Πέμπτη 17 Απρίλη 2014
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Να τι εκπροσωπεί ο κ. Τσίπρας

Η «Ευρωπαϊκή Αριστερά» - είπε ο Τσίπρας μιλώντας στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ την Κυριακή - «τίμησε τους αγώνες του ελληνικού λαού και τον ΣΥΡΙΖΑ, επιλέγοντας εμένα ως πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, να αντιπροσωπεύσουμε την άλλη Ευρώπη». Ποια Ευρώπη; Απαντά ο Τσίπρας: «Ευρώπη ειρηνική, που θα βασίζει την ασφάλειά της στη μείωση των εξοπλισμών», που «θα απαγορεύει την αποστολή στρατιωτών εκτός συνόρων. Ευρώπη χωρίς ΝΑΤΟ και ευρωστρατό», «Ευρώπη δημοκρατική, χωρίς τον άτυπο νόμο του ισχυρού που καθορίζει τις πολιτικές της ... όπου οι θεσμοί της λαϊκής κυριαρχίας, στα κράτη μέλη και στην Ενωση θα ενισχύονται ... Ευρώπη κοινωνική, στην οποία οι άνθρωποι θα μπορούν να ζήσουν με αξιοπρέπεια από τη δουλειά και τη σύνταξή τους».

Για να μην πολυλογούμε, αυτά και άλλα είπε ο Τσίπρας ότι εκφράζει η υποψηφιότητά του για την προεδρία της Κομισιόν, ότι για μια τέτοια ΕΕ αγωνίζονται. Μέχρι και το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό θυμήθηκε να προσθέσει στο μακρύ κατάλογο ψευδών, ισχυριζόμενος, ο θεομπαίχτης, ότι «ο αδιάκοπος δημοκρατικός μετασχηματισμός των θεσμών της θα φέρνει όλο και πιο κοντά τη σοσιαλιστική προοπτική»!

Η «αριστερά» την οποία εκπροσωπεί ο κ. Τσίπρας πέραν του γεγονότος ότι στηρίζει με χέρια και με πόδια τον καπιταλισμό που γεννά όλα τα προβλήματα που υποκριτικά ισχυρίζεται ότι θα παλέψει να λύσει είναι αυτή που:

  • Θέλει τόσο πολύ την ειρήνη που στη Γαλλία το «Αριστερό Μέτωπο» ψηφίζει υπέρ της ιμπεριαλιστικής επέμβασης στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία. Που στο παρελθόν στήριξε ψήφισμα στο Ευρωκοινοβούλιο που ενθάρρυνε την ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Λιβύη.
  • Εχθρεύεται τόσο πολύ το ΝΑΤΟ η «αριστερά» του κ. Τσίπρα που σύμφωνα με αποκαλύψεις του Wikileaks ο Αμερικανός πρέσβης στη Γερμανία, σε τηλεγράφημά του, μεταβιβάζει στην Ουάσιγκτον πως σε συνάντησή του με τον Γκρέγκορ Γκίζι, Πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της γερμανικής «Αριστεράς», ο τελευταίος τον καθησύχασε σχετικά με το αίτημα που προβάλλει αυτό το κόμμα περί «διάλυσης του ΝΑΤΟ». Το «επικίνδυνο - φέρεται να του είπε ο Γκίζι - θα ήταν το αίτημα της αποδέσμευσης της Γερμανίας από το ΝΑΤΟ, κι όχι γενικά το αίτημα της διάλυσης. Αυτό έτσι κι αλλιώς δε γίνεται, αφού για τη διάλυση του Οργανισμού θα πρέπει να υπάρξει συγκατάθεση των ΗΠΑ, της Γαλλίας και της Μεγάλης Βρετανίας και κάτι τέτοιο δεν είναι ρεαλιστικό».

Σε κάθε περίπτωση, ο ευρωοπορτουνισμός το 'χει δίπορτο, τάσσεται γενικά κι αφηρημένα «υπέρ της διάλυσης του ΝΑΤΟ», χωρίς όμως να προβάλλει το ζήτημα της αποδέσμευσης των χωρών από τον ιμπεριαλιστικό οργανισμό.

Εξάλλου, με νεότερες δηλώσεις τους Γκίζι, Μπίσκι κ.λπ. τάσσονται υπέρ του ΝΑΤΟ στο όνομα του ότι δεν γίνεται αλλιώς ή αυταπατών ότι μπορεί να μετατραπεί από λύκο σε αρνάκι, σε «οργανισμό συλλογικής ασφάλειας και ειρήνης»...

  • Η «αριστερά» του κ. Τσίπρα κόπτεται τόσο πολύ για τα δικαιώματα των λαών που εκεί όπου κυβέρνησε ή κυβερνά π.χ. Γαλλία, Ιταλία, Δανία, Βερολίνο, Ανδαλουσία, παίρνει το ένα αντιλαϊκό μέτρο μετά το άλλο: Εξώσεις όσων διαμένουν σε δημόσια διαμερίσματα και δεν μπορούν να πληρώσουν το ενοίκιο, διακοπές ρεύματος, καρατόμηση δαπανών για Υγεία, Παιδεία, επιβολή φόρων, κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων, εισαγωγή του θεσμού των ενοικιαζόμενων εργαζομένων που υπονομεύει τις ΣΣΕ, πριμοδότηση εργοδοτών με ζεστό χρήμα για να προσλαμβάνουν ανέργους, προκλητικές επιδοτήσεις σε αγροτοβιομηχάνους και εφαρμογή της ΚΑΠ με αποτέλεσμα ξεκλήρισμα αγροτών, ιδιωτικοποιήσεις ως και νοσοκομείων κ.λπ.

Ψ.

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ - ΤΕΧΝΙΚΟΥ ΔΥΝΑΜΙΚΟΥ
Mε τον ατομικό δρόμο της φυγής ή με το συλλογικό δρόμο του αγώνα;

Στοιχείο πρώτο: Ενας στους δύο Ελληνες που βρίσκονται σε «εργάσιμη ηλικία» αναζητά απασχόληση στο εξωτερικό1.

Στοιχείο δεύτερο: 300.000 Ελληνες, στην πλειονότητά τους ειδικευμένοι επιστήμονες, έχουν ήδη συμπληρώσει βιογραφικά για να μεταναστεύσουν2.

Στοιχείο τρίτο: Στους 139.000 υπολογίζεται ότι ανέρχονται οι Ελληνες πτυχιούχοι/επιστήμονες (εκ των οποίων το 75% είναι κάτοχοι μεταπτυχιακού διπλώματος) που αναζήτησαν και βρήκαν την επαγγελματική τους αποκατάσταση στο εξωτερικό από την αρχή της κρίσης και μέχρι το 2011, ενώ πολλοί περισσότεροι εκτιμάται ότι έχουν φύγει από το 2011 ως σήμερα (μόνο στη Γερμανία και μόνο το 2013 βρήκαν δουλειά 123.000 Ελληνες σύμφωνα με την Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Εργασίας)1. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι το φαινόμενο δεν περιορίζεται σε νέους, αλλά αρχίζει και καλύπτει ένα μεγάλο φάσμα ηλικιών.

Τα παραπάνω είναι μία (μερική προς το παρόν καθώς τα πλήρη στοιχεία θα πάρουν χρόνο να συλλεχθούν και να αναλυθούν) από τις αποδείξεις της τεράστιας καταστροφής που συντελείται στη χώρα τα τελευταία χρόνια. Η ραγδαία φυγή στο εξωτερικό μορφωμένου, ειδικευμένου και υψηλού επιπέδου επιστημονικο-τεχνικού δυναμικού είναι μια πλευρά της καταστροφής παραγωγικών δυνάμεων που προκαλεί η διαχείριση της κρίσης από την ελληνική κυβέρνηση και την Ευρωπαϊκή Ενωση. Χιλιάδες νέοι επιστήμονες, τη στιγμή που είναι έτοιμοι να αρχίσουν να προσφέρουν τις γνώσεις τους και τις υπηρεσίες τους προς την κοινωνία, εγκαταλείπουν τη χώρα και τα προσφέρουν αυτά στην αλλοδαπή. Την ώρα που ο ελληνικός λαός πλήρωσε και πληρώνει για να υπάρχουν δημόσια πανεπιστήμια και να βγάζουν επιστήμονες που θα έπρεπε να υπηρετούν τις λαϊκές ανάγκες.


Ο δημοφιλέστερος προορισμός των μεταναστευόντων επιστημόνων/ερευνητών είναι ο βορράς της ΕΕ και κυρίως η Γερμανία, οι Σκανδιναβικές χώρες και η Μεγάλη Βρετανία. Ειδικά στη Γερμανία, σύμφωνα και με στοιχεία από τις στατιστικές υπηρεσίες τη χώρας αυτής, ο αριθμός των Ελλήνων επιστημόνων που εγκαταστάθηκαν και εργάζονται εκεί είναι κατά πολύ μεγαλύτερος από τον αντίστοιχο από άλλες χώρες του νότου, και μάλιστα μεγαλύτερων πληθυσμιακά από την Ελλάδα, όπως η Ισπανία και η Ιταλία2. Παράλληλα, αυξημένη ροή καταγράφεται για χώρες όπως η Αμερική, ο Καναδάς και η Αυστραλία. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκαλεί τέλος η ραγδαία αύξηση των Ελλήνων επιστημόνων που μεταναστεύουν για να βρουν εργασία στις αναπτυσσόμενες οικονομίες, όπως η Κίνα, η Βραζιλία και η Ινδία, αλλά και προς τις χώρες του Κόλπου. Οσον αφορά τα αντικείμενα εργασίας, αυτά καλύπτουν κυρίως μηχανικούς (όλων των κλάδων), γιατρούς, νοσηλευτικό προσωπικό, δασκάλους, λογιστές, διοικητικά στελέχη επιχειρήσεων, δικηγόρους, επιστήμονες αγροτικού τομέα, αποφοίτους θετικών επιστημών κ.λπ.

Τα χαρακτηριστικά της σύγχρονης μετανάστευσης επιστημόνων

Το ρεύμα επιστημονικής φυγής δεν είναι απλά μια πρόσκαιρη επαφή με τους επιστήμονες άλλων χωρών για απόκτηση εμπειριών, αλλά πρόκειται για μια πραγματική και ουσιαστική μετανάστευση, παρόμοια με προηγούμενες περιόδους της ελληνικής ιστορίας. Ομως το σύγχρονο μεταναστευτικό κύμα έχει διαφορετικά ποιοτικά χαρακτηριστικά από αυτό των μεταπολεμικών δεκαετιών. Τότε ήταν φτωχά αγροτικά και εργατικά στρώματα που αναζητούσαν εργασία για ένα πεπερασμένο χρονικό διάστημα. Σήμερα πρόκειται για πτυχιούχους/επιστήμονες/ερευνητές, στην πλειοψηφία τους μικροαστικής καταγωγής και προοπτικής, ο οποίοι φεύγουν χωρίς επιδίωξη επιστροφής. Πράγματι, ενώ ένα μεγάλο τμήμα των «γκασταμπάιντερς» επέστρεψε στα πάτρια εδάφη μετά από ένα μικρό ή μεγάλο χρονικό διάστημα, οι στατιστικές έρευνες λένε ότι η πλειοψηφία των σύγχρονων μεταναστών δεν θα επιστρέψει ποτέ2. Οι δε συνθήκες εργασίας τους μπορεί να είναι μεν καλύτερες από την ανεργία, την έλλειψη ασφάλισης, τις διαρκώς κατακρυμνόμενες απολαβές στην Ελλάδα κλπ., παρ' όλα αυτά κάθε άλλο παρά ευοίωνες είναι.

Πράγματι, οι νέοι επιστήμονες, που παίρνουν το δρόμο της ξενιτιάς, στατιστικά θα αλλάξουν πολλούς εργοδότες, σε διάφορες πόλεις, ακόμα και χώρες. Στην πλειοψηφία τους θα αμείβονται μεν περισσότερο από τα ελληνικά επίπεδα, αλλά λιγότερο από αυτό που θα τους επιτρέπει μια αξιοπρεπή και άνετη ζωή στις χώρες διαβίωσης. Παράλληλα, η εντατικοποίηση της εργασίας και η ανταγωνιστικότητα τόσο μεταξύ των εταιρειών/ιδρυμάτων, όσο και μεταξύ των ίδιων των εργαζομένων γίνεται καθημερινότητα. Κοινωνικά, ο προσωπικός προγραμματισμός δυσχεραίνει και ο γάμος, η οικογένεια και τα παιδιά καθίστανται εξαιρετικά δύσκολα, αν όχι αδύνατα. Και όμως, παρότι γνωρίζουν ή διαισθάνονται αυτές τις δυσκολίες, ένα μεγάλο τμήμα (αν όχι πλειοψηφικό) των νέων πτυχιούχων στρέφονται προς τη μετανάστευση.

Οι αιτίες πίσω από αυτό το πρωτοφανές ρεύμα φυγής είναι προφανείς: Πρώτον, η ανεργία φτάνει στο 59% στους νέους και αναλογικά χτυπά και τους πτυχιούχους Ανώτατης Εκπαίδευσης (κατέχουμε την 7η θέση στην ΕΕ σε ό,τι αφορά τους άνεργους αποφοίτους της Υποχρεωτικής Εκπαίδευσης, αλλά την πρώτη θέση στην ανεργία των αποφοίτων της ανώτερης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης3). Δεύτερον, η δραματική μείωση των απολαβών του επιστημονικο-τεχνικού δυναμικού εντός Ελλάδας που καθιστά τις απολαβές του εξωτερικού μακράν ελκτικότερες. Τρίτον, η διαφαινόμενη, ειδικά στον τομέα της έρευνας, πλήρης κατάρρευση εντός χώρας, που καθιστά τη φυγή στο εξωτερικό όχι απλά ζήτημα βελτίωσης, αλλά ζήτημα επιβίωσης και παραμονής στο αντικείμενο.

Για τις ανάγκες της χώρας σε επιστημονικό δυναμικό

Οι διάφοροι «πρόθυμοι» αρχίζουν αμέσως τους γκεμπελισμούς: «Στην Ελλάδα όλοι θέλουν να είναι επιστήμονες», «ο κρατικισμός έδωσε πτυχία σε όλους» κλπ. Δυστυχώς γι' αυτούς, τα πραγματικά στοιχεία είναι αμείλικτα: Ο μέσος όρος πτυχιούχων στην Ελλάδα είναι χαμηλότερος από το μέσο όρο πτυχιούχων στην ΕΕ (21η σε 30 χώρες της Ευρώπης ως προς τον αριθμό των επιστημόνων ανά κάτοικο)4. Η Ελλάδα υστερεί δηλαδή σε πτυχιούχους/επιστήμονες/ερευνητές. Τι συμβαίνει, λοιπόν; Πώς γίνεται η τεράστια φυγή επιστημονικο-τεχνικού δυναμικού να συντελείται από μια χώρα που διαθέτει λιγότερους αναλογικά επιστήμονες από τις χώρες προορισμού αυτής της φυγής;

Αναμφισβήτητα, το παράδοξο αυτό παύει να υφίσταται αν δει κανείς τις εξελίξεις στον Ευρωπαϊκό Χώρο Ερευνας, αλλά και στον ευρύτερο καταμερισμό εργασίας που πραγματοποιείται μέσα από τις διαδοχικές αναδιαρθρώσεις της ΕΕ. Αρχίζοντας από την κατοχύρωση της «κινητικότητας των επιστημόνων και ερευνητών» και της «ελευθερίας της διακίνησης πληροφορίας» (δίπλα στην «ελευθερία διακίνησης» ανθρώπων, αγαθών, κεφαλαίων και υπηρεσιών), ο Ευρωπαϊκός Χώρος Ερευνας καταλήγει στην πράξη να οδηγεί σε μια ανισόμετρη επιστημονική και τεχνολογική ανάπτυξη των πλουσιότερων και πιο ανεπτυγμένων χωρών της ΕΕ, σε βάρος των χωρών της περιφέρειας. Η επιδίωξη - αλλά και ήδη υλοποιούμενη τάση - είναι σαφής: Μία ΕΕ της οποίας το επιστημονικο-ερευνητικό κέντρο θα βρίσκεται στη Γερμανία και στη Γαλλία και δευτερευόντως στις μικρότερες χώρες της Βόρειας Ευρώπης, με την υπόλοιπη ΕΕ σε ρόλο φτωχού συγγενή, με ρόλο σε «υποδεέστερους» τομείς, όπως τον αγροτικό, τον τουριστικό και τον τομέα υπηρεσιών χαμηλής τεχνολογίας.

Η εξέλιξη αυτή ναρκοθετεί οποιαδήποτε προσπάθεια για ανοικοδόμηση/ανάπτυξη και πρόοδο της χώρας, προς μία άλλη κατεύθυνση. Ενα μορφωμένο και ειδικευμένο επιστημονικο-τεχνικό δυναμικό είναι απαραίτητος πυλώνας ανάπτυξης και προόδου, όταν αυτές γίνονται με κεντρικό σχεδιασμό και σε διαλεκτική αλληλεπίδραση με την ίδια την εργατική τάξη, για τις ανάγκες όλου του λαού. Οσο η χώρα αιμορραγεί επιστημονικο-τεχνικά με αυτούς τους ρυθμούς, η διαρκής υπανάπτυξη και υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου είναι νομοτέλεια. Το λεγόμενο brain drain, η «αποστράγγιση μυαλών», δηλαδή η διαρκής απορρόφηση και απομύζηση ειδικευμένου επιστημονικο-τεχνικού δυναμικού των υποανάπτυκτων και αναπτυσσόμενων χωρών, προς όφελος των ανεπτυγμένων, θεωρείται διεθνώς ένας από τους κύριους λόγους που η πλειοψηφία των χωρών της Αφρικής, της Κεντρικής και της Νότιας Αμερικής παραμένουν σε τραγικά επίπεδα βιοτικού επιπέδου5 (πρακτικά είναι ένας βασικός πυλώνας της ιμπεριαλιστικής επιβολής πάνω τους).

Αυτά βέβαια, με την πρώτη ματιά, λίγο ενδιαφέρουν τους ίδιους τους πτυχιούχους που επιλέγουν τη μετανάστευση, όσο καλοπροαίρετοι και αν είναι, καθώς οι συνθήκες στην Ελλάδα καθιστούν δυσχερέστατη την ίδια την καθημερινή τους επιβίωση. Αυτό όμως που θα πρέπει να γίνει κατανοητό σε αυτούς, ειδικά σε όσους έχουν εργατική και λαϊκή καταγωγή, μέσα και από την οργανωμένη δράση των σωματείων και των συλλόγων τους, είναι ότι η χώρα τούς έχει ανάγκη. Αντί για τον ατομικό δρόμο της φυγής, ο συλλογικός δρόμος της αλλαγής των συσχετισμών και της βελτίωσης και ανατροπής της κατάστασης, δίπλα στην εργατική τάξη, η οποία πλέον δεν μπορεί εύκολα να «αναζητήσει την τύχη της» στις οικονομίες υψηλής τεχνολογίας των ανεπτυγμένων χωρών, είναι η μόνη ολοκληρωμένη διέξοδος. Αντί να αναγκάζονται να φεύγουν αυτοί από τη χώρα, να αγωνιστούν, μαζί με το εργατικό και λαϊκό κίνημα, ώστε να φύγουν τα μονοπώλια και οι επιλογές τους, που τους εξωθούν στη φυγή. Και τότε, θα μπορούν απρόσκοπτα να προσφέρουν τα αποτελέσματα του μόχθου τους πίσω στο λαό που τους έφτιαξε.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

1. Ερευνα του ομίλου παροχής υπηρεσιών ανθρώπινου δυναμικού «Adecco».

2. Λόης Λαμπριανίδης, «Επενδύοντας στη Φυγή», εκδ. «Κριτική».

3. Ερευνα του Κέντρου Ανάπτυξης Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΚΑΝΕΠ) της ΓΣΕΕ στο πλαίσιο της ετήσιας Εκθεσης για την Εκπαίδευση 2012-2013.

4. Eurostat: Key Data on Education in Europe 2012.

5. Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης: World Migration Report 2011.


Μάνος ΣΑΡΙΔΑΚΗΣ
Ερευνητής Θεωρητικής Φυσικής στη ΣΕΜΦΕ - ΕΜΠ

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ...
Δήμοι και επιχειρηματικά συμφέροντα

Η ανακοίνωση της υποψηφιότητας Μώραλη για το Δήμο του Πειραιά προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις από τους άλλους υποψήφιους των αστικών κομμάτων. Ορισμένοι μάλιστα έπεσαν από τα σύννεφα γιατί οι επιχειρηματίες ασχολούνται άμεσα οι ίδιοι με την πολιτική...

Κατ' αρχάς υπάρχουν τα πασίγνωστα παραδείγματα του Γ. Μπουτάρη στη Θεσσαλονίκη όσο και του Στ. Μάνου παλιότερα, που διατέλεσε και υπουργός, ή του Γ. Παπαθανασίου. Δεν είναι λοιπόν καινούργιο επιχειρηματίες με τον έναν ή τον άλλον τρόπο να μετέχουν και αυτοπροσώπως στη διαχείριση της κρατικής εξουσίας.

Ο ίδιος ο Μώραλης τονίζει την ιδιότητα του επιτυχημένου επιχειρηματία. Ενώ το μοντέλο του επιτυχημένου έχουν προβάλει και οι της ομάδας των πέντε δημάρχων (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Γιάννενα, Βόλος). Ολοι οι «επιτυχημένοι» κάνουν καθαρό ότι προσβλέπουν σε ένα δήμο που θα αποτελεί στήριγμα της καπιταλιστικής δραστηριότητας.

***

Βεβαίως, στην περίπτωση του Πειραιά εκφράζεται επιθετικά η προσπάθεια μερίδας του κεφαλαίου να παρέμβει άμεσα στη διαμόρφωση της νέας δημοτικής αρχής με σύνθημα την «ανάπτυξη της πόλης», αξιοποιώντας μάλιστα τη διογκωμένη ανεργία, παίζοντας με την αγωνία του ανέργου και εκβιάζουν την ψήφο του για μια δουλειά στο λιμάνι ή τη Ζώνη. Και αυτό συμβαίνει γιατί τα συμφέροντα που διακυβεύονται στον Πειραιά είναι πολύ μεγάλα.

Δήμαρχος Πειραιά σημαίνει άλλωστε και μέλος της διοίκησης του ΟΛΠ. Αυτονόητα, σε μια εποχή που στο λιμάνι εκφράζεται σύγκρουση μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων, οι εφοπλιστές θέλουν να κατοχυρώσουν τις θέσεις τους στον ΟΛΠ, αλλά όχι μόνο αυτό. Το πεδίο αντιπαράθεσης επιχειρηματικών συμφερόντων απλώνεται από τον προλιμένα του Πειραιά ως και το νέο σταθμό του ΟΣΕ στον Ασπρόπυργο καθώς ο Πειραιάς από ένα λιμάνι της γραμμής γίνεται ταχύτατα λιμάνι-κεντρικός ενδιάμεσος σταθμός ανάμεσα σε Ανατολή και Ευρώπη.

Σ' αυτό το πεδίο οι υποψηφιότητες όλων των αστικών κομμάτων προσπαθούν να εκφράσουν με τον έναν ή άλλον τρόπο επιχειρηματικά συμφέροντα που ανταγωνίζονται στη βάση αυτών των εξελίξεων.

***

Εξάλλου το «όραμα Μώραλη» είναι ήδη «όραμα» και των άλλων υποψηφίων:

Λέει ο Μώραλης: «Να εκμεταλλευθεί η πόλη τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα. Να κοιτάξει και πάλι προς τη θάλασσα. Να δώσουμε λύσεις στο κυριότερο πρόβλημα του Πειραιά, την ανεργία, μέσα από ένα συγκροτημένο πρόγραμμα οικονομικής ανάκαμψης».

Εχει πει ήδη ο Δρίτσας: «Ο Πειραιάς χρειάζεται σχέδιο ανασυγκρότησης (...) θέτει ως βασικούς πυλώνες δράσης τη σύνδεση του λιμανιού με την πόλη, την ενίσχυση του εμπορίου».

Εξηγεί ο Μώραλης: «Στόχος μας είναι να γίνει ο Πειραιάς διεθνές ναυτιλιακό κέντρο, αντίστοιχο του Λονδίνου και της Σιγκαπούρης, που θα δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας. Στόχος μας είναι ο Πειραιάς να γίνει το πρώτο λιμάνι εξυπηρέτησης κρουαζιερόπλοιων στη Μεσόγειο. Στόχος μας είναι να γίνει διεθνές ναυταθλητικό κέντρο (...) στοχεύουμε να δώσουμε ταυτότητα στην πόλη. Αναδεικνύοντας την ιστορία, συνδέοντάς την με το σύγχρονο πολιτισμό».

Αντίστοιχα ο Δρίτσας: «Οι ιστορικοί πυλώνες της άνθησης του Πειραιά ήταν - και θα μπορούσαν να παραμείνουν - το λιμάνι, το εμπόριο και ο πολιτισμός (...) ο Πειραιάς είναι πόλη-λιμάνι κι έτσι θα μείνει (...) το λιμάνι του Πειραιά μπορεί και πρέπει να γίνει "η ναυαρχίδα" της παραγωγικής ανασυγκρότησης».

***

Σχολιάζοντας την εξέλιξη, η υποψήφια δήμαρχος Πειραιά με τη «Λαϊκή Συσπείρωση», που στηρίζει το ΚΚΕ, Ελπίδα Παντελάκη, σημείωσε: «Ο λαός του Πειραιά πολιτικά πρέπει να τοποθετηθεί απέναντι σε κάθε υποψηφιότητα και να κρίνει αν οι θέσεις του κάθε συνδυασμού υπηρετούν τις λαϊκές ανάγκες ή τις αντιστρατεύονται. Ο κ. Μώραλης, που θέλει να εμφανίζεται ως ο "νέος αέρας" στον Πειραιά, δε λέει τίποτε καινούριο και τίποτε διαφορετικό από αυτό που λέει και ο κ. Μιχαλολιάκος και οι άλλοι υποψήφιοι. Οπως, επίσης, δε λέει κουβέντα για τη γενικευμένη φορομπηξία, με τέλη, φόρους, χαράτσια που πληρώνουν οι λαϊκές οικογένειες. Οταν μιλάνε για ανάπτυξη στον Πειραιά, με βάρος στον τουρισμό, στη ναυτιλία, στο λιμάνι, εννοούν την ανάπτυξη από την οποία θα κερδίσουν πάλι οι εφοπλιστές, οι μεγαλέμποροι, οι μεγαλοεπιχειρηματίες. Στο έδαφος αυτό συγκρούονται και επιχειρηματικά συμφέροντα, τα οποία επενδύουν και με ανθρώπους τους στα ψηφοδέλτια των παρατάξεων.

(...) ο λαός του Πειραιά, οι επαγγελματίες και οι έμποροι που κλείνουν, οι άνεργοι ναυτεργάτες, γνωρίζουν πολύ καλά ότι η απελευθέρωση στη ναυτιλία και η ιδιωτικοποίηση του λιμανιού όξυναν τα προβλήματα των εργαζομένων, χάθηκαν θέσεις εργασίας και όσες δημιουργήθηκαν ήταν με μισθούς πείνας».


Θ.




Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org