Κυριακή 14 Απρίλη 2013
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
«Βλέπουν» παντού (μόνο) τα μνημόνια

Γρηγοριάδης Κώστας

Παντού ...τα μνημόνια βλέπουν στον ΣΥΡΙΖΑ, αφού έτσι τους βολεύει για να αθωώνουν την καπιταλιστική οργάνωση της παραγωγής, να παρουσιάζουν το αποτέλεσμα ως αιτία και φορώντας τη μάσκα του καλύτερου ...«αντιμνημονιακού» να πολιορκούν τις καρέκλες της εξουσίας.

Ετσι, με αφορμή τη νέα αύξηση της ανεργίας που αποτύπωσαν τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, το στέλεχος και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δημ. Στρατούλης έσπευσε να ρίξει νερό στο μύλο του αποπροσανατολισμού της εργατικής τάξης, τονίζοντας: «Η συνέχιση από την τρικομματική κυβέρνηση των μνημονιακών πολιτικών θα εκτινάξει την ανεργία», «θα ολοκληρώσει τη μετατροπή της χώρας μας σε ένα απέραντο νεκροταφείο θέσεων εργασίας και παραγωγικών υποδομών».

Βέβαια, η ανεργία δεν αυξάνεται μόνο στις χώρες όπου «τρέχουν» μνημόνια. Για τον περασμένο Φλεβάρη, η Γιούροστατ κατέγραψε αύξηση σε 19 χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, στη συντριπτική πλειοψηφία των οποίων δεν εφαρμόζονται μνημόνια. Βεβαίως, δεν αποκλείεται σύντομα να εφαρμοστούν και εκεί, όμως κι έτσι πάλι, δεν αλλάζει η πραγματικότητα. Η οποία λέει πως αιτία για την αύξηση της ανεργίας είναι πρώτα απ' όλα η καπιταλιστική κρίση που, καθώς βαθαίνει, παρασέρνει στο πέρασμά της τις παραγωγικές δυνάμεις, μειώνοντας τα ανοιχτά εργοστάσια και τις θέσεις εργασίας κατά χιλιάδες. Και που χωρίς την ανατροπή του καπιταλισμού δεν εξαλείφονται η κρίση και η ανεργία. Αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ είναι με τον καπιταλισμό. Θέλει να σώσει τους μεγαλοεπιχειρηματίες, αυτό πασχίζει μιλώντας για ανάπτυξη.

Αλλά στον ΣΥΡΙΖΑ αυτό, δηλαδή τον καπιταλισμό (κάνουν πως) δεν το βλέπουν. Βλέπουν μόνο την «τρικομματική κυβέρνηση», την «τρόικα και τα μνημόνιά τους (σ.σ. που) πρέπει να ανατραπούν και να φύγουν τώρα». Αλήθεια: Αν στην κυβέρνηση «ανέβουν» οι αντιμνημονιακοί θα εμποδίσουν τους επιχειρηματίες να ανοίγουν και να κλείνουν (άρα και να απολύουν και να προσλαμβάνουν εργάτες) εργοστάσια όποτε θέλουν;...

Πρόβλημα η «αδράνεια»;

Στο προχτεσινό κύριο άρθρο της η «Καθημερινή» γράφει ανάμεσα στα άλλα: «Ορισμένα κυβερνητικά στελέχη αρνούνται πεισματικά να προχωρήσουν σε οιαδήποτε μεταρρύθμιση ή νοικοκύρεμα των υπουργείων τους (...) Προφανώς δεν σέβονται τα χρήματα και τους κόπους του ελληνικού λαού (...) Οποιες προσωπικές ή κομματικές ισορροπίες και αν διακυβεύονται, είναι προκλητικό για τον πρωθυπουργό και τους λίγους που κάνουν ό,τι μπορούν μέσα σε αντίξοες συνθήκες να συμβιώνουν με τους λάθρα βιώσαντες λάτρεις της αδράνειας»...

Προφανώς, η «Καθημερινή» έχει τους δικούς της λόγους για να τα βάζει με ορισμένους υπουργούς μιας κυβέρνησης, που την πολιτική της υποστηρίζει από την αρχή μέχρι το τέλος. Ωστόσο, στο παρόν άρθρο, εκείνο που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι η προσπάθεια αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης - κάτι που ενισχύεται το τελευταίο διάστημα. Η επιδίωξη να στραφεί το βλέμμα αλλού. Οτι, δηλαδή, για τα «στραβά» ευθύνονται οι διάφοροι υπουργοί - που εξυπηρετούν «προσωπικές ή κομματικές ισορροπίες» -, ευθύνονται οι «επίορκοι», ευθύνεται η «αδράνεια», ευθύνεται το «υπερτροφικό» Δημόσιο ή οι διογκωμένοι μισθοί του ιδιωτικού τομέα. Γενικώς, ευθύνονται τα πάντα, εκτός από το κύριο: Το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα. Το σύστημα εκείνο για χάρη του οποίου δεν υπάρχει βδομάδα στην οποία να μην ανακοινώνουν, εμπλουτίζουν, επιταχύνουν κι από ένα αντιλαϊκό μέτρο ή απόφαση. Οταν, λοιπόν, κάνουν αναφορά για «αδράνεια» είναι προφανές ότι απαιτούν «δραστηριότητα» για ακόμα ταχύτερους ρυθμούς στην προώθηση της βαρβαρότητας που βιώνει ο λαός. Δε φτάνει που βομβαρδίζουν το λαό αμείωτα και τσακίζουν τα δικαιώματά του, εμφανίζονται και μη ικανοποιημένοι...

Νέο «τσεκούρι» ρίχνει η ΕΕ...

Μπορεί ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Αθ. Τσαυτάρης να υποστηρίζει ότι τα κονδύλια της νέας ΚΑΠ για τη χώρα μας θα παραμείνουν «περίπου στο ίδιο επίπεδο», ωστόσο τα νέα που έρχονται από τις Βρυξέλλες κάθε άλλο παρά συνηγορούν στον παραπάνω ισχυρισμό. Χωρίς να υποστηρίζουμε ότι τα κονδύλια της τρέχουσας ΚΑΠ ήταν «αρκετά» και ότι «στήριζαν» τον μικρομεσαίο παραγωγό, έχει σημασία ωστόσο να δούμε, αν τα κονδύλια της επερχόμενης θα παραμείνουν έστω στο σημερινό επίπεδο. Από την Πέμπτη 11 Απρίλη έχει ξεκινήσει ο λεγόμενος «τριμερής διάλογος» σε επίπεδο ΕΕ, οι διαπραγματεύσεις δηλαδή μεταξύ Ευρωκοινοβουλίου, Ευρωπαϊκής Επιτροπής και Συμβουλίου της Ευρώπης, με τις πρώτες ανακοινώσεις να αναφέρουν ότι είναι πολύ πιθανό οι διαπραγματεύσεις να έχουν ολοκληρωθεί μέχρι τέλος Ιούνη, οπότε και λήγει η ιρλανδική προεδρία. Η βασική διαφωνία φαίνεται σήμερα να εντοπίζεται ανάμεσα στις χώρες εκείνες που ζητούν τη δραστική μείωση των αγροτικών κονδυλίων, με κυρίαρχη ανάμεσά τους το Ην. Βασίλειο, και σε εκείνες που ζητούν είτε ο αγροτικός προϋπολογισμός της ΕΕ να παραμείνει στα σημερινά επίπεδα είτε να περικοπεί όσο το δυνατόν λιγότερο, άποψη που προβάλλεται κυρίως από τη Γαλλία.

... στους φτωχομεσαίους αγρότες

Σε πρόσφατες δηλώσεις του ο επίτροπος Γεωργίας Ντ. Τσιόλος, αν και προσπάθησε να κρατήσει «ίσες αποστάσεις», επισήμανε ωστόσο ότι η πρόσφατη «απόφαση» του Ευρωκοινοβουλίου δεν είναι ακριβώς «απόφαση» αλλά συμβουλευτική πρόταση. Να υπενθυμίσουμε ότι το Ευρωκοινοβούλιο κατέληξε σε μία πρόταση επί της νέας ΚΑΠ για την περίοδο 2014 - 2020, που στη χώρα μας παρουσιάστηκε από τη συγκυβέρνηση ως «ιδιαιτέρως θετική» για τα ελληνικά συμφέροντα και βάσει αυτής της απόφασης ο αρμόδιος υπουργός υποστηρίζει ότι δε θα μειωθούν τα κονδύλια που προορίζονται για την ελληνική γεωργία. Παρά τα όσα αντίθετα υποστηρίζει η συγκυβέρνηση, το ΚΚΕ και στο εθνικό Κοινοβούλιο και στην Ευρωβουλή κατήγγειλε τον αντιαγροτικό χαρακτήρα της νέας ΚΑΠ, αποκαλύπτοντας ότι θα επιφέρει νέα δεινά στους Ελληνες μικρομεσαίους αγρότες, την ίδια ώρα που ενισχύει τη συγκεντροποίηση της αγροτικής παραγωγής από τους μονοπωλιακούς ομίλους. Για χάρη των οποίων θα περικόψει κονδύλια από τις άμεσες αγροτικές ενισχύσεις, προωθώντας τα σε δράσεις που επονομάζει «πράσινες», «ανάπτυξη της υπαίθρου» ή όπως αλλιώς βαφτίζει τα συμφέροντα των καπιταλιστών του αγροτικού χώρου, αφού μόνον αυτοί μπορούν να κάνουν τέτοιες επενδύσεις και να καρπώνονται τις επιδοτήσεις. Πρόβλεψη, που πρέπει να κάνει τους Ελληνες μικρομεσαίους αγρότες να πάρουν από σήμερα τα μέτρα τους...

Αναμνήσεις για τον Ερνεστ Τέλμαν

Αυτές οι σελίδες αναμνήσεων για τον Ερνεστ Τέλμαν έχουν γραφτεί από την κόρη του Ιρμα. Διαβάζοντας το βιβλίο, αναδεικνύεται όχι μόνο μια σύντομη και περιεκτική σκιαγραφία της ζωής και της δράσης του Ερνεστ Τέλμαν που υπήρξε Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας, αλλά και μια εικόνα της πορείας της ταξικής πάλης στη Γερμανία στις δεκαετίες 1920 και '30. Δίχως να αποτελεί μια λεπτομερή περιγραφή, δίνει μια συνολική εικόνα για τον οξυμένο χαρακτήρα της ταξικής σύγκρουσης. Η Ιρμα ήταν από τα ελάχιστα πρόσωπα που είχαν επαφή με τον Ερνεστ Τέλμαν στο διάστημα που παρέμεινε έγκλειστος στις ναζιστικές φυλακές, από το 1933 έως τη δολοφονία του τον Αύγουστο του 1944. Από την αναφορά σε εκείνη την περίοδο αναδεικνύεται πως η δράση του ΚΚΓ συνεχίστηκε, κόντρα στις σκληρές διώξεις του ναζιστικού καθεστώτος.

Το παράδειγμα του Ερνεστ Τέλμαν και η ηρωική δράση των Γερμανών κομμουνιστών φέρνει σε επαφή το σημερινό αναγνώστη με την «καθημερινότητα» της πάλης εκείνης της περιόδου, που παρά τις ιστορικές διαφορές αναδεικνύει και στο σήμερα τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του κομμουνιστή, την πίστη στην υπόθεση της εργατικής τάξης και την αφοσίωση στην πάλη για την εξουσία της. Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή».

Μάργκαρετ Θάτσερ

Παπαγεωργίου Βασίλης

«Η Σιδηρά Κυρία» της Βρετανίας, η Μάργκαρετ Θάτσερ πέθανε την περασμένη Δευτέρα, και με το θάνατό της κατόρθωσε να «διχάσει» για μία ακόμη φορά τη χώρα, σύμφωνα με τα διεθνή αστικά ΜΜΕ.

Ωστόσο, ο διχασμός δεν έχει σχέση με τη χώρα αλλά με τα ταξικά συμφέροντα. Ο βρετανικός λαός από τη μια πλευρά, στην κυριολεξία «πανηγυρίζει» ότι χάθηκε από τη ζωή η πλέον ορκισμένη εχθρός της εργατικής τάξης. Μια πολιτικός που στιγμή δε δίστασε όχι μόνο να καταστείλει εργατικά συνδικάτα και να αποψιλώσει δικαιώματα που είχαν κερδηθεί με αίμα, αλλά ακόμη και να προσπαθήσει να εξοντώσει απεργούς, όπως τους ανθρακωρύχους κατά τη μεγάλη τους απεργία το 1986 ή τους εργαζόμενους που διαδήλωναν ενάντια στην επιβολή επιπλέον δημοτικού φόρου το 1990, διαδηλώσεις που ξεκίνησαν στις εργατικές συνοικίες για να φτάσουν μέχρι την πλατεία Τραφάλγκαρ και συνέβαλαν και αυτές στην αποχώρησή της από την πολιτική.

Από την άλλη, είναι η αστική τάξη στη χώρα και διεθνώς που πενθεί γιατί χάθηκε ένα «σύμβολο» του αγώνα επιβολής των συμφερόντων του κεφαλαίου. Μια πρωτοπόρος στις ιδιωτικοποιήσεις, στην αντιλαϊκή πολιτική, στη συμβολή για την ανατροπή του σοσιαλισμού. Αποκάλεσε τον Νέλσον Μαντέλα τρομοκράτη, έκανε τον πόλεμο των Φόκλαντς/Μαλβίνας, στενή σύμμαχος του Ρόναλντ Ρέιγκαν, του δικτάτορα της Χιλής Αουγκούστο Πινοτσέτ. Εδωσε «τα φώτα της» στον πρωτεργάτη της αντεπανάστασης στην ΕΣΣΔ, Μ. Γκορμπατσόφ. Και από αυτή την πλευρά θα έχει όντως «τιμές» στην κηδεία της, την Τετάρτη, αυτή η πλήρως απαξιωμένη από τους Βρετανούς εργαζόμενους πολιτικός.


Χ.Μ




Διαβάστε στο «Ρ»

Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org