Δεν υπάρχει έγκλημα και «σκάνδαλο» της κυβερνητικής πολιτικής που να μην βγάζει στα κεραμίδια τη συστημική αντιπολίτευση, ζητώντας μέχρι και «να φύγει η επικίνδυνη κυβέρνηση Μητσοτάκη». Το ακούσαμε στα Τέμπη, στις υποκλοπές, στον ΟΠΕΚΕΠΕ και σε πολλές άλλες περιπτώσεις. Ομως οι υψηλοί ...αντιπολιτευτικοί τόνοι πάνε περίπατο όταν πρόκειται για την πολιτική εμπλοκής της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και τους πολέμους. Ζήτησε κανένα από αυτά τα κόμματα (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και τα αποκόμματά τους) «να φύγει ο Μητσοτάκης» επειδή στηρίζει το κράτος - χασάπη Ισραήλ; `Η επειδή δίνει αέρα, στεριά και θάλασσα στους ΑμερικανοΝΑΤΟικούς να αιματοκυλούν τη Μέση Ανατολή; Βλέπει κανείς τους κάποιο «σκάνδαλο» στο γεγονός ότι η βάση της Σούδας επεκτείνεται, ενώ προωθείται και η μετατροπή της σε έδρα της εγκληματικής συμμαχίας «3+1» Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ και ΗΠΑ; Ακούγονται από πουθενά φωνές και κατάρες για την «επικίνδυνη κυβέρνηση που μας μπλέκει στον πόλεμο», ή που δεν εφαρμόζει την ομόφωνη απόφαση της Βουλής για αναγνώριση Παλαιστινιακού κράτους; Οχι βέβαια! Και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, αφού όλα τα αστικά κόμματα, είτε ως κυβέρνηση, είτε ως αντιπολίτευση, στηρίζουν τις στρατηγικές σχέσεις με το Ισραήλ, αναγνωρίζουν το «δικαίωμά» του στην «αυτοάμυνα», έχουν βάλει τις υπογραφές τους στη μετατροπή της Σούδας σε πολεμικό ορμητήριο και στην εμπλοκή της χώρας στα ευρωατλαντικά σχέδια, που βάζουν μπουρλότο στην περιοχή. Γι' αυτό λοιπόν οι χαμηλοί τόνοι από τα κόμματα - συνενόχους. Οι σημερινές εξελίξεις είναι δικό τους, «συλλογικό» έργο και τίποτα δεν μπορεί να τους ξεπλύνει.

Μεγάλο ξενοδοχείο ενημερώνει το προσωπικό για την άσχημη ψυχολογική κατάσταση των (πολλών) Ισραηλινών που φιλοξενεί και εφιστά την προσοχή στην εξυπηρέτησή τους. Ζητάει «διακριτικότητα», επειδή «η παγκόσμια κατάσταση και τα γεγονότα στη Μέση Ανατολή έχουν δημιουργήσει ένα κλίμα έντονης συναισθηματικής φόρτισης και είναι πολύ πιθανό οι φιλοξενούμενοί μας να βιώνουν προσωπικές δυσκολίες ή αγωνία (...)». Καλεί τους εργαζόμενους να δείξουν «κατανόηση, ενσυναίσθηση και αυξημένη ευαισθησία στην αλληλεπίδραση μαζί τους» και να αποφεύγουν συζητήσεις «που ενδέχεται να είναι ακατάλληλες ή φορτισμένες». Γιατί τέτοιο άγχος από την εργοδοσία να υποδείξει κανόνες συμπεριφοράς ειδικά απέναντι στους Ισραηλινούς πελάτες; Τι φοβάται; Μην ακουστεί κάνας ψίθυρος για τα εγκλήματα στη Γάζα και τον «ασκό του Αιόλου» που άνοιξε η επίθεση στο Ιράν; `Η μήπως υποδεικνύει στους εργαζόμενους να είναι συμπονετικοί στο «δράμα» των Ισραηλινών τουριστών και όχι βέβαια των Παλαιστινίων, των Σύρων, των Ιρανών και των άλλων λαών που σκοτώνονται και σακατεύονται από τον ισραηλινό στρατό; Οι υποδείξεις αυτές είναι δείγμα μόνο της αισχρής παρέμβασης που κάνει η εργοδοσία στους χώρους δουλειάς, για να ξεπλένονται τα εγκλήματα του Ισραήλ και η πολιτική της εμπλοκής. Δεν είναι μόνο προσβολή για τους εργαζόμενους, αλλά και πρόκληση στα αισθήματα αλληλεγγύης που εκφράζει με όλους τους τρόπους ο ελληνικός στον παλαιστινιακό λαό.

Το Ιράν είχε επιλογές, γράφει γνωστή φιλοΝΑΤΟική γραφίδα στην «Καθημερινή», αλλά δεν έκανε τις σωστές και δεν άφησε περιθώριο στις ΗΠΑ και στο Ισραήλ να μην το βομβαρδίσουν. Ποιες ήταν αυτές οι επιλογές; Να σταματήσει το πυρηνικό του πρόγραμμα, που βρίσκεται μόνιμα στην αιχμή της ισραηλινο-ΝΑΤΟικής προπαγάνδας και στο «πάνω ράφι» των προσχημάτων για βρώμικες στρατιωτικές επιθέσεις και πολιτικές δολοφονίες. Βέβαια, και οι Παλαιστίνιοι είχαν επιλογές. Οπως φαίνεται όμως, ούτε αυτοί έκαναν τις σωστές και γι' αυτό το Ισραήλ τους περνάει από λεπίδι. Θα μπορούσαν για παράδειγμα να αναφωνήσουν «ζήτω η κατοχή!», να καλοδέχονται τους εποίκους και να αποκηρύξουν τον αγώνα για Παλαιστινιακό κράτος. Αλλά οι αχάριστοι επιλέγουν με τα όπλα, τα χέρια και τη φωνή τους να παλεύουν για πατρίδα! Τι μήνυμα στέλνει λοιπόν ο αρθρογράφος της «Καθημερινής»; Οτι ο λαός έχει επιλογές, αν δεν θέλει «φασαρίες». Να κάθεται στ' αβγά του, να υποτάσσεται στον συσχετισμό δυνάμεων που βαραίνει σε βάρος του και στο «δίκιο» του ισχυρού. Σε διαφορετική περίπτωση ...εξαναγκάζει τους ΑμερικανοΝΑΤΟικούς να αναλάβουν δράση! Στυγνοί τρομοκράτες και ξεδιάντροποι εκβιαστές, αυτοί και τα παπαγαλάκια τους.

1789 Ο βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος 16ος εμφανίζεται μπροστά στους αντιπροσώπους των γενικών τάξεων και διατάσσει κάθε τάξη να συνεδριάσει χωριστά. Οι αντιπρόσωποι μένουν στις θέσεις τους. Τρεις βδομάδες αργότερα, η πτώση της Βαστίλης θα επισημοποιούσε τη Γαλλική αστική Επανάσταση.

1848 Η εργατιά του Παρισιού εξεγείρεται ενάντια στην αντεργατική πολιτική της κυβέρνησης (23-26/6/1848). Στις οδομαχίες, 40-45.000 εργάτες συγκρούστηκαν με σχεδόν 250.000 στρατού και εθνοφρουράς και παρά την ηρωική τους στάση, η εξέγερση καταπνίγηκε στο αίμα. Στην ήττα των εργατών του Παρισιού συνέδραμαν το γεγονός ότι η εξέγερση δεν γενικεύτηκε και στην υπόλοιπη χώρα, οι ταλαντεύσεις των μικροαστικών στρωμάτων και η παθητική στάση που επέδειξαν οι αγρότες.

1901 Πεθαίνει ο σατιρικός ποιητής και συγγραφέας Ανδρέας Λασκαράτος.

1933 Τριακόσιες εργάτριες του 5ου εργοστασίου υφαντουργίας του Ρετσίνα στο Φάληρο κατεβαίνουν σε απεργία με αιτήματα την αύξηση των μισθών, το σταμάτημα των προστίμων και την εφαρμογή του 8ώρου. Τις επόμενες 5 μέρες η απεργία επεκτάθηκε και στα υπόλοιπα υφαντουργεία, ενώ έληξε μετά από 27 μέρες, με τις απεργούς να πετυχαίνουν αυξήσεις 10% στα μεροκάματα.

1944 Γερμανοί και ταγματασφαλίτες χτυπούν το σανατόριο του Ασβεστοχωρίου στη Θεσσαλονίκη, με αποτέλεσμα τον θάνατο ενός και τον τραυματισμό πολλών, ενώ 300 φυματικοί πιάστηκαν και κλείστηκαν στο στρατόπεδο «Παύλου Μελά», απ' όπου απελευθερώθηκαν μετά από τη λαϊκή κατακραυγή και κινητοποίηση.

1996 Πεθαίνει ο Ανδρέας Παπανδρέου.

2005 Πεθαίνει ο ποιητής Μανόλης Αναγνωστάκης.