαίτερα μετά την ανάληψη της κυβέρνησης από τη ΝΔ, αποτελεί το Νοσοκομείο του Κιλκίς, που στεγάζεται σε κτίριο του 1930 και είτε με ΣΥΡΙΖΑ είτε με ΠΑΣΟΚ είτε με ΝΔ η χρηματοδότηση και το προσωπικό του έχει μειωθεί πάνω από 50%. Αυτή η πραγματικότητα που θίγει συνολικά το αστικό κράτος και αποκαλύπτει τον αντιλαϊκό του χαρακτήρα, δεν αναδεικνύεται από τα υπόλοιπα αστικά κόμματα.

Μάλιστα, οι δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας, για να θολώσουν ακόμη περισσότερο τα νερά, ενώ αντιδρούν συστηματικά σε αναθέσεις σε ιδιώτες υπηρεσιών είτε φύλαξης είτε καθαριότητας, την ίδια στιγμή «κάνουν τα στραβά μάτια» στην εμπορευματοποίηση της Υγείας που έχει μετατραπεί από αγαθό σε ακριβό εμπόρευμα. Στέλεχός τους στην Τοπική Διοίκηση έφτασε σε σημείο να αποθεώνει τις επιλογές των βιομηχάνων της περιοχής στη διαχείριση της πανδημίας στους χώρους εργασίας καλώντας μάλιστα τους τοπικούς διοικούντες να ακολουθήσουν το παράδειγμά τους...

Οσο δε για τη ΝΔ, κατηγορεί διαρκώς τον ΣΥΡΙΖΑ ότι διέπεται από εμμονές και ιδεοληψίες αναφορικά με την επιχειρηματικότητα. «Είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα», όπως πολύ εύστοχα λέει ο λαός μας και τελικά αν αυτοί είναι οι υπερασπιστές των λαϊκών δικαιωμάτων τότε «τύφλα να 'χουν οι εχθροί του».

Η ίδια λογική διέπει και την αντιπαράθεσή τους για ζητήματα Παιδείας, Προσφυγικού, ακόμη και προστασίας του περιβάλλοντος. Σε αυτά τα ζητήματα αλλά και σε άλλα γίνεται συστηματική προσπάθεια να κρυφτεί η αιτία των προβλημάτων, οι κοινές ευθύνες όσων στηρίζουν τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, να εγκλωβιστεί η δυσαρέσκεια, ακόμα και η κινητοποίηση, σε μια διεκδίκηση που δεν θα βγαίνει έξω από τα όρια «των αντοχών της οικονομίας».

Η διαρκής επιβεβαίωση, και εδώ στο Κιλκίς, των γενικότερων εκτιμήσεών μας ότι η οργάνωση της οικονομίας με κριτήριο το καπιταλιστικό κέρδος, η εξουσία στα χέρια μιας κοινωνικής μειοψηφίας, των εκπροσώπων των μονοπωλιακών ομίλων, γίνονται εμπόδια για την κοινωνική πρόοδο κι ευημερία, πρέπει να μας γεμίσει με θάρρος για την ανάδειξη της αναγκαιότητας του σοσιαλισμού - κομμουνισμού, δηλαδή της εργατικής εξουσίας για τη θεμελίωση της κοινωνικής ιδιοκτησίας, του κεντρικού επιστημονικού σχεδιασμού της οικονομίας και όλων των υπηρεσιών, με κριτήριο μόνο την ικανοποίηση όλων των σύγχρονων και διευρυνόμενων κοινωνικών αναγκών.


Τάσος Βασιλακάκης
Μέλος της ΤΕ Κιλκίς του ΚΚΕ

Για το 1ο κείμενο των Θέσεων για το 21ο Συνέδριο

Η αλήθεια είναι ότι έχει συσσωρευθεί αρκετή πείρα, μέσα σε πολύ σύνθετες συνθήκες, που δεν θα πάψουν να περιπλέκονται και να δυσκολεύουν. Είναι πολύ σημαντικό και πρέπει να εκτιμήσουμε το γεγονός ότι έχουμε μετρήσει πολλά βήματα μέσα από θετική και αρνητική πείρα. Ειδικά οι εξελίξεις του τελευταίου χρόνου είναι πολύ χαρακτηριστική ένδειξη ότι έχουν ενσωματωθεί και γενικευθεί, σε μεγάλο κομμάτι του Κόμματος, πολλά χαρακτηριστικά που δεν ήταν δεδομένα και έως ένα βαθμό δεν υπήρχαν σε τέτοια κλίμακα π.χ. στις αρχές της προηγούμενης 10ετίας.

Με βάση ότι το κύριο που συζητάμε είναι το «να γίνεται πιο διακριτός στις πλατιές εργατικές - λαϊκές μάζες ο ρόλος του Κόμματος ως οργανωμένης ιδεολογικοπολιτικής πρωτοπορίας...», θέλω να σταθώ σε ορισμένες πλευρές του ζητήματος που αφορούν τη λειτουργία μας.

Νομίζω ότι ένα από τα πιο κομβικά ζητήματα στη δράση είναι το πώς γίνεται η συζήτηση στα Οργανα και κύρια στις ΚΟΒ. Κατά πόσο έχουμε την ικανότητα να συζητάμε, περνώντας μέσα από τη συζήτηση για τα πρακτικά, με ενιαίο τρόπο τη συζήτηση για γενικότερα ζητήματα, για τη στρατηγική της αστικής τάξης και τη δράση μας από την πλευρά της εξυπηρέτησης του στρατηγικού μας στόχου. Είναι ζήτημα το κατά πόσο μπορείς μέσα στη συζήτηση να μην πιάνεις αυτή την κατάσταση που επικρατεί ως ένα γεγονός απλά ανεξάρτητο, αλλά να αναδεικνύεις γιατί συμβαίνει και πώς αυτό επηρεάζει τον εργαζόμενο και η δράση σου πώς εξυπηρετεί τον στρατηγικό στόχο. Πολλές φορές θεωρούμε ότι μερικά πράγματα είναι ληγμένα και δεν χρειάζεται να τρώμε χρόνο να τα πιάσουμε ολοκληρωμένα ή δεν είναι τόσο επείγοντα, ότι αρκεί μια αναφορά και μετά πάμε κατευθείαν στο πρακτικό. Ενα παράδειγμα είναι η τηλεργασία, που βλέπουμε σήμερα το τι σημαίνει, αλλά ορισμένες πλευρές θα μπορούσαμε να τις έχουμε δουλεμένες καλύτερα από πριν, ώστε να μιλάμε με καλύτερους όρους σήμερα όπως π.χ. για την ατομική συνεννόηση για την κατανομή του χρόνου εργασίας μέσα στην ημέρα, που είναι υποχώρηση σε σχέση με τη στάση απέναντι στην ατομική διαπραγμάτευση κ.ά.

Το πώς γίνεται η συζήτηση, τι βγαίνει σαν συμπέρασμα είναι κάτι που απαιτεί πολύ καλή προετοιμασία. Δεν είναι στοιχείο που κατακτιέται εύκολα. Απαιτεί προσπάθεια να αποκτήσεις τη ζωντανή εμπειρία και πολύ περισσότερη για να μπορέσεις να τη γενικεύσεις χωρίς να κάνεις αυθαιρεσίες που δεν βοηθάνε σε τελική ανάλυση και αντίστροφα να εξειδικεύσεις τη γενική εμπειρία πάνω στον χώρο δράσης και τις ανάγκες του. Είναι ζήτημα που όσο κατακτιέται, η συνεδρίαση της ΚΟΒ βοηθάει πολλαπλάσια στην καθημερινή δράση του κάθε μέλους της.

Ενα άλλο σημαντικό ζήτημα είναι η ολόπλευρη ανάπτυξη και εξέλιξη του κομματικού μέλους. Τα τελευταία χρόνια, μέσα από τις καμπές της ταξικής πάλης, μέσα από τις πολύ σοβαρές δυσκολίες που έρχονται μπροστά μας, αναδεικνύεται το πόσο αναγκαίο είναι το να φροντίζουμε μέσα και από την οργανωμένη μας ζωή να αναπτύσσεται συνολικά ο κομμουνιστής. Το ρόλο που μπορεί να παίξει η επαφή με τις κατακτήσεις της τέχνης, κυρίως της στρατευμένης, και της επιστήμης, έτσι ώστε να μπορεί να κοιτάζει κανείς τις συνθήκες της ζωής του και τις εξελίξεις χωρίς μοιρολατρία, αναγνωρίζοντας τις δυνατότητες, τις αιτίες. Είναι πολύ σημαντικά τα βήματα που έχουμε κάνει ως Κόμμα τα τελευταία χρόνια και είναι ανάγκη να συνεχιστούν και να επεκταθούν παραπάνω σε περιφερειακό επίπεδο που υστερούμε! Τόσο από προσωπική, όσο και από οργανωτική πείρα, πολλές ήταν οι περιπτώσεις που αυτή ακριβώς η δουλειά βοήθησε και στήριξε συνολικά. Μέσα από αυτή τη διαδικασία δημιουργούνται αντανακλαστικά, η συγκρότηση της προσωπικότητας του κομμουνιστή γίνεται πιο συμπαγής, πράγμα που ιδιαίτερα σε περιπτώσεις κομματικών μελών με μικρή ή καθόλου συμμετοχή στα περισσότερα «άχαρα» καθήκοντα της καθημερινότητας μπορούν να παίξουν ρόλο. Νομίζω ότι τα καθοδηγητικά Οργανα πρέπει να έχουν υπόψιν αυτή την παράμετρο και να ανησυχούν όταν στη ζωή μελών υπάρχει μονομέρεια, π.χ. να ασχολούνται μόνο με τη δουλειά τους ή να κλείνονται στην οικογένεια ή όταν χάνεται το στοιχείο της έντονης δραστηριότητας ενός μέλους που πριν ήταν δραστήριο. Είναι αρκετές οι περιπτώσεις συντρόφων που είτε χάνοντας το ενδιαφέρον για οτιδήποτε άλλο πέρα από το «να κάνουν τη δουλειά τους» απομακρύνθηκαν, είτε συντρόφων των οποίων το μεράκι δεν αξιοποιήθηκε και εν τέλει το διαχώρισαν από την οργανωμένη τους ζωή και σε ορισμένες περιπτώσεις, ειδικά σε μικρότερες ηλικίες, είδαν την ιδιότητα του μέλους του ΚΚΕ ή της ΚΝΕ ασυμβίβαστη με τα ενδιαφέροντά τους.

Πάνω σ' αυτό χρειάζεται το στελεχικό δυναμικό να μπει στη διαδικασία να πάρει πρωτοβουλίες, να το ψάξει, να παιδευτεί. Εχουμε βελτιωθεί, αλλά δεν αρκεί.

Ενα τρίτο ζήτημα, απόλυτα συνδεδεμένο με τα δύο προηγούμενα, είναι το να διαμορφώνεται κριτήριο στη σκέψη και εμπιστοσύνη στις δυνατότητες, πράγμα που φαίνεται κυρίως στη συζήτηση στα Οργανα. Είναι επίσης έκφραση αυτού το γεγονός ότι προκύπτουν ζητήματα και σε πολλές περιπτώσεις αργεί να έρθει εικόνα για κάτι που πρόκειται να συμβεί. Η διαμόρφωση κριτηρίου είναι κάτι που πρέπει να έχουμε συνεχώς στην καθοδηγητική μας δουλειά, μέσα από αυτή την προσπάθεια θα δούμε και βήματα σε μετρήσιμους δείκτες, όπως διακίνηση - αξιοποίηση «Ριζοσπάστη» και ΚΟΜΕΠ, αφού είναι αναγκαία συνθήκη για τη συγκρότηση. Μέσα από τις σύνθετες συνθήκες και το πόσο δύσκολο είναι να μην κάνεις λάθος, φαίνεται πως αυτό που χρειάζεται είναι να κατακτάμε τη μεθοδολογία στη σκέψη ώστε να μην μηδενίζεται η δράση όταν δεν έχει όλα τα επιθυμητά αποτελέσματα και να παίρνονται πρακτικά μέτρα. Αυτό νομίζω ότι φαίνεται από την απογοήτευση που υπάρχει πολλές φορές, αδικώντας την προσπάθεια που έγινε. Πολλές φορές είμαστε επικριτικοί με τρόπο που δεν βοηθάει και αντί να δείχνουμε το δρόμο, να διαμορφώνουμε το κριτήριο, επιδεινώνουμε την απογοήτευση. Χρειάζεται ιδιαίτερη φροντίδα πάνω σε αυτό, ιδιαίτερα σε νέους συντρόφους που δεν έχουν βιωματικά εμπειρία και δρουν μέσα σε αυτές τις συνθήκες ή ακόμα και μεγαλύτερους που δεν είναι δεδομένο ότι έχουν ούτε την εμπειρία ούτε άλλα απαραίτητα εφόδια.

Κλείνοντας, μέσα από το κείμενο τον Θέσεων γίνεται φανερό ότι πολλά κάναμε, πολλά χιλιόμετρα διανύσαμε, αλλά δεν είναι δεδομένα αν δεν γίνουμε πιο ικανοί. Το ότι μιλάμε με αυτούς τους όρους χωρίς ωραιοποιήσεις και χτυπώντας συναγερμό για τις βασικές μας αδυναμίες, όπως π.χ. για τους ρυθμούς ανάπτυξης που δεν μπορούν να μας ικανοποιούν, νομίζω ότι δείχνει πως είμαστε σε καλό δρόμο για να τα λύσουμε.


X.

Αναβαθμισμένα καθήκοντα, νέες επαναστατικές προκλήσεις

Συμφωνώ με τις Θέσεις της ΚΕ.

Η πανδημία και η δράση μας μέσα σε αυτή μας έδειξε κάτι πολύ χρήσιμο, αν το αξιοποιήσουμε πάντα. Εδειξε πιο έντονα από ποτέ ότι τα βασικά και πιο απλά (θεωρητικά τουλάχιστον) στοιχεία συγκρότησης μαζί με την επαναστατική θεωρία είναι που μας καθιστούν επαναστατική οργάνωση, το μάζεμα των ΚΟΒ, η συνεργασία με το κάθε μέλος, να μη χαθεί κανένας σύντροφος, η εξασφάλιση του «Ριζοσπάστη» που εξασφαλίζει τη γραμμή μας, τι καταλαβαίνουμε από τις εξελίξεις, και η απόκρουση της επίθεσης - ορυμαγδού από τα ΜΜΕ, που ήταν οργιώδης.

Φάνηκαν πιο έντονα το κριτήριο και τα αντανακλαστικά που είχαμε αναπτύξει και οι ίδιοι, αλλά και στην Οργάνωση και τους φίλους του Κόμματος. Κάπου τραβήξαμε κουπί, μπορεί και καλύτερα από ό,τι πριν (η ΚΟΒ του Αγρινίου αύξησε σημαντικά τη διακίνηση του «Ριζοσπάστη» την περίοδο της πρώτης καραντίνας), κάπου μπορεί και να χαθήκαμε.

Φάνηκε ότι υπάρχουν διαφορετικές ταχύτητες και ανομοιομορφίες στην οργανωμένη μας δύναμη, όχι τόσο στη μαχητικότητα (που και αυτή απόρροια κάποιων ζητημάτων είναι) όσο στην παρακολούθηση των επεξεργασιών του Κόμματος, στον τρόπο της συλλογικής εκτίμησης των δράσεών μας, στην αφομοίωση της στρατηγικής μας, στη δουλειά μας στο κίνημα που αντικειμενικά είναι πιο δύσκολη, κάτι που δυσκολεύει τη συζήτηση και το να βαράμε όλοι στον ίδιο στόχο. Δεν είναι ότι αφορά μόνο αδύναμα μέλη, μπορείς να το δεις και σε καθοδηγητές. Δεν είναι αυστηρά ηλικιακό, μόνο σε μεγάλες ηλικίες, μπορείς να το δεις και σε νέους συντρόφους που μπορεί να έμαθαν να καθοδηγούν εμπειρικά, κάτι που σημαίνει ότι εύκολα μπορεί να συνεχίζεται αυτή η κατάσταση.

Μια πλευρά είναι που βάζουν οι Θέσεις στη διακύμανση της ΓΣ της ΚΟΒ, από μια γενική ιδεολογική συζήτηση και μάθημα σε ένα ημερολόγιο εκδηλώσεων. Είναι κάτι που ισχύει στο ακέραιο και όντως υστερούμε και στα δύο, στο σοβαρό πολιτικό πρακτικό σχέδιο και στην ιδεολογική ισχυροποίηση - αναβάθμιση, αλλά πιο σοβαρή υποβάθμιση υπάρχει στο δεύτερο. Με λίγα λόγια, είναι λειψή η συζήτηση για τις εξελίξεις, για τη γραμμή που διαμορφώνουμε, για τη ζωντανή πείρα που δεχόμαστε, και μένουμε να κυνηγιόμαστε αν βγήκαμε εξόρμηση ή όχι.

Πολιτικό σχέδιο εξάλλου δεν είναι ποια επιχειρήματα θα αξιοποιήσεις και να βλέπεις αν πείθουν, τι περιθώρια έχεις να βελτιώσεις;

Πολιτικό σχέδιο δεν είναι σε ποια περιοχή - βαρόμετρο θα πας και θα επιμείνεις με αφορμή συγκεκριμένα προβλήματα ή διαθέσεις, που απαιτεί και αυτούσια επαφή και τριβή με τον κόσμο;

Πολιτικό σχέδιο δεν είναι το κατάλληλο σύνθημα που χαρακτηρίζει τη δράση μας; Τέτοιο εξάλλου ήταν και τα πολύ εύστοχα συνθήματα του Κόμματος μέσα στην πανδημία.

Τέτοιου είδος πολιτικό σχέδιο εξασφαλίζει ότι ιδιαίτερα το στελεχικό δυναμικό θα εκπαιδευτεί πιο ουσιαστικά και θα έχει καλύτερη επαφή με τον χώρο ευθύνης της ΚΟΒ, θα μάθει στην αντιπαράθεση, γιατί, εκτός όλων των άλλων, μην ξεχνάμε ότι όταν προκύψει άνοδος στην κίνηση μαζών, δεν θα απευθυνόμαστε μόνο ή κυρίως σε ένα κομματικό ακροατήριο, και το έλλειμμα αυτής της τριβής με τέτοιο κόσμο θα είναι κρίσιμο.

Σίγουρα για την άνοδο του ιδεολογικού επίπεδου χρειάζονται πολλά, κυρίως σταθερότητα, αλλά και ένα κλίμα και τρόπος σκέψης ότι θα αξιοποιήσω κάθε δυνατή ευκαιρία για να το ενισχύσω. Να μην αντιμετωπίζεται η ιδεολογική δουλειά (π.χ. ένα ιδεολογικό μάθημα) ως «παρένθεση», αλλά και όταν ακόμα γίνεται, όχι σαν μια απλή παρουσίαση, να απαντήσουμε μερικές ερωτήσεις και να ολοκληρωθεί εκεί. Θέλει συζήτηση, επιμονή, προσεγμένη πείρα από την αντιπαράθεση που υπάρχει στον χώρο, και μεγαλύτερη ικανότητα από εμάς να λύσουμε πλευρές, όσες μπορούμε.

Μπροστά μας εξάλλου ήδη έχουμε νέο, ίσως και πιο σοβαρό γύρο ιδεολογικοπολιτικής αντιπαράθεσης για το χαρακτήρα της κρίσης, τις αντιφάσεις που γεννά, θα φτιαχτούν νέα δίπολα, όπως αυτά που αντιμετωπίσαμε πριν μερικά χρόνια, το «μνημόνιο - αντιμνημόνιο», «νεογερμανική κατοχή» κ.λπ., που θα χρειάζεται σοβαρό μέτωπο και εξειδίκευση, ενίσχυση, αλλά πάντα με γερές βάσεις που θα πρέπει να έχουμε, χωρίς αυτά δεν πάμε παρακάτω, και οι εύκολοι αφορισμοί και διαχωρισμοί δεν θα μας βοηθήσουν.

Με γερές βάσεις θα έχουμε και καλύτερη δράση, θα κατανοούμε καλύτερα και τις κατευθύνσεις των καθοδηγητικών Οργάνων και της ΚΕ, που θα θέτει ορισμένα βασικά ζητήματα κάθε φορά, αλλά δεν θα κατανοείται ότι «δεν κάνω τίποτα άλλο». Αλλο έχω σχέδιο για ιεράρχηση στόχων, άλλο έχω αντίληψη ότι δεν κάνουν «αυτά» για μας, όποια κι αν είναι κάθε φορά. Οπως επίσης άλλο εμπλουτίζω τη δράση, άλλο αποκόβομαι από το κυρίαρχο.

Η πείρα έδειξε ότι όταν πήραμε (και το κάναμε) πρωτοβουλίες, έσπασε η ρουτίνα, ενθαρρύνθηκε η Οργάνωση, η επιρροή μας. Πρόβλημα παραμένει ότι κυρίως αυτό αφορά εκδηλώσεις και όχι ολοκληρωμένες παρεμβάσεις, συνδυασμό μορφών κ.λπ.

Ετσι θα κάνουμε και τα απαραίτητα βήματα ώστε να λύσουμε ένα πρόβλημα που παρουσιάζεται, ότι υπάρχει κομμάτι οπαδών - και δεν είναι μικρό - που δεν έχουμε τον τρόπο να τους εντάξουμε σε οργανωμένη δουλειά και με τη δράση μας να εμπνεύσουμε, με αποτέλεσμα αλλού να στρατολογήσουμε, αλλού να τους βάλουμε πιο ενεργά στις μάχες που έρχονται.

Για να πάμε παρακάτω με αυτά, φυσικά χρειάζεται στελεχικό δυναμικό ικανό και ασυμβίβαστο με τα προβλήματα. Συμφωνώ με τις Θέσεις για όλες τις πλευρές που θέτει για τα στελέχη, για την εκπαίδευσή τους, πολύ περισσότερο ότι τα ιδιαίτερα στοιχεία του καθενός δεν πρέπει να αναιρούν τα γενικά, αλλά να μπαίνουν στα ενιαία κομματικά κριτήρια με τα οποία πρέπει να αναπτύσσεται κάθε κομμουνιστής, ως μέλος της πρωτοπορίας της εργατικής τάξης.

Ιδιαίτερα τα νέα στελέχη πρέπει να χτυπηθούμε με αδυναμίες, όχι απλά να τις βλέπουμε. Να θεωρούμε αδυναμίες δικές μας τις αδυναμίες των συντρόφων μας. Να «τσαλακωθούμε» περισσότερο στο να κυνηγήσουμε τις πιο δύσκολες περιπτώσεις, να ακούσουμε οποιαδήποτε άποψη, ακόμα και λανθασμένη, έχει να μας πει κάποιος, και μάλιστα να ζητάμε εμείς να την ακούσουμε, αλλά παράλληλα να είμαστε άτεγκτοι σε ζητήματα καταστατικού και κομματικής πειθαρχίας. Να μη βγάζουμε την ουρά μας απέξω για να λυθούν προβλήματα, αλλά να βάζουμε πρώτοι το κεφάλι μας.

Είναι σίγουρο ότι το επόμενο διάστημα, όπως περιγράφουν και οι Θέσεις, θα αντιμετωπίσουμε νέα, πιο σύνθετα ζητήματα, και η υλοποίηση της αναβάθμισης της παρέμβασής μας απαιτεί επιμονή και σταθερά βήματα. Εχουμε όλα τα εφόδια να τα καταφέρουμε και να σταθούμε άξιοι των καιρών μας.


Αλέξανδρος Παγώνης
Μέλος του Γραφείου της Τομεακής Επιτροπής Αιτωλοακαρνανίας του ΚΚΕ και Γραμματέας της ΚΟΒ Ανατολικού Αγρινίου

«Χωρίς επαναστατική θεωρία δεν μπορεί να υπάρξει και επαναστατικό κίνημα» (Β. Ι. Λένιν)

Συνέδριο κάθε ΚΚ, και μάλιστα του ΚΚΕ, Κόμματος της οργανωμένης εργατικής - λαϊκής πρωτοπορίας του εργατικού κινήματος, που παλεύει για επαναστατική αλλαγή της κοινωνίας, είναι το πλαίσιο του απολογισμού και της οργάνωσης της ιδεολογικοπολιτικής θεωρίας και πράξης.

Τα τρία κείμενα των Θέσεων (συμφωνώ ως βάση συζήτησης) εμπεριέχουν τον σημερινό προβληματισμό κινήματος και εργαζομένων και τον βαθμό ωρίμανσης του Κόμματος, ζητούμενο η εκλαΐκευσή τους στις Οργανώσεις μεταξύ των συντρόφων και κατ' επέκταση στους εργαζόμενους, χωρίς να χάνεται η επιστημονικότητα των κειμένων, στις σημερινές δύσκολες και σύνθετες συνθήκες.

Απέναντι στην κοσμοθεωρία μας του επιστημονικού σοσιαλισμού - κομμουνισμού έχουμε τον επιστημονικό - χυδαίο καπιταλισμό.

Το κεφάλαιο, η δικτατορία του, με τους πολιτικούς εκφραστές του (αστούς, σοσιαλιστές, οπορτουνιστές, αναθεωρητές) και διεθνή ιμπεριαλιστικά κέντρα (ΕΕ, ΝΑΤΟ, ΟΟΣΑ κ.λπ.), δρα και ενεργεί σε επιστημονικό και χυδαίο αντιεπιστημονικό επίπεδο. Η μεγαλύτερη αντιεπιστημονική και ανιστόρητη χυδαιότητα που βρίσκουμε συνέχεια μπροστά μας, η προσπάθεια εξίσωσης του κομμουνισμού με τον φασισμό, η θεωρία των «άκρων».

Οπου ό,τι πιο ωραίο, ανθρώπινο - «για να ανθρωπέψει ο άνθρωπος» - δημιούργησε η ανθρώπινη σκέψη για τους παραγωγούς και δημιουργούς του παγκόσμιου πλούτου, την κοσμοθεωρία του σοσιαλισμού - κομμουνισμού.

Ο κόσμος της εργασίας από τη μία πλευρά και απέναντι στο πιο βάρβαρο και σάπιο που γέννησαν τα αρρωστημένα μυαλά της εκμετάλλευσης των ανθρώπων από μια ολιγαρχία κηφήνων, τον κόσμο της εκμετάλλευσης, της σαπίλας και βαρβαρότητας. Ο κόσμος μας και ο κόσμος τους.

Επιγραμματικά, 1917 μεγάλη σοσιαλιστική επανάσταση, ίδρυση πρώτου εργατικού κράτους, απάντηση 1919 εμφάνιση φασισμού στην Ιταλία, 1920 ναζισμού στη Γερμανία. Οργανωμένη μορφή καπιταλιστικής διαχείρισης απέναντι στο ανερχόμενο εργατικό κίνημα. Πρόγονοι του φασισμού - ναζισμού, ας ανατρέξει κάποιος στα έργα της αποικιοκρατίας (Αγγλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Ολλανδία, Βέλγιο κ.λπ.), θα βρει τους προγόνους και όλες τις μεθόδους σε αρχική μορφή του αρρωστημένου επιστημονικού φασισμού - ναζισμού.

Η δικτατορία του κεφαλαίου λειτουργεί ως αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία, με αστικά κόμματα και το ναό της αστικής δημοκρατίας, το αστικό κοινοβούλιο, προσαρμοσμένα στη διαιώνισή του.

Κομπάζει για την καλύτερη δημοκρατία που γνώρισε ο άνθρωπος και ότι η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα, μιλάει πάντα από θέση ισχύος γιατί τα ατελείωτα αδιέξοδά της τα λύνει πάντα και στα σίγουρα με τις εναλλακτικές μορφές διαχείρισης - δικτατορίες, φασισμό/ναζισμό - χρυσές εφεδρείες για την εξασφάλιση της κερδοφορίας του κεφαλαίου, που δεν είναι ούτε παθογενές ούτε στρεβλώσεις στη δημοκρατία τους.

Οταν ο συσχετισμός δεν τους ευνοεί υπάρχει «λύση», όμως όποια μάσκα και αν φορέσει, το βάρβαρο και σάπιο πρόσωπό του δεν κρύβεται. Αποθεώνουν το άτομο και τη μοναδικότητά του, λοιδορούν τη συλλογική δράση, το οργανωμένο ταξικό κίνημα, θέλουν «πολίτες» καταναλωτές, χειραγωγημένους στην αποθέωση της καπιταλιστικής αγοράς.

Τρέμουν τη νομοτελειακή συνάντηση της αυθόρμητης κοινωνικής αγανάκτησης με το οργανωμένο επαναστατικό εργατικό κίνημα. Γι' αυτό παίρνουν συνεχώς αυταρχικά κατασταλτικά μέτρα. Ξέρουν τι εκπροσωπούν κι από πού θα τους «βρει» το αναπόφευκτο.

Ο,τι υπηρετεί τη διαιώνιση της δικτατορίας του κεφαλαίου, επιχειρηματικότητα, ανταγωνιστικότητα, κέρδος, ό,τι στηρίζει το εκμεταλλευτικό αστικό σύστημα θεωρείται βάθεμα δημοκρατίας - ελευθερίας, πρόοδος.

Ο,τι από την πλευρά του ταξικού κινήματος υπερασπίζεται το δίκιο, τον αγώνα και την οργάνωση της εργατικής - λαϊκής πάλης, αφορίζεται σαν ολοκληρωτισμός, αναχρονισμός, παρωχημένο.

4η βιομηχανική επανάσταση, κατάκτηση της ανθρώπινης εργασίας και σκέψης στην υπηρεσία της κερδοφορίας του κεφαλαίου και όχι των σύγχρονων λαϊκών αναγκών.

Αντί για ευλογία των λαϊκών στρωμάτων, στα σχέδια των σιδερένιων νόμων του καπιταλιστικού κέρδους και ιδιοκτησιών, εφιάλτης και εργασιακός μεσαίωνας.

Και ο λαός, τα λαϊκά στρώματα; Η θέση ότι ο λαός «κοιμάται», πέρα από υποτιμητική για το λαό, δεν αποδίδει την πραγματικότητα. Εάν «κοιμόταν», το ξύπνημα θα είχε άλλα χαρακτηριστικά, πολύ πιο εύκολα και αποτελεσματικά.

Δυστυχώς τα πράγματα είναι πολύ πιο σύνθετα, ο υποκειμενικός παράγοντας - λαός από τα γεννοφάσκια του διαπαιδαγωγείται, γαλουχείται, χειραγωγείται από την κυρίαρχη ιδεολογία και δένεται με χιλιάδες νήματα καθ' εικόνα και ομοίωση της αστικής - μικροαστικής ιδεολογίας και των εκφραστών της.

Διγλωσσία, κυνικότητα, ρηχότητα επιχειρημάτων, άκρατος υποκειμενισμός, έτοιμος να αποδεχθεί και να υπερασπιστεί αυτό που λίγο πριν απέρριπτε ή το αντίστροφο. Εξυπνακισμός, μισανθρωπισμός, μεταφυσικός ανορθολογισμός, που συνυπάρχει με την επιστημοσύνη.

Απ' αυτήν την πραγματικότητα, το τμήμα που αντιστέκεται και το κερδίζουμε είναι αρκετά μικρότερο από το κύριο τμήμα, και επομένως χρειάζεται πολλή και δύσκολη προσπάθεια για να διευρύνουμε την επιρροή μας.

Μακριά από εμάς η ισοπεδωτική μανιχαϊστική αντίληψη «καλοί εμείς, κακοί αυτοί», «άγγελοι εμείς, διάβολοι αυτοί». Η ζωή είναι πιο σύνθετη και βάζει πιο σύνθετες εξισώσεις. Ο πυρήνας όμως της κοσμοθεωρίας τους αντικειμενικά οδηγεί στη συντροφικότητα, στην αλληλεγγύη των ανθρώπων της εργασίας, των παραγωγών του πλούτου, στον υπέρτατο ανθρωπισμό.

Καλλιεργούν στο λαό τον σκοταδισμό κάθε είδους, θεωρίες συνωμοσίας, κατατεμαχίζουν την ανθρώπινη σκέψη. Ούτε σκοτεινά κέντρα υπάρχουν, ούτε σκοτεινές δυνάμεις απεργάζονται την καταστροφή μας. Τα πάντα γίνονται φανερά και ορατά για όποιον θέλει και μπορεί να αποκρυπτογραφήσει τα σχέδια του κεφαλαίου και των μηχανισμών του. Και οι κομμουνιστές και κομμουνίστριες και μπορούν και θέλουν, γιατί έχουν τα μέσα και τα εργαλεία που χρειάζεται, τον επαναστατικό ταξικό προσανατολισμό και την κοσμοθεωρία μας.

Ο λαός να πιστέψει στη δύναμή του και να βάζει στο στόχο του τον πραγματικό εχθρό, το κεφάλαιο και την εξουσία του. Η κοινωνική συμμαχία (εργάτες, αγρότες, αυτοαπασχολούμενοι, νεολαία, γυναίκες) για ανατροπή και ξερίζωμα των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, για έναν άλλο δρόμο οργάνωσης της κοινωνίας με σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής, με κεντρικό επιστημονικό σχεδιασμό, λαϊκό έλεγχο και συμμετοχή, όπου τα κλειδιά της οικονομίας θα είναι στα χέρια του λαού και όχι των μονοπωλιακών ομίλων. Στην οργάνωση και θωράκιση της πορείας αυτής είναι σίγουρο ότι το Συνέδριό μας θα μας εξοπλίσει, ενισχύσει ιδεολογικοπολιτικά για τους μικρούς και μεγάλους αγώνες που έχουμε μπροστά μας.

Ζήτω το 21ο Συνέδριο του ΚΚΕ!


Βασίλης Τσιρτσώνης
ΚΟΒ Επισκευαστών Αυτοκινήτων Αττικής του ΚΚΕ




Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org