Τετάρτη 14 Μάρτη 2018
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Χάνουν οι έννοιες το νόημά τους...

Οταν μιλάει ο πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας, πολλές φορές οι λέξεις καταλήγουν να χάνουν το νόημά τους. Αυτό συνέβη και τη Δευτέρα, που μίλησε στο Αιγάλεω σε φιέστα για το νεοϊδρυθέν Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής (ΠΔΑ), και μέσα στην ομιλία του χρησιμοποίησε πολλές φορές την έννοια της ταξικότητας, μίλησε για «ταξικούς διαχωρισμούς» που δήθεν θα αντιμετωπίσει.

Είπε για παράδειγμα ότι η κυβερνητική πρωτοβουλία για την ίδρυση του ΠΔΑ δεν αρέσει σε κάποιους: «Σε αυτούς που θεωρούν ότι η γνώση, η έρευνα, η ακαδημαϊκή εξέλιξη, οφείλουν να υπόκεινται σε ταξικούς διαχωρισμούς. Σε αυτούς που θεωρούν ότι η εκπαίδευση συγκροτεί έναν μικρόκοσμο της αγοράς, στον οποίο κάποια Ιδρύματα πρέπει να αποτελούν την ελίτ, για τους λίγους, τους ικανούς και τους άξιους, και κάποια άλλα να είναι σε δεύτερο πλάνο, σε μια άλλη ταχύτητα. Με αυτήν τη λογική, είμαστε αποφασισμένοι όχι απλά να διαχωριστούμε αλλά και να συγκρουστούμε στην πράξη», πρόσθεσε ο Αλ. Τσίπρας, ενώ αργότερα συμπλήρωσε ότι η ίδρυση του ΠΔΑ: «Αποτελεί μία ακόμα τομή στην κατεύθυνση της αντιμετώπισης των ανισοτήτων και των ταξικών διαχωρισμών και είναι δεδομένο ότι θα συνδράμει στην περαιτέρω αναβάθμιση της περιοχής».

Σε αυτή την «ταξική» ανάλυση οφείλουμε να απαντήσουμε, αρχικά, ότι η ύπαρξη Ιδρυμάτων πολλών και διαφορετικών ταχυτήτων στην Ανώτατη Εκπαίδευση δεν θα εκλείψει από τη δημιουργία του ΠΔΑ. Αντίθετα, με το νόμο για το νέο Ιδρυμα οι πολλαπλές ταχύτητες, που εκφράζουν και ταξικές διαφορές, αυξάνονται αντί να μειώνονται, και μάλιστα ακόμα και από το ίδιο Ιδρυμα θα βγαίνουν απόφοιτοι διαφορετικών ταχυτήτων (βλέπε διετή). Κι αυτοί οι απόφοιτοι, όπως συνολικά οι νέοι στην εποχή του ΣΥΡΙΖΑ, που... χτυπιούνται οι ταξικοί διαχωρισμοί (γελάνε και οι πέτρες!), έχουν να τα βγάλουν πέρα με την αθλιότητα του «υποκατώτατου μισθού», των εργασιακών σχέσεων - λάστιχο κ.ο.κ.

Επιπλέον και πιο σημαντικό: Το ποιας τάξης τα συμφέροντα υπηρετεί μια πρωτοβουλία κρίνεται από το περιεχόμενό της κι όχι από το πού τοποθετείται γεωγραφικά. Οι ίδιοι οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου δήλωσαν ευθαρσώς ότι έχουν σχεδιάσει διετή προγράμματα στο νέο πανεπιστήμιο για το πώς επιθυμούν τους αποφοίτους τους, ενώ και οι μελέτες βιωσιμότητας του νέου Ιδρύματος, που εκπόνησαν το υπουργείο Παιδείας και το Πανεπιστήμιο της Αθήνας (βλέπε «Ριζοσπάστης του Σαββατοκύριακου» 3/4 Μάρτη, σελ. 34), επικεντρώνουν στα οφέλη που θα έχει το κεφάλαιο από το νέο Ιδρυμα και κατονομάζουν επιχειρηματικούς ομίλους και σχέδια στην περιοχή. Με άλλα λόγια, το ΠΔΑ είναι διακηρυγμένο ότι θα υπηρετεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου και αυτό δεν αλλάζει, είτε η έδρα του είναι στη Δυτική Αττική είτε στην Εκάλη.

Σε τελική ανάλυση, είναι γνωστό ότι η ταξικότητα της κοινωνίας δεν μπορεί παρά να εκφράζεται και στην εκπαίδευση, και τα φούμαρα της κυβέρνησης περί «σύγκρουσης με τους ταξικούς διαχωρισμούς» δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια προσπάθεια να σπείρει σύγχυση και αυταπάτες στον λαϊκό κόσμο της Δυτικής Αθήνας, οι οποίες όμως είναι βέβαιο ότι δεν θα πιάσουν...


Γ. Σ.

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ...
Τα παραμύθια και οι ... «παθογένειες»

Είναι προκλητικός ο τρόπος που η κυβέρνηση προσπαθεί να «βγει λάδι» απ' αυτά που συμβαίνουν στο χώρο του ποδοσφαίρου. Το γνωστό μότο «βρήκαμε παθογένειες δεκαετιών που προσπαθούμε να τις διορθώσουμε» ή το περίφημο «ήρθε η ώρα να βάλουμε μια τάξη, χωρίς να υπολογίζουμε το πολιτικό κόστος», λέγονται από κυβερνητικά χείλη σε μια προσπάθεια να κρύψουν και τις δικές τους τεράστιες ευθύνες για όλα όσα έγιναν την Κυριακή το βράδυ ή πριν από μερικές βδομάδες ή κάποιους μήνες. Ομως, το κυριότερο είναι ότι η κυβέρνηση επιχειρεί, με τα όσα λέει, να κρύψει την πραγματική αιτία για όλα όσα συμβαίνουν, που είναι η επιχειρηματική δράση στο χώρο του αθλητισμού και ιδιαίτερα στο χώρο του ποδοσφαίρου. Και πώς να μην θέλει να το κρύψει, αφού η ίδια είχε και έχει σηκώσει τη σημαία της «υγιούς επιχειρηματικότητας», που και στο χώρο του ποδοσφαίρου την προέβαλε σαν το φάρμακο που θα γιατρέψει τάχα αυτές τις «παθογένειες».

***

Μάλιστα, αυτό το έκανε την ίδια στιγμή που έπαιρνε πρωτοβουλίες και ψήφιζε νόμους για να συνοδεύσουν αυτήν την «υγιή επιχειρηματικότητα». Για παράδειγμα, ο νέος αθλητικός νόμος με την αυστηροποίηση των ποινών ή η καθιέρωση τακτικών δικαστών στα όργανα της αθλητικής δικαιοσύνης και άλλα τέτοια ήταν η απαραίτητη γαρνιτούρα για να παρουσιαστεί ένα αρρωστημένο και σάπιο περιβάλλον, αυτό του ποδοσφαίρου των επιχειρηματιών, ως η «Γη της Επαγγελίας» που φτιάχνει τάχα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ. Επειδή, όμως, όσα φτιασιδώματα και να κάνουν οι αστικές κυβερνήσεις, η βασική αιτία του προβλήματος παραμένει και είναι αυτή που τροφοδοτεί τέτοια φαινόμενα, πολύ φυσιολογικά, έρχεται κάποια στιγμή που όλες αυτές οι αερολογίες περί «εξυγίανσης» καταρρέουν σαν χάρτινος πύργος.

***

Ενα από τα πολλά επιχειρήματα που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση για να συγκαλύψει τις πραγματικές αιτίες και τις ευθύνες της για την άθλια κατάσταση στο ποδόσφαιρο, είναι ότι πρέπει να παραδειγματιστούμε από την «εξυγίανση» σε άλλες χώρες, να αποκτήσει η λειτουργία των ομάδων και η οργάνωση του πρωταθλήματος «ευρωπαϊκά πρότυπα» και άλλα παρόμοια. Και εδώ όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Καταρχάς, σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο το ποδόσφαιρο αποτελεί πεδίο επιχειρηματικής δράσης, και μάλιστα με μεγέθη δυσθεώρητα σε σχέση με τα ελληνικά. Φαινόμενα βίας και στημένων αγώνων υπάρχουν και στις χώρες εκείνες που αποτελούν τη βιτρίνα του ποδοσφαίρου. Ακόμα και αν δεν τα βλέπει κανείς τόσο συχνά στο γήπεδο, όσο γίνονταν παλιότερα, υπάρχουν στις πλατείες, στις παμπ, στις γειτονιές. Στην Ισπανία και στην Ιταλία, πρόσφατα, πριν μερικούς μήνες, σε συγκρούσεις οπαδών, ιδιωτικών στρατών επί της ουσίας, δολοφονήθηκαν άνθρωποι. Μεγάλες υποθέσεις ελέγχων για στημένα παιχνίδια υπάρχουν σε όλες τις χώρες. Υπάρχουν τα σκάνδαλα «Ταπί» στη Γαλλία, «Καλτσιόπολις» στην Ιταλία, αντίστοιχες περιπτώσεις στην Ισπανία. Οποιος, λοιπόν, ισχυρίζεται ότι είναι ειδυλλιακή η κατάσταση στις άλλες χώρες, δεν έχει παρά να ρίξει μια ματιά στις ειδήσεις που βγαίνουν για τα σκάνδαλα στην UEFA και τη FIFA...

***

Για να μην ξεχνιόμαστε πάντως, μιλάμε για βία και «στημένα» παιχνίδια στον αθλητισμό, που από τη φύση του θα έπρεπε να προάγει το ακριβώς αντίθετο: Την ευγενή άμιλλα, το συναγωνισμό. Ομως, αυτά τα φαινόμενα δημιουργούνται από τη στιγμή που ο αθλητισμός και ιδιαίτερα το ποδόσφαιρο, που αποτελεί και το πιο δημοφιλές άθλημα, γίνονται πεδίο δράσης και ανταγωνισμού επιχειρηματικών συμφερόντων. Ας αναλογιστούμε: Πότε ξεκίνησαν ή πότε οξύνθηκαν φαινόμενα σαν αυτά που ζούμε τα τελευταία χρόνια; Οταν το ποδόσφαιρο άρχισε να μεταλλάσσεται σε επαγγελματικό, όταν άρχισε η είσοδος των μεγάλων επιχειρηματιών, όταν άρχισαν να «πέφτουν» τα χοντρά λεφτά από την UEFA, από τις διεθνείς διοργανώσεις, όταν μπήκε στη ζωή μας το στοίχημα. Οταν μεγάλοι επιχειρηματίες ήθελαν να φτιάξουν «στρατούς» για να εξυπηρετήσουν άλλα, πολύ πιο χοντρά συμφέροντα και μπίζνες, στο πλαίσιο και των μεταξύ τους ανταγωνισμών και αντιθέσεων. Σήμερα η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο και η συντριπτική πλειοψηφία των φιλάθλων γυρίζει την πλάτη της με αηδία σε όλα αυτά τα φαινόμενα.

***

Απέναντι σε όλα αυτά η λύση μπορεί να έρθει μόνο: Με την κατάργηση κάθε επιχειρηματικής δράσης στον αθλητισμό. Με την κατάργηση του λεγόμενου «επαγγελματικού» αθλητισμού, των ΠΑΕ και ΚΑΕ, που βασίζεται στις επιχειρηματικές δράσεις; Να αποσυρθούν όλες οι ελληνικές ομάδες από το στοίχημα. Αυτά είναι μόνο ορισμένα που όμως πατάνε στην ουσία του προβλήματος. Και αυτό που πρέπει να γίνει είναι η ύπαρξη ενός κινήματος από τους ανθρώπους του αθλητισμού, την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, κόντρα στην εμπορευματοποίηση, με γραμμή ρήξης με τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους. Που θα διεκδικεί το καθολικό δικαίωμα του λαού στη Φυσική Αγωγή και τον Αθλητισμό, με προοπτική για γενικότερες αλλαγές στο επίπεδο της εξουσίας και της οικονομίας, όπου και ο Αθλητισμός, οργανωμένος σε κεντρική βάση και σχεδιασμένος, θα εξυπηρετεί τις όλο και αυξανόμενες λαϊκές ανάγκες.


Κ. Πασ.




Τετρασέλιδα του «Ρ»
Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org