Σάββατο 19 Φλεβάρη 2011
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Φοβάται την ... ιδιωτικοποίηση

Παπαγεωργίου Βασίλης

Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί η χτεσινή αντίδραση του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, μπροστά στο σενάριο για ενδεχόμενη συγχώνευση της Εθνικής και της Αλφα Τράπεζας.

Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματος, ο Π. Λαφαζάνης, δήλωσε ότι η πρόταση συγχώνευσης των δύο τραπεζών «είναι πρόταση για την απόλυτη παράδοση της Εθνικής Τράπεζας στα ιδιωτικά συμφέροντα», δημιουργώντας την αίσθηση ότι τόσο ο ίδιος όσο και το κόμμα του ζούνε σε κάποιον άλλο πλανήτη και μάλιστα σε εντελώς διαφορετική εποχή.

Κανένας απολύτως, εδώ και πολλά - πολλά χρόνια δεν μπορεί να υποστηρίξει στα σοβαρά ότι η Εθνική αποτελεί περιουσιακό στοιχείο του Δημοσίου. Οχι μόνο επειδή το κράτος έχει εκποιήσει και το τελευταίο 5% που κατείχε στην άλλοτε μεγαλύτερη κρατική τράπεζα της χώρας και άρα τυπικά δεν είναι μέτοχος σε αυτή. Αλλά και επειδή καμιά απολύτως διαφορά δεν υπάρχει στον τρόπο λειτουργίας της συγκεκριμένης τράπεζας σε σχέση με τις υπόλοιπες. Κέρδη επιδιώκουν εκείνες, υπερκέρδη προσφέρει στους μεγαλομετόχους της και η Εθνική. Τοκογλυφία με το δημόσιο χρέος κάνουν οι άλλες, ακόμα μεγαλύτερη κάνει η Εθνική. Τις λαϊκές καταθέσεις καταβροχθίζουν οι άλλες τράπεζες με μικρά επιτόκια, το ίδιο ακριβώς κάνει η Εθνική με μηδενικά, μάλιστα, επιτόκια.

Μία μόνο εξήγηση μπορεί να υπάρχει για τη θέση του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Παριστάνοντας ότι η Εθνική δεν ανήκει αποκλειστικά στα ιδιωτικά συμφέροντα, προσπαθούν να εξιλεωθούν για το «ναι» που είπαν ως κόμμα όταν ξεκίνησε η διαδικασία ιδιωτικοποίησης της Εθνικής, τότε που έβαζαν την ψήφο τους στο ζύγι, σε σχέση με την τιμή πώλησης των μετοχών. Και της Εθνικής και των ΔΕΚΟ και των άλλων περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου, που οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ παραχωρούσαν στο μεγάλο κεφάλαιο.

Μεγάλο καημό για την ΕΕ...

Ο πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ στο πλαίσιο συζήτησης χτες στη Βουλή Επίκαιρης Ερώτησης που είχε καταθέσει για τον πρωθυπουργό, απευθύνθηκε στον υπουργό Οικονομικών λέγοντάς του: «Είστε καταγέλαστοι»! Καταγέλαστος όμως γίνεται ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ κάθε φορά που, προσπαθώντας να παίξει τον αντιπολιτευτικό του ρόλο, αποκαλύπτει ότι η πολιτική του οδηγεί στην πλήρη ενσωμάτωση στο σύστημα που υποτίθεται ότι αντιπολιτεύεται και στο διά ταύτα καταλήγει να το υπερασπίζεται και μάλιστα σθεναρά. Αυτό συνέβη και χτες. Μεταξύ άλλων ο Αλ. Τσίπρας εγκάλεσε την κυβέρνηση για το εξής πράγμα: «Και ξέρετε κάτι, έχετε αποδειχθεί ως λαγοί στην κούρσα διάλυσης της Ευρώπης. Διαλύεται όχι μόνο η Ελλάδα, αλλά και όλος ο ευρωπαϊκός νότος. Αυτά τα οποία περνάνε ως αποφάσεις, δεσμευτικά μάλιστα και στα Συντάγματα, είναι πολιτικές σοκ που μόνο στη Χιλή του Πινοσέτ έχουν ξαναγίνει»!

Τι να πρωτοσχολιάσουμε εδώ; Τον βαρύ κι ασήκωτο καημό τους μην τυχόν και πάθει τίποτα η ευρωένωση των μονοπωλίων; Τον έμμεσο ισχυρισμό ότι με τα όσα προωθούνται στο πλαίσιό της κινδυνεύει η συνοχή της; Την κατηγορία προς την κυβέρνηση ότι αποτελεί «λαγό στην κούρσα της διάλυσής της»; Αλήθεια, τι θα πάθουν οι λαοί αν διαλυθεί; Μπορεί και να παλεύουν από καλύτερες θέσεις για την ανατροπή του συστήματος.

Αν ειλικρινώς ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ νοιαζόταν για το λαό, όχι μόνο δεν θα είχε πρόβλημα, αλλά θα έπρεπε να χαίρεται εάν η ΕΕ έμπαινε σε πορεία διάλυσης. Κάτι τέτοιο όμως δεν συμβαίνει, η ΕΕ για την ώρα δεν διαλύεται, μπορεί ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ να είναι ήσυχος. Η στρατηγική της ΕΕ, η οποία εξειδικεύεται σε συγκεκριμένες πολιτικές και μέτρα, δεν αποσκοπεί παρά στο να την θωρακίσει ως θεματοφύλακα των συμφερόντων των μονοπωλίων και να δημιουργήσει καλύτερες ακόμα συνθήκες για να δρα ως τέτοιος, υπέρ της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας τους, εναντίον των λαών, όσο και αν υπάρχουν οξύτατες αντιθέσεις στο εσωτερικό της λόγω των ιδιαίτερων συμφερόντων των μονοπωλίων κάθε κράτους - μέλους, κυρίως από τα ισχυρά. Η κυβέρνηση δεν συντάσσεται απλώς με αυτή τη στρατηγική, αλλά έχει πάρει ενεργό μέρος στη διαμόρφωσή της, ακριβώς γιατί εκπροσωπεί πολιτικά την άρχουσα τάξη, επιλογή της οποίας ήταν και παραμένει η ένταξη και συμμετοχή στην ΕΕ και σε άλλους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς.

... και οι γνωστές αυταπάτες

Κι εδώ «κολλάει» κάτι ακόμα που πρόσαψε ο Αλ. Τσίπρας στην κυβέρνηση. Είπε: «Είστε ενδεχομένως ικανότατος για να είστε επικεφαλής μιας ομάδας τεχνοκρατών των Βρυξελλών και ο πρωθυπουργός διαμεσολαβητής ακόμη και Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ αν θέλει, αλλά όχι να εκπροσωπείτε έναν κυρίαρχο λαό, υπουργός και πρωθυπουργός ενός κυρίαρχου κράτους. Διότι όταν εκπροσωπείτε έναν κυρίαρχο λαό διαπραγματεύεστε, δεν τα δίνετε όλα».

Τους έκανε τα μούτρα - κρέας! Μα ούτε αυτή η κυβέρνηση, ούτε καμία άλλη προηγούμενη, εκπροσωπούσε το λαό κι αυτός ο λαός δεν ήταν ποτέ κυρίαρχος. Σαν «υποζύγιο» τον αντιμετώπιζαν, άοκνος δουλευτής που δεν απόλαυσε ποτέ το προϊόν του μόχθου του, το οποίο φρόντιζαν οι εκάστοτε κυβερνήσεις σαν εκπρόσωποι της πλουτοκρατίας να φτάνει στις τσέπες της στο ακέραιο. Απ' αυτήν τη σκοπιά ας μην την αδικεί την κυβέρνηση ο Αλ. Τσίπρας. Μια χαρά διαπραγματεύεται και «μεσιτεύει» τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Ο λαός να καταλάβει, να γυρίσει την πλάτη σε όλα τα κόμματα του ευρωμονόδρομου, να συμπορευτεί με το ΚΚΕ για το δικό του δρόμο ανάπτυξης, χωρίς μονοπώλια, καπιταλιστές και ιμπεριαλιστικές ενώσεις.

Η πρόληψη είναι αγώνας ζωής

Το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκονται τα 71 Κέντρα Πρόληψης της χρήσης εξαρτησιογόνων ουσιών της χώρας, λόγω του ασαφούς θεσμικού τους πλαισίου και της υποχρηματοδότησής τους, εντείνεται με την εφαρμογή της διοικητικής μεταρρύθμισης του «Καλλικράτη» (που δεν προβλέπει καν την ύπαρξή τους!) και ήρθε για άλλη μια φορά στην επιφάνεια με αφορμή την αδυναμία λειτουργίας του Κέντρου Πρόληψης «Διέξοδος» στην περιοχή Μενιδίου - Θρακομακεδόνων. Οι δημοτικοί σύμβουλοι της «Λαϊκής Συσπείρωσης» έθεσαν το θέμα στο δημοτικό συμβούλιο και παλεύουν για την άμεση λύση του και τη διασφάλιση λειτουργίας του Κέντρου. Αναδεικνύεται όμως, όλο και πιο έντονα, ότι η διασφάλιση της λειτουργίας και, πολύ περισσότερο, η ενίσχυση και ο πολλαπλασιασμός των δράσεων των Κέντρων Πρόληψης, όπως και συνολικά η πάλη ενάντια σε όλα τα ναρκωτικά, είναι υπόθεση του λαϊκού κινήματος και πρέπει να ενταθεί.

Η πρόληψη είναι κομβικό στοιχείο της πάλης ενάντια στα ναρκωτικά και την εξάρτηση. Για να παίξει αυτόν το ρόλο όμως, δεν μπορεί να ταυτίζεται με την ενημέρωση, δεν μπορεί να λειτουργεί αποσπασματικά και περιστασιακά, δεν μπορεί οι όποιοι φορείς σήμερα είναι επιφορτισμένοι με αυτό το έργο να στραγγαλίζονται οικονομικά και θεσμικά και να οδηγούνται σε διάλυση. Πόσο μάλλον τώρα, που διανύουμε μια περίοδο καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, μια περίοδο, δηλαδή, που θα οξύνει αντικειμενικά όλες τις αντιθέσεις και τα αδιέξοδα του συστήματος και που - όπως συμφωνούν οι επιστημονικοί και κοινωνικοί φορείς που απασχολούνται με το πρόβλημα των ναρκωτικών - θα εντείνει τις κοινωνικές αιτίες που οδηγούν νέους ανθρώπους στη χρήση και την εξάρτηση. Κι ενώ διανύουμε μια τέτοια περίοδο, η κυβερνητική πολιτική για τα ναρκωτικά επικεντρώνεται στην ενίσχυση της υποκατάστασης, δηλαδή της χορήγησης νόμιμων «δόσεων», που όχι μόνο συντηρεί, αλλά και εντείνει το πρόβλημα των ναρκωτικών, ενώ σχεδόν επιδεικτικά υποχρηματοδοτεί την πρόληψη, την απεξάρτηση και την κοινωνική επανένταξη.

Πρόληψη σημαίνει, ουσιαστικά, πρόταση ενός άλλου τρόπου ζωής, μιας αγωνιστικής στάσης απέναντι στα προβλήματά της, που να θωρακίζει το νέο άνθρωπο ώστε αυτός να μη φτάνει στο σημείο να αναζητά μιαν ουσία, είτε για ...να «αντέξει», είτε για ...να «ξεφύγει», να μην έχει ανάγκη και να μην αναζητά μιαν ουσία για να διαμεσολαβήσει στις όποιες κοινωνικές σχέσεις και δραστηριότητές του. Σημαίνει προβολή μιας στάσης ζωής, με αξίες, στόχους, συλλογικότητα, αξιοπρέπεια. Να λοιπόν, και από αυτήν τη σκοπιά, πόσο ουσιαστικά δεμένη είναι με την ανάπτυξη του λαϊκού κινήματος η πάλη ενάντια σε όλα τα ναρκωτικά και η διεκδίκηση ενίσχυσης της πρωτογενούς πρόληψης. Στα σχολειά, στις γειτονιές μπορεί και πρέπει να πέσει το βάρος αυτής της δράσης, με προγράμματα ενημέρωσης, αγωγής υγείας, με στελέχωση με ειδικούς επιστήμονες, επιμόρφωση των εκπαιδευτικών γύρω από αυτά τα ζητήματα, ειδικές σχολές γονέων κ.λπ. Αυτές οι διεκδικήσεις είναι άρρηκτα δεμένες με την πάλη για το δικαίωμα στη δουλειά με πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, για το δικαίωμα στη μόρφωση, στην κατοικία, στον αθλητισμό, στον πολιτισμό. Είναι αγώνας ζωής.


Γιάννα ΣΤΡΕΒΙΝΑ

Για να δυναμώσουν οι τράπεζες...

Γρηγοριάδης Κώστας

ΒΡΕ - ΒΡΕ, ΟΛΩΣ ΤΥΧΑΙΩΣ, ξεκίνησαν και οι κινήσεις για συγχωνεύσεις τραπεζών! Κι όλα τα μηνύματα λένε ότι θα είναι γενικευμένες.

Προφανώς, κάποιοι θα χάσουν και κάποιοι θα κερδίσουν από αυτές τις ιστορίες, μια και, όπως γνωρίζουμε, έχουν πολλές επιπτώσεις.

Το ποιοι από τους ομίλους θα είναι, τελικά, οι νικητές, δεν το ξέρουμε. Και, εδώ που τα λέμε, ουδόλως ενδιαφέρει είτε εμάς, είτε τους έργαζόμενους.

Γνωρίζουμε, όμως, ποιοι θα είναι οι (από χέρι) χαμένοι. Ποιοι άλλοι από τους τραπεζοϋπάλληλους, που και θα απολυθούν και θα χάσουν δικαιώματα, προκειμένου να ...ενδυναμωθεί το χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Αλλωστε εδώ και πολύ καιρό γίνεται λόγος και υπάρχουν δημοσιεύματα για την «ανάγκη αλλαγών» στα Εργασιακά των τραπεζικών ιδρυμάτων, πράγμα κάθε άλλο παρά τυχαίο.

Τώρα γιατί το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, που θα λάβει μέχρι το τέλος αυτού του χρόνου ενισχύσεις της τάξης των 100 δισεκατομμυρίων ευρώ (ήδη, έχουν «τσεπώσει» τα περισσότερα), έχει ανάγκη από περαιτέρω μείωση του κόστους... τι να σας πούμε.

Ρωτήστε αυτούς που υποστηρίζουν πως έχουμε «κρίση χρέους» και ότι «μαζί τα φάγαμε». Ισως μπορούν να το εξηγήσουν.

ΣΤΟ ΜΕΤΑΞΥ, Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, σε χρόνο μηδέν, το «σκότωσε» - κατά το κοινώς λεγόμενο - το Ελληνικό. Το ενέταξε στο περίφημο φαστ τρακ και αναμένονται οι επενδυτές του Κατάρ να έρθουν για να κάνουν ...ό,τι τους καπνίσει.

Γιατί αυτό στην πραγματικότητα σημαίνει το φαστ τρακ. Επενδύεις όπως θέλεις, όποτε θέλεις, με όποιους όρους και νόμους επιθυμείς. Κι αν χρειαστείς και ...κάτι ακόμη, όλα γίνονται.

Κατά τα άλλα, δε θα υπάρξει - όπως δήλωσε πολλάκις ο πρωθυπουργός - εκποίηση της δημόσιας περιουσίας. Η κυβέρνηση δε θα έκανε ποτέ κάτι τέτοιο.


Παπαγεωργίου Βασίλης

«Οράματα» εξαπάτησης

Γρηγοριάδης Κώστας

Με πελώρια ψέματα και άφθονη κοροϊδία είναι «κτισμένο» το όραμα του πρωθυπουργού για τη δήθεν ισχυρή Ελλάδα του μέλλοντος. «Στόχος όλων μας είναι να δημιουργήσουμε μια ισχυρή Ελλάδα που στο μέλλον δεν θα έχει ανάγκη από κανένα μνημόνιο, τρόικες, πακέτα στήριξης και δάνειες δυνάμεις», υποστήριξε σε ομιλία του στη Σαμοθράκη, επιχειρώντας, ανεπιτυχώς βέβαια, να δώσει κάποια νότα αισιοδοξίας και προοπτικής στη βάρβαρη πολιτική που εφαρμόζει. Το κακό για τον πρωθυπουργό είναι ότι δεν τον πιστεύουν ούτε οι δικοί του. Τις προάλλες, για παράδειγμα, ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης στο ΔΝΤ δήλωνε ότι «το ΔΝΤ δεν θα φύγει ποτέ από την Ελλάδα» και βέβαια δεν έλεγε κάτι αιρετικό ή «εκτός γραμμής». Ποια ισχυρή Ελλάδα, λοιπόν, θα οικοδομηθεί με εργαλεία το μνημόνιο, τα πακέτα στήριξης και τις τρόικες; Προφανώς η «Ελλάδα της πλουτοκρατίας», που θα βγει ενισχυμένη από την κρίση, χρεοκοπώντας το λαό και βουλιάζοντάς τον πιο βαθιά στη φτώχεια, την εξαθλίωση. Η ισχυρή Ελλάδα που οραματίζεται ο πρωθυπουργός θα είναι ένας παράδεισος για το κεφάλαιο, που θα διασφαλίζει απρόσκοπτα την κερδοφορία του, ενώ θα είναι ανεπίτρεπτος αναχρονισμός να υπάρχουν εργαζόμενοι με δικαιώματα και ανθρώπινη ζωή. Αυτή η ισχυρή Ελλάδα είναι ένας εφιάλτης για το λαό και δεν πρόκειται να αφήσει να γίνει πραγματικότητα, γιατί απλά δεν θέλει να αυτοκτονήσει για χάρη των συμφερόντων της πλουτοκρατίας. Η βαρβαρότητα δεν μασκαρεύεται, ό,τι και αν λέει ο πρωθυπουργός, όποια ευφάνταστα οράματα και αν επιστρατεύει για να εξαπατήσει το λαό.

Απέναντι από τα λαϊκά συμφέροντα

Καθαρά επικοινωνιακή ήταν η χτεσινή επίσκεψη του προέδρου της ΝΔ στα Ναυπηγεία Ελευσίνας. Το συμπέρασμα που αβίαστα προκύπτει από τα όσα είπε και δεν είπε ο Α. Σαμαράς είναι ότι βασικός στόχος της επίσκεψης είναι η ενίσχυση του φιλολαϊκού προφίλ της ΝΔ, με το βλέμμα στις κάλπες που η ηγεσία του κόμματος διαδίδει ότι είναι πιθανές τους επόμενους μήνες. Πίσω όμως από την επικοινωνιακή σκόνη, εύκολα μπορεί κανείς να διακρίνει το αποκρουστικό πρόσωπο της αντιλαϊκής πολιτικής που εφαρμόζει με συνέπεια η ηγεσία της ΝΔ. Ο Α. Σαμαράς μόνο λόγια συμπάθειας είχε για τους εργαζόμενους στα Ναυπηγεία, αποφεύγοντας επιμελώς οποιαδήποτε δέσμευση για τα προβλήματα που τους καίνε. Δεν μπορούσε βέβαια να κάνει κάτι άλλο, γιατί οι θέσεις και η πολιτική του κόμματός του βρίσκονται απέναντι από τα συμφέροντα των εργαζομένων. Για παράδειγμα, η ηγεσία της ΝΔ έχει ταχθεί ανοικτά υπέρ του εξορθολογισμού, δηλαδή της σφαγής, της λίστας των βαρέων και ανθυγιεινών και γι' αυτό ο πρόεδρος της ΝΔ μάλλον έκανε πως δεν άκουσε όταν του έθεσαν το θέμα οι εργαζόμενοι. Επίσης στηρίζει αναφανδόν τα εφοπλιστικά συμφέροντα, θεωρώντας τις «ναυτιλιακές μας επιχειρήσεις ως υπόδειγμα ανταγωνιστικότητας», όπως είχε δηλώσει πριν μερικούς μήνες στη Ναυτιλιακή Λέσχη Πειραιά ο Α. Σαμαράς. Από αυτή την άποψη θεωρεί απόλυτα φυσιολογικό να κτίζουν τα καράβια τους στα ναυπηγεία της Απω Ανατολής, της Κίνας ή της Τουρκίας αντί της Ελευσίνας ή του Περάματος... Με άλλα λόγια, οι φιλολαϊκές μάσκες της ηγεσίας της ΝΔ δεν μπορούν καθόλου να κρύψουν το πραγματικό πρόσωπο της πολιτικής της.

«Στενεύουν τα περιθώριά» τους...

Οσο ζορίζουν τα πράγματα και περιορίζονται ασφυκτικά τα περιθώρια διαχείρισης της κρίσης, τόσο εντείνονται οι γκρίνιες και οι φωνές στο στρατόπεδο της πλουτοκρατίας για τα επόμενα βήματα στο φόντο πάντα της διογκούμενης και καθολικής λαϊκής δυσαρέσκειας. Μια μικρή μόνο γεύση δίνουν τα πρωτοσέλιδα και τα άρθρα του αστικού Τύπου. Η «Καθημερινή» για παράδειγμα που μόλις πριν δύο μέρες διαπίστωνε αίφνης ότι «η κυβέρνηση δεν διαθέτει σχέδιο εξόδου από την κρίση», χτες επανήλθε εκτιμώντας ότι «το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε δίνη», διακρίνοντας «έλλειμμα συντονισμού, διαφωνίες μεταξύ υπουργών και αντιδράσεις βουλευτών». Πιο ξεκάθαρο όμως ήταν το μήνυμα που στέλνει η εφημερίδα του εφοπλιστή Αλαφούζου στο κύριο άρθρο της εφημερίδας με τον εύληπτο τίτλο «τα περιθώρια στενεύουν». Ασκώντας κριτική προσωπικά στον πρωθυπουργό για το χειρισμό του ζητήματος της αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας εκτιμά ότι «ο πρωθυπουργός βρίσκεται τώρα ενώπιον μιας εσωκομματικής εξέγερσης, καθώς απειλείται η ψήφιση και εφαρμογή βασικών προβλέψεων του Μνημονίου». Και δίχως να μασά τα λόγια του, το άρθρο καταλήγει: «Τα περιθώρια στενεύουν και ο πρωθυπουργός θα έχει σύντομα να επιλέξει ανάμεσα στη χρεοκοπία της χώρας και την πολιτική αυτοκτονία. Προς το παρόν μοιάζει να βαδίζει προς την "επίτευξη" και των δύο στόχων, λόγω πολιτικής αδυναμίας». Το συμπέρασμα που πρέπει να βγάλει ο λαός είναι ότι έχει έλθει η ώρα να πιστέψει στις δυνάμεις του και να περάσει στην αντεπίθεση με στόχο την απόκρουση και την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής και της εξουσίας του κεφαλαίου.

Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ
Με αφορμή τους ναυτεργάτες

Προχτές, ο υπουργός Θαλασσίων Υποθέσεων έκανε γνωστή την απόφαση της κυβέρνησης να μην άρει την πολιτική επιστράτευση των ναυτεργατών που επιβλήθηκε τον περασμένο Νοέμβρη. Ακόμα όμως πιο προκλητικός ήταν ο ισχυρισμός της κυβέρνησης διά του υπουργού ότι κρατά σε ισχύ την πολιτική επιστράτευση γιατί δεν συμφωνεί με τα αιτήματα της απεργίας. Η ίδια η επιβολή της πολιτικής επιστράτευσης, αλλά και οι ισχυρισμοί με τους οποίους η κυβέρνηση την κρατά σε ισχύ δεν αφορούν μόνο τους επιστρατευμένους ναυτεργάτες. Αφορούν όλους τους εργαζόμενους. Η διατύπωση μάλιστα αυτή εγείρει γενικότερα ζητήματα. Διότι η κυβέρνηση μας λέει ότι απεργίες μπορούν να γίνονται μόνο αν εγκρίνονται από την κυβέρνηση οι διεκδικήσεις. Μόνο που καμιά διεκδίκηση δεν εγκρίνεται από κυβέρνηση - κεφάλαιο. Αλλά τότε για ποιο λόγο γίνονται απεργίες; Μόνο για αιτήματα που είναι διατεθειμένοι να συμφωνήσουν κυβέρνηση και εργοδότες ή για αιτήματα που δεν συμφωνούν και άρα οι εργάτες καταφεύγουν στο όπλο της απεργιακής κινητοποίησης; Επί της ουσίας καταστέλλει τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις των εργατών και όχι μόνο τη μορφή της κινητοποίησης.

Επιπλέον, η κυβέρνηση όχι μόνο καταστέλλει τους αγώνες, αλλά και ιδεολογικοποιεί αυτή την καταστολή. Ποινικοποιεί και τις απεργίες, αλλά και τις διεκδικήσεις που διατυπώνονται με τους απεργιακούς αγώνες. Και η εξέλιξη αυτή επιβεβαιώνει ότι η κυβέρνηση χρησιμοποιεί και θα χρησιμοποιήσει όλο το αστικό οπλοστάσιο, θα καταφύγει σε όλα τα μέσα που διαθέτει κατά των αγώνων της εργατικής τάξης. Πετάει στα σκουπίδια και τα ελάχιστα προσχήματα νομιμοφάνειας και λογικής και ρητά δηλώνει ότι οι αγώνες που βάζουν αιτήματα με τα οποία δεν συμφωνεί, δεν γίνονται ανεκτοί!

Η κλιμάκωση της καταστολής από την κυβέρνηση, η όξυνση της επιθετικότητάς της, απέναντι σε κάθε απεργία, κάθε κινητοποίηση, από οποιαδήποτε ομάδα και κλάδο εργαζομένων, αλλά και άλλων λαϊκών στρωμάτων (βλέπε, αγώνες ενάντια στα διόδια και την αύξηση εισιτηρίων) μαρτυρούν ταυτόχρονα την αποφασιστικότητά της να περάσει «διά πυρός και σιδήρου» την αντεργατική και αντιλαϊκή πολιτική της. Οσο μάλιστα θα βαθαίνει ο αντιδραστικός χαρακτήρας αυτής της πολιτικής τόσο θα γίνονται πιο σκληρές και απροκάλυπτες οι μέθοδοι επιβολής. Η κυβέρνηση θέτει εκτός νόμου τους αγώνες που αμφισβητούν την αντεργατική πολιτική της, τις διεκδικήσεις που δε χωράνε στον κορσέ του μνημονίου. Μόνο που τέτοιες δεν υπάρχουν. Γιατί τα όρια του μνημονίου, σημαίνουν αποδοχή ανεργίας, φτώχειας, εξαθλίωσης. Δείχνει όχι μόνο τα όρια, αλλά και το πραγματικό περιεχόμενο της «αστικής δημοκρατίας», της «νομιμότητας» που σκοπό έχει την περιφρούρηση των καπιταλιστικών συμφερόντων.

Αλλά από την άλλη δείχνει στους εργάτες τι πρέπει να περιμένουν από την «αστική νομιμότητα», όταν οι αγώνες τους αμφισβητούν την κερδοφορία και την εξουσία του κεφαλαίου. Γι' αυτό η εργατική τάξη με τους αγώνες της πρέπει ακόμα πιο αποφασιστικά να αμφισβητήσει την πολιτική ΠΑΣΟΚ - ΝΔ, το αστικό πολιτικό σύστημα, τα θεμέλια του κοινωνικού οικοδομήματος που υπηρετεί η αστική πολιτική και μέσα σε αυτούς τους αγώνες για την ικανοποίηση όλων των αναγκών της, να τελειώνει μια και έξω, με τις αυταπάτες για τον ποιον αντίπαλο έχει απέναντί της. Και να ανεβάζει τους αγώνες ανυπακοής ως την πολιτική πάλη για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου, για τη λαϊκή εξουσία.




Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org