Τετάρτη 17 Αυγούστου 2016
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Πολυπλόκαμη ανασύνθεση...

Πολυπλόκαμες και πολυεπίπεδες φαίνεται πως είναι οι διεργασίες ανασύνθεσης του πολιτικού σκηνικού, με στόχο να διασφαλίσει το σύστημα σταθερές κυβερνήσεις συνεργασίας και ευρύτερες συναινέσεις στα αντιλαϊκά μέτρα που έχει ανάγκη το κεφάλαιο. Πρωταγωνιστικό ρόλο σ' αυτήν την ανασύνθεση, την οποία υπηρετεί και ο νέος εκλογικός νόμος, έχει χωρίς αμφιβολία ο ΣΥΡΙΖΑ. Πέρα από τη μετατροπή του σε κόμμα της σοσιαλδημοκρατίας και το συνεχές «άνοιγμα» σε στελέχη του ΠΑΣΟΚ, δεν κρύβει τη συμπάθειά του και για ορισμένα στελέχη της ΝΔ, του λεγόμενου «καραμανλικού» στρατοπέδου, τα οποία προσπαθεί να διαχωρίσει από την πολιτική που ασκεί σήμερα το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αλλά να αθωώσει και την αντιλαϊκή πολιτική που υπηρέτησαν και οι ίδιοι, όταν η ΝΔ ήταν κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Κ. Καραμανλή. Ετσι, σύμφωνα με συνέντευξη («ΣΚΑΪ») του Κ. Ζαχαριάδη, διευθυντή της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, η κυβέρνηση Καραμανλή «σε σειρά ζητημάτων είχε μεγαλύτερη κοινωνική ευαισθησία από τη ΝΔ του Σαμαρά και τον σχεδιασμό κ. Μητσοτάκη», ενώ διέγνωσε θετικά στοιχεία και στις κυβερνήσεις του Κ. Σημίτη.

... και τα «πρότυπα» του ΣΥΡΙΖΑ

Εμείς ψάξαμε και βρήκαμε ένα στοιχείο που συνδέει την «κοινωνική ευαισθησία» αυτών των δύο κυβερνήσεων, που σχεδόν θαυμάζει ο ΣΥΡΙΖΑ. Είναι μία δήλωση που έκανε το 2008 ο τότε γενικός γραμματέας της ΚΟ της ΝΔ, Γ. Τραγάκης, λέγοντας ότι «αν δεν υπήρχε ο νόμος Σιούφα δε θα μπορούσαμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις και αυτό δεν το λέω μόνο εγώ. Το έχει δηλώσει κατηγορηματικά ο πρώην υπουργός Οικονομίας του ΠΑΣΟΚ (σ.σ. κυβέρνηση Σημίτη), ο κ. Αλέκος Παπαδόπουλος». Για όσους δεν θυμούνται, ο νόμος Σιούφα αύξησε τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, αποσύνδεσε το κατώτατο όριο συντάξεων του ΙΚΑ από τα 20 μεροκάματα του ανειδίκευτου εργάτη, αύξησε το όριο για την κατοχύρωση ασφαλιστικού δικαιώματος από τα 4.050 στα 4.500 ένσημα και άλλα παρόμοια... Είναι φανερό ότι την ίδια «κοινωνική ευαισθησία» εξαντλεί σήμερα και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

Αναγκαία η πρόταση νόμου του ΚΚΕ

«Βροχή» τα κατασχετήρια που προαναγγέλλονται για δάνεια που δεν εξυπηρετούνται ή οφειλές προς το Δημόσιο. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, πάνω από 1.200 ηλεκτρονικές εντολές κατάσχεσης καταθέσεων φεύγουν καθημερινά από τη Γενική Γραμματεία Εσόδων, ενώ ακόμη 600 κατασχετήρια αποστέλλονται από το Κέντρο Είσπραξης Ασφαλιστικών Εισφορών. Την κατάσταση που αντιμετωπίζουν τα υπερχρεωμένα λαϊκά νοικοκυριά, αντικατοπτρίζουν και τα εξής στοιχεία: Περίπου τρία εκατομμύρια τραπεζικά δάνεια, κυρίως στεγαστικά και καταναλωτικά, δεν εξυπηρετούνται, ενώ δύο στους τρεις που είχαν καταφύγει σε ρύθμιση χρεών στα ασφαλιστικά ταμεία έχουν τεθεί εκτός, επειδή δεν μπορούν να ανταποκριθούν ούτε καν στις δόσεις της ρύθμισης. Επιπλέον, ειδικά για τη ρύθμιση των 100 δόσεων, την περίοδο Απρίλη - Ιούνη, ένας στους δύο οφειλέτες πετάχτηκε έξω. Μόνο τον Ιούλη, δημιουργήθηκαν νέα ληξιπρόθεσμα χρέη 1,2 δισ. ευρώ στις εφορίες, ανεβάζοντας το συνολικό ποσό στα 90 δισ. ευρώ. Η κυβέρνηση αναμασά διάφορα για προστασία τάχα των υπερχρεωμένων νοικοκυριών και τα άλλα αστικά κόμματα της αντιπολίτευσης τής κάνουν κριτική στα επιμέρους. Θυμίζουμε, όμως, ότι όλοι μαζί απέρριψαν πρόσφατα την πρόταση νόμου του ΚΚΕ για την ανακούφιση των λαϊκών νοικοκυριών από την τραπεζική υπερχρέωση, λοιδορώντας μάλιστα εν χορώ τα μέτρα που πρότεινε η Κοινοβουλευτική Ομάδα του Κόμματος. Επιβεβαιώνεται, όμως, ότι χωρίς τη διεκδίκηση τέτοιων ουσιαστικών μέτρων (πάγωμα - παραγραφή χρεών, μείωση δόσεων κ.ά.), που αντιβαίνουν στην κερδοφορία τραπεζών και επιχειρηματικών ομίλων, η θηλιά στο λαιμό της λαϊκής οικογένειας θα σφίγγει ολοένα και περισσότερο.

Η «Μπούντεσμπανκ» και οι συντάξεις

Η γερμανική Κεντρική Τράπεζα «Μπούντεσμπανκ» αξιοποιείται ως μοχλός πίεσης για να βαθύνει ακόμα περισσότερο η αντιλαϊκή - αντεργατική πολιτική που έχει ξεκινήσει εδώ και δεκαετίες και κλιμακώθηκε με τη λεγόμενη «Ατζέντα 2010» και τους νόμους «Χαρτζ 1-4» της κυβέρνησης σοσιαλδημοκρατών και Πρασίνων του καγκελάριου Γκέρχαρντ Σρέντερ ήδη από τη δεκαετία του '90. Ετσι, με βάση τελευταία έκθεση της «Μπούντεσμπανκ» απαιτείται να ανέβει το όριο ηλικίας συνταξιοδότησης από τα 65 χρόνια που είναι σήμερα στα 69 έως το 2060. Ηδη, η σημερινή κυβέρνηση έχει αποφασίσει να φτάσει το όριο στα 67 χρόνια έως το 2030, αλλά αυτό δεν θεωρείται ικανοποιητικό για τις ανάγκες του κεφαλαίου. Η τράπεζα, όπως γίνεται συνήθως, επικαλείται την υπογεννητικότητα και την αύξηση του προσδόκιμου ζωής για τους εργαζόμενους. Την ίδια ώρα, στη Γερμανία διευρύνονται τα λεγόμενα «μίνι τζομπς», της μισο-δουλειάς και μισο-ζωής, που κάνουν τη σύνταξη «όνειρο θερινής νυκτός». Μάλιστα, η τράπεζα κυνικά ομολογεί ότι το όριο συνταξιοδότησης πρέπει να ανέβει για να διατηρηθεί το ύψος της σύνταξης στο ...43% του μέσου εισοδήματος. Σαν να λέμε, οι συνταξιούχοι, που μια ζωή πλήρωσαν ως εργαζόμενοι τις εισφορές τους, να παίρνουν όλο και λιγότερα ως σύνταξη, αν καταφέρουν να πάρουν, ή θα δουλεύουν ...έως το θάνατο για να αυγαταίνουν τα κέρδη των καπιταλιστών.




Τετρασέλιδα του «Ρ»
Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org