Σάββατο 15 Μάη 2021 - Κυριακή 16 Μάη 2021
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Με το ΔΣ της Πανελλαδικής Ομοσπονδίας Ενώσεων Στρατιωτικών

Ο Γενικός Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, θα πραγματοποιήσει το Σάββατο 15 Μάη, στις 11 π.μ. τηλεδιάσκεψη με το ΔΣ της Πανελλαδικής Ομοσπονδίας Ενώσεων Στρατιωτικών, όπου θα συζητηθούν τα σοβαρά προβλήματα των εν ενεργεία στρατιωτικών.

Η τηλεδιάσκεψη θα μεταδοθεί ζωντανά από το κανάλι του ΚΚΕ στο YouTube (το ακριβές link: https://youtu.be/sXlW3mNq3t4) και από το «902.gr».

Ολοι στους δρόμους! Να αποσυρθεί το νομοσχέδιο - έκτρωμα!

«Κάτω τα χέρια από το 8ωρο - Να ξηλωθεί εδώ και τώρα όλο το αντεργατικό οπλοστάσιο», διαμηνύουν τα συνδικάτα που κλιμακώνουν τη δράση τους

Σε θέσεις μάχης βρήκε τα συνδικάτα η παρουσίαση από το υπουργείο Εργασίας του εκτρωματικού νομοσχεδίου για τα Εργασιακά την περασμένη Τετάρτη. Ηταν η μέρα που ο Κ. Χατζηδάκης έσπευσε να διαφημίσει την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να φέρει σε πέρας άλλη μια «βρώμικη αποστολή» για λογαριασμό του κεφαλαίου, σαρώνοντας όποιο εργατικό δικαίωμα άφησαν όρθιο οι προηγούμενες κυβερνήσεις στα χρόνια της κρίσης και των μνημονίων.

Το «πολεμικό ανακοινωθέν» ήδη παίρνει την απάντηση που του αξίζει

Οι ανακοινώσεις αυτές έδωσαν το έναυσμα για μια κλιμακούμενη δράση των σωματείων που ήταν «ζεστά» στον αγώνα, από την επιτυχημένη Πρωτομαγιάτικη απεργία στις 6 Μάη. Τη μέρα της απεργίας, άλλωστε, χωρίς να χαθεί χρόνος, Σωματεία και Ομοσπονδίες ανανέωσαν το ραντεβού τους για νέα σύσκεψη με θέμα την κλιμάκωση της πάλης, όπου συμφώνησαν ότι παραμένουν σε ετοιμότητα για άμεση απάντηση, με συλλαλητήριο και νέα απεργιακή κινητοποίηση. Ετσι, όση ώρα ο υπουργός και τα άλλα στελέχη του υπουργείου ανέλυαν τις διατάξεις νομιμοποίησης της εργασιακής ζούγκλας που περιλαμβάνει το νομοσχέδιο, οι συνδικαλιστικές οργανώσεις βρίσκονταν κάτω από το υπουργείο, στέλνοντας το μήνυμα ότι αυτό το «πολεμικό ανακοινωθέν» από την κυβέρνηση θα πάρει την απάντηση που πρέπει σε όλους τους κλάδους και τους χώρους δουλειάς.


Μια δράση που κλιμακώθηκε την επόμενη μέρα, αφού σε λιγότερο από 24 ώρες διοργανώθηκε ένα ογκώδες συλλαλητήριο στο κέντρο της Αθήνας δίνοντας το σήμα της κλιμάκωσης της πάλης, με τους χιλιάδες εργαζόμενους που έδωσαν το «παρών» να ξεκαθαρίζουν: «Απορρίπτεται το τερατούργημα! Να αποσυρθεί!».

Τώρα, οι 14 μέρες κατά τις οποίες, όπως ενημέρωσε το υπουργείο Εργασίας, θα μείνει το νομοσχέδιο στη «διαβούλευση» θα αποτελέσουν διάστημα που οι συνδικαλιστικές οργανώσεις αναλαμβάνουν τη μεγάλη ευθύνη για ακόμα μεγαλύτερη κινητοποίηση της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων. Για να περάσει το μαχητικό μήνυμα παντού ότι πρόκειται για ένα βαθιά αντεργατικό νομοσχέδιο από την αρχή μέχρι το τέλος, ότι δεν είναι ένα «άθροισμα θετικών και αρνητικών διατάξεων», όπως υποστηρίζει ύπουλα η ηγετική ομάδα της ΓΣΕΕ, σε μια σαφή προσπάθεια υπονόμευσης της πάλης της εργατικής τάξης.

Ολοι στον αγώνα για το ξήλωμα των αντεργατικών νόμων

Το πλαίσιο πάλης για τις εκατοντάδες συνδικαλιστικές οργανώσεις που είναι στους δρόμους του αγώνα, άλλωστε, εκφράζει τη δίκαιη διεκδίκηση της εργατικής τάξης να ξηλωθεί όλο το αντεργατικό νομικό οπλοστάσιο των τελευταίων ετών. Γιατί οι εργαζόμενοι δεν θεωρούν «περασμένα - ξεχασμένα» όλα εκείνα τα μέτρα που κατάντησαν σπάνιο εύρημα τον σταθερό εργάσιμο χρόνο, που χτύπησαν τη συλλογική οργάνωση και πάλη, που έπληξαν το απεργιακό δικαίωμα, έκαναν «φύλλο και φτερό» το 8ωρο, διέλυσαν την Κοινωνική Ασφάλιση κ.ο.κ. Δηλαδή, όλο εκείνο το πλαίσιο νόμων και ευρωπαϊκών Οδηγιών πάνω στο οποίο πατάει και σήμερα ολόκληρο το νομοσχέδιο Χατζηδάκη προκειμένου να αρχίσει η εκταμίευση των κονδυλίων από το Ταμείο Ανάκαμψης για τους επιχειρηματικούς ομίλους.

Η εργατική τάξη, λοιπόν, απαιτεί να πεταχτεί στα σκουπίδια το αντεργατικό τερατούργημα, παλεύει για να τραβήξει «το χαλί κάτω από τα πόδια» αυτών των νομοθετικών διατάξεων, διεκδικεί σταθερό ημερήσιο εργάσιμο χρόνο, 7ωρο - 5ήμερο - 35ωρο.

Στο επίκεντρο των διεκδικήσεων βρίσκονται μεταξύ άλλων:

-- Το ξήλωμα του αντεργατικού νόμου του 2011, τον οποίο καμιά κυβέρνηση δεν άγγιξε, αφού ενσωμάτωνε τη «διευθέτηση του εργάσιμου χρόνου», δηλαδή το τσάκισμα του 8ωρου μέσα από τη θεσμοθέτηση της απλήρωτης δουλειάς, που σήμερα γίνεται προσπάθεια να γενικευτεί με «ατομική συμφωνία» του εργαζόμενου.

-- Το ξήλωμα του νόμου του 2017 για τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας των νοσοκομειακών γιατρών, που καθιέρωσε τη 12ωρη δουλειά.

-- Η κατάργηση των νόμων που περιορίζουν το δικαίωμα της απεργίας και των διαδηλώσεων.

-- Η κατάργηση του «μίνι εργασιακού» της κυβέρνησης της ΝΔ που πέρασε μέσα στην πανδημία.

-- Η επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων, της ΕΓΣΣΕ.

-- Η κατάργηση των νόμων που διαδοχικά επέβαλαν δουλειά 32 Κυριακές το χρόνο για τους εμποροϋπαλλήλους και που σήμερα η κυβέρνηση γενικεύει για όλες τις Κυριακές σε δεκάδες ακόμα κλάδους.

Ολα τα παραπάνω εμπλουτίζουν την πρόταση νόμου την οποία έχουν επεξεργαστεί 530 σωματεία, που αφορούσε Συλλογικές Συμβάσεις, μισθό, ωράριο, εργασιακές σχέσεις.

Το υπουργείο Εργασίας για τις επόμενες βδομάδες θα πολιορκείται καθημερινά από Ομοσπονδίες και Σωματεία, «δεν θα τους αφήσουμε σε ησυχία», διαμηνύουν οι συνδικαλιστικές οργανώσεις, που ήδη καταστρώνουν ένα πυκνό πρόγραμμα αγωνιστικών παρεμβάσεων. Σε αυτό περιλαμβάνονται, εκτός από κινητοποιήσεις στο υπουργείο, καθημερινές εξορμήσεις, πικετοφορίες, συνελεύσεις στους χώρους δουλειάς, ένα πλατύ δηλαδή άνοιγμα που θα μεταφέρει σε όλη την εργατική τάξη το κάλεσμα να κάνει υπόθεσή της την πάλη για την ανατροπή του αντεργατικού νομοσχεδίου.

Ταυτόχρονα, τα Συνδικάτα, οι Ομοσπονδίες και τα Εργατικά Κέντρα ήδη διαμορφώνουν πλατύ απεργιακό μέτωπο ώστε να εκφραστεί και με απεργία η πανεργατική απαίτηση να αποσυρθεί το νομοσχέδιο - έκτρωμα, να μην φτάσει καν στη Βουλή.

ΠΑΜΕ: Πάρε την κατάσταση στα χέρια σου!

«Τώρα πρέπει να δοθεί αποφασιστική απάντηση. Τώρα να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Να μην επιτρέψουμε στην κυβέρνηση να μας πάει 100 χρόνια πίσω. Τη στιγμή που βιομήχανοι, μεγαλέμποροι και τραπεζίτες αυξάνουν τα κέρδη τους μέρα με τη μέρα, θέλουν εμείς να βυθιστούμε σε ακόμη μεγαλύτερη φτώχεια. Να δουλεύουμε περισσότερο και να πληρωνόμαστε λιγότερο!», σημειώνει το ΠΑΜΕ στο κάλεσμά του, ξεκαθαρίζοντας:

«Δεν θα γίνουμε σκλάβοι του 21ου αιώνα. Με απειλές, ψέματα και συκοφαντίες προσπαθούν να τρομοκρατήσουν και να αποπροσανατολίσουν τους εργαζόμενους ώστε να κρύψουν τους πραγματικά αντεργατικούς σχεδιασμούς τους, για να ξεπεράσουν την κρίση τους οι επιχειρηματικοί όμιλοι.

Εμείς έχουμε υποχρέωση αυτό που μας κληροδότησαν οι γονείς μας, το 8ωρο και τα δικαιώματα, να το παραδώσουμε στα παιδιά μας. Εκπροσωπούμε το δίκιο των πολλών, της εργατικής τάξης. Εμείς παράγουμε τα κέρδη τους, εμείς είμαστε αυτοί που οικοδομούμε το μέλλον, εμείς είμαστε που τραβάμε την κοινωνία μπροστά. Δεν θα αφήσουμε να γυρίσουν πίσω το ρολόι της Ιστορίας!».

Απλήρωτη δουλειά, απογείωση της «ευελιξίας» και υπό διωγμό το απεργιακό δικαίωμα

Συντριπτικά τα χτυπήματα που επιχειρεί το αντεργατικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης για λογαριασμό των επιχειρηματικών ομίλων

Πράξη πολέμου ενάντια στην εργατική τάξη και πραγματικό οδοστρωτήρα σε ό,τι έχει απομείνει όρθιο από τα εργασιακά δικαιώματα, συνιστά το νομοσχέδιο που έθεσε για διαβούλευση η κυβέρνηση και παρουσίασε ο υπουργός Εργασίας την περασμένη Τετάρτη.

Στην πυρά της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας και της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων, εφαρμόζοντας κατά γράμμα τις «βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές», ρίχνεται το 8ωρο, επιβάλλεται 10ωρη απλήρωτη δουλειά με το πιστόλι στον κρόταφο των εργαζομένων (ατομικές συμβάσεις), αυξάνονται και φθηναίνουν οι υπερωρίες, επεκτείνεται και μονιμοποιείται η τηλεργασία, καταργείται σε δεκάδες κλάδους η κυριακάτικη αργία, χτυπιέται παραπέρα το δικαίωμα της απεργίας, τίθεται υπό διωγμό η συνδικαλιστική δράση.

Με το νομοσχέδιο επιχειρείται μια ακόμα «τομή» στην αντεργατική επίθεση, αφού όσα μέχρι σήμερα οι εργαζόμενοι χαρακτήριζαν «εργοδοτική ασυδοσία», γίνονται νόμος του κράτους, νομιμοποιείται η εργασιακή ζούγκλα. Επομένως όσο κι αν η κυβέρνηση επικαλείται τους «αυστηρότερους ελέγχους» που τάχα θα διασφαλίζει με το νομοσχέδιο, μέσα από την «ψηφιακή κάρτα», την οποία χαρακτηρίζει «κλειδί» για την εφαρμογή αυτού του αίσχους, για τους εργαζόμενους σημαίνει «επιτήρηση» του νόμιμου πια ξεσαλώματος της εργοδοσίας.

Τα καίρια χτυπήματα που επιχειρεί το νομοσχέδιο στα εργατικά δικαιώματα είναι:

Καθιέρωση 10ωρης δουλειάς χωρίς πρόσθετη αμοιβή

Χτίζοντας πάνω στο ευρωενωσιακό οικοδόμημα της «διευθέτησης του χρόνου εργασίας» και στα αντίστοιχα νομοθετήματα όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων, με πιο εμβληματικό τον νόμο του 2011, το νομοσχέδιο προχωρά σε συντριπτικό χτύπημα του 8ωρου με την καθιέρωση 10ωρης δουλειάς, που θα επιβάλλεται από τους εργοδότες με ατομικές συμβάσεις εργασίας. Με το νομοσχέδιο, προκειμένου να υπηρετηθεί ακόμα πιο εύκολα η «διευθέτηση», δηλαδή η ολοκληρωτική κατάργηση του 8ωρου, αφαιρείται και το ελάχιστο όριο διασφάλισης των εργαζομένων το οποίο υπήρχε στον νόμο του 2011, που απαιτούσε συλλογική συμφωνία. Ενώ αποδεικνύεται παραμύθι και η προπαγάνδα της κυβέρνησης ότι το 10ωρο θα επιβάλλεται με ατομική σύμβαση εκεί που δεν υπάρχει σωματείο, ή με «αίτηση του εργαζόμενου», αφού από τη σχετική διάταξη προκύπτει το αντίθετο. Συγκεκριμένα, μπορεί να επιβάλλεται με ατομική σύμβαση ακόμα κι αν το συνδικάτο του χώρου διαφωνεί και δεν υπάρχει συλλογική συμφωνία.

Οι δύο τουλάχιστον επιπλέον ώρες εργασίας θα είναι χωρίς αμοιβή, ώστε να μεγαλώνει ο απλήρωτος χρόνος εργασίας, με την κυβέρνηση να παραπέμπει τον εργαζόμενο σε ...αναπλήρωσή τους με μειωμένο ωράριο ή άδεια όποτε συμφέρει την επιχείρηση. Το νομοσχέδιο μάλιστα δεν κάνει διάκριση εφαρμογής του μέτρου για συμβάσεις ορισμένου ή αορίστου χρόνου, κάτι που αφήνει ανοιχτό το πεδίο εφαρμογής του, π.χ. σε όσους εργάζονται σεζόν στον Τουρισμό: Θα δουλεύουν 10ωρα και 12ωρα για ένα εξάμηνο, χωρίς πρόσθετη αμοιβή, και η «αναπλήρωση» θα γίνεται όταν θα έχουν πια απολυθεί...

Στην ίδια αντεργατική λογική, με το άρθρο 55 ορίζεται ρητά πως «το διάλειμμα δεν αποτελεί χρόνο εργασίας», ενώ στο άρθρο 56 προβλέπεται ότι οι μερικώς απασχολούμενοι όχι μόνο πρέπει να παρέχουν πρόσθετη απασχόληση αν τους ζητηθεί από την επιχείρηση, αλλά αυτό μπορεί να γίνει όχι συνεχόμενα στη βάρδιά τους, αλλά αφού μεσολαβήσει κενό. Αυτό σημαίνει ότι ενώ κάποιος προσλαμβάνεται για 4ωρο, στο τέλος της μέρας με τα διακεκομμένα ωράρια μπορεί να υποχρεώνεται να είναι «στον δρόμο» πολλαπλάσιες ώρες.

Εκτοξεύονται και οι υπερωρίες, αλλά με ...σκόντο στην αμοιβή τους

Το νομοσχέδιο προβλέπει την αύξηση σε 150 για τις υπερωρίες ετησίως (από 96 στη μεταποίηση και 120 στις υπηρεσίες σήμερα) τις οποίες μονομερώς θα μπορούν να επιβάλλουν οι επιχειρήσεις, ενισχύοντας το οπλοστάσιο της υπερεκμετάλλευσης και της δουλειάς «ήλιο με ήλιο». Επιπλέον, επικαλούμενες «επείγουσας φύσης εργασία», ακόμα κι αυτό το όριο των 150 ωρών μπορεί να ξεπερνιέται. Μάλιστα, η αύξηση των ωρών θα έρχεται στους εργοδότες και πιο φθηνά, καθώς μέχρι τις 150 ώρες ο εργαζόμενος θα αμείβεται με προσαύξηση μόλις 40%, ενώ με το ισχύον καθεστώς για πάνω από τις 120 ώρες η προσαύξηση είναι 60%. Σε συνάρτηση με την υποχρέωση του εργαζόμενου να παρέχει 5 ώρες τη βδομάδα υπερεργασία, ο χρόνος εργασίας πλέον «σπάει τα κοντέρ» και ο εργαζόμενος χάνει το λογαριασμό. Η συγκεκριμένη διάταξη σημαίνει αυτομάτως την αφαίρεση ενός μεγάλου μέρους του μισθού που παίρνουν εργαζόμενοι με την υπερωριακή απασχόληση, ενώ για τους εργοδότες σημαίνει εξοικονόμηση χιλιάδων τζάμπα ή σχεδόν τζάμπα εργατοωρών.

Σπάνια εξαίρεση η κυριακάτικη αργία

Παίρνοντας τη σκυτάλη από την προηγούμενη κυβέρνηση, που νομιμοποίησε τη δουλειά 32 Κυριακές τον χρόνο για τους εμποροϋπαλλήλους, η ΝΔ έρχεται να χτυπήσει αδυσώπητα την κυριακάτικη αργία. Δίπλα στους μέχρι τώρα εργαζόμενους που ξέχασαν τι σημαίνει ξεκούραση την Κυριακή, προστίθενται επιπλέον δεκάδες κλάδοι και ειδικότητες, μετατρέποντάς την σε σπάνια εξαίρεση. Και κάπου εδώ καταρρέουν για μια ακόμα φορά οι αστειότητες του υπουργείου Εργασίας για το «δικαίωμα» ενός εργαζόμενου να δουλεύει 10 ώρες τη μέρα ώστε «να παίρνει ρεπό την Παρασκευή, για να χαρεί τα παιδιά του». Μόνο που τα παιδιά του την Παρασκευή πάνε σχολείο, σε αντίθεση με την Κυριακή, που η κυβέρνηση απαγορεύει την ξεκούραση για χιλιάδες εργατοϋπαλλήλους σε μεταφορές, logistics, data centers, λιμάνια, λογιστήρια κ.α.

Συντριπτικό πλήγμα στο απεργιακό δικαίωμα...

Το νομοσχέδιο επιφέρει καίριο πλήγμα στο συνταγματικά κατοχυρωμένο απεργιακό δικαίωμα, εισάγοντας την έννοια της «Ελάχιστης Εγγυημένης Υπηρεσίας σε κλάδους κοινής ωφέλειας κατά τη διάρκεια της απεργίας». Με τη συγκεκριμένη διάταξη διασφαλίζεται ότι η απεργία μετατρέπεται σε «συμβολική πράξη», με «απεργούς» μόνο κατ' όνομα, που θα δουλεύουν... φορώντας μαύρα περιβραχιόνια.

Ετσι, σε μέρα απεργίας το συνδικάτο πρέπει να διασφαλίζει «τουλάχιστον το ένα τρίτο της συνήθως παρεχόμενης υπηρεσίας κατά τη διάρκεια απεργίας σε επιχειρήσεις δημόσιου χαρακτήρα ή κοινής ωφέλειας». Το απεργιακό δικαίωμα καταντά «αδειανό πουκάμισο» αφού για να παρέχεται το 1/3 των υπηρεσιών και μάλιστα πέραν του συνηθισμένου προσωπικού ασφαλείας, πρακτικά θα πρέπει να εργάζονται σχεδόν όλοι οι εργαζόμενοι.

Κοντά στα παραπάνω, το νομοσχέδιο βάζει νέα εμπόδια στη λήψη απόφασης για απεργία, καθώς επιβάλλεται στα σωματεία η εφαρμογή ηλεκτρονικής ψηφοφορίας, η οποία συνδυάζεται με την προηγούμενη διάταξη του ΣΥΡΙΖΑ περί υποχρεωτικής συμμετοχής στη Γενική Συνέλευση που αποφασίζει απεργία τουλάχιστον του 50% των οικονομικά ενεργών μελών του πρωτοβάθμιου συνδικάτου.

Το σκηνικό απεργοσπασίας συμπληρώνεται με τη διάταξη που απαγορεύει την περιφρούρηση της απεργίας καθώς κάτι τέτοιο συνιστά «παράβαση που θα οδηγεί με δικαστική απόφαση στη διακοπή της απεργίας».

...και υπό διωγμό η συνδικαλιστική δράση

Επιπλέον, η δράση των συνδικάτων μπαίνει ακόμα περισσότερο υπό τον ασφυκτικό έλεγχο του κράτους, μέσα από το «φακέλωμά» τους στο Γενικό Μητρώο Συνδικαλιστικών Οργανώσεων Εργαζομένων (ΓΕΜΗΣΟΕ), το οποίο θα είναι και προϋπόθεση για να μπορούν τα συνδικάτα να διαπραγματεύονται και να υπογράφουν Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, όπως και να προκηρύσσουν απεργίες.

Το φακέλωμα προχωράει παραπέρα, αφού η ηλεκτρονική ψηφοφορία επιβάλλεται και στην περίπτωση της εκλογής των συνδικαλιστικών οργάνων. Κι έτσι διευκολύνεται ακόμα περισσότερο η άμεση παρέμβαση της εργοδοσίας στα συνδικάτα, αφού δεν θα χρειάζεται καν «παραβάν» και «συλλογή» από ατομικά βιβλιάρια εργαζομένων, όπως κάνουν οι προϊστάμενοι στα σούπερ μάρκετ που ψήφιζαν για λογαριασμό των εργαζομένων.

Το νομοσχέδιο επιπλέον προβλέπει για λογαριασμό της εργοδοσίας τη διευκόλυνση εκδίωξης των συνδικαλιστών, καθώς «η απόλυση συνδικαλιστή θα επιτρέπεται για σπουδαίο λόγο...». Ταυτόχρονα καταργείται και η Επιτροπή Προστασίας Συνδικαλιστικών Στελεχών - στην οποία συμμετείχαν και δικαστικοί - η οποία έκρινε μέχρι τώρα τη νομιμότητα της απόλυσης συνδικαλιστών. Ετσι, τα αφεντικά θα μπορούν να ξεφορτώνονται πιο εύκολα τις όποιες ενοχλητικές φωνές στους χώρους δουλειάς.

Καταργείται το «Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας»

Σε «ανεξάρτητη αρχή» μετατρέπεται, σύμφωνα με το νομοσχέδιο, το ΣΕΠΕ, μια «αρχή» που θα αναλάβει τον «έλεγχο» σε μια αγορά εργασίας με τη «ζούγκλα» να είναι πια κανονικότητα. Στόχευση κυβέρνησης και εργοδοσίας είναι να μην υπάρχει πια καμιά υποχρέωση του υπουργείου Εργασίας για τη στελέχωση της Υπηρεσίας, να μην είναι υπόλογη καμία κυβέρνηση για τις ελλείψεις ή τα πεπραγμένα της, με λίγα λόγια να αφαιρεθεί ακόμα κι αυτό το μέσο που είχαν οι εργαζόμενοι μπας και βρουν το δίκιο τους.

Περισσότερη «ελευθερία» για απολύσεις

Υποκριτική πέρα για πέρα είναι και η διάταξη περί «προστασίας από απολύσεις». Στην πράξη, οι εργαζόμενοι όχι μόνο δεν προστατεύονται, αλλά ακόμα και στην περίπτωση που δικαιωθούν από τα δικαστήρια δίνεται στον εργοδότη η δυνατότητα, έναντι κάποιου αντιτίμου, να μην ξαναπροσλάβει τον απολυμένο. Πρόκειται για ένα ακόμα «σήμα» προς την εργοδοσία πως έχει πλήρη ασυλία να κάνει ό,τι νομίζει με τους εργαζόμενους, αφού εκτός από το ότι θα μπορεί να τους βάζει να δουλεύουν όσο και όπως θέλει, θα τους ξεφορτώνεται και όποτε θέλει, ξέροντας ότι ακόμα και αν κριθεί άκυρη η απόλυση δεν έχει την υποχρέωση επαναπρόσληψης. Πιο συγκεκριμένα, με το άρθρο 65, ακόμα και όταν η απόλυση κριθεί παράνομη, δίνεται η δυνατότητα στις επιχειρήσεις, καταβάλλοντας μια αποζημίωση (3 έως 24 μηνιάτικα), να ξαποστείλουν τον εργαζόμενο στις ουρές της ανεργίας. Ετσι εκτός της απώλειας της εργασίας του, αυτό σε πολλές περιπτώσεις μπορεί να οδηγήσει και σε χρηματικές απώλειες του εργαζόμενου συγκριτικά με τους μισθούς υπερημερίας που θα λάμβανε έπειτα από μια θετική δικαστική απόφαση.

Στο παραπάνω πρέπει να προστεθεί μια ακόμα διάταξη που προκαλεί τουλάχιστον ανησυχία στους εργαζόμενους, αφού για πρώτη φορά προβλέπεται στο νομοσχέδιο η «μακροχρόνια άδεια άνευ αποδοχών». Πρόκειται για το άρθρο 61, το οποίο δίνει τη δυνατότητα στις επιχειρήσεις να απαλλάσσονται για μεγάλα διαστήματα από μέρος του προσωπικού τους, αφού προβλέπεται πως «εργαζόμενος πλήρους ή μερικής απασχόλησης δύναται, κατόπιν ατομικής έγγραφης συμφωνίας με τον εργοδότη, να λάβει άδεια άνευ αποδοχών για χρονικό διάστημα που δεν υπερβαίνει το ένα έτος, η οποία δύναται να παραταθεί με νεότερη συμφωνία των μερών. Κατά τη διάρκεια της άδειας, η σύμβαση εργασίας τίθεται σε αναστολή και δεν οφείλονται ασφαλιστικές εισφορές». Οχι τυχαία, μας θυμίζει την «πατέντα των αναστολών» που εγκαινιάστηκε με την πανδημία, μόνο που τώρα οι εργοδότες δεν έχουν καμία επιβάρυνση και τους δίνεται η δυνατότητα, ασκώντας πίεση στον εργαζόμενο, να απαλλάσσονται από μέρος του προσωπικού τους. Μάλιστα, το διάστημα αυτό μπορεί να ξεπερνάει ακόμα και το έτος, στοιχείο που συνθέτει ένα καθεστώς ιδιότυπης ανεργίας και ομηρίας του εργαζόμενου, και όχι για την εξυπηρέτηση κάποιας προσωρινής ανάγκης του, όπως συμβαίνει μέχρι τώρα.

Γενίκευση της τηλεργασίας, της δουλειάς από όπου θέλει η εργοδοσία

Ανάλογης κοπής είναι και οι διατάξεις για την τηλεργασία, καθώς το «δικαίωμα στην αποσύνδεση», που υποτίθεται ότι διασφαλίζεται στον εργαζόμενο, είναι ο φερετζές για να περάσει όλο το νομοθετικό πλαίσιο που μονιμοποιεί και επεκτείνει στο έπακρο τη νέα αυτή μορφή «ευελιξίας», που ωφελεί τους εργοδότες και αυξάνει την εντατικοποίηση της εργασίας, σβήνοντας τα όρια μεταξύ εργάσιμου και μη εργάσιμου χρόνου. Μάλιστα, το νομοσχέδιο δεν κατοχυρώνει την υποχρέωση του εργοδότη να παρέχει τον εξοπλισμό, αφού δίνει τη «δυνατότητα» στον εργαζόμενο να τον παρέχει αυτός...

«ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ» ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗΣ ΖΩΗΣ
Μέτρα και ρυθμίσεις που συμπληρώνουν τον εργασιακό μεσαίωνα

Η κυβέρνηση, παρουσιάζοντας το νομοσχέδιο - οδοστρωτήρα για τον σταθερό ημερήσιο εργάσιμο χρόνο, διαφήμισε τις «νέες δυνατότητες, ευκαιρίες και επιλογές» που προκύπτουν για τους εργαζόμενους από την εφαρμογή των «καλών ευρωπαϊκών πρακτικών», των ρυθμίσεων για τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας και την επέκταση της «ευελιξίας».

Τον προπαγανδιστικό χορό που έχουν στήσει η κυβέρνηση και το υπουργείο Εργασίας, προκειμένου να εμφανίσουν τις αντεργατικές ανατροπές ως ρυθμίσεις υπέρ των εργαζομένων, σέρνει η δέσμη των μέτρων για τη λεγόμενη «ισορροπία επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής». Το νομοσχέδιο ενσωματώνει την ισχύουσα ευρωπαϊκή Οδηγία (2019/1158) και προβλέπει μια σειρά από σχετικά μέτρα και ρυθμίσεις που μάλιστα τροφοδοτούν μια προπαγάνδα ότι δήθεν το νομοσχέδιο έχει και «θετικά στοιχεία» ή ότι μπορεί να βελτιωθεί, την οποία αναπαράγει και η ηγετική ομάδα της ΓΣΕΕ. Στόχος είναι να υπονομευτεί το δίκαιο αίτημα των εργαζομένων για απόρριψη εδώ και τώρα του εκτρωματικού νομοσχεδίου, να εγκλωβιστούν δυνάμεις σε μια συζήτηση για «διορθώσεις» σε ένα κείμενο φτιαγμένο από το Α μέχρι το Ω με οδηγό τις «βέλτιστες πρακτικές» απογείωσης της εκμετάλλευσης.

Παρά την προσπάθεια να παρουσιαστεί η παραπάνω Οδηγία και η εφαρμογή της ως «φιλεργατικό μέτρο», η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική: Οι πολιτικές για την «ισορροπία» της επαγγελματικής και της οικογενειακής ζωής δεν αλλάζουν αλλά συμπληρώνουν το τοπίο του σύγχρονου εργασιακού μεσαίωνα που διαμορφώνουν ΕΕ και κυβερνήσεις. Ισοδυναμούν με ακόμα περισσότερες ρυθμίσεις «ευελιξίας» για τους εργαζόμενους γονείς, κάνοντας τη ζωή και τα ωράρια «λάστιχο». Μεταφράζονται σε ελάχιστες άδειες, κατά τη διάρκεια των οποίων ο μισθός και τα ασφαλιστικά δικαιώματα δεν εξασφαλίζονται.

Λένε «ισορροπία», εννοούν δουλειά και ωράρια - λάστιχο


Αυτό που «υπόσχονται» κυβέρνηση και υπουργείο Εργασίας στους εργαζόμενους γονείς είναι η γνωστή συνταγή της «ευελιξίας». Το νομοσχέδιο προβλέπει τη δυνατότητα κάθε γονιού με παιδιά ηλικίας έως 12 ετών «να ζητά ευέλικτες ρυθμίσεις εργασίας για λόγους φροντίδας», όπως τηλεργασία, ευέλικτο ωράριο εργασίας ή μερική απασχόληση. Μόνο που μετά από έναν και πλέον χρόνο δουλειάς από το σπίτι, εφαρμογής του μειωμένου ωραρίου μέσα από το πρόγραμμα «Συν-Εργασία» και άλλων σχετικών ρυθμίσεων, οι εργαζόμενοι έχουν διαπιστώσει από πρώτο χέρι την πικρή γεύση της συνταγής αυτής. Το γεγονός ότι ο εργοδότης εξετάζει κάθε αίτηση για ευέλικτες ρυθμίσεις εργασίας «λαμβάνοντας υπόψη τις ανάγκες της επιχείρησης και του εργαζομένου» και μπορεί να απορρίψει ή να αναβάλει τη χορήγησή τους, κάνει ένα πράγμα ξεκάθαρο: Οι επιχειρηματικοί κολοσσοί θα είναι οι μόνοι που... «ελεύθερα» θα καθορίζουν τις συνθήκες εργασίας κάθε εργαζόμενης και εργαζόμενου, πότε μαζεύοντας και πότε τεντώνοντας το ...λάστιχο της «ευελιξίας».

Οσον αφορά τις άδειες, θεσμοθετείται γονική άδεια διάρκειας τεσσάρων μηνών για καθέναν από τους δύο γονείς μέχρι το παιδί να συμπληρώσει την ηλικία των 8 ετών, η οποία είναι όμως κατά το ήμισυ ...απλήρωτη. Οι εργαζόμενοι θα λαμβάνουν αποζημίωση από τον ΟΑΕΔ μόνο για τους δύο πρώτους μήνες, στο ύψος του κατώτερου μισθού, ενώ πρέπει να βάλουν το χέρι στην τσέπη προκειμένου να αναγνωρίσουν το μη επιδοτούμενο διάστημα ως χρόνο ασφάλισης. Και στην περίπτωση της γονικής άδειας υπάρχουν τα ψιλά γράμματα, με βάση τα οποία ο εργοδότης έχει τη δυνατότητα να μη χορηγήσει την άδεια στον χρόνο που ζητά ο εργαζόμενος «αν αυτό θα διατάρασσε σοβαρά την εύρυθμη λειτουργία της επιχείρησης».

Τις ρυθμίσεις συμπληρώνουν η θεσμοθέτηση άδειας πατρότητας 14 ημερών και προστασίας του πατέρα από απόλυση για έξι μήνες, η πρόβλεψη για απουσία των εργαζόμενων γονιών για δύο μέρες ετησίως για λόγους «ανωτέρας βίας», η «άδεια φροντιστή» (5 μέρες ετησίως) για όσους επωμίζονται τη φροντίδα συγγενών με σοβαρό πρόβλημα υγείας.

Μόνιμη έγνοια των κυβερνητικών στελεχών είναι η αντιμετώπιση του «αντικινήτρου» που αποτελούν για τις επιχειρήσεις οι άδειες και τα δικαιώματα που σχετίζονται με τη μητρότητα. Στην κατεύθυνση που ορίζει και η στρατηγική της ΕΕ, επιδιώκουν να μοιράσουν ανάμεσα στα δύο φύλα το χρονικό διάστημα απουσίας από την εργασία λόγω οικογενειακών ευθυνών και να επεκτείνουν συνολικά στο εργατικό δυναμικό τις «ευέλικτες» ρυθμίσεις εργασίας, αντιμετωπίζοντας τη φροντίδα της οικογένειας ως ατομική υπόθεση και αντικείμενο «ισοκατανομής» ανάμεσα στη γυναίκα και τον άνδρα.

«Διευκόλυνση» το 10ωρο και για τις μητέρες

Η κυβέρνηση προχωρά ακόμα παραπέρα και θέλει να παρουσιάσει το «ξήλωμα» του 8ωρου, τη δουλειά για 10 και πλέον ώρες τη μέρα, στο πλαίσιο της διευθέτησης, ως μέτρο υπέρ των εργαζόμενων γονιών και ιδιαίτερα των γυναικών. Ετσι, το παραμύθι της «καλής ευελιξίας», που υποτίθεται «μπορεί να ωφελήσει τόσο τις επιχειρήσεις όσο και τους εργαζόμενους» και να αποφέρει «κέρδος και για τις δύο πλευρές», εμπλουτίστηκε από τον υπουργό με το παράδειγμα των εργαζόμενων μητέρων. Στον κατάλογο των εργαζομένων που θέλουν... διακαώς τη δεκάωρη δουλειά, προκειμένου να κάνουν περισσότερες μέρες διακοπές ή να πάνε να μαζέψουν ελιές, προστέθηκαν οι μητέρες που «θα ήθελαν να δουλεύουν λίγο παραπάνω από Δευτέρα μέχρι Πέμπτη» προκειμένου «να βλέπουν τα παιδιά τους την Παρασκευή».

Ετσι, το κυβερνητικό ...ενδιαφέρον για το μοίρασμα του χρόνου των εργαζομένων ανάμεσα στη δουλειά και τη φροντίδα των μελών των οικογενειών τους εκδηλώνεται με ένα νομοσχέδιο - πολιορκητικό κριό ενάντια στο 8ωρο και την αργία της Κυριακής. Η «ισορροπία» οικογένειας και δουλειάς και η «διευκόλυνση» των εργαζομένων που είναι γονείς μικρών παιδιών, που φροντίζουν ηλικιωμένους ή ανάπηρους συγγενείς, γίνεται το σύνθημα για επέκταση της εργασιακής ζούγκλας. Η ανάγκη για σταθερό ημερήσιο χρόνο εργασίας παρουσιάζεται ως «δόγμα», που στερεί από τις εργαζόμενες τη δυνατότητα της «ευελιξίας». «Δεν είναι νοητό το υπουργείο να κάνει κουμάντο στην κάθε οικογένεια», ισχυρίστηκε με θράσος ο υπουργός, τη στιγμή που κράτος και εργοδοσία «κάνουν κουμάντο» και επιβάλλουν εξαήμερες συμβάσεις, δουλειά την Κυριακή, «σπαστό» ωράριο, όρους δουλειάς που κόβονται και ράβονται σύμφωνα με τα «θέλω» των επιχειρήσεων.

«Μηδενική ανοχή» στα δικαιώματα και τους αγώνες των εργαζομένων

Δίπλα στα παραπάνω, η κυβέρνηση παρουσιάζει το νομοσχέδιο ως ...έμπρακτη απόδειξη του ενδιαφέροντός της να προστατεύσει τις εργαζόμενες και τους εργαζόμενους από τα φαινόμενα βίας και παρενόχλησης στην εργασία, μέσα από την κύρωση της Σύμβασης 190 της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ILO) και την εισαγωγή σχετικών διατάξεων. Μεταξύ άλλων, προβλέπεται η «υποχρέωση» των εργοδοτών «να μεριμνούν για να προλαμβάνουν και να σταματούν τις εκδηλώσεις συμπεριφορών βίας και παρενόχλησης στην εργασία», «να παρέχουν στους εργαζομένους πληροφορίες» και να τους ενημερώνουν «για τις διαδικασίες που υφίστανται σε επίπεδο επιχείρησης», να διαμορφώνουν σχετική εταιρική πολιτική εφόσον απασχολούν πάνω από 20 εργαζόμενους.

Στην παρέμβασή της κατά την παρουσίαση του νομοσχεδίου, η αρμόδια υφυπουργός, Μ. Συρεγγέλα, δεν παρέλειψε να αναφερθεί στις αρνητικές συνέπειες που έχουν η βία και η παρενόχληση στις ...επιχειρήσεις. «Προστατεύουμε και τη βιωσιμότητα των επιχειρήσεων», έσπευσε να διευκρινίσει, υπογραμμίζοντας τις επιπτώσεις του φαινομένου «στην οργάνωση της εργασίας», «στην παροχή κινήτρων στους εργαζόμενους», στην «παραγωγικότητά» τους, «στη φήμη επιχειρήσεων και υπηρεσιών». Αντίστοιχα, δίπλα στις «υποχρεώσεις» και τις «κυρώσεις» προβλέπεται και η επιβράβευση των εργοδοτών που εφαρμόζουν σχετικές πολιτικές με τη χορήγηση «Σήματος Ισότητας». Ηδη το υπουργείο, με το έργο «Share», αναλαμβάνει να «εκπαιδεύσει» και να «επιμορφώσει» στελέχη επιχειρήσεων, διαφημίζοντας τη δυνατότητα «να βελτιώσουν το προφίλ κοινωνικής υπευθυνότητας της εταιρείας» και να διαμορφώσουν «ένα σύγχρονο εργοδοτικό προφίλ, προσελκύοντας έτσι ικανούς νέους/ες εργαζόμενους/ες και γυναίκες κάθε ηλικίας».

Η λογική του ...αμοιβαίου συμφέροντος εργαζομένων και επιχειρήσεων όσον αφορά την πρόληψη και την εξάλειψη της βίας και της παρενόχλησης αντανακλάται και στην αναγόρευση του «κοινωνικού διαλόγου», των διαβουλεύσεων και των συμφωνιών ανάμεσα στους «κοινωνικούς εταίρους» σε εργαλείο για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Στα ίδια τραπέζια του «κοινωνικού διαλόγου» προωθείται παράλληλα το «ξήλωμα» των εργασιακών δικαιωμάτων, επεκτείνεται η «ευελιξία» στον χρόνο εργασίας ως μέτρο που συμβάλλει στην «ισότητα» των φύλων και στη «συμφιλίωση» οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής, θεσμοθετείται και παγιώνεται η τηλεργασία.

Πίσω από τις διακηρύξεις για το υποτιθέμενο «δίχτυ προστασίας» από τα φαινόμενα βίας, οι διατάξεις του νομοσχεδίου δείχνουν με τον πιο άγριο τρόπο τα δόντια τους στα σωματεία, στη συνδικαλιστική οργάνωση και δράση, στη συλλογική πάλη, στο απεργιακό δικαίωμα. Μια σειρά από ρυθμίσεις βάζουν στο στόχαστρο τα σωματεία και τη δράση τους, δηλαδή την ασπίδα προστασίας που έχουν οι εργαζόμενες να αντιτάξουν στην πολύμορφη βία που υφίστανται, το όπλο που έχουν για να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους. Ετσι, η «μηδενική ανοχή» που εξαγγέλλει η κυβέρνηση δεν αφορά τόσο τα φαινόμενα βίας και παρενόχλησης, αλλά τα εργασιακά και συνδικαλιστικά δικαιώματα, την οργάνωση και τη διεκδίκηση των εργαζομένων.


Ευ. Χ.

Η «δύναμη στον εργαζόμενο», η «προστασία της εργασίας» και άλλα κυβερνητικά παραμύθια

«

Το ξεζούμισμα του εργαζόμενου από τον εργοδότη είναι δικαίωμα του εργαζόμενου και κανείς δεν μπορεί να του το στερήσει». Αυτή η φράση θα μπορούσε να χρεωθεί ακόμα και λέξη προς λέξη στον υπουργό Εργασίας, Κ. Χατζηδάκη, αφού αυτό ουσιαστικά υποστήριξε στη συνέντευξη που έδωσε την περασμένη Τετάρτη, παρουσιάζοντας τους άξονες του νέου αντεργατικού εκτρώματος.

Η κυβέρνηση τιτλοφορεί προκλητικά την προπαγανδιστική της εκστρατεία με το σύνθημα «Δύναμη στον εργαζόμενο», ενώ στο νομοσχέδιο δίνει το όνομα «Προστασία της εργασίας», σε μια προσπάθεια να παραπλανήσει για το περιεχόμενο των αντεργατικών διατάξεων.

Ο «εκσυγχρονισμός» τους είναι η σκλαβιά του 21ου αιώνα

Η κυβέρνηση λέει: «Η εργασιακή νομοθεσία παραμένει ίδια εδώ και 40 χρόνια, επομένως πρέπει να εκσυγχρονιστεί».

Η αλήθεια είναι: Πρώτον, ο ίδιος ο υπουργός, που υποστηρίζει ότι η νομοθεσία «δεν έχει αλλάξει», σε ένα σωρό τοποθετήσεις του αραδιάζει όλες τις αντεργατικές αναδιαρθρώσεις που προώθησαν οι κυβερνήσεις των τελευταίων 30 ετών. Διαφημίζει π.χ. τη «διευθέτηση του εργάσιμου χρόνου» που υπάρχει από το 1990 και κάθε κυβέρνηση από τότε έβαζε το δικό της λιθαράκι, την κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και τον καθορισμό του κατώτατου μισθού από το κράτος, τον απεργοκτόνο νόμο που ψήφισε μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ το 2018, τις ομαδικές απολύσεις, το τσεκούρωμα των αποζημιώσεων, την καθιέρωση δουλειάς 32 Κυριακές το χρόνο στο εμπόριο κ.ο.κ. Επομένως, η εργασιακή νομοθεσία χρόνο με το χρόνο γίνεται όλο και χειρότερη για τους εργαζόμενους, και το νομοσχέδιο Χατζηδάκη έρχεται να κλιμακώσει ακόμα περισσότερο αυτές τις αντεργατικές ανατροπές.

Η πονηρή συζήτηση που ανοίγει, είτε βλέπει «θετικές ρυθμίσεις» στο νομοσχέδιο είτε προτείνει «βελτιώσεις». Στην ουσία καλεί τους εργαζόμενους να θεωρήσουν «περασμένα - ξεχασμένα» όλα τα αντεργατικά μέτρα της προηγούμενης 10ετίας, που αποτελούν τις «ράγες» για να περάσει «τρένο» το σημερινό νομοσχέδιο. Είναι κάλεσμα παραίτησης από το δίκαιο αίτημα των συνδικάτων για ξήλωμα των νόμων της «ευελιξίας», για 7ωρο - 5ήμερο - 35ωρο, για κατάργηση των εμποδίων στο απεργιακό δικαίωμα, του νόμου περιορισμού των διαδηλώσεων κ.ο.κ.

Δεύτερον, η επίκληση των τεχνολογικών επιτευγμάτων, της εξάπλωσης του διαδικτύου και της ψηφιακής επανάστασης για να τεκμηριωθεί η ανάγκη εφαρμογής τέτοιων μέτρων έντασης της εκμετάλλευσης, είναι ομολογία των αντιφάσεων του συστήματος και της πολιτικής τους που βρίσκεται απέναντι από τις λαϊκές ανάγκες και τις δυνατότητες που υπάρχουν σήμερα για την ικανοποίησή τους. Στο όνομα των τεχνολογικών επιτευγμάτων μάλιστα παρουσιάζεται ως «οπισθοδρομική» η διεκδίκηση σταθερού ημερήσιου εργάσιμου χρόνου. Τι λένε στην εργατική τάξη; Οτι παρά την τεχνολογική πρόοδο, παρά την 4η Βιομηχανική Επανάσταση εκείνη πρέπει να συμβιβαστεί με την απλήρωτη δουλειά, να εργάζεται με χειρότερους όρους από ό,τι πριν, να μην ξέρει πότε και για πόσο θα δουλεύει, να αποτελεί εξαίρεση η κυριακάτικη αργία, να μην έχει καμιά διασφάλιση από απολύσεις κ.λπ. Παρουσιάζεται ως «εκσυγχρονισμός» η δουλειά μέχρι και 13 ώρες τη μέρα χωρίς πρόσθετη αμοιβή, και ως «οπισθοδρόμηση» η διεκδίκηση εργασίας με σύγχρονα δικαιώματα και όρους αμοιβής και ασφάλισης.

Τα «ατομικά δικαιώματα» ή αλλιώς το ξεμονάχιασμα των εργαζομένων

Η κυβέρνηση λέει: «Θέλουμε τον εργαζόμενο ελεύθερο να επιλέγει πώς θα δουλέψει, και όχι να του κάνουν κουμάντο τα συνδικάτα».

Η αλήθεια είναι: Το παραπάνω αποτελεί ένα ακόμα επιχείρημα που αξιοποιείται τόσο ως σπέκουλα απέναντι στη συνδικαλιστική δράση, για να την παρουσιάσει ως κάτι «ξένο/εχθρικό» προς τις αγωνίες των εργαζομένων όσο και για να δικαιολογήσει - με τον φερετζέ της «ατομικής επιλογής» - τα νέα μέτρα έντασης της εκμετάλλευσης.

Ομως, το νομοσχέδιο που φέρνει η κυβέρνηση της ΝΔ «σφύζει» από «ατομικές επιλογές», αποτελώντας έναν ακόμα κρίκο στη μακριά αλυσίδα ξεμοναχιάσματος του εργαζόμενου, η οποία φτιάχνεται εδώ και δεκαετίες, από όλες τις κυβερνήσεις. Πρόκειται για μια πολιτική που όταν δεν μπορεί να ενσωματώσει τα συνδικάτα τα στραγγαλίζει, που βάζει τον εργαζόμενο να στέκεται μόνος του απέναντι στον εργοδότη.

Εχουμε και λέμε, λοιπόν, σε σχέση με τα «δικαιώματα» που παρέχει το νομοσχέδιο σε κάθε εργαζόμενο, τα οποία θα ασκεί προφανώς απολύτως ...ελεύθερα:

-- Ο εργαζόμενος έχει «δικαίωμα» να αιτηθεί στον εργοδότη να δουλεύει 10 ώρες τη μέρα, χωρίς να αμείβεται επιπλέον γι' αυτές. Βέβαια, όλοι ξέρουν πώς θα ασκείται αυτό το ...«δικαίωμα». Εδώ υπάρχει άλλη μια αντίφαση: Από τη μία η κυβέρνηση λέει ότι ο εργαζόμενος θα δουλεύει 10 ώρες μόνο μετά από «αίτησή» του και, από την άλλη, ότι «απαγορεύεται η απόλυσή του αν αρνηθεί τη διευθέτηση». Πώς όμως θα αρνηθεί ο εργαζόμενος μια «διευθέτηση», η οποία υποτίθεται ότι γίνεται μόνο κατόπιν «αίτησής» του; Και τι σόι «ατομική επιλογή» είναι αυτή με πάνω από 1 εκατομμύριο ανέργους στη χώρα; Μάλιστα, η ίδια κυβέρνηση που θέλει τους εργαζόμενους «ελεύθερους» να καθορίζουν το ωράριό τους, δεν τους θέλει ελεύθερους να αγωνίζονται για τον μισθό τους, αφού αυτός καθορίζεται με νόμο του κράτους από το 1ο μνημόνιο μέχρι και σήμερα. Οι εργαζόμενοι είναι «ελεύθεροι» να δουλέψουν 10 ώρες τη μέρα (τάχα για να πάρουν «ρεπό» την Παρασκευή), αλλά δεν είναι ελεύθεροι να απολαύσουν έστω την Κυριακή αργία, αφού θα είναι υποχρεωμένοι να πάνε για δουλειά...

Αυτή η «ατομική ελευθερία», που τώρα η κυβέρνηση θέλει να φέρει σε όλους τους εργαζόμενους, είχε ξεκινήσει από ένα τμήμα τους, και πιο συγκεκριμένα για τους νοσοκομειακούς γιατρούς. Ηταν η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, που το 2017 με τον νόμο 4498 («Εναρμόνιση του ελληνικού δικαίου με την Ευρωπαϊκή Οδηγία 2003/88/ΕΚ») μετέφερε στην ελληνική νομοθεσία το κοινό πλαίσιο διευθέτησης του χρόνου εργασίας για όλα τα κράτη - μέλη της ΕΕ, εισάγοντας ακόμα και τις «παρεκκλίσεις» που προβλέπει η παραπάνω Οδηγία για το χρόνο εργασίας. Μεταξύ άλλων ο συγκεκριμένος νόμος προέβλεπε πως οι γιατροί θα μπορούσαν να δουλεύουν ακόμα και 60 ώρες τη βδομάδα εφόσον «ο ιατρός συναινεί για την παροχή της εργασίας αυτής». Ετσι φύτεψε ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα τη «διευθέτηση» με «ατομική συμφωνία», για την οποία μάλιστα σήμερα σκίζει τα ρούχα του, στηρίζοντας εκεί όλο τον αντιπολιτευτικό του οίστρο και κάνοντας ό,τι μπορεί για να εγκλωβιστεί η συζήτηση στον τρόπο με τον οποίο θα γίνεται η διευθέτηση, αφού τη θεωρεί αναγκαία για τη «λειτουργία της αγοράς». Γι'αυτό ως κυβέρνηση διατήρησε άθικτο το νόμο που την κατοχυρώνει από το 2011, ενώ στήριξε και τη σχετική Οδηγία της ΕΕ του 2019, μαζί βέβαια με όσες Κλαδικές Συμβάσεις η εργοδοσία κατάφερνε να επιβάλλει αυτό το ξεχαρβάλωμα του σταθερού εργάσιμου χρόνου.

-- Ακόμα και για την τηλεργασία, ως «τομή» παρουσιάζεται το «δικαίωμα» του εργαζόμενου στην «αποσύνδεση», και όχι η υποχρέωση του εργοδότη να μη διανοείται να ενοχλεί τον εργαζόμενο εκτός του ωραρίου. Και πώς θα ασκείται αυτό το «δικαίωμα», το οποίο αποθεώνουν η ηγετική ομάδα της ΓΣΕΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ, όταν η εργοδοσία έχει χίλιους δυο τρόπους να απασχολεί εξ αποστάσεως τον εργαζόμενο 24 ώρες το 24ωρο, 7 μέρες τη βδομάδα μέσα από διαφορετικούς servers, με δουλειά ακόμα και offline αρκεί να τηρούνται χρονοδιαγράμματα κλπ.; Αλλο ένα «δικαίωμα» που αποκτά ο εργαζόμενος είναι να αναλαμβάνει ο ίδιος το κόστος της τηλεργασίας, αφού, όπως λέει το νομοσχέδιο, «ο εργοδότης αναλαμβάνει το κόστος, εκτός εάν συμφωνηθεί να γίνεται χρήση εξοπλισμού του εργαζόμενου...».

Ναι, αλλά το δικαίωμα στην απεργία;

Η κυβέρνηση λέει: «Σεβαστό το δικαίωμα στην απεργία, αλλά εξίσου σεβαστό πρέπει να είναι και το δικαίωμα στην εργασία».

Η αλήθεια είναι: Με το επιχείρημα αυτό επιχειρείται να νομιμοποιηθεί η απεργοσπασία, μέσα από την απαγόρευση της περιφρούρησης του απεργιακού αγώνα. Συμπληρώνει μάλιστα την άλλη διάταξη για την «Ελάχιστη Εγγυημένη Υπηρεσία», που σε συγκεκριμένους κλάδους απαγορεύει το απεργιακό δικαίωμα βάζοντας το σύνολο του προσωπικού να είναι στα πόστα του.

Ειδικά για την απεργία και τη συνδικαλιστική δράση, η κυβέρνηση παρουσιάζει ως «δικαίωμα» και την ηλεκτρονική ψηφοφορία, τάχα για να εξασφαλίζεται η «μεγαλύτερη συμμετοχή» των εργαζομένων. Κι εδώ επιβεβαιώνει ότι θέλει τον εργαζόμενο ξεμοναχιασμένο, μακριά από τη συλλογική συζήτηση, να περιορίζεται στο πάτημα ενός κουμπιού σαν να είναι η συνδικαλιστική οργάνωση και δράση ένα «άθροισμα επιλογών», όπου οι εργαζόμενοι δεν επηρεάζονται από τους συναδέλφους τους, η απόφαση μιας συνέλευσης δεν είναι αποτέλεσμα διαπάλης και ζωντανής συζήτησης, αλλά κάτι σαν «γκάλοπ» με «ναι» και «όχι».

Κάθε επιχείρημα της κυβέρνησης, κάθε άρθρο του νομοσχεδίου αποτελεί και έναν επιπλέον λόγο για να οργανωθεί ακόμα πιο αποφασιστική εργατική ταξική απάντηση από τα συνδικάτα. Εδώ δεν περισσεύει κανένας εργαζόμενος. Αν στόχος της κυβέρνησης και της εργοδοσίας είναι να απονευρώσει τη συλλογική οργάνωση και διεκδίκηση, το στοίχημα για τους εργαζόμενους είναι να ενισχύσουν ακόμα περισσότερο τα σωματεία τους, να πυκνώσουν τις γραμμές τους και να βγουν στο δρόμο του αγώνα.

Αν η κυβέρνηση και η εργοδοσία νομιμοποιούν την εργασιακή ζούγκλα, η εργατική - λαϊκή απάντηση πρέπει να είναι η διεκδίκηση όλων των σύγχρονων αναγκών τους, σύμφωνα με τις δυνατότητες της εποχής μας.

ΚΟΜΜΑΤΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΚΕ
Η εκμετάλλευση δεν «διευθετείται» - Καταργείται!

Εκδηλώσεις για το αντεργατικό νομοσχέδιο - έκτρωμα

Εκδήλωση διοργανώνουν οι ΚΟ Κεντρικού και Βόρειου Μενιδίου Αττικής του ΚΚΕ, την Κυριακή 23 Μάη, στις 7 μ.μ., στην πλατεία Αγίας Τριάδας στο Μενίδι. Σύνθημα της εκδήλωσης είναι: «Να μην περάσει το αντεργατικό έκτρωμα - Η εκμετάλλευση δεν "διευθετείται" - Καταργείται. Με το ΚΚΕ περνάμε στην αντεπίθεση». Στην εκδήλωση θα μιλήσει ο Κύριλλος Παπασταύρου, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ.

Επίσης, συγκέντρωση με το ίδιο θέμα διοργανώνει τη Δευτέρα 24 Μάη, στις 7 μ.μ., στην πλατεία Εργατικών Πολυκατοικιών Αγίας Αννας (πλησίον ΚΑΠΗ), η ΚΟ Κόκκινου Μύλου - Αγ. Αννας Αττικής του ΚΚΕ. Θα μιλήσει ο Γιάννης Καρασούλος, μέλος του Γραφείου της ΤΕ Βορειοδυτικής Αττικής του ΚΚΕ.

ΚΛΑΔΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΣ ΚΝΕ
Σκλάβοι στον 21ο αιώνα δεν θα γίνουμε!

Το Σάββατο η εκδήλωση στην Καισαριανή

Οι Κλαδικές Οργανώσεις Αττικής της ΚΝΕ, με αφορμή το νομοσχέδιο - έκτρωμα που θέλει να φέρει η κυβέρνηση προς ψήφιση, διοργανώνουν μεγάλη πολιτική εκδήλωση - συζήτηση, το Σάββατο 15 Μάη, στις 19.00, στο πάρκο του Σκοπευτηρίου Καισαριανής, με κεντρικό θέμα «Σκλάβοι στον 21ο αιώνα δεν θα γίνουμε, με το ΚΚΕ περνάμε στην αντεπίθεση!». Θα μιλήσει ο Νίκος Μαυροκέφαλος, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ.

Στο πλαίσιο της εκδήλωσης θα διατίθενται με ειδική προσφορά οι εκδόσεις «Μισθός, Τιμή και Κέρδος» και «Μισθωτή Εργασία και Κεφάλαιο», με τιμή 4 ευρώ.

Τη συζήτηση θα ακολουθήσει μουσική διαμαρτυρία με τους: Ghetto Rock, ΖΩΓΡΑΦΟ, DASON, BRAK, Urban Pulse, Κοινοί Θνητοί.

ΕΥΡΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΚΚΕ
Αντεργατικές ανατροπές που γυρνούν τη ζωή των εργαζομένων δεκαετίες πίσω

Ερώτηση για το νομοσχέδιο της κυβέρνησης της ΝΔ κατέθεσαν στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή οι ευρωβουλευτές του ΚΚΕ

Τον αντεργατικό χαρακτήρα των Οδηγιών της ΕΕ, που υλοποιεί η κυβέρνηση της ΝΔ προς όφελος των επιχειρηματικών ομίλων και σε βάρος των εργαζομένων, αναδεικνύει η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ με Ερώτηση που κατέθεσαν οι ευρωβουλευτές του Κόμματος Κώστας Παπαδάκης και Λευτέρης Νικολάου-Αλαβάνος προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Το αντεργατικό νομοσχέδιο που παρουσίασε η κυβέρνηση της ΝΔ προκαλεί τη δικαιολογημένη οργή και πολύμορφες αγωνιστικές κινητοποιήσεις της εργατικής τάξης, που απαιτεί την απόσυρσή του. Οι αντεργατικές ρυθμίσεις του, που δίκαια χαρακτηρίστηκαν «ανατροπές του αιώνα», γυρίζουν τη ζωή και τα δικαιώματα των εργαζομένων δεκαετίες πίσω κατ' απαίτηση της μεγάλης εργοδοσίας.

Πυρήνας του νομοσχεδίου είναι η κατάργηση του 8ωρου και η εκτόξευση της απλήρωτης εργασίας, με εργαλείο τη «διευθέτηση του χρόνου εργασίας», που θα επιβάλλεται με ατομικές «συμφωνίες», προϊόν των εργοδοτικών απειλών και εκβιασμών. Καθιέρωση περισσότερων και πιο φθηνών υπερωριών, κατάργηση της κυριακάτικης αργίας. Κατάργηση του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας και υποβάθμισή του σε δήθεν «ανεξάρτητη αρχή», με απόσυρση κάθε κρατικής ευθύνης. Ακύρωση στην πράξη του απεργιακού δικαιώματος με επιβολή ασφυκτικών όρων και διώξεων. Σοβαρά πλήγματα στο συνδικαλιστικό κίνημα και στην αγωνιστική συνδικαλιστική δράση.

Το νομοσχέδιο κορυφώνει την αντεργατική λαίλαπα που εξαπολύθηκε από τις διαδοχικές κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ - ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ στο πλαίσιο των «μνημονίων» που συνυπέγραψαν με την «τρόικα» - ΕΕ και ΔΝΤ.

Με βάση την Οδηγία 2003/88 η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν αναγνωρίζει το 8ωρο σαν ανώτατο όριο της εργάσιμης μέρας. Η ΕΕ είναι η πρώτη που νομοθέτησε τη «διευθέτηση του χρόνου εργασίας», δίνοντας το «ελεύθερο» στις κυβερνήσεις για την κατάργηση του ημερήσιου σταθερού χρόνου εργασίας. Αποτέλεσμα των παραπάνω είναι η γενίκευση του απλήρωτου χρόνου δουλειάς, αφού ο εβδομαδιαίος χρόνος εργασίας μπορεί να υπολογίζεται σαν μέσος όρος στη διάρκεια 6 ακόμη και 12 μηνών, επιτρέποντας έτσι δουλειά μέχρι και 13 ώρες τη μέρα, ακόμη και 78 ώρες τη βδομάδα, χωρίς πληρωμή υπερωριών.

Αξιοποιώντας τη νομοθεσία της ΕΕ, η κυβέρνηση επικαλείται ότι το αντεργατικό νομοσχέδιό της εφαρμόζει το πλαίσιο των Οδηγιών της ΕΕ και «τις βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές», με βάση τις οποίες στο 54% των επιχειρήσεων στην ΕΕ η κατάργηση του 8ωρου και η απλήρωτη εργασία αποτελούν ήδη πραγματικότητα.

Η επίκληση από τη μεριά του υπουργού των Οδηγιών της ΕΕ και όσων υπέγραψαν οι κυβερνήσεις ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΣΥΡΙΖΑ τα προηγούμενα χρόνια δεν αθωώνει την κυβέρνηση, ούτε τον βαθιά αντεργατικό χαρακτήρα του νομοσχεδίου. Αντίθετα, πιστοποιεί ότι αυτή η επίθεση εξελίσσεται σχεδιασμένα, με βάση τις κατευθύνσεις της ΕΕ και την πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων, την οποία έρχεται να απογειώσει η σημερινή κυβέρνηση της ΝΔ.

Επιβεβαιώνει ότι η επίθεση στα εργατικά δικαιώματα αποτελεί υλοποίηση των απαιτήσεων των επιχειρηματικών ομίλων από την ΕΕ και τις κυβερνήσεις των κρατών - μελών της για τη θωράκιση της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του κεφαλαίου, προαπαιτούμενο για την έγκριση των «εθνικών σχεδίων ανάκαμψης» από την Επιτροπή, προκειμένου να απελευθερωθεί ο πακτωλός χρημάτων του Ταμείου Ανάκαμψης που θα διοχετευτεί στους επιχειρηματικούς ομίλους.

Με βάση τα παραπάνω οι ευρωβουλευτές του Κόμματος υπέβαλαν τα παρακάτω ερωτήματα:

«Πώς τοποθετείται η Επιτροπή στο γεγονός ότι:

-- Με τις προβλέψεις του εν λόγω νομοσχεδίου διαπιστωμένα αποδεικνύεται ότι οι Οδηγίες της ΕΕ (όπως οι 2003/88 και 2019/1158) οδηγούν στη γενίκευση του απλήρωτου χρόνου εργασίας, στην κατάργηση της κυριακάτικης αργίας, στη διάλυση των Συλλογικών Συμβάσεων, στο χτύπημα στη συνδικαλιστική δράση και το δικαίωμα στην απεργία των εργαζομένων;

-- Οι παραπάνω αντεργατικές ανατροπές που επιβάλλουν οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα και στα άλλα κράτη - μέλη της ΕΕ, αποτελούν όρους των "εθνικών σχεδίων ανάκαμψης", ως προαπαιτούμενα της εκταμίευσης των κονδυλίων του Ταμείου Ανάκαμψης για τη στήριξη των επενδύσεων και της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων, καθώς κι εφαρμογή των συστάσεων του Ευρωπαϊκού Εξαμήνου και των εκθέσεων ενισχυμένης εποπτείας;

-- Η διάλυση της Επιθεώρησης Εργασίας (ΣΕΠΕ) και η άρση κάθε στοιχειώδους κρατικής ευθύνης με περαιτέρω υποβάθμιση των ελεγκτικών μηχανισμών αποτελούν ευρωενωσιακές κατευθύνσεις στο πλαίσιο της λεγόμενης "Ευρωπαϊκής Αρχής Εργασίας" και απογειώνουν την εργοδοτική ασυδοσία και τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς σε βάρος των εργαζομένων;».

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Κάτω τα χέρια από το 8ωρο, δεν είναι για παζάρια και για διάλογο!

Παράσταση διαμαρτυρίας πραγματοποίησαν σωματεία στο υπουργείο Μακεδονίας - Θράκης ενόψει του συλλαλητηρίου της Τρίτης 18 Μάη

Μαχητική παράσταση διαμαρτυρίας στο υπουργείο Μακεδονίας - Θράκης πραγματοποίησαν το μεσημέρι της Παρασκευής τα εργατικά σωματεία της Θεσσαλονίκης, στο πλαίσιο των δράσεων που οργανώνουν ενάντια στο αντεργατικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης, με πρώτο μεγάλο σταθμό το συλλαλητήριο την Τρίτη 18/5, στις 7 μ.μ. στο Αγαλμα Βενιζέλου.

Με πανό και συνθήματα όπως «Κάτω τα χέρια από το 8ωρο, δεν είναι για παζάρια και για διάλογο» και «Σταθερή δουλειά ζητά η εργατιά, τέρμα πια στη σύγχρονη σκλαβιά», καταδίκασαν τα σχέδια κυβέρνησης - κεφαλαίου - ΕΕ να καταργήσουν το 8ωρο, να επιβάλουν 10ωρη δουλειά, με απλήρωτες υπερωρίες, να καταργήσουν την κυριακάτικη αργία σε δεκάδες κλάδους και να χτυπήσουν το δικαίωμα στην απεργία.

Στη διάρκεια της κινητοποίησης, εκπρόσωποι των σωματείων συναντήθηκαν με την επικεφαλής του Πρωθυπουργικού Γραφείου στη Θεσσαλονίκη και εξέφρασαν την απαίτηση των εργαζομένων η κυβέρνηση να μην καταθέσει - να αποσύρει το νομοσχέδιο έκτρωμα.

Τα σωματεία απευθύνουν πλατύ κάλεσμα στον λαό της πόλης και στους φορείς του, προκειμένου να υψώσει τείχος αντίστασης στα βάρβαρα κυβερνητικά σχέδια, ενώ στο πλαίσιο της παγκινητοποίησης για το συλλαλητήριο στις 18/5, προγραμματίζονται: Το Σάββατο 15/5, μαζικές εξορμήσεις στην πόλη από τις 11 π.μ., και από τις 7 μ.μ. πικετοφορίες από την πλατεία Ευόσμου και τον πεζόδρομο της Καλαμαριάς.

Την Κυριακή 16/5, στις 6 μ.μ., παρέμβαση στην παραλία, στο ύψος του Λευκού Πύργου.

Ενημερωτικές εξορμήσεις θα πραγματοποιήσει και το Συνδικάτο Οικοδόμων Θεσσαλονίκης τη Δευτέρα και την Τρίτη. Για την κλιμάκωση του απεργιακού αγώνα, διοργανώνει σύσκεψη στις 20/5, στις 7 μ.μ. στο πρώην στρατόπεδο Καρατάσου, και καλεί σε συμμετοχή όλα τα σωματεία του κλάδου των Κατασκευών.

Τέλος, μαζική εξόρμηση και κινητοποίηση πραγματοποίησαν το απόγευμα της Πέμπτης στους κεντρικούς δρόμους της Καβάλας εργατικά σωματεία της πόλης, για την ενημέρωση των Καβαλιωτών γύρω από το νέο αντεργατικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης για τα Εργασιακά.

ΟΒΣΑ
Μόνες κερδισμένες οι μεγάλες επιχειρήσεις από το αντεργατικό νομοσχέδιο

Από τη συμμετοχή της ΟΒΣΑ στο συλλαλητήριο της περασμένης Πέμπτης
Από τη συμμετοχή της ΟΒΣΑ στο συλλαλητήριο της περασμένης Πέμπτης
«Μόνες κερδισμένες θα αποδειχθούν και πάλι οι μεγάλες επιχειρήσεις. Γι' αυτόν τον λόγο ενώνουμε τη φωνή μας με τα εργατικά Σωματεία και Ομοσπονδίες που κινούνται σε αγωνιστική κατεύθυνση και απαιτούμε την άμεση απόσυρσή του», τονίζει σχετικά με το νομοσχέδιο για τα Εργασιακά η Ομοσπονδία Βιοτεχνικών Σωματείων Αττικής (ΟΒΣΑ), που την περασμένη Πέμπτη συμμετείχε στο συλλαλητήριο της Αθήνας, ενώνοντας τη φωνή της με τους εργαζόμενους.

Αναδεικνύοντας τις επιπτώσεις του νομοσχεδίου και στους αυτοαπασχολούμενους, σημειώνει ότι «η απλήρωτη 10ωρη εργασία και οι "ευέλικτες" μορφές απασχόλησης που προωθούνται θα ωφελήσουν εκείνες κυρίως τις επιχειρήσεις που απασχολούν δεκάδες εργαζόμενους. Οσο αυτοί θα βγάζουν "και απ' τη μύγα ξίγκι" ελάχιστα θα είναι τα οφέλη για όσους από εμάς απασχολούμε 1-2 άτομα προσωπικό, πόσο μάλλον για όσους στηριζόμαστε αποκλειστικά στη δική μας εργασία. Σε βάθος χρόνου θα οξυνθεί ο ανταγωνισμός, θα πολλαπλασιαστούν τα πλεονεκτήματα και τελικά η κυριαρχία των μεγάλων επιχειρήσεων σε βάρος μας, θα αποδειχθούν ένας ακόμα μοχλός μονοπώλησης και λουκέτων».

Η ΟΒΣΑ αναφέρεται επίσης στο ξήλωμα της κυριακάτικης αργίας, τονίζοντας: «Για να επιβιώσουμε σε αυτές τις συνθήκες, αναγκαζόμαστε να εργαζόμαστε ατελείωτες ώρες για να μη μας κλείσουν οι μεγάλοι και για να εξασφαλίσουμε ένα ικανοποιητικό εισόδημα».

Υπογραμμίζει επίσης ότι «ο δρόμος της οικονομικής ανάκαμψης που επικαλείται η κυβέρνηση της ΝΔ είναι στρωμένος με ένταση της εκμετάλλευσης και καταπατημένα εργατικά δικαιώματα, λουκέτα μαγαζιών και διόγκωση των χρεών των αυτοαπασχολούμενων».

«Η επόμενη μέρα πρέπει να μας βρει στη μάχη, στον δρόμο της λαϊκής αντεπίθεσης», είναι το κάλεσμα που απευθύνει στους αυτοαπασχολούμενους και στα σωματεία τους, ξεχωρίζοντας στις διεκδικήσεις της την πάλη για την προστασία του εισοδήματος, για την κατάργηση των άδικων φόρων, π.χ. του τέλους επιτηδεύματος, την επανένταξη στο αφορολόγητο των 12.000 ευρώ, την κατάργηση των κατασχέσεων και των πλειστηριασμών, τη γενναία διαγραφή χρεών σε εφορία και τράπεζες, την προστασία από την πανδημία και την κάλυψη όλων των σύγχρονων αναγκών στην Υγεία, στην Κοινωνική Ασφάλιση, στην Παιδεία κ.ο.κ.

Συνεχίζεται η αγωνιστική δράση

Πυκνώνουν οι πρωτοβουλίες συνδικαλιστικών οργανώσεων στο πλαίσιο της δράσης τους ενάντια στο νομοσχέδιο για τα Εργασιακά.

Στη Λαμία, το Σάββατο 15 Μάη θα πραγματοποιηθεί πικετοφορία, στις 10.30 π.μ. από την πλατεία Πάρκου.

Το Εργατικό Κέντρο Νάουσας οργανώνει πανεξόρμηση - κινητοποίηση ενημέρωσης των εργαζομένων, το Σάββατο 15 Μάη στις 11 π.μ. από το ΕΚΝ. Επίσης, τη Δευτέρα 17 Μάη, στις 7 μ.μ., καλεί σε σύσκεψη σωματεία στο χώρο του Εργατικού Κέντρου.

Στη Ρόδο σύσκεψη σωματείων θα γίνει την Κυριακή 16 Μάη, στις 6.30 μ.μ., στο αρχαίο στάδιο.

Στο Ηράκλειο της Κρήτης σωματεία καλούν σε σύσκεψη τη Δευτέρα 17 Μάη, στις 7 μ.μ., στο κηποθέατρο «Ν. Καζαντζάκης».

Στην Αρτα, το Εργατικό Κέντρο καλεί σε σύσκεψη - συγκέντρωση σωματείων και αντιπροσώπων τη Δευτέρα 17 Μάη, στις 8 μ.μ. έξω από το Εργατικό Κέντρο.

Το Εργατικό Κέντρο Πειραιά και σωματεία του οργανώνουν σύσκεψη την Τρίτη 18 Μάη, στις 7 μ.μ., στην πλατεία Κοραή.




Διαβάστε στο «Ρ»

Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org