Πέμπτη 18 Οχτώβρη 2007
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
... Ισορροπημένες αυξήσεις

Γρηγοριάδης Κώστας

Προβάλλοντας τη «θεωρία του εφικτού», ο υπουργός Μεταφορών - Επικοινωνιών Κ. Χατζηδάκης, αν και δήλωσε ότι θα ήταν και ο ίδιος ικανοποιημένος εάν τα εισιτήρια των αστικών συγκοινωνιών της Αθήνας ήταν τσάμπα, εντούτοις τάχθηκε υπέρ ενός «σωστού υπολογισμού, έτσι ώστε να μην ακριβύνουν υπερβολικά». Μάλιστα, ο υπουργός έκρινε σκόπιμο να αναφερθεί και στους ανθρώπους «που ζουν πραγματικά με 600 και 700 ευρώ». Οταν δε, κλήθηκε να απαντήσει στην εύλογη δημοσιογραφική ερώτηση, «σε ποιο επίπεδο οι αυξήσεις θα είναι ικανοποιητικές, ώστε και οι μικροσυνταξιούχοι να μη βάλλονται και τα ελλείμματα των αστικών συγκοινωνιών να μειωθούν», απάντησε: «Μπορώ να κάνω κυβερνητική πολιτική στο όρθιο και παρεμπιπτόντως εσείς δηλαδή θα με περνούσατε για σοβαρό υπουργό, εάν απαντούσα». Βέβαια, επί της ουσίας, ο υπουργός δε θέλησε να επιβεβαιώσει ούτε να διαψεύσει δημοσιεύματα που αναφέρονται σε αυξήσεις στα εισιτήρια από 13 - 17%. Απλά παρέπεμψε το θέμα στο υπουργείο Εθνικής Οικονομίας, με την αναφορά: «Ολα αυτά θα τα δούμε στην ώρα τους, όταν θα κουβεντιάσουμε για την ευρύτερη δημοσιονομική πολιτική της κυβέρνησης. Σας είπα, ότι υπάρχουν ελλείμματα από τη μια και από την άλλη φτωχοί άνθρωποι, ώστε όποια απόφαση να είναι ισορροπημένη».

Κέντρο ελέγχου στα έγκατα της Γης

Ευτυχώς που τελικά αποδείχτηκε ότι ήταν φάρσα το τηλεφώνημα πριν λίγες μέρες για τοποθέτηση βόμβας στο σταθμό του μετρό στο Σύνταγμα. Και λέμε ευτυχώς διότι εάν υπάρξει πραγματικό συμβάν, για τους μεν επιβάτες θα εφαρμοστεί το σχέδιο εκκένωσης του σταθμού, για δε τους εργαζόμενους στο Κέντρο Ελέγχου Κυκλοφορίας, που βρίσκεται 15 μέτρα κάτω από τη γη, δεν υπάρχει σχέδιο διαφυγής. Ανάμεσα στα άλλα «παρατράγουδα» που παρατηρούνται στη λειτουργία του υπερσύγχρονου μετρό, που κόστισε πανάκριβα στον ελληνικό λαό, συγκαταλέγεται και η παγκόσμια ...πρωτοτυπία, με την κατασκευή του Κέντρου Ελέγχου Λειτουργίας, που είναι αντίστοιχο με τον πύργο ελέγχου στα αεροδρόμια, στα έγκατα ενός σταθμού, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, πρωτίστως για την ασφάλεια, αλλά και για τις συνθήκες των εργαζομένων σ' αυτό.

Σημειώνεται ότι ακόμα και στον «ηλεκτρικό σιδηρόδρομο», υπάρχουν δύο αντίστοιχα κέντρα ελέγχου, τα οποία, όμως, βρίσκονται εκτός σταθμού και μάλιστα το ένα είναι στο κεντρικό κτίριο της διοίκησης ΗΣΑΠ, στον 4ο όροφο κτιρίου επί της οδού Αθηνάς.

Το θέμα είναι σοβαρό, έχει τεθεί από καιρό υπόψη των αρμοδίων και της κυβέρνησης και της διοίκησης της εταιρείας, ενώ το ΚΚΕ έχει ζητήσει στο παρελθόν, με Ερώτηση που κατέθεσε στη Βουλή, τη μετεγκατάσταση του Κέντρου Ελέγχου Λειτουργίας σε άλλη ασφαλή περιοχή, η οποία εκτός όλων των άλλων να πληροί και τους κανόνες υγιεινής για τους εργαζόμενους.

Βούτυρο στο ψωμί του «ανταγωνισμού»

Ο «κοινωνικοεταιρισμός» είναι στο αίμα της και το επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά. Ο λόγος για την πλειοψηφία της ΟΜΕ-ΟΤΕ που τούτη τη φορά ζητά, με ανακοίνωσή της, από τους εργαζόμενους να προχωρήσουν σε «αγωνιστικές κινητοποιήσεις» γιατί η Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών «ευτελίζει κατ' εξακολούθηση τους πιο στοιχειώδεις κανόνες του Ανταγωνισμού» σε βάρος τους! Και πιο κάτω αναφωνεί αγανακτισμένη: «Ο επιδιωκόμενος ανταγωνισμός πρέπει να λειτουργήσει επιτέλους υπέρ των καταναλωτών»!

Η πλειοψηφία της ΟΜΕ-ΟΤΕ διαλαλεί σε όλους τους τόνους ότι ο ανταγωνισμός είναι καλός και για τους εργαζόμενους και για το λαό, αρκεί αυτός να γίνεται με κανόνες. Και ότι αυτός που ευθύνεται για τη μη τήρηση των κανόνων είναι κάποια ανεξάρτητη αρχή. Για όλα αυτά, μάλιστα, θέλει να κάνει κινητοποιήσεις!!! Με άλλα λόγια, θέλει οι εργαζόμενοι να αποδεχτούν τη λογική του ανταγωνισμού, δηλαδή το παραπέρα χτύπημα των δικαιωμάτων τους για την αύξηση των κερδών του κεφαλαίου. Ταυτόχρονα, επιδιώκει οι εργαζόμενοι να εκτονώνονται χτυπώντας το σαμάρι και να αφήνουν έτσι στο απυρόβλητο την πολιτική ιδιωτικοποίησης της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που ευθύνεται για την κατάσταση στον ΟΤΕ. Βούτυρο στο ψωμί των μετόχων και της κυβέρνησης απλώνει η πλειοψηφία και όλα τα άλλα είναι απλά παραμύθια...

Ξεκινάει ο «διάλογος» - απάτη

Με την πρώτη κοινή συνεδρίαση των Επιτροπών Οικονομικών και Κοινωνικών Υποθέσεων ξεκινάει σήμερα στη Βουλή ο «κοινωνικός διάλογος» της απάτης για το Ασφαλιστικό. Η κυβέρνηση πέτυχε την απαρτία που διακαώς επιθυμούσε, ξέροντας καλά πως τα μέτρα που θέλει να επιβάλει πρέπει να βαπτιστούν στην κολυμπήθρα της «κοινωνικής συναίνεσης» προκειμένου ευκολότερα να νομιμοποιηθούν, να μπουν εμπόδια στην εκδήλωση γενικευμένων αντιδράσεων. Αυτή την πολύτιμη υπηρεσία έσπευσε να της προσφέρει για μια ακόμη φορά η συμβιβασμένη συνδικαλιστική πλειοψηφία. Με το πρόσχημα ότι ο «διάλογος» διεξάγεται στο Κοινοβούλιο (σαν να επρόκειτο να είχε διαφορετικό περιεχόμενο αν γινόταν σε χώρο εκτός της Βουλής...), ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ θα κάτσουν αύριο στα έδρανα του «διαλόγου», μαζί με τους εκπροσώπους του ΠΑΣΟΚ, του ΛΑ.Ο.Σ., του ΣΕΒ και των άλλων «κοινωνικών εταίρων».

Κανείς απ' όλους τους παραπάνω δεν προσέρχεται στο «διάλογο» με λευκές σελίδες. Ολοι τους έχουν εκφραστεί εδώ και χρόνια για το ζήτημα της Κοινωνικής Ασφάλισης. Ολοι τους έχουν καταθέσει όχι μόνο τις προτάσεις, αλλά και τα έργα τους, με δεδομένο ότι στις κυβερνητικές θητείες του το ΠΑΣΟΚ έχει νομοθετήσει αλλεπάλληλους αντιασφαλιστικούς νόμους. Τίποτα καινούριο, τίποτα προοδευτικό, τίποτα φιλεργατικό δεν πρόκειται να προκύψει από αυτό το «διάλογο». Το αντίθετο μάλιστα. Ανεξάρτητα από τη διάρκεια και το περιεχόμενό του, η κυβέρνηση θα τον αξιοποιήσει σαν προπέτασμα καπνού στα προσυμφωνημένα αντιασφαλιστικά της σχέδια. Είναι άλλωστε αυτονόητο ότι αν η κυβέρνηση είχε σκοπό να νομοθετήσει φιλεργατικά μέτρα, δε θα χρειαζόταν να κάνει «διάλογο».

Τι λένε οι συμμετέχοντες στη «συμμαχία των προθύμων»; Η κυβέρνηση προσέρχεται στο «διάλογο» για να υπερασπιστεί τις προγραμματικές της δηλώσεις και τις θέσεις των τεχνοκρατών που η ίδια διόρισε. Το ΠΑΣΟΚ έρχεται να υπερασπιστεί τα ίδια ακριβώς πράγματα, τα οποία όχι μόνο συμπεριέλαβε στο νόμο Ρέππα, αλλά αισθάνθηκε την ανάγκη να επαναλάβει στο πρόγραμμά του. Οι εργοδότες έρχονται για να απαιτήσουν επίσπευση των νέων ανατροπών στο όνομα της αύξησης της κερδοφορίας τους. Και οι συμβιβασμένες συνδικαλιστικές πλειοψηφίες έρχονται να υπερασπιστούν την ισχύουσα ασφαλιστική νομοθεσία, που αναπόφευκτα οδηγεί σ' αυτά που με τα πιο κυνικά λόγια περιέγραψαν οι εντεταλμένοι της κυβέρνησης, όπως ο Ν. Αναλυτής.

Ολοι τους συμφωνούν στην ανάγκη να ενισχυθεί η καπιταλιστική «ανταγωνιστικότητα» μέσα από τη μείωση του λεγόμενου μη μισθολογικού κόστους της εργασίας. Αυτό επιδιώκουν να κάνουν τα νέα μέτρα. Δηλαδή, ό,τι ακριβώς έκαναν και οι νόμοι Σιούφα - Σουφλιά και Ρέππα. Τους νόμους αυτούς η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ δεν τους αμφισβητεί. Είναι ταγμένη στην αντίπερα όχθη από αυτή των εργαζομένων και των πραγματικών τους συμφερόντων. Εχει συνένοχους όσους προσπαθούν να εξωραΐσουν τη βαθιά αντιδραστική τακτική της, ιδιαίτερα αυτές τις κρίσιμες ώρες που ξεσπά η νέα καταιγίδα. Απέναντι σε όλους αυτούς η εργατική τάξη μπορεί και πρέπει να σηκώσει το μπόι της. Να πιστέψει στη δύναμή της. Να τους τρομάξει. Το ΠΑΜΕ και τα ταξικά συνδικάτα βρίσκονται ήδη στους δρόμους. Εκεί είναι η θέση όλων μας.


Περικλής ΚΟΥΡΜΟΥΛΗΣ

Περί ... προγραμμάτων κατάρτισης

Παπαγεωργίου Βασίλης

ΤΑΜΕΙΟ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ της φτώχειας «μέσω προγραμμάτων κατάρτισης», τα οποία και θα χρηματοδοτεί, ανακοίνωσε χτες ο Γιώργος Αλογοσκούφης, ευελπιστώντας προφανώς ότι θα εκτιμήσουμε την ...κοινωνική ευαισθησία των κυβερνώντων.

Μόνο που επειδή είναι γνωστή αυτή η ιστορία των προγραμμάτων κατάρτισης, αναρωτιόμαστε ποιους εννοεί ...«φτωχούς». Αν οι «φτωχοί» είναι οι εργοδότες που ψάχνουν τσάμπα εργατικό δυναμικό και οι αετονύχηδες των ευρω-κονδυλίων, εντάξει. Γιατί εκεί θα πάνε τα λεφτά...

Οχι, δηλαδή, πως ακόμα κι αν αξιοποιούνταν με τον καλύτερο τρόπο θα έλυναν όντως το πρόβλημα. Βλέπετε, αυτά τα κονδύλια δεν είναι ούτε το ένα εκατοστό, σε σχέση με αυτά που απομυζούν από μισθωτούς και συνταξιούχους το κράτος και οι κάθε λογής ιδιώτες. Ασπιρινούλες, δηλαδή...

ΧΑΜΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΚΕΙ στο ΠΑΣΟΚ. Συγκεντρώσεις, περιοδείες, ομιλίες σε κλειστά γήπεδα, έντυπο υλικό, πλατφόρμες και πακέτα προτάσεων! Πάντως, ο Σκανδαλίδης πρέπει να παιδεύτηκε πολύ για να βρει το όνομα της δικής του πολιτικής πρότασης. Οχι «κυβερνητική», αλλά «κυβερνώσα αριστερά», δηλώνει ότι προτείνει. Ευελπιστούμε ότι δε θα τον πάει στα δικαστήρια κανένα στέλεχος του ΣΥΝ για ...«κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας».

ΠΑΚΕΤΟ ΜΕΤΡΩΝ για την αντιμετώπιση της λαθρομετανάστευσης προωθεί - όπως λέει - ο υπουργός Ναυτιλίας Γιώργος Βουλγαράκης και αντιμετωπίζει το θέμα ως «κοινωνικό πρόβλημα». Γι' αυτό θα αυξήσει τις περιπολίες του Λιμενικού στο Αιγαίο...

Το γιατί καταστρέφονται οι χώρες από τις οποίες ξεκινούν αυτοί οι μετανάστες και το ότι καταλήγουν στα χέρια ασύδοτων εργοδοτών για να γνωρίζουν στυγνή εκμετάλλευση, δεν απασχολεί, φυσικά, ούτε το υπουργείο Ναυτιλίας, ούτε την κυβέρνηση.

Αυτά είναι εκτός της ...«κοινωνικής διάστασης» του θέματος.


Γρηγοριάδης Κώστας

Απεργοσπαστικά «ταμεία»

Το νέο σκάνδαλο που έχει ξεσπάσει στη Γαλλία μπορεί να μην προκαλεί έκπληξη, ωστόσο είναι «διδακτικό» για τις μεθόδους ποδηγέτησης και καθυπόταξης της εργατικής τάξης από την εργοδοσία. Σύμφωνα, λοιπόν, με τις τελευταίες αποκαλύψεις, οι καπιταλιστές του κλάδου της μεταλλουργίας έχουν, ξεκινώντας από το Μάη του '68, δημιουργήσει ένα ταμείο που «χρηματοδοτεί» την εξαγορά των συνδικαλιστών και το σπάσιμο των απεργιών. Στο ταμείο αυτό έδιναν οι επιχειρήσεις όλα αυτά τα χρόνια το 0,1% της συνολικής δαπάνης για τους μισθούς, με αποτέλεσμα να έχει συγκεντρώσει πάνω από 160 εκατομμύρια ευρώ! Ανάλογα απεργοσπαστικά ταμεία, όπως αποκαλύπτεται, έχουν δημιουργηθεί από τους καπιταλιστές σε όλους τους κλάδους της οικονομίας. Μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου, οι παλαιότεροι επικεφαλής των εργοδοτικών οργανώσεων παραδέχονται την ύπαρξη των ταμείων, λέγοντας ότι τα λεφτά τους χρησιμοποιούνται για να «λιπανθούν οι κοινωνικές σχέσεις» των καπιταλιστών του κλάδου. Αν κάτι προκύπτει από τα παραπάνω είναι ότι οι καπιταλιστές δεν αφήνουν τα πάντα στο κράτος όσον αφορά στην αντιμετώπιση των απεργιών των εργαζομένων, αλλά διαθέτουν και τους δικούς τους μηχανισμούς εξαγοράς και απεργοσπασίας. Αρα, πολλά είναι τα δεσμά που πρέπει να σπάσει η εργατική τάξη.

Ξέχασε;;

«Θα ήταν ολέθριο λάθος η πολιτική μας ζωή να επανεγκλωβιστεί στον αστερισμό της "σκοπιανοποίησης". Αυτό το λάθος έγινε πριν από 15 χρόνια περίπου και το πληρώσαμε ακριβά. Θυμίζω ότι το 1992 αυτό που τώρα πασχίζει η ελληνική εξωτερική πολιτική, δηλαδή μια σύνθετη ονομασία κοινής αποδοχής, μας προσφέρθηκε στο πιάτο με το πακέτο Πινέιρο που το προέβλεπε μεταξύ άλλων. Η κυβέρνηση της ΝΔ, με πλήρη συνυπευθυνότητα και της αξιωματικής αντιπολίτευσης του ΠΑΣΟΚ, είπε όχι, αρνήθηκε αυτό που έγκαιρα και διορατικά πρότεινε ο ΣΥΝ και κλοτσήσαμε μια ιστορική ευκαιρία».

Αυτά είπε μεταξύ άλλων χτες στο ραδιόφωνο της ΝΕΤ ο Δημήτρης Παπαδημούλης, ευρωβουλευτής του Συνασπισμού, προκαλώντας όσους θυμούνται την «αμαρτωλή» τότε στάση του κόμματός του. Κατανοητός ο λόγος για τον οποίο η ηγεσία του ΣΥΝ «ξεχνά» τι έκανε και τι έλεγε τότε. Οτι και στα εθνικιστικά συλλαλητήρια συμμετείχε και είχε συμφωνήσει μαζί με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ στο «Συμβούλιο Αρχηγών» υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στην ονοματολογία. Από δω όμως ως του σημείου να παριστάνει σήμερα τον δικαιωμένο και τον επικριτή μιας πολιτικής που και ο ίδιος χειροκροτούσε, υπάρχει μεγάλη απόσταση, ολόκληρο χάσμα.

Εκπαιδεύουν στη διαχείριση της κρατικής αδιαφορίας

Σύμφωνα με τις «αρχές» του «εθελοντισμού» - που θέλουν να υποκαταστήσει υποχρεώσεις της πολιτείας και να εκγυμνάσει στη δουλιά χωρίς δικαιώματα - και της «διά βίου μάθησης» - που θέλουν να υποκαταστήσει την πραγματική εκπαίδευση - είναι τα προγράμματα που εξήγγειλε η Γενική Γραμματεία Εκπαίδευσης Ενηλίκων του υπουργείου Παιδείας.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι θεματικές ενότητες που μοιάζουν βγαλμένες από την ειδησεογραφία των τελευταίων μηνών: «Γνωσιακές παράμετροι του κινδύνου (Λύση προβλήματος / Λήψη απόφασης - Διαχείριση πληροφορίας - Διαχείριση πανικού - Λειτουργία σε ομάδες), Πυρκαγιές - Πλημμύρες, Σεισμοί - Διασώσεις, Ναυτικά Ατυχήματα - Προστασία Θαλάσσιου Περιβάλλοντος, Πρώτες Βοήθειες - Διαχείριση Καταυλισμών - Ψυχοκοινωνική στήριξη πληγέντων, Ασύμμετρες Απειλές - Επιδημίες». Ζητήματα για τα οποία οι κυβερνήσεις, χρόνια τώρα, προσπαθούν να πείσουν ότι φταίει η «κακιά η ώρα», ο «ανθρώπινος παράγοντας», κοντολογίς οτιδήποτε άλλο εκτός από την πολιτική τους και στην πρόληψη και στην αντιμετώπιση, αφού μοναδικό τους κριτήριο είναι η εξυπηρέτηση των επιχειρηματιών, αδιαφορώντας για το λαό που είναι και ο μόνος που βιώνει τις αρνητικές συνέπειες των «κινδύνων» τους οποίους κατονομάζουν.

«Ασύμμετρη απειλή» συνιστά, τελικά, η πολιτική τους, που θέλει να κάνει τον εργαζόμενο να πιστέψει ότι είναι δική του υποχρέωση να παραχωρήσει «εθελοντικά» το δικαίωμά του σε μια ζωή με δυνατότητες ικανοποίησης όλων των αναγκών του, με ασφάλεια, με πραγματική παιδεία.

Το «στίγμα» του καπιταλισμού

Παπαγεωργίου Βασίλης

Αθλιες νεοσυντηρητικές θεωρίες επιχείρησαν να πλασάρουν διάφορα κέντρα, με τη βοήθεια της κυβέρνησης, με αφορμή τη φετινή «Ημέρα για την εξάλειψη της φτώχειας». Σύμφωνα με αυτές η λέξη φτωχός ταυτίζεται είτε με τη λέξη άτυχος είτε με το ανίκανος και αποτυχημένος. Επιστράτευσαν λοιπόν τα αναγκαία γκάλοπ για να υποστηρίξουν πως «το 50% πιστεύει ότι φτωχός μπορεί κανείς να γίνει από κάποιο τυχαίο γεγονός»(!), ενώ η φτώχεια είναι περίπου νομοτέλεια. Επιχειρείται δηλαδή να αποσυνδεθεί η φτώχεια από τις κοινωνικές αιτίες που τη γεννούν, δηλαδή από την ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και την ιδιοποίηση του παραγόμενου πλούτου από μια ελαχιστότατη μειοψηφία. Γι' αυτό θεωρούν περίπου αναπόφευκτο να υπάρχουν 2.200.000 άνθρωποι στη χώρα μας που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας και της ανέχειας. «Φυσιολογικό», επίσης, θεωρούν το πλουσιότερο 1% του παγκόσμιου πληθυσμού να κατέχει το 40% του παγκόσμιου πλούτου, ενώ το 50% του φτωχότερου πληθυσμού κατέχει το 1% του παγκόσμιου πλούτου. Ο,τι και αν λένε, γεγονός πέρα από κάθε αμφισβήτηση είναι ένα: καπιταλισμός σημαίνει φτώχεια. Είναι δικό του δημιούργημα, το ανεξίτηλο στίγμα του από το οποίο ποτέ δεν έχει ούτε πρόκειται να ξεφύγει...

Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ
Κρίσιμες ώρες στο Σκαραμαγκά

Οι εξελίξεις στα Ναυπηγεία του Σκαραμαγκά πρέπει να βρεθούν στο κέντρο της προσοχής και του προβληματισμού όλων των εργαζομένων. Η πορεία του μεγαλύτερου Ναυπηγείου της χώρας, ο τρόπος με τον οποίο οι κυβερνήσεις του δικομματισμού μεθόδευσαν την παράδοση στο κεφάλαιο μιας τέτοιου μεγέθους και στρατηγικής σημασίας παραγωγικής μονάδας, ο ρόλος της συμβιβασμένης συνδικαλιστικής ηγεσίας στη διαδικασία της ιδιωτικοποίησης και στο χτύπημα των εργασιακών δικαιωμάτων, προσφέρουν πολύτιμη πείρα στην εργατική τάξη για να βγάλει ουσιαστικά συμπεράσματα.

Οπως αναντικατάστατη είναι και η πείρα που προκύπτει από τη συνεπή και αταλάντευτη δράση των ταξικών δυνάμεων στο Ναυπηγείο. Από τον τρόπο με τον οποίο δούλεψαν και συνεχίζουν να δρουν στο Ναυπηγείο, μέσα και έξω από το σωματείο, αποκαλύπτοντας τους πραγματικούς ενόχους και πρωτοστατώντας για την πολιτική και συνδικαλιστική καταδίκη τους, για την αλλαγή των συσχετισμών. Οι δυνάμεις της «Εργοστασιακής Επιτροπής», οι κομμουνιστές και άλλοι αγωνιστές εργάτες που συσπειρώνονται στις γραμμές της, δεν έλειψαν λεπτό από το πλευρό των εργαζομένων, από την πρώτη γραμμή των αγώνων τους. Δεν έκρυψαν ποτέ την αλήθεια, δε δείλιασαν. Αντιστάθηκαν σε εκβιασμούς και προσπάθειες μαζικής εξαγοράς.

Το αποτέλεσμα της προχτεσινής ψηφοφορίας στο Ναυπηγείο, κατά την οποία οι εργαζόμενοι με μεγάλη πλειοψηφία απέρριψαν τη συμφωνία μεταπώλησης του Τμήματος Τροχαίου Υλικού και τις απολύσεις που αυτή υπέκρυπτε, δεν ήρθε από τον ουρανό. Ηταν ένα αποτέλεσμα σφυρηλατημένο στην καθημερινή επαφή των εργαζομένων με τις ταξικές δυνάμεις στο Ναυπηγείο. Αποτελεί αναγνώριση της αλήθειας που από την πρώτη στιγμή αποκάλυψαν οι ταξικές δυνάμεις. Οτι από την πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων που διαδοχικά - και με ιδιαίτερη ένταση από το 1995 και ύστερα - εφάρμοσαν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, χαμένοι θα έβγαιναν οι εργαζόμενοι. Οτι η «ανάπτυξη» που προπαγάνδιζαν οι εργοδότες και οι συνδικαλιστικοί τους βαστάζοι, αφορά μόνο στην ανάπτυξη των κερδών του κεφαλαίου και καμιά σχέση δεν έχει με τη διασφάλιση των εργασιακών δικαιωμάτων και των θέσεων εργασίας στα Ναυπηγεία, ακόμα και με την εξασφάλιση της ίδιας της λειτουργίας τους.

Αυτές οι ώρες, είναι ώρες κρίσιμες. Οχι μόνο για τους εργαζόμενους στα Ναυπηγεία, αλλά συνολικά για την εργατική τάξη. Οι εργαζόμενοι έχουν καθήκον και συμφέρον να ολοκληρώσουν αυτό που με αποφασιστικότητα ξεκίνησαν. Να πετάξουν από το σβέρκο τους τους εργατοπατέρες «μισθωτούς» της εργοδοσίας, που προσπαθούν με νύχια και με δόντια και με εντολή των πολιτικών και εργοδοτικών τους προϊσταμένων να γαντζωθούν στη συνδικαλιστική καρέκλα. Να απαιτήσουν να πάρει το σωματείο τα χαρακτηριστικά που έχει η δική τους δουλιά, ο δικός τους ιδρώτας για το μεροκάματο, η δική τους αγωνία για την επιβίωση της οικογένειάς τους. Ολα αυτά καμιά σχέση δεν έχουν με τις υπηρεσίες που προσφέρει στους εργοδότες μια δράκα συμβιβασμένων που λειτουργούν σαν στελέχη της πολυεθνικής. Η καθαίρεση της πλειοψηφίας, η ανάδειξη νέας ταξικής διοίκησης είναι επιβεβλημένη όσο ποτέ. Θα είναι σημαντικό βήμα για να ανοίξει ο δρόμος για πιο βαθιές αλλαγές προς όφελος των εργαζομένων.




Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org