Τρίτη 23 Οχτώβρη 2012
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Την επιθυμία του για πραγματικότητα

Παπαγεωργίου Βασίλης

Την επιθυμία του πραγματικότητα επιχειρεί να κάνει προφανώς, ο αρθρογράφος των ΝΕΩΝ Δ. Μητρόπουλος, που γράφει στο χτεσινό φύλλο της εφημερίδας, ανάμεσα σε άλλα.

Γράφει λοιπόν: «Το Κομμουνιστικό Κόμμα έχει περιθωριοποιηθεί πολιτικά μετά τις διπλές εκλογές Μαΐου και Ιουνίου. Και τείνει να εκλείψει. (...)». Συνεχίζει σε άλλο σημείο: «Μάλιστα, οι άνεμοι που φυσούν στην κοινωνία είναι πολύ περίεργοι. Την άνοιξη το ΠΑΜΕ πήγαινε στα εργοστάσια -όσα έχουν μείνει- ζητώντας να κάνει ενημέρωση με το στανιό στους εργαζόμενους. Το φθινόπωρο η Χρυσή Αυγή πάει στα εργοστάσια και στις επιχειρήσεις ζητώντας να μάθει αν απασχολούν ξένους και επανέρχεται ζητώντας πιεστικά την απόλυσή τους». Και κλείνει: «Το ΚΚΕ έφυγε αργά - αλλά ξαφνικά και απότομα».

Ο αρθρογράφος εκφράζει την ...αγωνία της αστικής τάξης, των καπιταλιστών και διαστρεβλώνει σκόπιμα την πραγματικότητα. Η πολιτική δραστηριότητα του ΚΚΕ για τα λαϊκά προβλήματα βρίσκει έκφραση στους τόπους δουλειάς, στις γειτονιές, παντού όπου ζει και εργάζεται η εργατική τάξη, οι λαϊκές οικογένειες. Μέσα στη Βουλή με την κοινοβουλευτική δύναμη που έχει κάνει παρεμβάσεις, με χαρακτηριστικότερη αυτή της πρότασης νόμου για την κατάργηση των μνημονίων, του μεσοπρόθεσμου και της δανειακής σύμβασης. Στο περιθώριο επιχειρούν να βάλουν το ΚΚΕ, οι μηχανισμοί του αστικού κράτους και οι υποστηρικτές του, ένας εκ των οποίων είναι και η εφημερίδα του αρθρογράφου. Κάτι που το επιχειρούν διαχρονικά αλλά δεν τούς έχει περάσει ούτε και πρόκειται.

Οσον αφορά τα εργοστάσια για τα οποία κάνει λόγο ο ίδιος: η δράση του ΚΚΕ και των ταξικών δυνάμεων πυκνώνει και μια ματιά στις πρόσφατες απεργιακές κινητοποιήσεις θα του ανοίξουν τα μάτια. Γι' αυτό ακριβώς το λόγο έχει αναλάβει δράση η αιχμή του δόρατος του συστήματος, το δημιούργημά τους που λέγεται Χρυσή Αυγή και που προσπαθεί να υποδαυλίσει τους εργατικούς αγώνες, τις διεκδικήσεις και τα δικαιώματα, παίζοντας το ρόλο του ντίλερ των αφεντικών. Ομως, ούτε αυτό θα τους περάσει.

Επικίνδυνες αυταπάτες

«Η δική μου εντύπωση από συζητήσεις με Γερμανούς επιχειρηματίες είναι πως θεωρούν ότι μπορούν να βγάλουν χρήματα στην Ελλάδα». Κάθε άλλο παρά στον αέρα βρίσκεται η παραπάνω «εντύπωση» του Γερμανού πρέσβη στην Ελλάδα Βόλφγκρανγκ Ντόλντ, ο οποίος στη συνέντευξή του στην κυριακάτικη «Καθημερινή», επισημαίνει ακόμα ότι «στην πλειοψηφία τους οι γερμανικές επιχειρήσεις έμειναν εδώ, ενώ για νέες επενδύσεις θα πρέπει να περιμένουμε να γίνουν τα απαραίτητα βήματα στην κατεύθυνση της δημοσιονομικής πειθαρχίας». Πράγματι, οι γερμανικές επιχειρήσεις πατάνε σε «στέρεο και κυρίως γόνιμο έδαφος», ακριβώς επειδή έχουν διασφαλιστεί οι προϋποθέσεις για μια απρόσκοπτη και εγγυημένη κερδοφορία. Τέτοιες προϋποθέσεις είναι η φτηνή εργατική δύναμη, η σχεδόν τζάμπα εκμετάλλευση (διάβαζε λεηλασία) των πλουτοπαραγωγικών πηγών, η φορολογική ασυλία, κ.ο.κ. Επιπλέον, αισθάνονται και ασφαλείς γιατί όπως λέει σε άλλο σημείο της συνέντευξης ο Γερμανός πρέσβης «έχουμε πλέον ένα εταίρο πρόθυμο για μεταρρυθμίσεις», «επίτευγμα» που αποδίδει προσωπικά στον πρωθυπουργό. Αυτό που περιμένουν τώρα δεν είναι μόνο να γίνουν «τα απαραίτητα βήματα στην κατεύθυνση της δημοσιονομικής πειθαρχίας», ώστε να διασφαλιστεί ότι ολοένα και περισσότερα κεφάλαια θα κατευθυνθούν στις επιχειρήσεις αντί να πηγαίνουν σε συντάξεις, επιδόματα, παιδεία, υγεία, αλλά και τις αντιδραστικές διαρθρωτικές αλλαγές που συμπιέζουν την τιμή της εργατικής δύναμης σε ακόμα πιο χαμηλά -ανταγωνιστικά για τα μονοπώλια- επίπεδα. Μόλις πριν μερικές βδομάδες άλλωστε ο πρόεδρος των Γερμανών βιομηχάνων ζήτησε κυνικά να μετατραπεί ολόκληρη η χώρα σε μια απέραντη Ειδική Οικονομική Ζώνη (ΕΟΖ), δηλαδή σε ένα επίγειο παράδεισο για τα γερμανικά αλλά και εγχώρια μονοπώλια και άρα σε ζωντανή κόλαση για τους εργαζόμενους και το λαό. Από αυτή την κόλαση, ας μην υπάρχουν αυταπάτες, δε θα βγει, όσο το πάνω χέρι, δηλαδή την οικονομική και πολιτική εξουσία, την έχουν τα μονοπώλια.

Ανάπτυξη από ποιον για ποιον;

Λίγες μέρες πριν την πρόσφατη Σύνοδο της ΕΕ, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζ. Μ. Μπαρόζο δήλωσε πως «χρειάζεται να εξισορροπήσουμε τις σημαντικές προσπάθειες για την αποκατάσταση υγιών δημοσιονομικών με τα σωστά μέτρα ώστε να έχουμε πολιτικές αύξησης της ανάπτυξης». Επανέλαβε δηλαδή αυτό που πολλές φορές έχει ειπωθεί από αξιωματούχους της ΕΕ και του ΔΝΤ, ότι τα μέτρα λιτότητας για τους λαούς πάνε πακέτο με μέτρα για την ανάπτυξη της καπιταλιστικής κερδοφορίας.

Σχεδόν ταυτόχρονα, η Α. Μέρκελ πρότεινε τη σύσταση ενός νέου ευρωπαϊκού ταμείου «για τη χρηματοδότηση επενδυτικών προγραμμάτων στις χώρες που δυσκολεύονται να συνδυάσουν τη δημοσιονομική προσαρμογή με την υλοποίηση επενδυτικών προγραμμάτων (...) για να δώσουμε σε όλες τις χώρες - μέλη την ευκαιρία να βελτιώσουν την ανταγωνιστικότητά τους και να είναι πραγματικά σε θέση να εφαρμόσουν τις δεσμεύσεις». Μάλιστα δήλωσε ότι το ταμείο αυτό μπορεί να χρηματοδοτηθεί απ' το φόρο στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές (αυτό έρχεται από παλιά ως «φόρος Τόμπιν»). Πρόκειται για κοροϊδία στο τετράγωνο, αφού όποιος υποτυπώδης φόρος κι αν μπει στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές θα μετακυληθεί από τις τράπεζες στους εργαζόμενους, ενώ τα λεφτά που θα σωρευτούν, θα επιστρέψουν στα μονοπώλια με τη μορφή των άμεσων ή έμμεσων επιδοτήσεων.

Προτάσεις όπως αυτές, όμως, δεν βρίσκουν ένθερμους υποστηριχτές μόνο μεταξύ των Ευρωπαίων σοσιαλδημοκρατών και «νεοφιλελεύθερων», αλλά τις στηρίζει και το ΚΕΑ, στο οποίο συμμετέχει ο ΣΥΡΙΖΑ. Τον περασμένο χρόνο, με διακήρυξή του το ΚΕΑ ζητούσε «να ιδρυθεί ένα ευρωπαϊκό δημόσιο ταμείο ή τράπεζα με σκοπό την κοινωνική, οικολογική και αλληλέγγυα ανάπτυξη», ενώ παραμένει θιασώτης του φόρου Τόμπιν. Μπορεί να μιλάνε για άλλο μείγμα διαχείρισης της κρίσης, αλλά στην πραγματικότητα θέλουν να οδηγήσουν το λαό στον ίδιο καταστροφικό για τα συμφέροντά του δρόμο της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Εκεί πάνω συναντιούνται οι κάθε είδους διαχειριστές της αστικής εξουσίας και με αυτό το κριτήριο πρέπει να τους βλέπει ο λαός.

Δύναμη ενσωμάτωσης του λαού

Σε συνέντευξή του στην «Αυγή», ο Αλ. Τσίπρας υπόσχεται «μια κυβέρνηση εθνικής και κοινωνικής σωτηρίας και λαϊκής χειραφέτησης που θα ξαναχτίσει την Ελλάδα (...) μια κυβέρνηση του λαού για την ακύρωση του Μνημονίου και την αναπτυξιακή και παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας». Λίγο πιο πάνω έλεγε ότι «είμαστε η μόνη δύναμη που μπορεί να αποτρέψει την κατάρρευση και την καταστροφή». Αλήθεια, ποιανού τη σωτηρία υπόσχεται ο ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα μέσα από κυβερνητική αλλαγή; Τα μέτρα, που τώρα παίρνει η κυβέρνηση, είναι για τη σωτηρία του κεφαλαίου και προϋποθέτουν την καταστροφή του λαού. Να σωθούν και οι δυο δεν γίνεται. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως μιλάει για σωτηρία της οικονομίας, η οποία είναι καπιταλιστική και ενταγμένη στην ΕΕ, την οποία επίσης θέλει να σώσει από την καταστροφή.

Λέει συγκεκριμένα: «Αναφέρομαι στην αναστολή κάθε παραγωγικής δραστηριότητας (...) Στο πάγωμα της οικονομίας και της αγοράς από τη διαρκή λιτότητα και τη βαθιά ύφεση. Το πρόβλημα χρηματοδότησης της πραγματικής οικονομίας έχει ήδη προκύψει και η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ έχει στόχο και σχέδιο να το επιλύσει». Αρα, το «σχέδιο» που υπόσχεται είναι η αναθέρμανση της αγοράς, η ανασυγκρότηση της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας, μέσα στην ΕΕ. Πώς θα το κάνει αυτό; Με χρηματοδότηση, όπως λέει ο ίδιος, της «πραγματικής» οικονομίας, για την οποία μιλάνε και τα αστικά κόμματα, εννοώντας τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις. Αρα, ο ΣΥΡΙΖΑ υπόσχεται επιδοτήσεις και κονδύλια στους καπιταλιστές. Αυτό είναι το άλλο μείγμα διαχείρισης για το οποίο μιλάει. Που σημαίνει μέτρα και φτώχεια για το λαό, με άλλη «ταμπέλα» από αυτή του μνημονίου.

Λέει ο Αλ. Τσίπρας στην ίδια συνέντευξη: «Αναμφισβήτητα, ο ειρηνικός ξεσηκωμός του λαού, στο γράμμα και το πνεύμα της ακροτελεύτιας διάταξης του Συντάγματος της χώρας, του άρθρου 120 που επισημαίνει ότι "η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων", δημιουργεί τις δημοκρατικές προϋποθέσεις για την ανατροπή του Μνημονίου και της συγκυβέρνησης που το εφαρμόζει». Τι καλεί ο ΣΥΡΙΖΑ το λαό να κάνει; Σε συνθήκες σαπίλας της αστικής εξουσίας να παλέψει για τον «εκδημοκρατισμό» της που τάχα θα ανατρέψει το μνημόνιο, όταν ήδη μιλά για αναδιαπραγμάτευση. Καλεί το λαό να εγκαταλείψει το πεδίο της ταξικής πάλης και να πάει στο γήπεδο των αστών, για το κατά πόσο το μνημόνιο είναι συνταγματικό ή όχι, νόμιμο ή μη! Οταν τσακίζονται μισθοί και δικαιώματα για να βαθαίνει η εκμετάλλευση και να αυξάνεται η κερδοφορία.

Τα ίδια πάνω - κάτω λέει και για τις ιδιωτικοποιήσεις. «Εμείς εξετάζουμε όλες τις θεσμικές και νομικές δυνατότητες, κατ' αρχάς για την αποτροπή των ιδιωτικοποιήσεων και, στη συνέχεια, για την ανάκτηση των αναπτυξιακά κρίσιμων δημόσιων επιχειρήσεων που ιδιωτικοποιούνται. Εχουμε πει ότι οι συμβάσεις θα επανελεγχθούν και όσοι έχουν βλάψει το δημόσιο συμφέρον θα λογοδοτήσουν», λέει ο Αλ. Τσίπρας. Το κεφάλαιο παίρνει στα χέρια στρατηγικούς τομείς της παραγωγής για να βγάλει κέρδη και ο ΣΥΡΙΖΑ λέει στο λαό να προσδοκά αντιστροφή αυτής της κατάστασης μέσα από τα δικαστήρια και τους θεσμούς των καπιταλιστών και του κράτους τους! Σπρώχνει το λαό στην ενσωμάτωση και αυτή είναι η μεγαλύτερη προσφορά του στο αστικό σύστημα.


Περικλής ΚΟΥΡΜΟΥΛΗΣ

Τρομοκρατούν και εκβιάζουν το λαό...

Παπαγεωργίου Βασίλης

Ο Θ. ΠΑΓΚΑΛΟΣ μάς έλεγε για «τανκς» που θα φυλάνε τις τράπεζες, ο Γ. Παπανδρέου για «χρεοκοπίες» και «εθνικές τραγωδίες», ο Γ. Παπακωνσταντίνου για «Τιτανικούς» ο Λ. Παπαδήμος για επιστροφή στο 1950, ο Γ. Στουρνάρας μάς απειλεί με ...πείνα, αν δεν αποδεχτούμε την πολιτική της κυβέρνησης και της ΕΕ

Είναι φανερό πως, κάθε φορά που ζορίζονται, αρχίζουν τις ...υπερπαραγωγές και τα σενάρια μαζικής καταστροφής. Μόνο που τα έχουν εξαντλήσει όλα αυτά και τελικά αναλώνονται στα ίδια και στα ίδια.

Τους θυμίζουμε ότι αυτά που περιγράφουν ως ... ζοφερό μέλλον για πάρα πολύ κόσμο είναι καθημερινή πραγματικότητα. Κι αυτή η πραγματικότητα είναι αποτέλεσμα της δικής τους πολιτικής.

Να ξέρουν ότι, αν συνεχίσουν έτσι, μόνο ένα σενάριο καταστροφής τελικά θα επαληθευθεί: Της δικής τους. Γιατί όσο και να προσπαθούν για το αντίθετο ο λαός σκέφτεται και συμπεραίνει.

Α, ΔΕΝ ΤΟ ΣΥΖΗΤΑΜΕ! Τα πάντα γίνονται για την εξυπηρέτηση του πολίτη. Μπορεί να υπάρχουν ζόρια, αλλά η κυβέρνηση μας το αποδεικνύει καθημερινά.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι λογαριασμοί της ΔΕΗ. Θα έρχονται λέει εφεξής σε ένα μόνον φύλλο. Τέρμα οι δύο και τρεις σελίδες.

Αυτό το σύστημα είναι πιο χρηστικό για τον καταναλωτή διότι θα βλέπει εύκολα πόσο πρέπει να πληρώσει αλλά και πιο ...φιλικό προς το περιβάλλον. «Με ένα σμπάρο, δυο τρυγόνια».

Το ότι ο ...μονοσέλιδος λογαριασμός θα περιέχει υπέρογκες χρεώσεις, χαράτσια, φόρους για τις εταιρείες εναλλακτικών πηγών ενέργειας που δεν μπορεί ο κόσμος να πληρώσει είναι φυσικά μια μικρή λεπτομέρεια.

Σημασία όμως έχει η αισθητική και το στιλ. Κι εδώ η ΔΕΗ «δίνει τα ρέστα της», γιατί ακολουθεί μια προφανή τακτική εκσυγχρονισμού και προσαρμογής στις ανάγκες του κόσμου. Μπράβο!!!


Γρηγοριάδης Κώστας

Θα διαψευστούν για άλλη μια φορά

Γρηγοριάδης Κώστας

Ο «Κυριακάτικος Ριζοσπάστης» δημοσίευσε άρθρο του Γ. Μαρίνου, μέλους του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, το οποίο - όπως σημειωνόταν άλλωστε στην εφημερίδα - βασίστηκε σε αποσπάσματα άρθρου που γράφτηκε στο θεωρητικό περιοδικό Marxistische Blαtter του Γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Στο άρθρο γινόταν μια ανασκόπηση της στρατηγικής του ΚΚΕ, υπό το φως της πείρας από τις διεθνείς σχέσεις του Κόμματος και τη διαπάλη που αναπτύσσεται στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, σε συνθήκες όξυνσης της καπιταλιστικής κρίσης. Αυτός είναι, άλλωστε, και ο λόγος που η αρχική δημοσίευση του άρθρου έγινε στο περιοδικό του Γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Αυτήν την αυταπόδεικτη πραγματικότητα, το (ηλεκτρονικό) «Βήμα» της αστικής προπαγάνδας, την παρουσίασε σε δημοσίευμά του τη Δευτέρα με τον πηχυαίο τίτλο «Το νέο ιδεολογικό μανιφέστο του ΚΚΕ» (!), πασπαλισμένο με σενάρια για αλλαγή ηγεσίας στο ΚΚΕ. Υπονοώντας ότι η στρατηγική του ΚΚΕ αλλάζει, υπό το βάρος της εκλογικής συρρίκνωσης του Κόμματος, το «Βήμα» γράφει ότι «το κείμενο αυτό είναι ένα νέο ιδεολογικό μανιφέστο (...) καθώς το κόμμα βρίσκεται στα χαμηλότερα ποσοστά του μετά τη μεταπολίτευση, έχουν αρχίσει οι προσπάθειες ενοποίησης του χώρου γύρω από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ο ΣΥΡΙΖΑ σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις ανεβάζει τα ποσοστά του». Η προσπάθεια του «Βήματος» να παρουσιάσει την επιθυμία του (άρα την επιθυμία της αστικής τάξης) για πραγματικότητα, βγάζει μάτι. Θα ήθελαν το ΚΚΕ να εγκαταλείψει την επαναστατική του στρατηγική, να γίνει ένα κόμμα της διαχείρισης, να πάψει να αποτελεί σημείο αναφοράς στο παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα για τις επιστημονικές του επεξεργασίες, τη δράση του στο εργατικό λαϊκό κίνημα, τη συμβολή του σε κάθε μικρή και μεγάλη κατάκτηση του λαού. Θα ήθελαν ένα ΚΚΕ της αστικής διαχείρισης, όπως τόσα άλλα «αριστερά» και «κομμουνιστικά» κόμματα για να κάνουν ευκολότερα τη δουλειά τους. Ολοι αυτοί θα μείνουν με την όρεξη. Με οδηγό στη δράση του τις συλλογικά διαμορφωμένες επεξεργασίες και αποφάσεις, το ΚΚΕ θα συνεχίσει με ακόμα μεγαλύτερο φανατισμό να δουλεύει για να ανατρέψει ο λαός την εξουσία των μονοπωλίων. Οσοι προσπαθούν με επιθέσεις, προπαγάνδα και κατασκευασμένα δημοσιεύματα να το ξεστρατίσουν, το μόνο που θα καταφέρουν είναι να φάνε (ξανά) τα μούτρα τους.

Ούτε στη «δευτέρα παρουσία»...

Ο ΣΥΡΙΖΑ καλεί το λαό να σηκώσει τις σημαίες των επιχειρηματικών ομίλων και να διεκδικήσει την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών απευθείας από τους μηχανισμούς της ΕΕ, προκειμένου τα συγκεκριμένα δάνεια, για τα οποία εγγυάται το αστικό κράτος, να μην επιβαρύνουν λογιστικά το χρέος. Εκτός του ότι παρουσιάζει το χρέος σαν αιτία της κρίσης και των μέτρων, κοροϊδεύει ότι αν οι τράπεζες ανακεφαλαιοποιηθούν απευθείας από τους μηχανισμούς της ΕΕ, ο λαός θα ζήσει καλύτερα, θα σταματήσουν τα αντιλαϊκά μέτρα.

Πουθενά δεν έγινε αυτό, ούτε πρόκειται να γίνει. Η Ισπανία που πέτυχε μια τέτοια ρύθμιση για τις τράπεζές της, φέρνει το ένα πακέτο μέτρων μετά το άλλο, ενώ ετοιμάζεται να μπει σε μνημόνιο για δάνεια που αφορούν συνολικά την εξυπηρέτηση του χρέους της και όχι μόνο τις τράπεζες. Για να προσπεράσει τον σκόπελο που βάζει η ίδια η πείρα του ελληνικού και των άλλων λαών από την αστική διαχείριση της κρίσης, ο ΣΥΡΙΖΑ λέει ότι οι ίδιες αποφάσεις σε μια «άλλη» ΕΕ θα μπορούσαν να είναι υπέρ του λαού, πράγμα που δε συμβαίνει τώρα, επειδή η συνταγή είναι προσαρμοσμένη στη νεοφιλελεύθερη διαχείριση. Καλεί, μάλιστα, το λαό να κυνηγάει χίμαιρες και να παλέψει για αλλαγή των συσχετισμών στην ΕΕ, σε βάρος των δυνάμεων του νεοφιλελευθερισμού.

Η επιδίωξή τους να υποτάσσουν το λαό στο σύστημα, βγάζει μάτι. Πρώτον: Επειδή στις «αντινεοφιλελεύθερες» δυνάμεις, ο ΣΥΡΙΖΑ συγκαταλέγει κόμματα και πολιτικούς όπως ο Ολάντ, τον οποίο εκθείαζε προεκλογικά και τώρα τσακίζει με λιτότητα και μέτρα ό,τι έχει απομείνει όρθιο από τα δικαιώματα των Γάλλων εργαζομένων. Δεύτερον: Επειδή, ανεξάρτητα, από το μοντέλο διαχείρισης, αυτό που καθορίζει τη στρατηγική της ΕΕ είναι τα συμφέροντα των μονοπωλίων σε κάθε κράτος - μέλος και οι μεταξύ τους ανταγωνισμοί - συμβιβασμοί - συσχετισμοί. Το να λες ότι η ΕΕ θα γίνει φιλολαϊκή με τα μονοπώλια σε κάθε χώρα ακλόνητα στην εξουσία και την οικονομία, ισοδυναμεί κυριολεκτικά με παραπομπή στη «δευτέρα παρουσία» κάθε ελπίδας να ευημερήσει ο λαός.

Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ
Καμιά διαχείριση!

Κάθε φορά που βρισκόμαστε στο «παραπέντε» της οριστικοποίησης των αντιλαϊκών πακέτων που υιοθετούν τρόικα και κυβερνώντες, πληθαίνουν οι ...ενστάσεις για το περιεχόμενο και την αποτελεσματικότητα τόσο των άμεσα οικονομικών μέτρων όσο και των διαρθρωτικών αλλαγών που περιέχονται στο πακέτο. Μια συζήτηση που σχεδόν πάντα αφορά αναλογίες, ποσοστώσεις, ή ρυθμούς με βάση τους οποίους θα έπρεπε να κινηθούν, τα διάφορα, ας πούμε, μεγέθη, ξεκινώντας από τους μισθούς και φτάνοντας στις ιδιωτικοποιήσεις. Μιλάμε για μια συζήτηση που για τους εργαζόμενους και τα άλλα λαϊκά στρώματα, είναι σκέτη συμπαιγνία και πάντα αποσκοπεί στον αποπροσανατολισμό από το κύριο. Και για τα θύματα της φιλομονοπωλιακής πολιτικής, το κύριο είναι ότι οποιαδήποτε εκδοχή διαχείρισης της κρίσης με γνώμονα τα συμφέροντα του κεφαλαίου, αποτελεί επιλογή που στο «δια ταύτα» της έρχεται σε αντίθεση με τα στοιχειώδη λαϊκά συμφέροντα.

Κλασικοί πρωταγωνιστές της συμπαιγνίας που θέλει να παρουσιάσει την ύπαρξη αντιθέσεων - εννοούμε ουσιαστικών αντιθέσεων - ανάμεσα σε εκείνους που υποστηρίζουν τη λεγόμενη αυστηρή διαχείριση των δημοσιονομικών και συγκράτηση των ελλειμμάτων και στους άλλους που λένε ότι τάσσονται υπέρ της επεκτατικής πολιτικής, ήταν μέχρι πρόσφατα η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, σε εναλλασσόμενους ρόλους, ανάλογα με το ποιο κόμμα ήταν κυβέρνηση και ποιο αντιπολίτευση. Τώρα που και τα δύο στηρίζουν με τη ΔΗΜΑΡ την κυβέρνηση Σαμαρά, το ρόλο του οπαδού της ...επεκτατικής πολιτικής, των διαφορετικών, δηλαδή, αναλογιών διαχείρισης της κρίσης υπέρ του κεφαλαίου, τον έχει αναλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ. Οπως υποστηρίζουν στελέχη του, η περιοριστική δημοσιονομική πολιτική στερεί από τους επιχειρηματίες τη δυνατότητα δανεισμού και ως εκ τούτου η περιορισμένη ρευστότητα δεν αφήνει τις επιχειρήσεις να ξεπεράσουν την κρίση. Προτείνουν, λοιπόν, να παρθούν μέτρα που θα διευκολύνουν τη χρηματοδότησή τους, για να αυξήσουν τάχα την παραγωγή κ.ο.κ.

Η ψευτοαντιπαράθεση ανάμεσα στους οπαδούς της λεγόμενης περιοριστικής και της λεγόμενης επεκτατικής πολιτικής, που σε μεγάλο βαθμό αποτελεί αντικατοπτρισμό της αντίστοιχης κόντρας ανάμεσα σε ΗΠΑ και ΕΕ, μπορεί να προβλέπει διαφορετικές αναλογίες και ρυθμούς στην υιοθέτηση των μέτρων στήριξης του κεφαλαίου για την αντιμετώπισητης κρίσης, ωστόσο και οι μεν και οι δε, από κοινού επιδιώκουν κοινούς στόχους. Για παράδειγμα, ανεξάρτητα από το πώς θα ονομαστεί η σχολή διαχείρισης της κάθε πλευράς, και η μία και η άλλη επιδιώκει την εξασφάλιση φτηνού εργατικού δυναμικού για τους κεφαλαιοκράτες, προτείνει μέτρα χρηματοδότησης του κεφαλαίου, προωθεί ρυθμίσεις για αντιλαϊκές, αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις. Η διαφορά τους είναι ότι οι πρώτοι τάσσονται με τις πολιτικές και τα μέτρα του άμεσου σοκ, οι άλλοι με μέτρα ...σταδιακής κατεδάφισης της θέσης των εργαζομένων στην κοινωνία.

Οι εργαζόμενοι δεν έχουν κανένα λόγο να σπαζοκεφαλιάζουν για τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που έχει η μία ή η άλλη μορφή διαχείρισης της κρίσης υπέρ του κεφαλαίου. Οι ήδη γνωστές και άλλες τόσες αν ανακαλύψουν οι καπιταλιστές, θα αποτελούν παραλλαγές μιας πολιτικής που θα εξακολουθεί να είναι αντιδραστική και σε βάρος του κοινωνικού συνόλου. Αλλού πρέπει να στρέψουν την προσοχή τους οι εργαζόμενοι και τα άλλα λαϊκά στρώματα. Στην ολοκληρωτική απόρριψη, στην ανατροπή κάθε πολιτικής που παραδίνει τον κοινωνικό πλούτο στους κεφαλαιοκράτες και θυματοποιεί το λαό, στην προοπτική της διεξόδου από την κρίση υπέρ του λαού, έξω από την ΕΕ, με μονομερή διαγραφή του χρέους και λαϊκή οικονομία.




Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org