Σάββατο 16 Μάη 2020 - Κυριακή 17 Μάη 2020
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΛΙΒΥΗ
Μπερδεύεται το «κουβάρι», επιταχύνονται οι εξελίξεις
  • ΝΑΤΟική «κάλυψη» στην τουρκική παρέμβαση στη Λιβύη έδωσε ο Στόλτενμπεργκ, την ώρα που οι συγκρούσεις κλιμακώνονται
  • Εκτεθειμένοι κυβέρνηση ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ και τα άλλα αστικά κόμματα

Από τις μάχες στη Λιβύη
Από τις μάχες στη Λιβύη
Περιπλέκεται ολοένα και περισσότερο το «κουβάρι» της όξυνσης των ανταγωνισμών στην Ανατολική Μεσόγειο, με επίκεντρο τις συγκρούσεις στα ανοιχτά μέτωπα της Λιβύης, ανοίγοντας την όρεξη μονοπωλιακών ομίλων και καπιταλιστικών κρατών.

Σήμερα, ένα τετράμηνο μετά την περιβόητη «ειρηνευτική διάσκεψη» στο Βερολίνο, όχι μόνο δεν έχει επιτευχθεί η υποτιθέμενη «εκεχειρία» αλλά φουντώνουν ακόμα περισσότερο οι συγκρούσεις ανάμεσα στις ένοπλες δυνάμεις του Λίβυου δοτού πρωθυπουργού, Φαγιέζ Σάρατζ, που ηγείται της λεγόμενης «κυβέρνησης γενικής συμφωνίας» και στηρίζεται κυρίως από Τουρκία και Κατάρ, και του στρατάρχη Χαλίφα Χάφταρ, που ηγείται του «Λιβυκού Εθνικού Στρατού» και ελέγχει το Κοινοβούλιο του Τομπρούκ, έχοντας τη στήριξη κυρίως των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και της Αιγύπτου.

Εντονες διεργασίες

Ο ρόλος ξένων δυνάμεων στην περιοχή είναι απροκάλυπτος και ιδιαίτερα σύνθετος, καθώς συγκρούονται συμφέροντα ισχυρότατων μονοπωλίων, ενώ το παζάρι δεν αφορά στενά τη Λιβύη που - ας μην ξεχνάμε - διαθέτει ορισμένα από τα πλουσιότερα κοιτάσματα πετρελαίου σε όλη την περιοχή, αλλά συνδέεται και με όλα τα υπόλοιπα ανοιχτά μέτωπα των ιμπεριαλιστικών αντιπαραθέσεων στην περιοχή, από τη Συρία έως τις μοιρασιές των ενεργειακών κοιτασμάτων στην Ανατολική Μεσόγειο.

Το γεγονός αυτό όσο και τη συσσώρευση όλο και περισσότερης «εύφλεκτης ύλης» στην περιοχή, που επιταχύνει τις επικίνδυνες εξελίξεις, με την ελληνική κυβέρνηση να είναι βαθιά βουτηγμένη στους ανταγωνισμούς αυτούς για τα συμφέροντα της αστικής τάξης, αποτυπώνουν τα γεγονότα αυτής της βδομάδας:

-- Οι δηλώσεις - παρέμβαση του γγ του ΝΑΤΟ (στην ιταλική εφημερίδα «Repubblica»), όπου κάνοντας ευθέως πλάτες στην παρουσία της Τουρκίας στο έδαφος της Λιβύης στο πλευρό του Σάρατζ, ξεκαθάρισε πως το εμπάργκο όπλων «δεν σημαίνει ότι η αναγνωρισμένη από τον ΟΗΕ κυβέρνηση του Φαγέζ αλ Σάρατζ και ο Χάφταρ μπορούν να μπουν στην ίδια εξίσωση. Επομένως, το ΝΑΤΟ είναι έτοιμο να στηρίξει την κυβέρνηση της Τρίπολης». Υπερασπιζόμενος μάλιστα ακόμα πιο καθαρά τις επιδιώξεις της Τουρκίας, ο Στόλτενμπεργκ διευκρίνισε ότι «είμαστε 30 χώρες στο ΝΑΤΟ και μπορούμε να έχουμε διάφορες θέσεις σε διαφορετικά θέματα, ωστόσο η Αγκυρα είναι ένας σημαντικός σύμμαχος». Την ίδια μέρα, μάλιστα, ο Στόλτενμπεργκ συνομίλησε τηλεφωνικά με τον Τούρκο Πρόεδρο, με βασικά θέματα - σύμφωνα με τουρκική ανακοίνωση - ζητήματα που πρέπει να προχωρήσουν «μετά την πανδημία», τις εξελίξεις σε Συρία και Λιβύη.

Να σημειωθεί πως στο νέο «ξεγύμνωμα» των ευρωατλαντικών μυθευμάτων που διακινεί, μαζί με τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, η κυβέρνηση διά του εκπροσώπου του υπουργείου Εξωτερικών, Αλ. Γεννηματά, απάντησε... με ακόμα περισσότερα ευρωατλαντικά παραμύθια λέγοντας πως «ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ δεσμεύεται απόλυτα από τις κοινές θέσεις της Συμμαχίας, οι οποίες ως γνωστόν υιοθετούνται με ομοφωνία», πως «το περιεχόμενο της πρόσφατης συνέντευξής του (...) προφανώς δεν εκφράζει τις θέσεις της Συμμαχίας» και πως «η Ελλάδα (...) έχει λάβει διαβεβαιώσεις ότι οι συγκεκριμένες δηλώσεις του γενικού γραμματέα δεν απεδόθησαν ορθώς»...

-- Τη δική του σημασία έχει και το γεγονός πως η παρέμβαση του γγ του ΝΑΤΟ ήρθε μερικές μόνο μέρες μετά την - εσπευσμένη - σύγκληση της 5μερούς των υπουργών Εξωτερικών Ελλάδας - Γαλλίας - Κύπρου - Αιγύπτου - Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, την περασμένη Δευτέρα, οι οποίοι με κοινή διακήρυξή τους καταδίκασαν έντονα τη στρατιωτική επέμβαση της Τουρκίας στη Λιβύη, καλώντας τη να σταματήσει τη μεταφορά Σύρων μισθοφόρων και να σεβαστεί το (ουδέποτε τηρηθέν) εμπάργκο όπλων του ΟΗΕ, με την Τουρκία να αντιδρά σφοδρά λέγοντας με νόημα πως «αυτοί που ήθελαν να αποκλείσουν την Τουρκία» από τις εξελίξεις στη Μεσόγειο «αποκλείστηκαν οι ίδιοι».

Να σημειωθεί δε ότι από διεθνείς αναλυτές δεν πέρασε απαρατήρητο το γεγονός της απουσίας του Ισραηλινού υπηρεσιακού υπουργού Εξωτερικών, Ισ. Κατς, από την 5μερή, που σε συνδυασμό με άλλες κινήσεις ερμηνεύεται ως ένδειξη πιθανής αναθέρμανσης των διπλωματικών σχέσεων με την Τουρκία.

-- Η «στα χαρτιά» ενεργοποίηση της ευρωενωσιακής αποστολής «Irini» στα ανοιχτά της Λιβύης, με πρόσχημα τη διατήρηση του εμπάργκο όπλων, με ελληνική φρεγάτα να βρίσκεται καθ' οδόν. Επιχείρηση η οποία καρκινοβατεί - ενδεικτικό κι αυτό των αντιτιθέμενων συμφερόντων και των διεργασιών στο παρασκήνιο - με τελευταίο τέτοιο επεισόδιο την άσκηση βέτο από τη μεριά της Μάλτας (κατά μια εκδοχή σε συνεννόηση με την Τουρκία) στον προϋπολογισμό της αποστολής, στην οποία αρχικά είχε δηλώσει ότι θα συμμετάσχει, επικαλούμενη ότι δεν εξασφαλίζεται η αποτροπή νέων μεταναστευτικών ροών προς το έδαφός της (σημειωτέον, για να άρει τις τέτοιες «αντιρρήσεις» η ελληνική κυβέρνηση έχει δεσμευτεί να μετατρέψει τη Σούδα και σε «κόμβο» για τη «διεκπεραίωση» μεταναστών που τυχόν θα διασωθούν από την αποστολή της ΕΕ). Πάντως, ο επικεφαλής Εξωτερικής Πολιτικής της ΕΕ, Ζ. Μπορέλ, προσπάθησε να καθησυχάσει τη Μάλτα λέγοντας πως οι ανησυχίες της θα αντιμετωπιστούν, αλλά και... την Τουρκία διαβεβαιώνοντας πως «η επιχείρηση "Ειρήνη" δεν στοχεύει κανέναν συγκεκριμένα».

Η παρέμβαση της Τουρκίας

Οι εξελίξεις αναδεικνύουν ως στοιχείο που ξεχωρίζει ιδιαίτερα τη στρατιωτική και οικονομική συνδρομή της Τουρκίας στον Σάρατζ, μέσω του οποίου επιδιώκει να υλοποιήσει το τουρκο-λιβυκό μνημόνιο του περασμένου Νοέμβρη, που κύριο στόχο έχει να μπει σφήνα σε ανταγωνιστικά συμφέροντα, όπως ο αγωγός «East Med», μεταφοράς φυσικού αερίου από την Ανατολική Μεσόγειο προς τις αγορές της Ευρώπης, συμφωνία που στηρίζουν οι κυβερνήσεις του Ισραήλ, της Ελλάδας, της Κύπρου και των ΗΠΑ και έχει την έγκριση της ΕΕ, ως ένα επιπλέον μέσο για τη ενεργειακή της διαφοροποίηση και τη μείωση της εξάρτησής της από τη Ρωσία. Βεβαίως, η κίνηση της Τουρκίας είναι και μέρος του παζαριού της αστικής της τάξης στην ενεργειακή σκακιέρα με όλους τους βασικούς «παίκτες», ενώ επιπλέον αμφισβητεί απροκάλυπτα κυριαρχικά δικαιώματα τόσο της Ελλάδας όσο και της Κύπρου.

Από τις αρχές του Γενάρη μέχρι σήμερα η τουρκική στρατιωτική παρουσία στη Λιβύη έχει κλιμακωθεί. Ξεκίνησε με περίπου 100 Τούρκους στρατιωτικούς συμβούλους, 2.500 Σύρους μισθοφόρους και μερικές δεκάδες τηλεκατευθυνόμενα στρατιωτικά βομβαρδιστικά «Bayraktar». Σήμερα, οι μισθοφόροι της Τουρκίας στο πλευρό του Σάρατζ έχουν γίνει τουλάχιστον 8.500, οι Τούρκοι στρατιωτικοί είναι σημαντικά περισσότεροι, ενώ πέραν των τουρκικών τηλεκατευθυνόμενων αεροσκαφών φαίνεται να επιχειρούν και επανδρωμένα βομβαρδιστικά σε μάχες - κλειδιά, όπως η πολιορκία της (απομονωμένης από τις άλλες δυνάμεις του Χάφταρ) βάσης αλ Ουατίγια, που είναι κρίσιμη όσον αφορά τις προσπάθειες του «Λιβυκού Εθνικού Στρατού» για την κατάληψη της πρωτεύουσας Τρίπολης, 13 μήνες μετά την έναρξη της σχετικής επιχείρησης. Η αυξημένη παρουσία της Τουρκίας στην περιοχή, εκτός από τη συμμετοχή της στο ενεργειακό «παιχνίδι», αποσκοπεί και στην αύξηση της γεωπολιτικής της επιρροής στη Βόρεια Αφρική, ώστε να τη χρησιμοποιήσει ως επιπρόσθετη «πύλη» για περαιτέρω ανοίγματα στη «μαύρη ήπειρο».

Οπως είναι φανερό, τα παραπάνω περιπλέκουν ακόμα περισσότερο την κατάσταση στα Ελληνοτουρκικά και γεννάνε μεγάλους κινδύνους από τη στιγμή που η κυβέρνηση της ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα στηρίζουν, όλοι μαζί, την εμπλοκή της χώρας στα ευρωαμερικανικά σχέδια, αρνούνται να ανακηρύξουν Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες, ενισχύουν δε τη συνεργασία με το κράτος - θύτη του Παλαιστινιακού λαού, Ισραήλ, προσδοκώντας μερτικό από τη μοιρασιά της Ενέργειας και συνολικά την «αναβάθμιση» της ελληνικής αστικής τάξης.

Θυμίζουμε ότι η ελληνική κυβέρνηση, σε μια κίνηση αντιπερισπασμού προς την Τουρκία, είχε πλασάρει την πρόσκληση του στρατάρχη Χάφταρ στην Αθήνα και τις συναντήσεις μαζί του ως στοιχείο της «πολυδιάστατης ενεργητικής διπλωματίας», την ώρα που συνεχίζει να παρουσιάζει τους αμερικανοΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς, που ολοφάνερα δίνουν «αέρα στα πανιά» των τουρκικών διεκδικήσεων και δρομολογούν «διευθετήσεις» σε βάρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, ως παράγοντα τάχα διασφάλισής τους.

Ο ρόλος ΗΑΕ και Αιγύπτου

Απροκάλυπτος είναι, το ίδιο διάστημα, και ο ρόλος άλλων ισχυρών περιφερειακών δυνάμεων, στο πλευρό του Χάφταρ. Την τελευταία διετία τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ) κάνουν πιο τολμηρές επιλογές για την προώθηση των γεωπολιτικών συμφερόντων τους σε Λιβύη, Συρία και Υεμένη, πότε σε σύμπλευση και πότε σε αντίθεση με την ισχυρότερη σύμμαχό τους, Σαουδική Αραβία.

Πριν από μερικές μέρες, μαχητικά αεροσκάφη τύπου «Μιράζ 2000-9» από τα ΗΑΕ, τα οποία φέρεται ότι απογειώθηκαν από στρατιωτική βάση της Αιγύπτου, κατέστρεψαν θέσεις τουρκικών όπλων και τηλεκατευθυνόμενων αεροσκαφών τύπου «UAV Bayraktar TB2» στο αεροδρόμιο Μισράτα, που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση Σάρατζ. Οι επιχειρήσεις αυτές έκαναν τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, να απειλήσει με νέες αεροπορικές επιθέσεις τις δυνάμεις του Χάφταρ.

Ταυτόχρονα, δεν περνάει απαρατήρητη η κίνηση της κυβέρνησης του Σύρου Προέδρου, Μπασάρ Ασαντ, που βιώνει την τρίτη τουρκική χερσαία εισβολή στο έδαφος της χώρας, να αρχίσει συνεργασία με τις δυνάμεις του Χάφταρ αλλά και τα ΗΑΕ, που αυτήν την περίοδο έχουν συμφέροντα αντικρουόμενα προς αυτά της Τουρκίας.

Επίσης, η Αίγυπτος του στρατάρχη Αμπντέλ Φατάχ Σίσι εδώ και αρκετά χρόνια στέκεται απέναντι στις δυνάμεις ισλαμιστών των «Αδελφών Μουσουλμάνων», που ελέγχουν την Τρίπολη. Η αντίθεσή του στους σχεδιασμούς Τουρκίας - Κατάρ δείχνει και την προσπάθειά του να αποφύγει ενδεχόμενη επαναφορά των ισλαμιστών. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι ο Σίσι είχε ανατρέψει τον ισλαμιστή πρώην Πρόεδρο της Αιγύπτου Μοχάμεντ Μόρσι (την περίοδο της «Αραβικής Ανοιξης», με τη στήριξη των ΗΠΑ, για την ανατροπή του Χόσνι Μουμπάρακ), ενώ έκτοτε διατηρεί σχέσεις και με τις ΗΠΑ και με τη Ρωσία.

Οι αντιδράσεις Ρωσίας και Κίνας

Η κυβέρνηση του Ρώσου Προέδρου, Βλαντιμίρ Πούτιν, αποφεύγει να αναλάβει ανοιχτά στρατιωτικό ρόλο στη Λιβύη. Διατηρεί σχέσεις και με την κυβέρνηση Σάρατζ, μολονότι εμφανίζεται πιο κοντά στον Χάφταρ, τον οποίο έχει προσκαλέσει αρκετές φορές στη Μόσχα αλλά και στο ρωσικό αεροπλανοφόρο «Ναύαρχος Κουζνέτσοφ».

Δυτικοί αναλυτές συνδέουν με την κυβέρνηση Πούτιν ρωσικές εταιρείες μισθοφόρων που δρουν στη Λιβύη στο πλευρό του Χάφταρ, με πρώτη τη «Βάγκνερ» του εκατομμυριούχου Γεβγκένι Πριγκόζιν, γνωστού φίλου του Πούτιν. Οι Ρώσοι μισθοφόροι εκτιμάται πως είναι πάνω από 1.200, ενώ βασικός στόχος της παρέμβασης της Μόσχας είναι να εξασφαλίσει τις θέσεις των δικών της μονοπωλίων στην περιοχή.

Η Κίνα, από την πλευρά της, διατηρεί επαφές και με τις δύο εμπόλεμες πλευρές. Μέχρι και πριν από την ιμπεριαλιστική επίθεση των ΗΠΑ και των συμμάχων τους το 2011, είχε στενές σχέσεις με τον τότε Πρόεδρο της Λιβύης, Μουαμάρ Καντάφι. Ας μην ξεχνάμε ότι μέχρι το 2011 στη Λιβύη δρούσαν 75 κινεζικές επιχειρήσεις και δούλευαν 36.000 Κινέζοι σε πάνω από 50 μεγάλα έργα υποδομών κάθε λογής (τηλεπικοινωνίες, σιδηρόδρομοι, υδροηλεκτρικά έργα κ.λπ.). Η Λιβύη αποτελεί κι αυτή ένα από τα κομμάτια του παζλ της πρωτοβουλίας της Κίνας «Μία Ζώνη, Ενας Δρόμος», που αναβιώνει τους παλιούς εμπορικούς δρόμους του μεταξιού και είναι ανταγωνιστική προς τα συμφέροντα των ΗΠΑ και της ΕΕ.


Δ. ΟΡΦ.

ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΑ
Στη μέγγενη των ευρωατλαντικών σχεδιασμών

Στη μέγγενη των ευρωατλαντικών σχεδιασμών βάζει η κυβέρνηση για λογαριασμό της αστικής τάξης τα κυριαρχικά δικαιώματα, προκειμένου να παραμείνουν ανοιχτοί οι «δίαυλοι» των επικίνδυνων αμερικανοΝΑΤΟικών διευθετήσεων με την Τουρκία.

Χαρακτηριστική περίπτωση είναι η αναβολή της άσκησης του Πολεμικού Ναυτικού «Καταιγίδα» με δικαιολογία τον κορονοϊό. Αιτιολογία ελάχιστα πειστική, πολύ περισσότερο υπό το φως πρόσφατων δημοσιευμάτων, που δεν διαψεύστηκαν από την κυβέρνηση, σύμφωνα με τα οποία στο περιθώριο τηλεδιάσκεψης των υπουργών Αμυνας του ΝΑΤΟ, στα μέσα Απρίλη, σε τηλεφωνική επικοινωνία Ακάρ - Παναγιωτόπουλου συζητήθηκε ακριβώς το ενδεχόμενο αναβολής της «Καταιγίδας», λόγω της ματαίωσης και της αντίστοιχης τουρκικής «Γαλάζιας Πατρίδας».

Εξάλλου, της αναβολής προηγήθηκαν τηλεδιασκέψεις που είχε ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ, στρατηγός Κων. Φλώρος, με κορυφαία στελέχη του ΝΑΤΟ, όπου μεταξύ άλλων συζητήθηκαν «θέματα ασφαλείας και σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων και της Ανατ. Μεσογείου». Επίσης, προηγουμένως, έσπευσε στο ΥΠΕΞ για συνάντηση με τον Ν. Δένδια ο ίδιος ο Αμερικανός πρέσβης, Τζ. Πάιατ, δηλώνοντας κατόπιν «ευγνώμων» για τον «συντονισμό» με τον υπουργό «στο πλήρες φάσμα των κοινών μας συμφερόντων γύρω από τη Λιβύη, τη Συρία, τα Βαλκάνια».

Ολα αυτά με την έγκριση όλων των αστικών πολιτικών δυνάμεων, όπως φάνηκε μεσοβδόμαδα στη συνεδρίαση του λεγόμενου Εθνικού Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής (δεν μετέχει το ΚΚΕ), με βασικό αντικείμενο την «τουρκική παραβατικότητα».

Αναδεικνύοντας αυτήν ακριβώς τη στοίχιση στα «βασικά ζητούμενα» της αστικής τάξης, ο υπουργός Εξωτερικών, Ν. Δένδιας, μίλησε κατόπιν για «μια πολύ εποικοδομητική συζήτηση», που τον οδήγησε στο συμπέρασμα ότι «παρά τις όποιες επιμέρους διαφωνίες μας, επί των ουσιωδών γραμμών οι Ελληνες είναι όλοι ενωμένοι». Πρόσθεσε ότι «η υπεράσπιση της κυριαρχίας και των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων δεν είναι διαπραγματεύσιμο αγαθό», προσπερνώντας, βέβαια, ότι τα κυριαρχικά δικαιώματα έχουν προ πολλού μπει στο ιμπεριαλιστικό παζάρι των σχεδίων συνδιαχείρισης και των υπόλοιπων «διευθετήσεων» με αμερικανοΝΑΤΟική σφραγίδα.

Το γεγονός αυτό, αλλά και το ότι όσο βαθαίνει η εμπλοκή στα ιμπεριαλιστικά σχέδια ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ για τα συμφέροντα της αστικής τάξης, τόσο περιπλέκονται οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, αποτύπωσαν και τα άλλα δύο βασικά «στιγμιότυπα» της βδομάδας.

Το πρώτο ήταν η πενταμερής Ελλάδας - Γαλλίας - Κύπρου - Αιγύπτου - Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, που στο κοινό ανακοινωθέν τους καταγγέλλουν τις κινήσεις της Τουρκίας σε όλα τα μέτωπα, με την Αγκυρα στην απάντησή της να επικρίνει καθεμία από τις 5 χώρες χωριστά, κατηγορώντας Αθήνα και Λευκωσία ειδικά ότι «αντί να εμπλακούν σε διάλογο στην Ανατολική Μεσόγειο, αντίστοιχα, με την Τουρκία και την Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου, βασίζονται σε άσχετους παίκτες εκτός περιοχής».

Το δεύτερο τέτοιο «στιγμιότυπο» ήταν η ψήφιση στη Βουλή της συμφωνίας για τον αγωγό «East Med», με την ομοφωνία και εδώ ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ - ΚΙΝΑΛ - Ελληνικής Λύσης, στην προσπάθεια της αστικής τάξης να αναβαθμίσει τη θέση της, ως «ενεργειακός κόμβος» για τον σχεδιασμό ΗΠΑ - ΕΕ στην περιοχή. Ανάμεσα στα άλλα η χάραξη του εν λόγω αγωγού χωρίς η κυβέρνηση να έχει οριοθετήσει ΑΟΖ ανοίγει δρόμο για κάθε λογής σχέδια συνεκμετάλλευσης με αμερικανοΝΑΤΟική ομπρέλα, ενώ η πλήρης αδιαφορία για τις αντιδράσεις της Παλαιστινιακής Αρχής και του Λιβάνου, που καταγγέλλουν την ισραηλινή καταπάτηση θαλάσσιων ζωνών, δίνει άλλοθι στην προκλητική στάση της τουρκικής αστικής τάξης που ακολουθεί την ίδια πρακτική.

ΤΟΥΡΚΙΑ
Απλωμένα τα χαρτιά των διεκδικήσεων σε όλα τα «ταμπλό»

Copyright 2019 The Associated

Απλωμένα σε όλα τα «ταμπλό» των αντιπαραθέσεων που οξύνονται ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα στην περιοχή έχει τα «χαρτιά» της η αστική τάξη της Τουρκίας, ανοίγοντας όλη την γκάμα των αξιώσεών της και παζαρεύοντας με βάση τον «κομβικό» ρόλο που μπορεί να παίξει για τη διαμόρφωση των συσχετισμών ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα στην περιοχή.

Σε αυτό το πλαίσιο, η αναστολή των γεωτρήσεων που είχαν προγραμματίσει στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο ενεργειακοί κολοσσοί όπως οι «ExxonMobil», «Eni», «Total» τροφοδότησε τις συζητήσεις για περιθώρια «επαναξιολόγησης» των ενεργειακών και άλλων σχεδίων.

Δεν είναι τυχαίο ότι αντιδρώντας στο νέο σχήμα που βρίσκεται στα σκαριά (Γαλλίας, Αιγύπτου, Ελλάδας, Κύπρου, Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων - ΗΑΕ), η τουρκική πλευρά, από τη μία πλευρά, έκανε λόγο για «άξονα του κακού», από την άλλη, όμως, ζήτησε «γνήσιο και ρεαλιστικό διάλογο», σπεύδοντας να υπενθυμίσει ότι «οι οικονομικές δυσκολίες που βιώνουν διάφορες χώρες και εταιρείες έχουν καταδείξει πως το να γίνουν ανοίγματα προς τη διεθνή κοινότητα για το φυσικό αέριο στην Ανατολική Μεσόγειο μέσω Τουρκίας αποτελεί την πιο οικονομική και λογική επιλογή».

Επίσης καθόλου τυχαία, ο ηγέτης των Τουρκοκυπρίων στα Κατεχόμενα, Μ. Ακιντζί, έσπευσε κι αυτός να υπενθυμίσει ότι η επομένη της πανδημίας καθιστά ακόμα πιο απαραίτητη την επανεξέταση της συγκρότησης κοινής επιτροπής για την αξιοποίηση των υδρογονανθράκων χωρίς οριστική λύση του Κυπριακού.

Την ίδια στιγμή, η Αγκυρα υπεραμύνεται της συμφωνίας Ερντογάν - Σάρατζ, η οποία, όπως τόνισε ο υπουργός Ενέργειας, Φατίχ Ντονμέζ, «ενίσχυσε την παρουσία της Τουρκίας στη Μεσόγειο» και πρόσθεσε ότι «αυτοί που ήθελαν να κρατήσουν την Τουρκία εκτός εξίσωσης στη Μεσόγειο, τώρα έμειναν οι ίδιοι εκτός παιχνιδιού».

Μάλιστα, ο Ντονμέζ επανέλαβε ότι μόλις ολοκληρωθούν οι αδειοδοτήσεις στην περιοχή που ορίζει η σχετική συμφωνία θα ξεκινήσουν σεισμικές έρευνες - παραβιάζοντας προκλητικά τα κυριαρχικά δικαιώματα Κύπρου και Ελλάδας - και η χώρα του θα προχωρήσει τις γεωτρήσεις που σχεδιάζει εδώ και καιρό σε Μεσόγειο και Μαύρη Θάλασσα.

Κλειδί ο «μακροπρόθεσμος ρόλος» στα αμερικανοΝΑΤΟικά σχέδια

Αέρα στα πανιά των απαράδεκτων τουρκικών διεκδικήσεων δίνει ο αμερικανοΝΑΤΟικός σχεδιασμός στην περιοχή, που περιλαμβάνει και την προσπάθεια για διατήρηση της Τουρκίας στο δυτικό στρατόπεδο με τα ανάλογα ανταλλάγματα.

Αποκαλυπτικός ως προς αυτό ήταν ο Ελληνοαμερικανός πρώην ναύαρχος και ανώτατος διοικητής του ΝΑΤΟ Τζέιμς Σταυρίδης, ο οποίος μιλώντας σε εκδήλωση της οργάνωσης Turkish Heritage Organization στην Ουάσιγκτον είπε: «Θέλουμε πρωταρχικά να επικεντρωθούμε στο μακροπρόθεσμο τουρκικό ρόλο στη Συμμαχία. Είναι σημαντική η γεωγραφική της θέση. Εχει στρατιωτική ικανότητα υψηλού επιπέδου. Είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος στρατός στο ΝΑΤΟ (...) Η Τουρκία θα συνεχίσει να είναι κεντρικός παράγοντας στη Συμμαχία του ΝΑΤΟ».

Μάλιστα, σχολιάζοντας την τουρκική αγορά των ρωσικών «S-400» σημείωσε πως «είναι παράλογο να μιλάμε για τους "S-400" ως έναν πιθανό λόγο αποχώρησης της Τουρκίας από τη Συμμαχία. Νομίζω ότι είναι γελοίο...». Χαρακτήρισε δε τη σχετική αντίθεση «διαφωνία μεταξύ φίλων» που για να λυθεί «μπορούμε να δούμε αν υπάρχει μια τεχνική λύση που μπορεί να απομονώσει τους "S-400". Τότε ας έχουμε μια ανάμεικτη λύση προμηθειών. Λοιπόν, εντάξει, η Τουρκία αγόρασε τους "S-400". Ωστόσο, κι άλλα κράτη στο ΝΑΤΟ χρησιμοποιούν οπλικά συστήματα που αγόρασαν από τη Ρωσία. Δεν είναι κάτι το πρωτόγνωρο...».

Χαρακτηριστικότερα όμως είναι τα όσα είπε την Πέμπτη ο γγ του ΝΑΤΟ, Γενς Στόλτενμπεργκ, σε συνέντευξη για τις εξελίξεις στη Λιβύη, απλώνοντας ξεκάθαρα ΝΑΤΟική ασπίδα «προστασίας» στη δράση των τουρκικών δυνάμεων στο πλευρό του Σάρατζ (βλέπε αναλυτικότερα δίπλα θέμα), ενώ την ίδια μέρα είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Πρόεδρο της Τουρκίας, με τον οποίο συζήτησε για τη Λιβύη και τη Συρία, και φέρεται να δήλωσε ότι «σε αυτές τις κρίσιμες ώρες, παραμένει περισσότερο σημαντικό από ποτέ να εκφράζεται η αλληλεγγύη μεταξύ συμμάχων (στο ΝΑΤΟ)».

«Κοινά συμφέροντα σε ευρείες ζώνες»...

Στο μεταξύ, το ρόλο που μπορεί να διαδραματίσει η Τουρκία για τη διαμόρφωση των συσχετισμών στην περιοχή, με βάση τον οποίο παζαρεύει και τις διεκδικήσεις της, ανέδειξε το μήνυμα του Τούρκου ΥΠΕΞ, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, προς την ΕΕ, με αφορμή την προκλητικά καθιερωμένη 9η Μάη ως «Μέρα της Ευρώπης».

Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών σημείωνε σε αυτό πως «αυτές τις ημέρες που το διεθνές σύστημα διανύει μια φάση πλήρους μετασχηματισμού, γεμάτη αβεβαιότητες και συγκρούσεις (...) η Τουρκία αποτελεί μια από τις βασικότερες χώρες που μπορούν να συμβάλουν τα μέγιστα στην Ενωση για να αντιμετωπίσει τις τρέχουσες προκλήσεις (...)».

Κατέληγε ότι «Τουρκία και ΕΕ μοιράζονται κοινά συμφέροντα σε ευρείες ζώνες, από τον τομέα της εξωτερικής πολιτικής μέχρι τις οικονομικές και τις εμπορικές σχέσεις, από την ασφάλεια μέχρι την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας και τη διαχείριση των συνόρων». Εξέφραζε δε την ελπίδα πως η ΕΕ «θα υιοθετήσει μια πιο ορθολογική πολιτική, που θα ξεπερνά τις στενά εθνικές οπτικές των κρατών - μελών και θα αντανακλά τις παγκόσμιες ευθύνες της ΕΕ...».

Επικίνδυνοι δρόμοι στο Αιγαίο

Αποθρασυμένη από τη στάση ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, η Τουρκία εντείνει την προκλητικότητά της και στο Αιγαίο, όπου θυμίζει σταθερά όλες τις διεκδικήσεις της, με τις υπερπτήσεις μαχητικών της αεροσκαφών πάνω από μεγάλα κατοικημένα νησιά να έχουν φτάσει σε αριθμό - ρεκόρ, αλλά και την τακτική που ακολουθεί το τελευταίο διάστημα με την έκδοση παράνομων «αναγγελιών προς ναυτιλλομένους» (NAVTEX), με το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό ότι βάζει όλο και πιο έντονα ζήτημα αποστρατιωτικοποίησης νησιών του Αιγαίου.

Το ζήτημα αυτό αποτελεί βασική αιχμή στις νέες επεξεργασίες των Τούρκων αξιωματούχων, όπως ο αντιναύαρχος Τσιχάτ Γιαϊτσί, στέλεχος του Πολεμικού Ναυτικού, εκ των πρωτεργατών και της τουρκο-λιβυκής συμφωνίας, ο οποίος στο βιβλίο του με τίτλο «Ελληνικές Απαιτήσεις - Προβλήματα του Αιγαίου: Ερωτήσεις και Απαντήσεις» απαριθμεί 23 ελληνικά νησιά που, σύμφωνα με τον ίδιο, φέρουν «μη στρατιωτικό καθεστώς». Μάλιστα, ο Τούρκος αντιναύαρχος θεωρεί ότι το «μη στρατιωτικό καθεστώς» αυτών των νησιών δεν συνάγεται «μόνο από τις Συνθήκες της Λοζάνης (1923) και των Παρισίων (1947), αλλά επίσης από την παραβίασή του μέσω της εκμετάλλευσης του πλαισίου του ΝΑΤΟ...».

Οσο για τους δρόμους των «διευθετήσεων» που ανοίγουν, ενδεικτικά είναι τα τουρκικά δημοσιεύματα για «πρωτοβουλίες» εγχώριων ΜΚΟ που εξετάζουν προσφυγή σε διεθνείς οργανισμούς (όπως το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης αλλά και ο ΟΗΕ) με αίτημά τους την «επιστροφή» της Κρήτης και άλλων νησιών του Αιγαίου (!), κατηγορώντας την Ελλάδα ότι παραβιάζει το Διεθνές Δίκαιο στην Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο, επειδή διατηρεί στρατεύματα σε 12 νησιά. Οι ίδιοι μιλούν για «δικαιώματα» που έχει «η Τουρκία βάσει του Διεθνούς Δικαίου πάνω σε 12 νησιά που της ανήκουν στο Αιγαίο, στην Κρήτη, στη Λιβύη, στο Κιρκούκ και τη Μοσούλη, στην Κριμαία και τη Δυτική Θράκη». Επιβεβαιώνοντας δε πως στο αλισβερίσι το κάθε «μέτωπο» συνδέεται με το συνολικότερο πλαίσιο των αμερικανοΝΑΤΟικών σχεδίων, αναφέρουν πως «αν δεν μιλήσουμε για τα δικαιώματά μας στην Κρήτη και τα δικαιώματά μας στα Δωδεκάνησα (...) τότε κάποιοι θα αμφισβητήσουν ακόμη και τη Γαλάζια Πατρίδα, την παρουσία μας στην Κύπρο, ή τη στάση μας στη Συρία, όπου βρισκόμαστε ως εγγυητές της ασφάλειάς τους».

ΕΕΔΥΕ ΓΙΑ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΑ
Καταρρέει ο μύθος της διαφύλαξης των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων κάτω απ' τις «φτερούγες» ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ

Τις συνεχιζόμενες, προκλητικές και επικίνδυνες παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου από την Τουρκία καταγγέλλει σε ανακοίνωσή της η Ελληνική Επιτροπή για τη Διεθνή Υφεση και Ειρήνη (ΕΕΔΥΕ), σημειώνοντας πως αυτές «αντανακλούν, από τη μια, την κλιμάκωση της έντασης των ανταγωνισμών για τη μοιρασιά της λείας σε Αιγαίο - Ανατολική Μεσόγειο και, από την άλλη, την κατάρρευση του μύθου της διαφύλαξης των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων κάτω από τις "φτερούγες" των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ».

«Παράλληλα - σημειώνει - αποδεικνύεται πόσο επικίνδυνος είναι ο εφησυχασμός που καλλιεργείται ως προς τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, αλλά και πόσο έωλοι είναι οι ισχυρισμοί που προβάλλει το ΝΑΤΟ και υιοθετεί η σημερινή κυβέρνηση, αλλά και οι προηγούμενες, προβάλλοντας την Τουρκία ως δήθεν σύμμαχο στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ. ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ έχουν παίξει βρώμικο ρόλο διαχρονικά στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, αβαντάροντας την τουρκική επιθετικότητα, συμβάλλοντας στο "γκριζάρισμα" του Αιγαίου, τηρώντας είτε σιγή ιχθύος, είτε στάση Πόντιου Πιλάτου για τις προκλητικές τουρκικές διεκδικήσεις».

Η ΕΕΔΥΕ υπογραμμίζει: «Οι κίνδυνοι είναι παραπάνω από προφανείς για τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας μας και το λαό. Μεγαλώνουν μάλιστα όσο συνεχίζεται η εμπλοκή στα εγκληματικά σχέδια των ιμπεριαλιστικών ενώσεων. Αυξάνεται ο κίνδυνος για ένα "θερμό επεισόδιο", που θα έχει επικίνδυνες συνέπειες σε βάρος τόσο του ελληνικού, όσο και του τουρκικού λαού. Η πρόσφατη, μάλιστα, συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής με παρόντα τα ευρωατλαντικά κόμματα έδειξε γι' ακόμα μια φορά πολύ καθαρά τη στρατηγική σύμπνοιά τους στα συμφέροντα του κεφαλαίου και τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Συμφέροντα που υπηρετούν τους ανταγωνισμούς και τις επιδιώξεις των ντόπιων και ξένων οικονομικών ομίλων και δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση με τις πραγματικές ανάγκες των λαών της περιοχής.

Τα περιβόητα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ), που είναι ενταγμένα στο πλαίσιο των στρατηγικών επιδιώξεων των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ σε καμία περίπτωση δεν μειώνουν την επιθετικότητα της τουρκικής αστικής τάξης. Συνιστούν μέγιστο κίνδυνο - απειλή για τον ελληνικό λαό, τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας.

Η κυβέρνηση της ΝΔ και όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις φέρουν τεράστιες ευθύνες, αφού στο όνομα της εξυπηρέτησης των συμφερόντων της αστικής τάξης, εμπλέκουν τη χώρα και το λαό μας σε πολύ επικίνδυνους σχεδιασμούς, παζαρεύουν τα κυριαρχικά δικαιώματα και την ασφάλεια της χώρας μας. Είναι πολύ επικίνδυνη η συζήτηση που έχει ανοίξει τους τελευταίους μήνες περί προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης».

Η ανακοίνωση καταλήγει: «Καμία εμπιστοσύνη στα καλέσματα για ενιαία εθνική εξωτερική πολιτική. Είναι καλέσματα υποταγής στις ανάγκες, στα συμφέροντα και τις επιδιώξεις του μεγάλου κεφαλαίου για "γεωστρατηγική αναβάθμιση" και συμμετοχή στη μοιρασιά της λείας από το πλιάτσικο σε βάρος των λαών. Ο ελληνικός και ο τουρκικός λαός δεν έχουμε να μοιράσουμε τίποτα μεταξύ μας! Απεναντίας, είναι ανάγκη να δυναμώσει η κοινή πάλη ενάντια στο σύστημα που γεννά την εκμετάλλευση, τους ανταγωνισμούς, τους πολέμους και την προσφυγιά. Ν' ανοίξει ο δρόμος για πραγματική ειρήνη, φιλία, ευημερία, αμοιβαίες και επωφελείς σχέσεις μεταξύ των λαών!

Καμία συμμετοχή στους δολοφονικούς ευρωατλαντικούς σχεδιασμούς - Αποδέσμευση τώρα από το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ενωση».

ΕΤΗΣΙΑ ΕΚΘΕΣΗ «ΑΝΑΛΥΣΗΣ ΡΙΣΚΟΥ» ΤΗΣ FRONTEX ΓΙΑ ΤΟ 2020
Μοχλός ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών και «διαπραγματευτικό χαρτί» οι ξεριζωμένοι

Copyright 2020 The Associated

Την ετήσια έκθεση «Ανάλυσης Ρίσκου» για το 2020 δημοσίευσε πρόσφατα ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Συνοριοφυλακής και Ακτοφυλακής ή αλλιώς Frontex. Ο επιχειρησιακός βραχίονας της ΕΕ, που με αφορμή τα γεγονότα στα ελληνοτουρκικά σύνορα στον Εβρο αναβάθμισε την παρουσία του στην Ελλάδα, παρουσιάζει στην έκθεσή του στοιχεία αναφορικά με τη φύλαξη των «εξωτερικών συνόρων» της ΕΕ και τη διαχείριση της «παράνομης μετανάστευσης» (στις 70 σελίδες της έκθεσης η λέξη «πρόσφυγας» συναντάται μόνο 4 φορές), ενώ κάνει και προβλέψεις σχετικά με τις πιθανές εξελίξεις στο Προσφυγικό - Μεταναστευτικό.

Οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και η φτώχεια γεννούν τους ξεριζωμένους

Εμμέσως πλην σαφώς η Frontex αναγνωρίζει τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και πολέμους ως γενεσιουργό αιτία της προσφυγιάς και της μετανάστευσης, καθώς αναφέρει πως «το μέγεθος, η σύνθεση και η τοποθεσία των μεταναστευτικών ροών που διασχίζουν τη Τουρκία και την Ανατολική Μεσόγειο καθορίζονται από διάφορους παράγοντες, οι οποίοι περιλαμβάνουν την κατάσταση στη Συρία, την "αστάθεια" στο Αφγανιστάν, την οικονομική κατάσταση στη Μέση Ανατολή και στην Ανατολική Ασία, την εφαρμογή των μέτρων μέσα στην Τουρκία», σχετικά με την πολιτική εγκλωβισμού των ξεριζωμένων, όπως προβλέπουν οι Συμφωνίες με την ΕΕ, κ.ά.

Αλλωστε, και τα «δημογραφικά στοιχεία» για το 2019 δείχνουν πως οι κύριες χώρες καταγωγής των προσφύγων και μεταναστών για το 2019 είναι το Αφγανιστάν και η Συρία, από τις οποίες ο αριθμός των ξεριζωμένων αυξήθηκε κατά 170% και 69% αντίστοιχα σε σχέση με το 2018. Στη λίστα κατατρεγμένων ακολουθούν τα κράτη της υποσαχάριας Αφρικής, το Μαρόκο, η Τουρκία και το Ιράκ (από το οποίο μειώθηκαν σε 6.433 το 2019, από 32.068 το 2015).

Στη βάση αυτή, ως πιθανό σενάριο για το άμεσο μέλλον τίθεται το ενδεχόμενο «ξαφνικής και μεγάλης κλίμακας αύξησης εκροών από τη Συρία», καθώς εκτιμάται ότι από την 1η Δεκέμβρη του 2019 έως τα μέσα Φλεβάρη περίπου 900.000 άνθρωποι εκτοπίστηκαν από το Ιντλίμπ, οι περισσότεροι γυναίκες και παιδιά. Ως άλλο ένα πιθανό ενδεχόμενο προστίθεται ένα νέο κύμα μεταναστών «οι οποίοι θα είναι διατεθειμένοι να ταξιδέψουν στην ΕΕ χρησιμοποιώντας όλα τα διαθέσιμα μέσα» από τα κράτη της Βόρειας Αφρικής, εκτίμηση που βασίζεται «κυρίως στις φτωχές οικονομικές προοπτικές ολόκληρης της περιοχής», και ενώ οι εκτιμήσεις έχουν γραφτεί πριν το ξέσπασμα της πανδημίας που οξύνει τους ανταγωνισμούς, αλλά και θεωρείται ότι θα πλήξει παραπέρα τα ήδη σμπαραλιασμένα συστήματα Υγείας σε Ασία και Αφρική.

Ολα αυτά φυσικά καταγράφονται και ως στοιχεία που «τεκμηριώνουν» τα σχέδια για πιο ενεργή εμπλοκή της ιμπεριαλιστικής ένωσης σε Μ. Ανατολή και Β. Αφρική, μεταξύ άλλων και με το πρόσχημα του Προσφυγικού.

«Διαπραγματευτικό χαρτί» για τις γεωπολιτικές επιδιώξεις

Αλλωστε η έκθεση λέει «φόρα παρτίδα» ότι η ίδια η όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών στην περιοχή οδηγεί στην εκμετάλλευση των προσφύγων και μεταναστών ως διαπραγματευτικού χαρτιού στους ανταγωνισμούς και τα παζάρια μεταξύ των ιμπεριαλιστών:

«Οι αυξημένοι γεωπολιτικοί ανταγωνισμοί στη Μεσόγειο είναι ξεκάθαρα ορατοί από τη σφοδρότητα με την οποία οι ξένες δυνάμεις κινούνται στη Λιβύη, παίρνοντας το μέρος της κάθε παράταξης στη συνεχιζόμενη σύγκρουση. Ο ανταγωνισμός για τις φυσικές πηγές Ενέργειας, όπως τα υπεράκτια αποθέματα φυσικού αερίου, είναι ένα μόνο από τα πολλά συμφέροντα που διακυβεύονται.

Δεδομένων των παραγόντων που εμπλέκονται, η γεωπολιτική της Κεντρικής Μεσογείου μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την εκμετάλλευση ή την απειλή της εκμετάλλευσης της μετανάστευσης ως διαπραγματευτικού χαρτιού».

Η παραπάνω περιγραφή «φωτογραφίζει» την αδίστακτη εκμετάλλευση των κατατρεγμένων από την τουρκική κυβέρνηση - με τον Τούρκο ΥΠΕΞ να επανέρχεται μέσα στη βδομάδα στο θέμα, προειδοποιώντας ότι «τίποτα δεν έχει αλλάξει στην πολιτική (σ.σ. της Τουρκίας) για το Μεταναστευτικό» και ότι η χώρα του συνεχίζει την «πολιτική των ανοιχτών συνόρων» - κρύβοντας φυσικά ότι την «τσόχα» του ιμπεριαλιστικού παζαριού στρώνουν τα σχέδια των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ στην περιοχή.

Ενδεικτικές είναι άλλωστε και οι προσεκτικές διατυπώσεις σχετικά με τα πρόσφατα γεγονότα στα ελληνοτουρκικά σύνορα στον Εβρο. «Οχι πολύ μακριά (σ.σ. από τα σύνορα Τουρκίας - Συρίας), στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ, μια τεταμένη κατάσταση αναπτύχθηκε από τα τέλη του Φλεβάρη του 2020 και μετά», γράφει στην έκθεσή της η Frontex.

Ενίσχυση του ιμπεριαλιστικού μηχανισμού «επιδιαιτησίας» συνόρων

Το ενδεχόμενο «οι μετανάστες να οργανωθούν ή να χρησιμοποιηθούν για την αμφισβήτηση του συνοριακού καθεστώτος» επαναλαμβάνεται συχνά ως μία από τις βασικές προκλήσεις που η Frontex προβλέπει πως θα κληθεί να αντιμετωπίσει.

Οι αναφορές αυτές έχουν τη δική τους ξεχωριστή σημασία, δεδομένης και της μετεξέλιξης της Frontex σε ακόμα αντιδραστικότερη κατεύθυνση, όπως ακριβώς προβλέπει ο σχετικός Κανονισμός της ΕΕ (Δεκέμβρης του 2019), ο οποίος σύμφωνα και με την έκθεση «εισήγαγε σημαντικές αλλαγές στην εξουσιοδότηση της Frontex, στοχεύοντας στην πιο αποτελεσματική εφαρμογή της κοινής στρατηγικής διαχείρισης των συνόρων», και έχει ως «πιο απαιτητική πρόκληση» «τη δημιουργία της πρώτης ευρωπαϊκής ένστολης υπηρεσίας, η οποία σταδιακά θα φτάσει να αριθμεί 10.000 εκπαιδευμένο και επιχειρησιακά έτοιμο προσωπικό μέχρι το 2027».

Στο φόντο των επικίνδυνων παζαριών της ΕΕ και του ΝΑΤΟ με την Τουρκία, για τη «ρυμούλκηση» της δεύτερης από τη Ρωσία προς τον ευρωατλαντικό άξονα, και των δρομολογημένων σχεδίων «διευθετήσεων» και συνδιαχείρισης σε βάρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας, η ολοένα και πιο ισχυρή παρουσία της Frontex στα ελληνικά σύνορα, σε συνδυασμό με την αναβάθμιση των αρμοδιοτήτων της, στρώνει το δρόμο ώστε η ίδια να επιτελέσει έναν ιδιαίτερα επικίνδυνο ρόλο.

Με αφορμή τις προβλέψεις για απότομη αύξηση των μεταναστευτικών - προσφυγικών ροών και τη συστηματοποίηση της αξιοποίησης και εκμετάλλευσης των κατατρεγμένων, στο πρότυπο που το έπραξε η αστική τάξη της Τουρκίας, η «ενισχυμένη» Frontex θα μπορεί από καλύτερη θέση να αναλάβει, πέρα από την καταστολή των προσφύγων και των μεταναστών, και την αποτελεσματικότερη εφαρμογή της αντιδραστικής πολιτικής της ΕΕ, το ρόλο ενός ιμπεριαλιστικού οργανισμού «επιδιαιτησίας» των συνόρων, ανοίγοντας πολύ επικίνδυνους δρόμους για τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας και μεγαλώνοντας τους κινδύνους για τους λαούς.


Δ.




Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org