Τρίτη 18 Νοέμβρη 2014
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
«Κανακέματα» στη σοσιαλδημοκρατία

Δεν είναι η πρώτη και δε θα είναι η τελευταία φορά που η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ εξωραΐζει το ρόλο της ευρωενωσιακής σοσιαλδημοκρατίας, καλώντας την να αναθεωρήσει την άποψή της για το μείγμα διαχείρισης και τις συμμαχίες με τις οποίες το υποστηρίζει. Αλλωστε, πριν από τη δική του ταχύτατη σοσιαλδημοκρατικοποίηση, την ίδια υπηρεσία, εξωραϊσμού του ρόλου του, πρόσφερε και στο ΠΑΣΟΚ.

Αναφερόμαστε στην ομιλία του Αλ. Τσίπρα στο συνέδριο του Transform Europe!, την περασμένη Κυριακή, με θέμα: «Η νεοφιλελεύθερη ατζέντα και η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία». Ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, αφού διαμαρτυρήθηκε ότι «η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία χάνει το βηματισμό της με την ιστορία», αφού εξωράισε το ρόλο της, κατέληξε να της απευθύνει πρόταση να «το πάρει αλλιώς», να εναντιωθεί στη λιτότητα που στερεύει τις πηγές άντλησης ρευστού για τη στήριξη της ανάκαμψης της καπιταλιστικής κερδοφορίας και να το κάνει σε συμμαχία με δυνάμεις όπως ο ίδιος.

«Για να υπάρξει, θα πρέπει ν' αλλάξει» είπε και πρόβαλλε σαν παράδειγμα προς αποφυγή το ΠΑΣΟΚ που έχει μετατραπεί «σε μικρή, συμπληρωματική δύναμη της νεοφιλελεύθερης δεξιάς», αποφεύγοντας όμως να επικρίνει άλλες δυνάμεις της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας που εφαρμόζουν ίδια πολιτική, είτε μετέχοντας σε κυβερνήσεις συνεργασίας είτε κατά μόνας. Δυνάμεις όπως της Γερμανίας, τις οποίες εκλιπαρούσε μέχρι από λίγο καιρό πριν για συνεργασία.

Οσο για την κατεύθυνση της αλλαγής; «Σήμερα, προσαρμογή είναι η ριζοσπαστικοποίηση», υποστήριξε βαφτίζοντας ριζοσπαστισμό το πρόγραμμα διαχείρισης του καπιταλισμού με ψίχουλα στην ακραία φτώχεια, όπου η «κοινωνική πλειοψηφία» δεν βρίσκει όχι «τις αντιστάσεις και τα αιτήματά» της, όπως ισχυρίστηκε, αλλά ούτε τη σκιά τους.

Ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ εκτίμησε ότι η ανάληψη της αστικής διαχείρισης απ' το κόμμα του θα σπρώξει τις σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις σε «ριζοσπαστική προσαρμογή», με «ανάκτηση των πιο προοδευτικών και ριζοσπαστικών στοιχείων από το μεταπολεμικό της παρελθόν»! «Η σημερινή σοσιαλδημοκρατία, όχι μόνο δεν ανταποκρίνεται στον ιστορικό της ρόλο, αλλά υποβαστάζει το νεοφιλελευθερισμό. Δηλαδή, την ιδεολογία της λιτότητας και της στασιμότητας, που πνίγει την Ευρώπη (...) Και όταν μια ιστορική πολιτική δύναμη, πάψει να εκπροσωπεί τα κοινωνικά συμφέροντα που ιστορικά εκπροσώπησε, τότε αργά ή γρήγορα αντικαθίσταται από τις δυνάμεις που μπορούν να τα εκπροσωπήσουν αυθεντικά», υποστήριξε.

Ποιος όμως ήταν ο ιστορικός ρόλος που έπαιξε η σοσιαλδημοκρατία, όταν από το 1914 ακόμα έχει γίνει αστικό κόμμα; Τα συμφέροντα ποιων κοινωνικών δυνάμεων υπηρέτησε; Ηταν ή όχι η δύναμη που προώθησε τον μεγαλύτερο όγκο των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, ανταποκρινόμενη στις ανάγκες των μονοπωλιακών ομίλων που εξουσιάζουν; Γιατί πολιτική ουρανοκατέβατη, πέρα κι έξω απ' την οικονομία, δεν υπάρχει, όσο κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να πείσει το λαό για το αντίθετο. Ηταν ή όχι η δύναμη που έπαιξε ρόλο αντίβαρου στο κομμουνιστικό κίνημα, καπηλεύτηκε συνθήματά του, χειραγωγώντας το εργατικό κίνημα, ενσωματώνοντας λαϊκές αντιδράσεις; Ηταν τελικά, ναι ή όχι, επιζήμιος ο ρόλος της για τους λαούς;

Τα έργα και οι ημέρες της σοσιαλδημοκρατίας δίνουν την απάντηση. Τους πρωτεργάτες των αντεργατικών - αντιλαϊκών ανατροπών γλυκοκοιτάζει ο ΣΥΡΙΖΑ για συμμαχία: «Δεν γνωρίζουμε, βέβαια, αν η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία μπορεί να αλλάξει, εγκαταλείποντας το νεοφιλελευθερισμό. Εμείς, αν και δεν ανήκουμε σ' αυτήν την παράδοση, το ευχόμαστε. Γιατί η αλλαγή στην Ευρώπη χρειάζεται ευρύτατες συμμαχίες (...) επιδιώκουμε τη συνεργασία κυβερνήσεων, αλλά και πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων, ξεκινώντας από τον ευρωπαϊκό Νότο. Μια τέτοια συνεργασία θα αξιοποιήσει τη θετική δυναμική η οποία θα αναπτυχθεί με τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Η ιστορική τομή στην Ευρώπη, με κυβέρνηση Αριστεράς στην Ελλάδα, θα ξεσηκώσει έναν άνεμο ελπίδας και ανατροπής σε όλο τον ευρωπαϊκό Νότο. Θα κινητοποιήσει τις δυνάμεις της προόδου και της κοινωνικής συνοχής σε όλη την Ευρώπη».

Και γιατί όχι; Το πλαίσιο στο οποίο κινήθηκε η ευρωενωσιακή σοσιαλδημοκρατία είναι το ίδιο με αυτό στο οποίο υποκλίνεται ο ΣΥΡΙΖΑ, της αστικής εξουσίας, της ευρωενωσιακής λυκοσυμμαχίας. Και μέσα σ' αυτό το πλαίσιο όλα πρέπει να τα περιμένει ο λαός.


Β.

Λιτότητα και φόροι στο λαό, μεταρρυθμίσεις για το κεφάλαιο

Πριν από μερικές μέρες, γράφαμε στην εφημερίδα ότι τα αντιλαϊκά προαπαιτούμενα του κεφαλαίου είναι άτεγκτα, ανεξάρτητα από το μείγμα διαχείρισης, υποχρεωτικά για κάθε κυβέρνηση στο έδαφος του σημερινού αντιλαϊκού δρόμου ανάπτυξης. Σημειώναμε μάλιστα ότι τα αστικά επιτελεία έχουν αναλάβει να προβάλουν κωδικοποιημένα αυτές τις απαιτήσεις ως το «μέτρο» για κάθε κόμμα αστικής διαχείρισης. Ο πρωθυπουργός, Αντ. Σαμαράς, με άρθρο του στην «Καθημερινή της Κυριακής» επιχείρησε με τον πιο σαφή τρόπο να προσδιορίσει την ανάγκη προσήλωσης σε αυτές τις απαιτήσεις, οι οποίες έχουν παρόν και μέλλον.

Στο άρθρο του, με τίτλο «Η επόμενη μέρα: Μεταρρυθμιστικό άλμα στο αύριο» υποστηρίζει χαρακτηριστικά: «Αυτή είναι η πορεία εξόδου από την κρίση. Αυτή είναι η "επόμενη μέρα": Επιμονή στη δημοσιονομική εξυγίανση και συνέχιση των μεταρρυθμίσεων!», πιστοποιώντας ότι οι αναδιαρθρώσεις υπέρ του κεφαλαίου και η αυστηρή δημοσιονομική πολιτική σε βάρος των πλατιών λαϊκών στρωμάτων δεν είναι απλώς επιλογές της κυβέρνησής του, αλλά στρατηγικές απαιτήσεις του κεφαλαίου για την ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας και την περιφρούρηση της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου.

Επιβεβαιώνοντας ότι το μεγάλο κεφάλαιο αξιοποίησε την κρίση του για να περάσει μια σειρά μέτρα υπέρ του, επιταχύνοντας την εφαρμογή τους ο Σαμαράς γράφει: «Η κρίση των τελευταίων ετών, η απειλή χρεοκοπίας και ο κίνδυνος εξόδου από την Ευρωζώνη, έθεσαν το πρόβλημα της ελληνικής υστέρησης (σ.σ: στις μεταρρυθμίσεις) με τον πιο άμεσο και δραματικό τρόπο. Εθεσαν το δίλημμα: αν η Ελλάδα θα τολμούσε όσα δεν τόλμησε ως τώρα, ή θα κατέρρεε με τρόπο που δεν έχει καταρρεύσει ποτέ χώρα σε περίοδο ειρήνης (...) Και μέσα σε ελάχιστο χρόνο ξεκινήσαμε μεταρρυθμίσεις που έπρεπε να είχαν γίνει εδώ και τριάντα χρόνια!».

Το «επόμενο κύμα των μεταρρυθμίσεων», που περιγράφει ο πρωθυπουργός επιβεβαιώνει τη συνέχιση της αντιλαϊκής επίθεσης και στη φάση της καπιταλιστικής ανάκαμψης
Το «επόμενο κύμα των μεταρρυθμίσεων», που περιγράφει ο πρωθυπουργός επιβεβαιώνει τη συνέχιση της αντιλαϊκής επίθεσης και στη φάση της καπιταλιστικής ανάκαμψης
Παρακάτω σημειώνει: «Ασφαλώς μένουν ακόμα να γίνουν πολλά, κι αυτά αφορούν το επόμενο κύμα των μεταρρυθμίσεων: Ανοιχτά καταστήματα, ανοιχτά επαγγέλματα, ανοιχτά σχολεία, ανοιχτά πανεπιστήμια... Με δυο λόγια ανοιχτή οικονομία προς τα έξω, προς τον ανταγωνισμό και τις εξαγωγές (...) Ανοιχτή σε επενδύσεις. Που μέχρι πρόσφατα τις διώχναμε... Ανοιχτή στην επιχειρηματικότητα, που ως τώρα την καταδιώκαμε... Ανοιχτή στις ιδιωτικοποιήσεις. Που μέχρι πριν από λίγο τις ξορκίζαμε...».

Προσδιορίζει ότι «Τέσσερις άξονες συνοψίζουν (χωρίς να εξαντλούν) το επόμενο κύμα μεταρρυθμίσεων»: «Ταχύτερη απονομή δικαιοσύνης», που βασικά αφορά στην επιτάχυνση έκδοσης αποφάσεων, ώστε να ξεμπλοκάρουν ιδιωτικές επενδύσεις. «Ανταποδοτικά έσοδα στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, με πρώτο τον ΕΝΦΙΑ», όπερ σημαίνει ότι και αυτό το χαράτσι μονιμοποιείται, με την Τοπική Διοίκηση ως άλλος ένας φοροεισπρακτικός μηχανισμός να αναλαμβάνει την είσπραξή του. «Αναβάθμιση της δημόσιας Παιδείας, ώστε να κρίνεται το έργο των εκπαιδευτικών από τα αποτελέσματά τους, δηλαδή από τις επιδόσεις των μαθητών στο γυμνάσιο και στο λύκειο», μια ορολογία που παραπέμπει ευθέως στη διαβόητη «αξιολόγηση», αλλά και σε εξεταστικούς μαραθώνιους που επιβαρύνουν τα παιδιά από πολύ μικρότερες ηλικίες, σπρώχνοντάς τα ταυτόχρονα στους φροντιστηριάρχες. «Απλοποίηση και εξορθολογισμός του φορολογικού συστήματος. Με σταδιακή μείωση των συντελεστών σε όλες τις κατηγορίες: και στο φόρο εισοδήματος, και στο φόρο κερδοφορίας, και στο φόρο περιουσίας, και στον ΦΠΑ». Νέες μειώσεις, δηλαδή, που αφορούν πρώτα και κύρια το μεγάλο κεφάλαιο, τους μεγαλοεισοδηματίες.

Ξεχώρισε ως κύριο ζήτημα τις συναινέσεις και θεσμικές αλλαγές που χρειάζονται, προκειμένου να εξασφαλίζεται η χειραγώγηση και η λεγόμενη «πολιτική σταθερότητα».

«Ολα αυτά, όμως, προϋποθέτουν σταθερότητα! Πρώτα πρώτα, πολιτική σταθερότητα και λειτουργικό κράτος» διαμηνύει ο Σαμαράς, εξ ου και ζητά «η εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας να ολοκληρωθεί απ' αυτή τη Βουλή! Χωρίς αναταράξεις, χωρίς πρόωρες εκλογές και χωρίς κίνδυνο ακυβερνησίας. Ωστε η σημερινή κυβέρνηση να ολοκληρώσει το μεταρρυθμιστικό της έργο».

Το οποίο «μεταρρυθμιστικό έργο» το τοποθετεί πάνω σε δύο άξονες: «Να προχωρήσει απρόσκοπτα η Συνταγματική Αναθεώρηση που ήδη ξεκινά! Να ολοκληρωθεί η πρώτη φάση της από την τωρινή Βουλή μέχρι τον Μάιο του 2016 και στη συνέχεια να ψηφιστεί από την επόμενη Βουλή. Ωστε το 2017 να έχουμε νέο Σύνταγμα». Θεσμικούς εκσυγχρονισμούς αναγκαίους για τα μονοπώλια, ώστε να διασφαλίζουν τη λειτουργικότητα του κράτους τους και τη σταθερότητα της αστικής διακυβέρνησης σε όλες τις συνθήκες.

«Τέλος, χρειάζεται γενικότερη οικονομική σταθερότητα. Που σημαίνει να πιστοποιηθεί η βιωσιμότητα του χρέους μας». Αλλο ένα ζήτημα που καίει τα μονοπώλια, καθώς με αυτήν την πιστοποίηση και μια παραπέρα ρύθμιση των αποπληρωμών θα απελευθερωθούν πρόσθετα κονδύλια από την εξυπηρέτηση του χρέους για την παραπέρα στήριξή τους (νέες επιδοτήσεις, φτηνές δανειοδοτήσεις κ.λπ).

Ταυτόχρονα, ο Α. Σαμαράς επιχειρεί να προσδιορίσει το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα μπορούσε να επιτευχθεί οποιαδήποτε συναίνεση ή συνεννόηση με τα άλλα αστικά κόμματα και πρώτα απ' όλα με την αξιωματική αντιπολίτευση. Αξιοποιώντας το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ διατυπώνει τον κοινό στρατηγικό στόχο επίτευξης της ανάκαμψης της καπιταλιστικής οικονομίας και της ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας επιδιώκει να αποδείξει ότι η πολιτική της ΝΔ συνεχίζει να έχει περισσότερα «ατού» σε σχέση με αυτή του ΣΥΡΙΖΑ, εστιάζοντας στη λύση για τη διαχείριση του χρέους.

«Κάνουμε, δηλαδή, τα πάντα να μειώσουμε το χρέος και να το καταστήσουμε βιώσιμο, όταν κάποιοι άλλοι κάνουν ό,τι μπορούν για να μας επιστρέψουν στον αναγκαστικό δανεισμό!» προσθέτει ο Σαμαράς, απευθυνόμενος στο μεγάλο κεφάλαιο, πασχίζοντας από τη μια να αποδείξει ότι είναι καλύτερος διαχειριστής της εξουσίας του από τον ΣΥΡΙΖΑ, και ξορκίζοντας ταυτόχρονα «χρέη» και «ελλείμματα» που δημιουργήθηκαν σε προηγούμενες φάσεις της καπιταλιστικής ανάπτυξης για τη στήριξη με ζεστό παραδάκι των επιχειρηματικών ομίλων, αλλά καλείται να τα πληρώσει στο ακέραιο ο λαός. Και έτσι τα «καλλιστεία» μπροστά στο κεφάλαιο καλά κρατούν. Το ζήτημα είναι ως πότε ο λαός θα παρακολουθεί αμέτοχος αυτή την κωμωδία;


Θ. Μπ.

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ...
Πλούτος και απληρωσιά στη Ρόδο

Μια «πολύ καλή χρονιά και η φετινή για τον τουρισμό», τη «βαριά βιομηχανία» της χώρας και τα στοιχεία μαρτυρούν τα εξής: «Μόνο το 2010 τα έσοδα από τον τουρισμό για το νησί της Ρόδου είναι 1,3 δισ. ευρώ. Αρκεί αυτός ο πλούτος για να θρέψει τους εργαζόμενους, τους αυτοαπασχολούμενους, τους μικροεπιχειρηματίες του κλάδου στο νησί; Και με το παραπάνω. Σε ποιες τσέπες, όμως, πάει; Σε αυτές των μονοπωλιακών ομίλων, είτε είναι μεγαλοξενοδόχοι, είτε μεγαλοπράκτορες», σημειώνει ανακοίνωση της ΚΟΒ Επισιτισμού - Τουρισμού - Ξενοδοχείων Ρόδου του ΚΚΕ.

Η «ίδια» εικόνα στη Ρόδο, από τη σκοπιά των εργαζομένων, είναι η εξής: Οι μεγαλοεπιχειρηματίες αφήνουν «μεγάλη μερίδα των εργαζομένων απλήρωτη (850.000 σε όλη τη χώρα) για μήνες ή για χρόνια ολόκληρα. Γι' αυτούς και τα κέρδη τους είναι που ισοπεδώνονται οι κατακτήσεις των εργαζομένων. Γι' αυτό, την ίδια στιγμή που οι αυξήσεις στις αφίξεις είναι πάνω από 300.000 από το 2012 ως σήμερα στη Ρόδο, το ίδιο διάστημα οι μισθοί των εργαζομένων μειώθηκαν επίσημα 2 φορές. Μία ονομαστικά κατά 13%, και μία μέσω της αλλαγής του υπολογισμού της προϋπηρεσίας.

Αν στη μείωση αυτή προσθέσουμε όλες τις κατηγορίες των εργαζομένων για τις οποίες δεν ισχύει η Συλλογική Σύμβαση και αμείβονται με 500-600 ευρώ για δουλειά χωρίς ρεπό, καθώς και τη ραγδαία εντατικοποίηση της δουλειάς, καταλαβαίνει κανείς για τι αύξηση στα ποσοστά των κερδών μιλάμε. Ενα δείγμα, μόνο, αποτυπώνεται στη λίστα με τα 30 πιο κερδοφόρα ξενοδοχεία στην Ελλάδα, που δημοσιεύτηκε πρόσφατα, στην οποία φιγουράρουν ένα σωρό ξενοδοχεία της Ρόδου», συνεχίζει η ανακοίνωση.

***

Σε αρκετά ξενοδοχεία του νησιού οι εργαζόμενοι είναι απλήρωτοι, δίνουν σκληρή μάχη για τα δεδουλευμένα τους, όπως στο ξενοδοχείο «Ντορέτα», όπου οι εργαζόμενοι έκαναν πολυήμερο απεργιακό αγώνα για να πληρωθούν. Στο πλευρό τους είχαν το ταξικό εργατικό κίνημα, σωματεία, φορείς, αλλά και τους κομμουνιστές του νησιού. Παράλληλα, οι εργαζόμενοι ξεροσταλιάζουν στην Επιθεώρηση Εργασίας περιμένοντας τον εργοδότη, ο οποίος τους κοροϊδεύει και ούτε καν εμφανίζεται στις τριμερείς συναντήσεις.

Σε ανακοίνωσή του, ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορεί το ΚΚΕ ότι «αμφισβητεί, συκοφαντεί και απαξιώνει τον μοναδικό θεσμό που προστατεύει τους εργαζόμενους», δηλαδή την Επιθεώρηση Εργασίας!

Δε ξέρουμε πού τα βλέπει αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ. Και το λέμε γιατί το ΚΚΕ, οι δυνάμεις του στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, δεν αποκλείουν καμιά δυνατότητα, άρα και αυτή που μπορεί να προκύψει από θεσμούς σαν την Επιθεώρηση Εργασίας, προκειμένου να λυθούν προβλήματα των εργαζομένων. Το εργατικό κίνημα, παλεύοντας και διεκδικώντας, θα αξιοποιήσει και τους αστικούς κρατικούς θεσμούς προκειμένου να ωφεληθούν οι εργαζόμενοι. Ομως η ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται πως αντιπαραθέτει τους αστικούς θεσμούς στους αγώνες. Μάλλον έτσι εξηγείται και το γεγονός ότι τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, όταν απεργούσαν οι εργαζόμενοι στο «Ντορέτα» 20 μέρες και σε όλες τις απεργιακές κινητοποιήσεις που έγιναν τα τελευταία χρόνια στα ξενοδοχεία ήταν άφαντοι. Είναι και αυτή μια τακτική στο πλαίσιο προετοιμασίας για την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε κυβέρνηση υπέρ της «υγιούς επιχειρηματικότητας» και ανάδειξη ως «γέφυρας επιχειρηματικότητας» στον τουρισμό των Δωδεκανήσων.

***

Το ΚΚΕ έχει δώσει αγώνες μέσω των εκλεγμένων στελεχών του στο κίνημα, με διαμαρτυρίες, καταλήψεις, άλλες κινητοποιήσεις, για τη στελέχωση της Επιθεώρησης Εργασίας της Ρόδου και άλλων ελεγκτικών μηχανισμών. Στελέχη του έχουν στην πλάτη τους καταδίκες γι' αυτούς τους αγώνες. Ωστόσο ποτέ δεν προέτρεψαν τους εργαζόμενους να εναποθέσουν τη λύση των προβλημάτων τους αποκλειστικά και μόνο στην Επιθεώρηση Εργασίας. Οι εργαζόμενοι προστατεύονται πρωταρχικά από τους σκληρούς αγώνες που δίνουν και έχουν να δώσουν για το δίκιο τους. Ομως αυτό το δίκιο, του εργάτη, του υπάλληλου, του «μισοαπασχολούμενου», είναι αυτό που παζαρεύει καθημερινά ο ΣΥΡΙΖΑ στα σαλόνια της ΕΕ, των ΗΠΑ και του ΣΕΒ...


Ε.Μ.




Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org