Αχνα δεν έβγαλε ο δήμαρχος Αθηναίων Χ. Δούκας, όταν η κυβέρνηση πέρασε τροπολογία που καταργεί την κυριακάτικη αργία στο εργοτάξιο του γηπέδου του Παναθηναϊκού στον Βοτανικό. Στο συγκεκριμένο έργο, μάλιστα, ο δήμος δεν είναι απλός θεατής. Είναι ο κύριος του έργου και υπεύθυνος για την ανάθεση στην κοινοπραξία των κατασκευαστικών ομίλων, όπως και για την παρακολούθηση της κατασκευής. Για την «εμβληματική επένδυση» και την επιτάχυνση των εργασιών, ο εκλεγμένος με τη στήριξη ΠΑΣΟΚ - ΣΥΡΙΖΑ βρίσκει πολλά να πει. Για τη δουλειά 7 μέρες τη βδομάδα που επιβάλλεται στους εργαζόμενους για να βγουν τα χρονοδιαγράμματα, ούτε λέξη! Οσο γαλαντόμα είναι η σοσιαλδημοκρατική δημοτική αρχή στα επιχειρηματικά συμφέροντα που χτίζουν και εκμεταλλεύονται το γήπεδο στον Βοτανικό, άλλο τόσο εγκάθετη είναι απέναντι στα συνδικάτα που προετοιμάζουν το πανελλαδικό συλλαλητήριο στη Θεσσαλονίκη. Γι' αυτό επιδόθηκε στο γνώριμο κυνήγι αφισών και πανό. Να τι σημαίνει λοιπόν «σοσιαλδημοκρατία της ανατροπής» και όχι της «αφομοίωσης», όπως έγραφε πριν από μια βδομάδα ο δήμαρχος Αθηναίων, στήνοντας άλλο ένα δόκανο εξαπάτησης και χειραγώγησης του λαού: Νόμοι κατά παραγγελία των ομίλων για δουλειά τις Κυριακές από τη μια και από την άλλη παρεμπόδιση της δράσης και της προπαγάνδας των συνδικάτων, που παλεύουν για αυξήσεις στους μισθούς και δουλειά με σύγχρονα δικαιώματα, ενάντια στη βαρβαρότητα της εργοδοσίας, του κράτους και όλων των παραφυάδων του.

«Ιστορικό ρεκόρ λειτουργικής κερδοφορίας» ανακοίνωσε πριν από έναν μήνα η εταιρεία «ΧΗΤΟΣ» που εμφιαλώνει το νερό «Ζαγόρι». Τα λειτουργικά κέρδη ξεπέρασαν τα 10 εκατ. ευρώ και τα κέρδη προ φόρων αυξήθηκαν κατά 242% μέσα σε έναν χρόνο. Είχε προηγηθεί χρηματοδότηση 21 εκατ. ευρώ από το Ταμείο Ανάκαμψης και την Τράπεζα Πειραιώς, για επενδυτικό σχέδιο που υποσχόταν μεγαλύτερη «αποδοτικότητα της παραγωγής» και κερδοφορία. Οι «υψηλές επιδόσεις» όμως δεν εμπόδισαν την εργοδοσία να απολύσει επτά εργάτες από τα εργοστάσια της Κρανούλας και της Περιβλέπτου, επικαλούμενη «χαμηλή απόδοση» και «αρνητική αξιολόγηση». Και ποιοι αξιολογούνται; Αυτοί που δούλεψαν όλο το καλοκαίρι με τετραβάρδιες και επταήμερα, με τις παραιτήσεις να πηγαίνουν σύννεφο. Να λοιπόν πώς βελτιώνεται η περιβόητη «αποδοτικότητα»: Η επιχείρηση παίρνει φτηνή χρηματοδότηση, αυξάνει την παραγωγικότητα και καταγράφει κέρδη - ρεκόρ. Ο εργαζόμενος δουλεύει ακόμα πιο εντατικά, και όταν δεν «χωράει» πλέον στους στόχους της κερδοφορίας ή σηκώνει κεφάλι, παίρνει «αρνητική αξιολόγηση» και απόλυση. Το Εργατικό Κέντρο καταγγέλλει ότι στόχος είναι να χτυπηθεί το σωματείο και να τρομοκρατηθούν οι εργαζόμενοι. Γι' αυτό η απάντηση βρίσκεται στην οργάνωση και στον αγώνα για να ανακληθούν οι απολύσεις, για Συλλογική Σύμβαση και αυξήσεις. Και στις 5 Σεπτέμβρη, μαζικά στη ΔΕΘ, για να αξιολογήσουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι όπως της πρέπει την «ανάπτυξη» που μετράει κέρδη και απολύσεις.

Για 960 ώρες (6 μήνες 8ωρο) οι σπουδαστές των ΣΑΕΚ (πρώην ΙΕΚ) προσφέρουν κανονική εργασία σε επιχειρήσεις της ειδικότητάς τους, για να ολοκληρώσουν υποχρεωτικά την κατάρτισή τους. Οι εργοδότες εξασφαλίζουν τη δουλειά στην ώρα της, όταν όμως έρχεται η ώρα της αποζημίωσης αρχίζει ...η αναμονή. Εκατοντάδες απόφοιτοι παραμένουν απλήρωτοι, ενώ η πρώτη πράξη πληρωμής εκδόθηκε μόλις τον Δεκέμβρη του 2025. Τώρα, αντί για άμεση εξόφληση η κυβέρνηση μεταθέτει την αποπληρωμή των οφειλών έως το τέλος του 2027. Για τα αφεντικά και το κράτος τους είναι εργαζόμενοι με υποχρεώσεις. Μπροστά στο ταμείο, όμως, ξαναγίνονται «καταρτιζόμενοι», που μπορούν να περιμένουν για τα δεδουλευμένα τους. Ακόμα και η προβλεπόμενη αποζημίωση περιορίζεται στο 80% του ημερομισθίου του ανειδίκευτου εργάτη. Η καθυστέρηση «πατάει» στο θεσμικό πλαίσιο που αντιμετωπίζει την πρακτική ως φτηνή «μαθητεία», κομμένη και ραμμένη στις ανάγκες των εργοδοτών. Αυτό είναι το πρώτο «μάθημα» που δίνουν στους νέους για την αγορά εργασίας: Δουλειά τώρα, πληρωμή αν και όποτε. Ο αγώνας των σπουδαστών ήταν αυτός που το 2021 επέβαλε ακόμα κι αυτήν την κουτσουρεμένη αποζημίωση. Ο ίδιος δρόμος είναι αναγκαίος για το αυτονόητο: Αμεση πληρωμή όλων, αμοιβή στο 100%, ασφάλιση και ένσημα.

Η ανοιχτή επιστολή του Ερνέστο Εσπινόσα, ραδιοφωνικού παραγωγού και μέλους του σοσιαλδημοκρατικού κυβερνώντος κόμματος (PSUV), αποτυπώνει το βάθος της απαξίας και του συμβιβασμού που δηλητηριάζει λαϊκές συνειδήσεις. Στο ερώτημα γιατί δεν δόθηκε εντολή αντίστασης στον στρατό κατά την επέμβαση των ΗΠΑ, ο εν λόγω ανεκδιήγητος ισχυρίζεται τα εξής: «Ο Πρόεδρος Νικολάς Μαδούρο θυσιάστηκε. Οπως ακριβώς ο Σαλβαδόρ Αλιέντε το 1973 επέλεξε να μη φύγει και να αντιμετωπίσει τον θάνατο αντί να δει τον λαό του να σφαγιάζεται, και όπως ακριβώς ο Διοικητής Ούγκο Τσάβες το 1992 είπε "προς το παρόν" για να αποφύγει ένα λουτρό αίματος, ο Πρόεδρος Μαδούρο πήρε μια εξίσου ηρωική και επώδυνη απόφαση: Να επιτρέψει τη σύλληψή του, ώστε η Βενεζουέλα να μην καεί».

Και συνεχίζει: «Τι θα γινόταν αν η εντολή δεν δόθηκε επειδή ο Αρχιστράτηγος, γνωρίζοντας ότι δεν είχαμε τη στρατιωτική ισχύ για να αντιμετωπίσουμε την αυτοκρατορία, αποφάσισε να παραδοθεί για να σώσει κάθε έναν από αυτούς τους πολιτοφύλακες, κάθε οικογένεια, κάθε παιδί που είναι ακόμα ζωντανό σήμερα;». Ο ύμνος του συμβιβασμού, της υποταγής, της αποφυγής μάχης, σε όλο του το μεγαλείο.

Στη συνέχεια, σχετικά με τη συμφωνία με τις ΗΠΑ με την οποία τους παραδίδεται ο ορυκτός πλούτος της χώρας, το απογειώνει ακόμα περισσότερο. Ισχυρίζεται ότι είναι ...διαπραγμάτευση για να «γυρίσει ο Μαδούρο», προσθέτει κυνικά ότι «έτσι γίνεται στις απαγωγές: Τα λύτρα καταβάλλονται, το μέλος της οικογένειας επιστρέφει και μετά οι λογαριασμοί διευθετούνται», για να κλείσει με τη φράση ότι «η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού». Ο ρόλος της σοσιαλδημοκρατίας σε όλη την ιστορική της πορεία ήταν πάντα καταστροφικός. Αυτό επιβεβαιώνεται τραγικά και στη Βενεζουέλα...