Πέμπτη 24 Νοέμβρη 2011
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Προσπαθεί να ενοχοποιήσει το λαό

Παπαγεωργίου Βασίλης

Την επιλογή του για υπουργός στην κυβέρνηση του μαύρου μετώπου δικαιολόγησε πλήρως ο υπουργός Εσωτερικών Τ. Γιαννίτσης, μιλώντας σε συνέδριο για την Ενέργεια.

Δε δίστασε να αναπαράγει το ξεπεσμένο στερεότυπο του χορτάτου που κατηγορεί τους πεινασμένους για απληστία, επειδή θέλησαν κάτι περισσότερο από την επιβίωση, δηλώνοντας ότι «φερθήκαμε με ακόμα μεγαλύτερο βαθμό απληστίας απ' ό,τι οι άπληστες αγορές που καταγγέλλονται με πάθος. Καταγγέλλουμε τις αγορές, αλλά θέλουμε να ακολουθήσουμε τα χνάρια της απληστίας τους»!!! Μάλιστα, πρόσθεσε ότι «είμαστε» χειρότεροι από τις αγορές, καθώς αυτές βγαίνουν κερδισμένες από την απληστία τους, ενώ «εμείς» χαμένοι..!

Την απληστία τη συγκεκριμενοποίησε: «Δεν θυμάμαι ούτε μια χρονιά, που στη συζήτηση του προϋπολογισμού πολιτικές δυνάμεις, κοινωνικές οργανώσεις και πολλοί άλλοι, να μην καταγγέλλουν την εκάστοτε κυβέρνηση γιατί δεν κάνει περισσότερες δαπάνες για τη λειτουργία του κράτους, για την ανάπτυξη, για κοινωνικούς στόχους. Με άλλα λόγια, γιατί δεν χρεωνόταν και άλλο, γιατί δεν οδηγούσε ακόμα πιο γρήγορα στο σημείο που φτάσαμε».

Είναι και αυτός οπαδός τού «μαζί τα φάγαμε», αλλά «εσείς θα τα πληρώσετε». Οπαδός της ιδέας ότι είναι «καταστροφή» η κοινωνική δαπάνη, αλλά προφανώς «ευτύχημα» θα θεωρεί τις παροχές προς το μεγάλο κεφάλαιο, για την «ανάπτυξη». Την άκρατη πολύμορφη χρηματοδότηση των μεγαλοεπιχειρηματιών από τα κρατικά ταμεία στο όνομα των επενδύσεων που δημιούργησαν το τεράστιο κρατικό χρέος. Γι' αυτά ο υπουργός κάνει μόκο.

Από την εποχή του Ασφαλιστικού ακόμη είχε εκφράσει τη θέση του απέναντι στον εργαζόμενο. Η χτεσινή του επισήμανση ότι οι «αναταραχές» στο κέντρο της Αθήνας εδώ και δυο χρόνια και οι «γενικές ή οι λευκές τυφλές απεργίες» στοίχισαν 5-7 δισ. ευρώ και «έκοψαν 2 ή 3 ποσοστιαίες μονάδες από την αναπτυξιακή διαδικασία», δείχνει επίσης, πού είναι «ταμένος».

Η εξουσία των μονοπωλίων στο απυρόβλητο

Πριν λίγους μήνες η ηγεσία του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ υποδείκνυε την Ουγγαρία ως παράδειγμα προς μίμηση για την Ελλάδα. Ελεγε ο Αλ. Τσίπρας (20/2, «Βήμα της Κυριακής»): «Να ξεμπερδεύουμε με το μνημόνιο. Να αναδιαπραγματευτούμε με τους δανειστές μας (...) Η Ουγγαρία που ξεμπέρδεψε με το μνημόνιο, και μάλιστα με μια κυβέρνηση κάθε άλλο παρά αριστερή, δεν φαίνεται να έχει πάθει κάποια τραγική ζημιά».

Τον Απρίλη έλεγε (4/4, «Βήμα 99,5»): «Ομως, πρέπει να κάτσουμε και να δούμε τι έχουμε σήμερα, πού οδηγούμαστε και ποιος είναι και ο τρόπος να απεμπλακούμε απ' αυτό τον Γολγοθά στον οποίον έχουμε βρεθεί (...) Υπάρχουν πολλές εναλλακτικές προοπτικές τις οποίες μπορεί να ψάξει κανείς. Είδα ότι οι Ούγγροι έφυγαν από το μνημόνιο και δεν χύθηκε αίμα στη Βουδαπέστη ή στην Ουγγαρία».

Η Ουγγαρία προσέφυγε εκ νέου στο ΔΝΤ. Μία ακόμα απόδειξη ότι εναλλακτικές λύσεις υπέρ των λαών στον καπιταλισμό και με ακλόνητη την εξουσία των μονοπωλίων δεν υπάρχουν. Και δεν είναι η μόνη απόδειξη. Παλαιότερα επικαλούνταν σαν ελπιδοφόρο για τους λαούς πείραμα τις κεντροαριστερές κυβερνήσεις. Γρήγορα αποδείχτηκε το ποιόν τους, βαθιά αντεργατικό και αντιλαϊκό, στην υπηρεσία του κεφαλαίου. Πιο πρόσφατα επικαλέστηκαν την Ιρλανδία και τον τρόπο που αυτή διαπραγματεύτηκε ως παράδειγμα προς μίμηση. Σήμερα στην Ιρλανδία παίρνονται σωρηδόν μέτρα «μνημονιακής» υφής, όπως αύξηση ΦΠΑ, απολύσεις στο δημόσιο τομέα κ.ά. Εδειξαν ακόμα και προς την Αργεντινή, συσκοτίζοντας βεβαίως ότι μπορεί το ΔΝΤ να έφυγε, ο λαός της όμως παραμένει βυθισμένος σε ανείπωτη φτώχεια και δυστυχία.

Τι επιβεβαιώνουν τα παραπάνω; Οτι πέρα και πάνω απ' όλα όσα ο οπορτουνισμός υποδεικνύει ως αιτίες της συμφοράς που βρήκε το λαό, πέρα και πάνω απ' το ΔΝΤ, τις ικανές ή ανίκανες κυβερνήσεις, τις καλές ή κακές διαπραγματεύσεις, βρίσκεται πάντα η εξουσία του κεφαλαίου, αυτή κινεί τα νήματα, αυτής τα συμφέροντα επιβάλλουν την εφαρμοζόμενη πολιτική. Κι αυτή την εξουσία ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ την αφήνει στο απυρόβλητο. Την πραγματική δηλαδή αιτία του προβλήματος. Αυτήν προς την οποία πρέπει να στρέψει ο λαός την πάλη του, να συγκρουστεί, να την ανατρέψει. Ποιος ωφελείται απ' τη στάση του; Ε, χωριό που φαίνεται κολαούζο δε θέλει.

Ντροπή

Ούτε τα έξοδα κίνησης στους κλητήρες του που διακινούν καθημερινά τα έγγραφά του σε άλλες δημόσιες υπηρεσίες δεν πληρώνει το υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Ετσι οι κλητήρες αναγκάζονται να πληρώνουν καθημερινά από την τσέπη τους τα εισιτήρια στις συγκοινωνίες. Εξοδα, που εξαιτίας των περικοπών των μισθών (δεν ξεπερνούν πλέον τα 800 ευρώ) εξαναγκάζουν τους εργαζόμενους να στερούν από τις οικογένειές τους βασικά αγαθά. Αυτά συμβαίνουν σε ένα υπουργείο που επαίρεται για τις εξοικονομήσεις και την αντιμετώπιση της «σπατάλης». Ετσι το ετήσιο κονδύλι των 4.857 ευρώ το οποίο έχει εγκριθεί εδώ και μήνες από την γγ του υπουργείου Α. Δρέττα δεν αποδίδεται. Μέχρι σήμερα δεν τους έχει καταβληθεί ούτε ένα ευρώ. Και αυτό παρά τις επανειλημμένες διαμαρτυρίες τους, ακόμα και έγγραφες. Δεν ξέρουμε αν έτσι η ηγεσία του υπουργείου αντιλαμβάνεται την «εξοικονόμηση». Το σίγουρο είναι ότι υπάρχει κλητήρας του υπουργείου που σε τέτοια οικονομική κατάσταση στερεί από το παιδί του ακόμα και το γάλα, και αυτό είναι ντροπή.

Μονόδρομος ο αγώνας

Ο φετινός προϋπολογισμός προδιαγράφει μια ζοφερή κατάσταση για τους χώρους της Εκπαίδευσης: Υπαγορεύει λιγότερο εκπαιδευτικό προσωπικό, λιγότερα κονδύλια για τη λειτουργία των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, λιγότερα βιβλία, λιγότερη υποστήριξη και μέριμνα για τους εκπαιδευόμενους. Και πρόκειται για μειώσεις που έρχονται πάνω στις προηγούμενες, κουτσουρεύουν τα, ήδη, κουτσουρευμένα κονδύλια των προηγούμενων χρόνων. Στα σχολεία, οι γονείς έχουν κληθεί ήδη να πληρώσουν σε πολλές περιπτώσεις για λειτουργικά έξοδα και για υλικά απαραίτητα για το μάθημα, έως και για τη συντήρηση σχολικών κτιρίων, όπως το βάψιμό τους!

Στην Ανώτατη Εκπαίδευση, οι μειώσεις των προϋπολογισμών των Ιδρυμάτων τα δυο προηγούμενα χρόνια έφτασαν ή και ξεπέρασαν το 50% και, τώρα, καλούνται να λειτουργήσουν με ακόμα μικρότερη κρατική χρηματοδότηση. Και τις συνέπειες αυτής της κατάστασης τις «λούζονται» οι φοιτητές κι οι σπουδαστές: Εχοντας λιγότερους διδάσκοντες, στοιβάζονται σε αίθουσες που δε χωρούν ή αναγκάζονται να παρακολουθούν λιγότερα μαθήματα και εργαστήρια απ' όσα θα μπορούσαν (και να επεκτείνουν ακούσια το χρόνο σπουδών τους), γιατί δε χωρούν σε αυτά. Πρόσφατα αρχίζει να γίνεται όλο και πιο έντονο το πρόβλημα με τα βιβλία, καθώς, με βάση την κυβερνητική απόφαση για διανομή ενός μόνο συγγράμματος ανά μάθημα, καλούνται τα υπόλοιπα απαραίτητα βιβλία να τα αγοράζουν από το εμπόριο. Η ήδη ανεπαρκέστατη παροχή δωρεάν σίτισης και στέγασης θα δεχτεί νέα χτυπήματα, τόσο από τις μειώσεις των προϋπολογισμών, όσο και από το πέρασμα της ευθύνης για τις Εστίες στα ίδια τα Ιδρύματα, που με τους υπάρχοντες όρους, όμως, δυσκολεύονται να τις λειτουργήσουν.

Η στάση πληρωμών όχι απλά έχει ξεκινήσει, αλλά διευρύνεται σε όλο και περισσότερους τομείς. Ειδικά στην Ανώτατη Εκπαίδευση δε, αυτή η τακτική λειτουργεί κι ως ένας μοχλός πίεσης των Ιδρυμάτων, προκειμένου να αποδεχτούν και να διευρύνουν την ιδιωτικοοικονομική, την ανταποδοτική τους λειτουργία, να διευρύνουν τις σχέσεις και τις συνεργασίες τους με τις επιχειρήσεις, στο πνεύμα του νέου νόμου - πλαισίου. Γίνεται ξεκάθαρο ότι δεν αντιμετωπίζουμε απλώς «μια δύσκολη οικονομική συγκυρία που θα ξεπεραστεί», αλλά συνειδητή πολιτική, που εκμεταλλεύεται την οικονομική κρίση για να ξεμπερδέψει με ό,τι είχε απομείνει ως δωρεάν Παιδεία για τα παιδιά του λαού. Ως τέτοια πρέπει να την αντιμετωπίσουν και οι φοιτητές και σπουδαστές, μαζί με τους γονείς τους και τους μελλοντικούς γονείς, μαζί με όλους τους εργαζόμενους.

Να απαντήσουν με τη δική τους συμμαχία, με τους αγώνες τους, με κριτήριο τις ανάγκες τους. Ανάγκες που μπορούν να ικανοποιηθούν, γιατί το χρέος και η κρίση δεν είναι του λαού αλλά του κεφαλαίου. Γιατί τα παιδιά που βρίσκονται στις σχολές δικαιούνται να σπουδάζουν απρόσκοπτα. Δεν πρέπει να αναγκάζονται να δουλεύουν για να σπουδάσουν, αλλά όταν αυτό συμβαίνει πρέπει να εργάζονται με πλήρη δικαιώματα και ειδική μέριμνα για να παρακολουθούν και να ολοκληρώνουν τις σπουδές τους. Δικαιούνται να μην πληρώνουν ούτε ευρώ για σίτιση, στέγαση, μετακινήσεις, βιβλία, αναλώσιμα, δικαιούνται να έχουν δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και βιβλιάρια ασθενείας, δικαιούνται να λαμβάνουν επιδόματα σίτισης και στέγασης όσο δεν καλύπτονται από λέσχες και Εστίες. Για όλα όσα δικαιούνται, για όλα όσα συνθέτουν το τρίπτυχο «μόρφωση - δουλειά - ζωή», ο αγώνας είναι μονόδρομος.


Γιάννα ΣΤΡΕΒΙΝΑ

Σταθερότητα υπάρχει στην αντιλαϊκή πολιτική...

Γρηγοριάδης Κώστας

ΜΕΓΑ ΠΛΗΓΜΑ για την Αθήνα η ματαίωση του ευρωπαϊκού καρδιολογικού συνεδρίου, δηλώνει με μία σπαραξικάρδια επιστολή του ο δήμαρχος Γ. Καμίνης... Οφείλεται - λέει - στην οικονομική και κοινωνική αστάθεια!

Εμείς, μια φορά, καμία οικονομική αστάθεια δε βλέπουμε, οι αντιλαϊκές πολιτικές ασκούνται με αξιοσημείωτη σταθερότητα. Οπότε, μάλλον ...αλλού το πάει ο δήμαρχος.

Οπως και να έχει πάντως, τον βεβαιώνουμε ότι στους κατοίκους της Αθήνας (με εξαίρεση ίσως κάποιους μεγαλοξενοδόχους) δεν είναι το ... καρδιολογικό συνέδριο που τους λείπει.

Η δουλειά τους λείπει, τα χρήματα τους λείπουν, οι συγκοινωνίες τους λείπουν, οι παιδικοί σταθμοί τους λείπουν, τα σχολεία τους λείπουν, οι χώροι πράσινου τους λείπουν.

Ολα αυτά δηλαδή, που ...εξαφάνιζε ολοένα και περισσότερο η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μέχρι χτες και η κυβέρνηση Παπαδήμου σήμερα. Οι κυβερνήσεις, δηλαδή, που χαιρέτισε ο δήμαρχος Αθηναίων.

«ΕΘΝΙΚΟΣ ΣΤΟΧΟΣ Η δημιουργία πρωτογενών πλεονασμάτων»! Και ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, Γ. Προβόπουλος, μπήκε στη ...χορωδία και ένωσε τη φωνή του με αυτήν του Παπαδήμου, του Παπανδρέου, του Σαμαρά και του Καρατζαφέρη...

Τώρα, τι σόι «εθνικός στόχος» είναι αυτός που θα δημιουργεί «πλεονάσματα» στον προϋπολογισμό και αξεπέραστα ελλείμματα στους εργαζόμενους, στους συνταξιούχους και το λαό γενικώς, μόνον αυτοί το ξέρουν.

Μόνο που με αυτήν την πολιτική τα πραγματικά «πλεονάσματα» δε θα είναι στον κρατικό προϋπολογισμό, αλλά στις τσέπες και τις ελβετικές καταθέσεις των βιομηχάνων, των εφοπλιστών και των πολυεθνικών.

Γιατί αυτούς εννοούν όταν λένε «έθνος», άσχετα αν αυτό το «έθνος» ουδόλως νοιάζεται για οτιδήποτε άλλο εκτός από το κέρδος του και θα κάνει - όπως και κάνει - οτιδήποτε για να το αποκτήσει.


Παπαγεωργίου Βασίλης

Να πληρώσει η πλουτοκρατία

Γρηγοριάδης Κώστας

Οσο πιο πολύ ωρύεται ο υπουργός Οικονομικών ότι βάζει «το συμφέρον της χώρας πάνω από τα συμφέροντα των τραπεζών» τόσο περισσότερα πακέτα ρευστότητας «σπρώχνει» στα θησαυροφυλάκια των τραπεζών. Πίσω από τον κουρνιαχτό που σηκώνει για να ρίξει στάχτη στα μάτια του λαού που τον οδηγούν στην απόλυτη εξαθλίωση, η μαύρη συγκυβέρνηση φροντίζει να δίνει ολοένα και περισσότερα στους μεγαλομετόχους των τραπεζών, δηλαδή στα μονοπώλια. Μόλις προχτές κατέθεσε στη Βουλή νομοθετική ρύθμιση που προβλέπει ότι το Δημόσιο θα διαθέσει επιπλέον 30 δισ. ευρώ για την ενίσχυση της ρευστότητας των τραπεζών, ενώ είχαν ήδη διατεθεί άλλα τόσα, συνολικά δηλαδή 60 δισ. ευρώ. Αξίζει να σημειωθεί ότι από την έναρξη της κρίσης, το 2008, το κράτος έχει αποφασίσει τη χορήγηση εγγυήσεων προς τις ελληνικές τράπεζες ύψους 155 δισ. ευρώ. Φαίνεται όμως ότι δεν φτάνουν, γιατί ενόψει του προγράμματος ανταλλαγής ομολόγων (PSI), στο πλαίσιο του «κουρέματος» του χρέους, η κυβέρνηση προωθεί τρία νέα μέτρα για να «ελαφρύνει» (!) τις επιπτώσεις για τις τράπεζες. Τα μέτρα αυτά, όπως αναφέρει η «Καθημερινή», έχουν να κάνουν με νέες φοροελαφρύνσεις προς τις τράπεζες ύψους 3 δισ. ευρώ, με την κεφαλαιακή εξομοίωση των εγχώριων με τις άλλες ευρωπαϊκές τράπεζες που θα δώσει επιπλέον «ανάσα» 2,5-2,7 δισ. ευρώ, ενώ αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο η επανακεφαλαιοποίηση να γίνει με προνομιούχες μετοχές. Και όλα αυτά, όταν ο ίδιος ο Ευ. Βενιζέλος, μιλώντας προχτές στην ΚΤΕ Οικονομικών του ΠΑΣΟΚ, παραδέχθηκε ότι «δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ένα μεγάλο μέρος της ρευστότητας αυτής (σ.σ. των 155 δισ. ευρώ) έχει μεταφερθεί στο εξωτερικό για να στηριχθούν τα δίκτυα των θυγατρικών εταιρειών των ελληνικών τραπεζών»(!). Οχι βεβαίως ότι αν δεν έφευγαν για το εξωτερικό θα ήταν σε όφελος του λαού. Οι τράπεζες στον καπιταλισμό δεν είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα, αλλά μεγάλες επιχειρήσεις που δρουν για να κερδίζουν και όχι για να δίνουν τζάμπα δάνεια στους φτωχούς. Τις ενισχύουν σε συνθήκες κρίσης αφού ο πραγματικός λόγος ύπαρξής τους είναι να δανειοδοτούν τα μονοπώλια ώστε να επενδύουν και να κερδοσκοπούν. Ακόμη και αν αυτά δίνονταν στους βιομήχανους, τους μεγαλέμπορους κλπ., τίποτα δε θα άλλαζε για το λαό, ούτε οι μισθοί θα μεγάλωναν ούτε η ανεργία θα μειωνόταν. Να, γιατί ο λαός πρέπει να παλέψει για να τους ανατρέψει.

Κινήματα «πολύχρωμα»...

Αποτελεί κοινό μυστικό ότι πίσω από τις «πολύχρωμες επαναστάσεις» που έγιναν σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και αλλού κρύβονται ισχυρά επιχειρηματικά συμφέροντα που «επένδυσαν» σε αυτές για να προωθήσουν όχι μόνο τα δικά τους επιμέρους συμφέροντα αλλά γενικότερα συμφέροντα των ιμπεριαλιστικών κέντρων. Φαίνεται ότι τα ίδια συμφέροντα έχουν «επενδύσει» και στο «κίνημα των αγανακτισμένων» στις ΗΠΑ, αν πιστέψουμε δημοσίευμα του ιστότοπου global research (antinews). Σε αυτό επισημαίνεται ότι «το κίνημα Occupy Wall Street έχει περάσει στη σκιά του Δημοκρατικού Κόμματος, με πολλούς Δημοκρατικούς πολιτικούς να το στηρίζουν. Τα ΜΜΕ που πρόσκεινται στους Δημοκρατικούς το έχουν υιοθετήσει επίσημα. Οπως και το Tea Party (σ.σ. το γνωστό αντιδραστικό "κίνημα" υπό τη σκέπη των Ρεπουμπλικάνων), το κίνημα αυτό μπορεί να αλλάξει το αποτέλεσμα μιας εκλογικής μάχης, λειτουργώντας ως βαλβίδα εκτόνωσης για πολιτικά ζητήματα που θεωρούνται ως ακραία για τα παραδοσιακά κόμματα». Ενδιαφέρον όμως παρουσιάζουν οι πληροφορίες για το πώς ιδρύθηκε το κίνημα: «Το αρχικό κάλεσμα έγινε από το μη κερδοσκοπικό διεθνές ίδρυμα μίντια Adbusters... Σύμφωνα με έρευνες της ομάδας Activistcash, το εν λόγω ίδρυμα χρηματοδοτείται κυρίως από το Times Foundation, που αποτελεί συνέταιρο του ιδρύματος Open Society Institute, που ανήκει στον δισεκατομμυριούχο ολιγάρχη Τζορτζ Σόρος».

... και χειραγώγηση

Ομως, το ίδρυμα του Σόρος συνεργάζεται με ένα άλλο ίδρυμα, το Freedom House, που υποστηρίζει την οργάνωση CANVAS, που ίδρυσαν οι Σέρβοι «αντικαθεστωτικοί» Ιβάν Μάροβιτς και Σ. Πόποβιτς, που «αφού έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανατροπή (με βοήθεια της CIA) του Σλ. Μιλόσεβιτς, τα δυτικά ΜΜΕ χαιρέτισαν τον Μάροβιτς ως ήρωα της δημοκρατίας, αλλά αργότερα αποκαλύφθηκε πως το πρόγραμμά του σχεδιάστηκε με βάση ένα εγχειρίδιο ενός think tank της Βοστόνης, που συνέταξε ο καθηγητής του Χάρβαρντ Gene Sharp». Σύμφωνα, λοιπόν, με το ίδιο δημοσίευμα, το ινστιτούτο που διοικεί ο εν λόγω καθηγητής, το Albert Einstein Institution, χρηματοδοτείται από το National Endowment for Democracy και το Open Society Foundation (σ.σ. του Σόρος), ενώ «η εργασία του θεωρείται η βίβλος των υποστηριζόμενων από τη Δύση αντιπολιτεύσεων σε ολόκληρο τον κόσμο (χρωματιστές επαναστάσεις, κ.λπ.)». Πάντα σύμφωνα με το συγκεκριμένο δημοσίευμα, «υπάρχουν επίσης πληροφορίες ότι το CANVAS συμμετείχε στο κίνημα Occupy Wall Street τις πρώτες του ημέρες, με βίντεο του Μάροβιτς να βγάζει λόγο στους συγκεντρωμένους. Σήμερα, το CANVAS διαφημίζει τον ρόλο του και την συνεργασία του με τους διαδηλωτές της Τυνησίας και της Αιγύπτου, διδάσκοντάς τους τεχνικές ανατροπής των προέδρων και έναρξης τοπικών εξεγέρσεων».

Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ
Ποια δημοκρατία;

Στην προσπάθειά του να εξωραΐσει και να θωρακίσει τον καπιταλισμό, ο οπορτουνισμός, εγχώριος και ευρωενωσιακός, δεν θα μπορούσε παρά να υπερασπίζεται και την αστική δημοκρατία. Ανάγει, μάλιστα, το ζήτημα της δημοκρατίας σε μείζον πολιτικό θέμα για το λαό, βάζοντας από την πίσω πόρτα την αστική προπαγάνδα που λέει ότι η «ομαλότητα» κινδυνεύει από τους εργατικούς λαϊκούς αγώνες. Γι' αυτό ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ ζητάει, μεταξύ άλλων, από τα αστικά κόμματα να δρομολογήσουν εξελίξεις εντός της αστικής δημοκρατίας που θα εκτονώσουν τη λαϊκή αγανάκτηση πριν αυτή ριζοσπαστικοποιηθεί και στραφεί εναντίον του ίδιου του συστήματος.

Στο διά ταύτα, διαμαρτύρεται ότι οι εξελίξεις σε ό,τι αφορά τη συγκρότηση της συγκυβέρνησης και τη νομοθέτηση των βάρβαρων μέτρων, είναι εκτός του πλαισίου της αστικής δημοκρατίας και πλήττει το «δημοκρατικό κεκτημένο» της Ευρωπαϊκής Ενωσης! Ποια δημοκρατία υπερασπίζεται ο οπορτουνισμός; Κατά τα λεγόμενά του, οι εργαζόμενοι και τα άλλα λαϊκά στρώματα πρέπει να επαγρυπνούν και να υπερασπίζονται τη σταθερότητα μιας κατ' επίφαση δημοκρατίας, που σταματάει στις πύλες των εργοστασίων, βγάζει παράνομες 9 στις 10 απεργίες, νομιμοποιεί και οξύνει την ταξική εκμετάλλευση, συγκαλύπτει την αστική προπαγάνδα κάτω από μια δήθεν «πολυφωνία» και με το μανδύα του κοινοβουλευτισμού έχει νομοθετήσει τα πλέον αντιδραστικά μέτρα. Σ' αυτή τη «δημοκρατία», θεωρείται «ανομία» να διεκδικεί ο λαός τα δικαιώματά του με ταξικούς αγώνες και να προσπαθεί να αλλάξει τους συσχετισμούς προς όφελός του.

Ζητάνε ακόμα οι οπορτουνιστές από το λαό να υπερασπιστεί το «δημοκρατικό κεκτημένο» της ΕΕ, σε χώρες της οποίας απαγορεύεται η δράση Κομμουνιστικών Κομμάτων, ακόμα και τα σύμβολά τους, όπου ο ριζοσπαστισμός βαφτίζεται τρομοκρατία. Μιας ΕΕ, όπου ο αντικομμουνισμός είναι επίσημη ιδεολογία της, όπως αποδεικνύει η γιγαντιαία επιχείρηση για το ξαναγράψιμο της Ιστορίας, με την ταύτιση σοσιαλισμού - ναζισμού. Η ίδια λυκοσυμμαχία συμμετέχει σε όλες τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις μαζί με το ΝΑΤΟ και έχει συγκροτήσει τμήματα ευρωχωροφυλακής, για να επεμβαίνει στα εσωτερικά κρατών - μελών, όταν η σταθερότητα του συστήματος απειλείται από την οργανωμένη λαϊκή πάλη. Αυτή είναι η Ευρωένωση της πλουτοκρατίας και με τη δημοκρατία της καμία σχέση δεν έχουν οι εργαζόμενοι στα κράτη - μέλη.

Η αστική δημοκρατία είναι δικτατορία των μονοπωλίων. Μπορεί σε προηγούμενες εποχές, κάτω από την πίεση του λαού, οι ανάγκες του κεφαλαίου να επέβαλαν την παροχή ορισμένων κοινωνικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, προκειμένου να ενσωματωθεί το λαϊκό κίνημα, ποτέ όμως αυτές οι παραχωρήσεις δεν βασίζονταν σε κάποιο «δημοκρατικό κεκτημένο» της ΕΕ, αφού η πλουτοκρατία δεν ανέχεται κανένα λαϊκό δικαίωμα που μπορεί να απειλήσει την εξουσία της. Μ' αυτή τη «δημοκρατία» των αστών, οι εργαζόμενοι και τα άλλα λαϊκά στρώματα έχουν ανοιχτούς λογαριασμούς που φτάνουν μέχρι την ανατροπή της. Μόνο η εργατική λαϊκή εξουσία και η κατάργηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, η κοινωνικοποίησή τους, μπορεί να διασφαλίσει πραγματική δημοκρατία, αφού ο εργατικός κοινωνικός έλεγχος στην παραγωγή, αναδεικνύει την εργατική τάξη και τα σύμμαχα στρώματα σε πρωταγωνιστές της Ιστορίας.




Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org