Παρασκευή 16 Σεπτέμβρη 2011
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Με τον καημό του διαχειριστή

Παπαγεωργίου Βασίλης

«Μπροστά σ' αυτόν τον Αρμαγεδδώνα είναι όρος επιβίωσης για την κοινωνία η ενότητα της ευρύτερης δυνατής αριστεράς και οικολογίας. Η περιχαράκωση του καθενός στο "μαγαζάκι" του δεν σώζει τον λαό από τη χρεοκοπία. Θα αποδειχθεί ότι δεν σώζει ούτε και το "μαγαζάκι". Ενότητα με πολιτικό στόχο να πέσει η κυβέρνηση, να ανατραπεί το μνημόνιο (...) Χθες η Αλέκα Παπαρήγα απέρριψε την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ με επιχειρήματα που είναι για κλάματα, όπως "και τι θα κάνει μια κυβέρνηση με τον Τσίπρα πρωθυπουργό;". Στην ουσία το ΚΚΕ πάει πάσο. Αναχωρεί, με μοναδικό στόχο να περιχαρακώσει την εκλογική επιρροή του. Το σύνθημα "Εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά" παραπέμπει σε άλλες ιδεολογικές επιρροές και εξαφανίζει την αναγκαία πολιτική παρέμβαση»...

Αυτά, μεταξύ άλλων, ανέφερε το κύριο άρθρο της «Αυγής» χτες. Μιλά για αναγκαία πολιτική παρέμβαση, αλλά όχι με το σύνθημα «Εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά». Προφανώς ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και η «Αυγή» θέλουν αφεντικά. `Η, μήπως, είναι με τ' αφεντικά; Αλλά αφού θέλουν πολιτική παρέμβαση χωρίς να θιχτούν τ' αφεντικά, τότε ομολογούν πως δεν είναι με τους εργαζόμενους, με το λαό, και ας καμώνονται το αντίθετο. Και όσο το κάνουν, γίνονται μοχλός υποταγής του λαού στ' αφεντικά και ας το παίζουν «αντιμνημονιακοί», άλλωστε και αστοί και κόμματά τους είναι «αντιμνημονιακοί», και ας το παίζουν ότι θέλουν ανατροπή. Ανατροπή της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ προβάλλουν ως λύση και όχι ανατροπή του κεφαλαίου και της εξουσίας του, όχι αποδέσμευση από τη λυκοσυμμαχία της ΕΕ.

Με ποιον ακριβώς τρόπο να αντιμετώπιζαν η «ενότητα» και ο «συνασπισμός εξουσίας», που οραματίζονται, τον «Αρμαγεδδώνα»; Δεν το λένε, προφανώς επειδή δεν μπορούν. Γιατί μπορεί να πουλάνε στο λαό παραμύθια, μεταξύ τους όμως ξέρουν τι συμβαίνει στην πραγματική ζωή. Ξέρουν, δηλαδή, ότι με καμία διαχείριση ο καπιταλισμός δεν εξημερώνεται και δεν εξανθρωπίζεται. Οτι κάθε διαχείριση θα τον υπηρετεί και θα εκφράζει τα συμφέροντά του σε βάρος των συμφερόντων του λαού. Και αυτοί επιδιώκουν κυβερνητικό θώκο για διαχείριση του καπιταλισμού. Το ΚΚΕ, όμως, δεν έχει απωθημένο να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη. Αλλα πράγματα το ενδιαφέρουν, για άλλα παλεύει κι αυτά ενοχλούν τους οπορτουνιστές. Το σύνθημα δεν τους ακούγεται απλώς περίεργο. Τους προκαλεί καρδιακό επεισόδιο και μόνον η σκέψη της προοπτικής τού να απαλλαγούν οι εργάτες απ' τους κηφήνες που τρέφονται απ' τον ιδρώτα τους. Για να μην κουράζονται πάντως, αν θέλουν συνδιαχειριστές στο «μαγαζί», ας μην κοιτάνε προς το ΚΚΕ.

Σταθερά στο πλευρό της κυβέρνησης

Η πλειοψηφία της ΠΟΣΔΕΠ δεν ξεχνά το ρόλο της ούτε στιγμή. Ως μέρος της πρωτοπορίας του κυβερνητικού συνδικαλισμού αναφέρει ότι «οι επιφυλάξεις ή/και αρνητικές εκτιμήσεις», για το νόμο - πλαίσιο, «δεν μπορούν να αποτελέσουν άλλοθι για διακοπή της λειτουργίας των ιδρυμάτων». Με λίγα λόγια, τάσσεται ενάντια στις κινητοποιήσεις των φοιτητών, που με καταλήψεις και διαδηλώσεις απαιτούν ο νόμος - πλαίσιο να μην εφαρμοστεί.

Η πλειοψηφία της ΠΟΣΔΕΠ υποστηρίζει πως στη «σημερινή κρίσιμη συγκυρία τα Πανεπιστημιακά Ιδρύματα πρέπει να είναι ανοιχτά» και καλεί τους καθηγητές να εφαρμόσουν το νόμο - πλαίσιο: «Οι Πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, οφείλουμε μέσα από την εφαρμογή του νόμου, να συνεχίσουμε την προσπάθεια ώστε το τελικό αποτέλεσμα να είναι προς την κατεύθυνση της αναβάθμισης των σπουδών και της λειτουργίας των ΑΕΙ, ενώ συγχρόνως να αγωνιστούμε για να αλλάξουν τα αρνητικά σημεία των ρυθμίσεων με βάση τις θέσεις που έχει καταθέσει η Παν/κή κοινότητα και η ΠΟΣΔΕΠ».

Τώρα, το πώς εφαρμόζοντας το νόμο θα αλλάξουν αρνητικά σημεία, είναι ένα ερώτημα που η ΠΟΣΔΕΠ το αφήνει αναπάντητο. Ασε που ο νόμος δεν έχει απλώς «κάποια αρνητικά σημεία» αλλά είναι στο σύνολό του αντιδραστικότατος.

Αυταπάτες με τη σέσουλα

Την πρότασή του για μια κυβέρνηση «αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων» περιφέρουν από συνέντευξη σε συνέντευξη τα στελέχη του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, σαν απάντηση δήθεν στη σημερινή διαχείριση της κρίσης από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Στο «συνασπισμό εξουσίας» που ευαγγελίζονται, περιλαμβάνουν όλο το φάσμα του οπορτουνισμού, δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας που έφυγαν από το ΠΑΣΟΚ χωρίς να αμφισβητούν τη στρατηγική του, τη «λαϊκή δεξιά» και πάει λέγοντας. Εγκαλεί μάλιστα το ΚΚΕ, επειδή πολεμά με συνέπεια την πρότασή του, όπως και κάθε άλλη πρόταση που στόχο έχει να εγκλωβίσει το λαό σε αυταπάτες ότι είναι δυνατόν να βρει διέξοδο από την κρίση, χωρίς ο ίδιος, με την πάλη και τη συμμετοχή του, να επιβάλει ριζοσπαστικές αλλαγές στο επίπεδο της οικονομίας και της εξουσίας.

Η πρόταση του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ είναι μια άλλη μορφή διαχείρισης της κρίσης, η οποία δεν παύει να δουλεύει προς όφελος των καπιταλιστών στο βαθμό που δεν αμφισβητεί την εξουσία τους και αποπροσανατολίζει το λαό από το κύριο, που είναι η πάλη για την ανατροπή της εξουσίας τους. Για μια μερίδα μάλιστα των μεγαλοεπιχειρηματιών, οι προτάσεις του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ ενδεχόμενα να ταυτίζονται με ιδιαίτερα συμφέροντά τους. Ορισμένα χαρακτηριστικά παραδείγματα: Λέει ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ ότι η κυβέρνηση που θέλει να σχηματίσει θα κάνει «επαναδιαπραγμάτευση του χρέους για επιλεκτική διαγραφή μεγάλου μέρους του και εξασφάλιση ευνοϊκών όρων αποπληρωμής του υπολοίπου, αναλόγως των ρυθμών ανάπτυξης της οικονομίας».

Δηλαδή, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ αναγνωρίζει το χρέος και όχι την κρίση σαν κύριο ζήτημα, το ανάγει σε πρόβλημα του λαού και εγγυάται στους δανειστές ότι οι λαϊκές οικογένειες θα πληρώσουν για την αποπληρωμή του. Συνδέει μάλιστα τους ρυθμούς αποπληρωμής του χρέους με τους δείκτες ανάπτυξης, καλλιεργώντας την αίσθηση ότι όσο πιο υψηλή είναι η ανάπτυξη, τόσο πιο γρήγορα θα ξεπληρωθεί το χρέος. Ανάπτυξη όμως με καπιταλιστική εξουσία σημαίνει ένταση της εκμετάλλευσης για τους εργαζόμενους, μονοπώληση όλων των κλάδων της παραγωγής. Αρα, το κεφάλαιο κερνάει και το κεφάλαιο πίνει με την πρόταση των οπορτουνιστών. Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ ζητάει ακόμα κοινωνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και ανάπτυξη με επίκεντρο τις κοινωνικές ανάγκες. Δε λέει όμως στο λαό ότι αυτές οι τράπεζες θα λειτουργούν ανταγωνιστικά στους ιδιώτες και άρα με τους ίδιους όρους θα κλέβουν το λαό και θα υπηρετούν το κεφάλαιο.

Οπως δεν λέει ότι σε κάθε άλλη «κρατική» επιχείρηση, οι εργασιακές σχέσεις θα είναι εφάμιλλες του ιδιωτικού τομέα, στο όνομα της ανταγωνιστικότητας, αφού το κεφάλαιο θα συνεχίσει να κρατά τα κλειδιά της παραγωγής. Μια κυβέρνηση που δεν αμφισβητεί την αναρχία της καπιταλιστικής παραγωγής, είναι αδύνατο να σχεδιάσει η ίδια την οικονομία, πολύ περισσότερο να την υποτάξει στις λαϊκές ανάγκες. Σχεδιασμένη οικονομία προς όφελος του λαού σημαίνει πρώτα και κύρια έξω οι καπιταλιστές από τα εργοστάσια, τα καράβια, συνολικά τα μέσα παραγωγής, εργατικό κοινωνικό έλεγχο. Αυτές τις έννοιες, όμως, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ τις εχθρεύεται από θέση στρατηγικής, με τη χθεσινή «Αυγή» μάλιστα να αποφαίνεται ότι το σύνθημα «Εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά» ηχεί παράξενα. Ο λαός να τους προσπεράσει, να αποκρούσει τις αυταπάτες που θέλουν να του φορτώσουν. Πάλη για το εμπόδισμα των μέτρων και την ανατροπή του συστήματος που γεννάει φτώχεια, με ισχυρό ΚΚΕ και ταξική οργάνωση παντού.


Περικλής ΚΟΥΡΜΟΥΛΗΣ

Ο γνωστός προβοκατόρικος ρόλος

Παπαγεωργίου Βασίλης

«Για να μείνει όρθια η Ελλάδα πρέπει να γίνει αποκομμουνιστικοποίηση της χώρας (...) η νοοτροπία και η πρακτική η κομμουνιστική η οποία συντροφεύει την Ελλάδα με όλα τα κόμματα που κυβέρνησαν, αριστερά ή δεξιά. Το κράτος είχε σχεδόν τα πάντα, δεν διηύθυνε όμως το κράτος, διηύθυναν οι συντεχνίες μέσα στους οργανισμούς. Αυτή η κομμουνιστική νοοτροπία οδήγησε τη χώρα εδώ, γιατί η Δεξιά δεν ήθελε να μετρηθεί, το Κέντρο πίστευε ότι θα αρμέγει από την αγελάδα της Αριστεράς και έτσι τους δώσαμε το δικαίωμα να κυβερνούν τη χώρα. Εάν, λοιπόν, δεν αποκομμουνιστικοποιήσουμε την νοοτροπία και την πρακτική, η Ελλάδα δεν έχει κανένα μέλλον».

Αυτά, μεταξύ άλλων, δήλωσε χτες στο πλαίσιο της συνέντευξης Τύπου που παραχώρησε στη Θεσσαλονίκη ο πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ. Γ. Καρατζαφέρης. Λαλίστατος, όταν πρόκειται να συκοφαντήσει το σοσιαλισμό - κομμουνισμό, άχνα, όμως, για τα γεγονότα, που, όπως και να το κάνουμε, είναι πεισματάρικα και επιμένουν στην αλήθεια. Το κράτος που έχτισαν είναι όλο δικό τους. Κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσή τους. Της πλουτοκρατίας και των πολιτικών της εκπροσώπων, που εναλλάξ κυβερνούσαν τη χώρα. Αυτοί το δημιούργησαν έτσι που να ανταποκρίνεται στα συμφέροντά τους. Για την «αναπαραγωγή τους» δημιούργησαν πελατεία, εξαγόρασαν και εκμαύλισαν συνειδήσεις, συγχρόνως η άρχουσα τάξη δημιουργούσε πολύτιμες για εκείνη συμμαχίες.

Οι «συντεχνίες» στις οποίες αναφέρεται, δηλαδή οι συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες, αποτέλεσαν πολύτιμο στήριγμα της πολιτικής που εξυπηρετούσε την πλουτοκρατία. Δικές τους είναι κι αυτές. Βέβαια, ο πέλεκυς του Γ. Καρατζαφέρη πέφτει στα κεφάλια όλων, τσουβαλιάζει σκόπιμα με τον όρο αυτό όλους τους εργαζόμενους, χρεώνοντάς τους τα χρέη και τα ελλείμματα, στο όνομα των οποίων πετσοκόβονται σήμερα τα δικαιώματά τους. Δεν έκαναν, όμως, κουμάντο στο κράτος οι εργαζόμενοι, που έτρεχαν πίσω απ' τις ανάγκες τους. Και βεβαίως ο Καρατζαφέρης, επειδή είναι εχθρός του λαού και των αγώνων του, συμμέτοχος στην επιβολή της δυστυχίας και της εξαθλίωσης του λαού, ψάχνει να βρει εχθρούς εκεί που δεν υπάρχουν. Τον βολεύει, λοιπόν, η μετεμφυλιοπολεμική προπαγάνδα, αλλά μόνο αυτό μπορεί να κάνει ένας σαλταδόρος του αστικού πολιτικού κόσμου, αν δεν το 'χει αναλάβει εργολαβία. Και με συμβόλαιο. Αλλωστε, τέτοιες υπηρεσίες για τους αστούς για τους οποίους τα πάντα είναι εμπόρευμα χρειάζονται και τα ανάλογα γιουσουφάκια...


Γρηγοριάδης Κώστας

Δήμιοι των δικαιωμάτων του λαού

Γρηγοριάδης Κώστας

Ανατριχίλα προκαλεί ο άγριος διαγκωνισμός που έχει ξεσπάσει μεταξύ κυβέρνησης και ΝΔ για το ποιος από τους δύο έχει καλύτερες ιδέες για τη μείωση του μισθολογικού κόστους, την εργασιακή εφεδρεία και τις μαζικές απολύσεις στο Δημόσιο, αλλά και ποιος τις κάνει πράξη καλύτερα και αποτελεσματικότερα. Η μεν (κυβέρνηση) καυχιέται γιατί μέσα σε δύο χρόνια, 2010 και 2011, έχει μειώσει τους υπαλλήλους στο Δημόσιο κατά «200.000 περίπου» (μόνιμοι, αορίστου χρόνου και συμβασιούχοι ορισμένου χρόνου). Η δε (ΝΔ) «ανακάλυψε» ότι το 2010 προσλήφθηκαν 25.850 συμβασιούχοι ορισμένου χρόνου και 1.230 μόνιμοι, «ενοχοποιώντας» τις προσλήψεις αυτές για τον «δημοσιονομικό εκτροχιασμό». Δεν διστάζει μάλιστα να ισχυριστεί ότι οι προσλήψεις αυτές «γίνονται αιτία μαζικών απολύσεων», σιγοντάροντας ουσιαστικά στην εφαρμογή του μέτρου της εργασιακής εφεδρείας, που ούτε λίγο ούτε πολύ αφήνει να εννοηθεί ότι είναι αναπόφευκτο ...εξαιτίας των «κομματικών προσλήψεων». Οι εργαζόμενοι οφείλουν να βγάλουν τα συμπεράσματά τους: Κυβέρνηση και ΝΔ σε προκαθορισμένους ρόλους στο πλαίσιο του αστικού πολιτικού συστήματος συνεργάζονται άψογα προκειμένου να περάσουν τα βάρβαρα μέτρα που συνθλίβουν τα δικαιώματά τους και καταστρέφουν τη ζωή του λαού. Δεν είναι δυνατόν, λοιπόν, να επιλέγουν τους δήμιους των δικαιωμάτων τους και τους οδοστρωτήρες της ζωής τους. Εδώ και τώρα να τους εγκαταλείψουν αποφασιστικά και να αλλάξουν δραστικά τους συσχετισμούς, συμπορευόμενοι με το ΚΚΕ στην πάλη για την παρεμπόδιση των βάρβαρων μέτρων με πλώρη για τη λαϊκή εξουσία.

Ενιαία πάλη και καθαρός στόχος

Στα σκουπίδια πρέπει να πετάξουν οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα τη συστηματική προπαγάνδα που υφίστανται από την κυβέρνηση και τα κόμματα του κεφαλαίου, ότι τάχα «αν περικοπούν οι κρατικές δαπάνες» και «περιοριστεί δραστικά το κράτος θα πάρει ανάσα ο λαός και δε θα χρειαστούν άλλα μέτρα». Πρόκειται για τερατώδες ψέμα που αποσκοπεί να ρίξει στάχτη στα μάτια του λαού και να διευκολύνει τη νέα άγρια σφαγή στους μισθούς των εργαζομένων στο δημόσιο, τις απολύσεις δεκάδων χιλιάδων με ή χωρίς εργασιακή εφεδρεία, την συγχώνευση ή κατάργηση εκατοντάδων δημοσίων υπηρεσιών, κ.ά. Ομως, ο λαός και οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα δεν πρόκειται να «γλιτώσουν» τίποτα, αν μειωθεί το μισθολογικό κόστος στο δημόσιο ή διαλυθούν και βάλουν λουκέτο δημόσιες υπηρεσίες, όπως σχολεία, νοσοκομεία, προνοιακά ιδρύματα, κ.ά. Αντίθετα, ο λαός βγαίνει συνολικά χαμένος, καθώς θα αυξηθούν η ανεργία, η φτώχεια, ενώ θα κυριαρχήσουν παντού οι ελαστικές μορφές απασχόλησης. Είναι φανερό ότι οι αντιδραστικές «διαρθρωτικές αλλαγές» στο δημόσιο στοχεύουν συνολικά το λαό και τα δικαιώματά του και ως τέτοιες πρέπει να αντιμετωπιστούν με ενιαία πάλη για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής και της εξουσίας των μονοπωλίων. Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να επιτρέψουν να τους διασπάσουν και ο καλύτερος τρόπος για να το πετύχουν είναι να συνειδητοποιήσουν ότι στρατηγικός και συνάμα ρεαλιστικός στόχος της πάλης τους είναι η λαϊκή εξουσία και η κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων.

Με όπλο την οργανωμένη πάλη

«Πρέπει να ξέρετε ότι υπάρχουν 70-80.000 οικογένειες στις οποίες δεν υπάρχει ούτε ένας εργαζόμενος, δεν υπάρχει εισόδημα», δήλωσε στη Βουλή ο υπουργός Εργασίας Γ. Κουτρουμάνης, επιχειρώντας, ανεπιτυχώς, να δικαιολογήσει το φρικαλέο και βάρβαρο στόχο που έθεσε ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ «τουλάχιστον ένας εργαζόμενος σε κάθε οικογένεια». Ομως η πολιτική και τα μέτρα που παίρνει η κυβέρνηση αυξάνουν διαρκώς τον αριθμό των οικογενειών στις οποίες δεν υπάρχει εργαζόμενος και εισόδημα. Ακόμα χειρότερα η κυβέρνηση διαλύει ό,τι έχει απομείνει από το σύστημα Κοινωνικής Πρόνοιας. Προχτές, για παράδειγμα, το Υπουργικό Συμβούλιο αποφάσισε άγριο πετσόκομμα στις αναπηρικές συντάξεις και τα προνοιακά επιδόματα, επιδιώκοντας να «εξοικονομήσει»(!) τουλάχιστον 1 δισεκατομμύριο ευρώ από τα 7,5 δισ. που υπολογίζουν ότι ανέρχεται το σύνολο των κρατικών επιχορηγήσεων σ' αυτούς τους τομείς. Το μόνο σίγουρο, λοιπόν, μετά από αυτή την άγρια σφαγή στα προνοιακά επιδόματα είναι ότι θα αυξηθεί κατά πολλές δεκάδες χιλιάδες ακόμα ο αριθμός των οικογενειών που εκτός από εργασία δεν θα έχουν και κάποιο γλίσχρο επίδομα, με αποτέλεσμα να βουλιάζουν στην απόλυτη φτώχεια και εξαθλίωση μεγάλα τμήματα του λαού. Δεν πρέπει να διαφεύγει ότι στη φάση της «ανάπτυξης» γύρω στις 800.000 οικογένειες, ή το 21% του πληθυσμού, βρίσκονταν κάτω από το επίσημο όριο της φτώχειας. Ο λαός όμως δεν πρέπει να αποδεχθεί μοιρολατρικά τη βαρβαρότητα και το εφιαλτικό μέλλον που του ετοιμάζουν. Να πιστέψει στη δύναμη της οργανωμένης πάλης και κυρίως ότι μπορεί να επιβάλει την πολιτική εξουσία που θα αποφασίσει με γνώμονα τις ανάγκες του.

Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ
Εθνική ή ταξική πολιτική

Κάθε αστική κοινωνία αποτελείται από δύο βασικές τάξεις, την αστική τάξη και την τάξη των εργατών, που αποτελούν τη βάση της διαίρεσης της κοινωνίας σε δύο ανταγωνιστικά μεταξύ τους, που όμως συνυπάρχουν, έθνη. Το έθνος των αστών και το έθνος των προλετάριων. Η αποκαλούμενη εθνική πολιτική, αυτή που δήθεν εξυπηρετεί εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους, δεν είναι παρά μια φενάκη που κατασκεύασαν οι απολογητές του καπιταλισμού για να δικαιολογήσουν τη βάρβαρη ταξική πολιτική των κεφαλαιοκρατών, σε βάρος των εργατών και των άλλων εκμεταλλευόμενων από το κεφάλαιο, φτωχών κοινωνικών στρωμάτων. Είναι ανεδαφικά, καιροσκοπικά και απατηλά τα επιχειρήματα της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, ότι εφαρμόζουν μια σκληρή, άδικη, αλλά... αναγκαία πολιτική, για να σώσουν την Ελλάδα... Για να είναι σε θέση να πληρώνουν μισθούς και συντάξεις...

Τι επιδιώκουν οι εργαζόμενοι στις σημερινές συνθήκες; Να έχουν εργασία, να πληρώνονται για να μπορούν να συντηρήσουν τους ίδιους και τις οικογένειές τους. Να έχουν ασφάλιση, ώστε την περίοδο που εργάζονται να έχουν ιατροφαρμακευτική κάλυψη και όταν βγουν στη σύνταξη να διατηρήσουν ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης. Τους απασχολεί ακόμα, να υπάρχει στη χώρα που ζουν ένα υψηλού επιπέδου σύστημα αποκλειστικά δημόσιας Παιδείας, που θα μεταδώσει στους νέους τη συσσωρευμένη εδώ και αιώνες γνώση του παρελθόντος και θα δημιουργήσει τους αυριανούς πολίτες με αξίες και ιδανικά. Και αποκλειστικά δημόσιο σύστημα Υγείας, που θα προάγει τη ζωή, θα προλαβαίνει τις βλάβες στην υγεία, θα τις θεραπεύει, βάζοντας την ιατρική επιστήμη στην υπηρεσία του λαού και όχι του κέρδους. Κοντά σε αυτά μπορούμε να αναφέρουμε τα προβλήματα της αντιμετώπισης της ακρίβειας, της στέγης, του περιβάλλοντος, των συγκοινωνιών, όλα όσα διευκολύνουν και κάνουν πιο άνετη τη ζωή του ανθρώπου.

Ο εργαζόμενος όμως άνθρωπος βρίσκεται σε μια διαρκή σύγκρουση με το εξωτερικό του περιβάλλον, επειδή, όλα αυτά τα απολύτως λογικά αιτήματα, όχι μόνο δεν ικανοποιούνται σε συνθήκες κυριαρχίας του κεφαλαίου, αλλά ειδικά σε περιόδους οικονομικής κρίσης, όπως η σημερινή, κυβέρνηση και κεφάλαιο κατεδαφίζουν τα πάντα γύρω του. Η εργασία ως δικαίωμα διαγράφεται μέσα στη θάλασσα του ενός εκατομμυρίου ανέργων, οι εργασιακές σχέσεις διαλύονται, οι μισθοί καταβαραθρώνονται, τα δημόσια συστήματα Υγείας, Παιδείας, Κοινωνικής Ασφάλισης κατεδαφίζονται. Η φτώχεια εξαπλώνεται. Και μέσα σε αυτές τις συνθήκες η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει καταληφθεί από αμόκ φοροεπιδρομής και επιβάλλει χαράτσια 1.000 και 2.000 ευρώ το κεφάλι, σε ανθρώπους που είναι στα όρια της απελπισίας και της απόγνωσης. Γιατί όλα αυτά; Για να σωθεί η Ελλάδα; Οχι βέβαια... Για να σωθεί ο καπιταλισμός και κατ' επέκταση το έθνος των καπιταλιστών. Για να διασωθεί αυτή η παρασιτική και παρακμασμένη κοινωνική τάξη, η κυβέρνησή της εξαγγέλλει σε καθημερινή βάση πολεμικά διαγγέλματα, απαιτεί ανθρωποθυσίες και βουτάει τις πολιτικές της ανακοινώσεις σε ανθρώπινο αίμα.

Βρισκόμαστε σε μια εποχή όπου οξύνεται ο ταξικός πόλεμος. Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να φοβηθούν τον πόλεμο αυτό. Αν τον φοβηθούν και δεν παλέψουν θα τα χάσουν όλα, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Αντίθετα, στις πολεμικές αυτές συνθήκες, πρέπει να τραβήξουν ως το τέρμα. Εκεί που τελειώνει και σβήνει η κοινωνία της ψευτιάς και της άγριας εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, και αρχίζει η κοινωνία με τα υψηλά ιδανικά της εργασίας, της ειρήνης και της συμφιλίωσης των λαών όλου του κόσμου.




Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org