Κυριακή 14 Οχτώβρη 2012
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Ελπίδα μόνο στη μαζική πολιτική δράση

Γρηγοριάδης Κώστας

Παρά τον απαξιωτικό, προκλητικό και κυνικό τρόπο και ύφος, τα όσα είπε προχτές ο Β. Σόιμπλε στη σύνοδο του ΔΝΤ στο Τόκιο για τις διαδηλώσεις που έγιναν στην Αθήνα με αφορμή την επίσκεψη Μέρκελ προσφέρονται για σκέψεις και συμπεράσματα. Εκτιμώντας ότι στην Αθήνα διαδήλωσαν 15.000 άνθρωποι, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών αναρωτήθηκε με θράσος: «Είναι άραγε αυτοί μια πλειοψηφία; Στη δημοκρατία, η πλειοψηφία είναι αυτή που αποφασίζει. Μια μειοψηφία μπορεί να διαμαρτύρεται, όμως τις αποφάσεις τις παίρνουν οι πολιτικοί ηγέτες». Δεν περίμενε βέβαια κανείς να ακούσει κάτι διαφορετικό από έναν εκπρόσωπο των μονοπωλιακών ομίλων. Την ίδια άποψη εκφράζουν οι εγχώριοι κυβερνώντες και το πολιτικό προσωπικό της πλουτοκρατίας, που δεν κρύβουν την ικανοποίησή τους για την «ωριμότητα» και την «υπευθυνότητα» που δείχνει ο λαός είτε με την ψήφο του είτε με τη «χαμηλή συμμετοχή» στις απεργιακές κινητοποιήσεις και τους αγώνες. Δεν υπάρχει η αμφιβολία ότι το κυβερνητικό επιτελείο «μετράει» με ακρίβεια τη συμμετοχή και τις διαθέσεις του λαού προκειμένου να χαράξει τα επόμενα βήματά του. Παρόλο που δεν πρέπει να υπάρχουν αυταπάτες ότι ένα συλλαλητήριο μπορεί να εμποδίσει την κυβέρνηση να περάσει τα νέα άγρια μέτρα, ωστόσο είναι άλλο να κατέβουν 100-200.000 άνθρωποι στους δρόμους και άλλο να βουλιάξει η Αθήνα από ένα ή δύο εκατομμύρια ανθρώπους στους δρόμους. Το σίγουρο είναι ότι ο λαός δεν έχει εξαντλήσει τα περιθώρια πίεσης και παρέμβασης προκειμένου να μην περάσουν τα μέτρα που κάνουν κόλαση τη ζωή του. Ομως για να υπάρχουν αποτελέσματα και νίκες, πρέπει να υπάρξει ουσιαστική μαζική πολιτική δράση που συνδυάζει τις μορφές πάλης, τη μαζικότητα και κυρίως τον ξεκάθαρο προσανατολισμό της ρήξης και της ανατροπής της εξουσίας των μονοπωλίων.

Αλληλένδετα κρίση και ιμπεριαλιστικός πόλεμος

«Αν δεν υπάρχει Ευρωπαϊκή Ενωση, θα υπάρξει πόλεμος. Η Γερμανία και η Γαλλία δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να προσεγγίσουν η μία την άλλη, διαφορετικά θα συγκρουστούν». Την πρόβλεψη αυτή έκανε ο Ν. Σαρκοζί, μιλώντας προχτές μπροστά σε 400 τραπεζίτες σε εκδήλωση βραζιλιάνικης επενδυτικής τράπεζας στη Νέα Υόρκη. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο πρώην Γάλλος πρόεδρος μιλάει για την απειλή πολέμου στην περίπτωση που οι ισχυρές καπιταλιστικές χώρες της ΕΕ δεν καταφέρουν να διαχειριστούν την κρίση. Το έχει πει και άλλες φορές στο παρελθόν, προκειμένου να στηρίξει τη διέξοδο της οικονομικής και πολιτικής ενοποίησης της ΕΕ υπό την κυριαρχία των δύο ισχυρότερων καπιταλιστικών κρατών. Ο Ν. Σαρκοζί γνωρίζει πολύ καλά «εκ των έσω» ότι οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί για το ξαναμοίρασμα των αγορών είναι τόσο οξυμένοι που αν δεν υπάρξει ένας συμβιβασμός μεταξύ των ισχυρών καπιταλιστικών κρατών, ένας πιο γενικευμένος ιμπεριαλιστικός πόλεμος είναι μονόδρομος. Η ίδια η ιστορική εμπειρία άλλωστε έχει δείξει πως καπιταλιστική κρίση και ιμπεριαλιστικός πόλεμος πάνε χέρι-χέρι, καθώς όταν τα καπιταλιστικά κράτη δεν μπορούν να διαχειριστούν την κρίση και κυρίως τις συνέπειές της, καταφεύγουν και στα όπλα, στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Μπορεί σε αυτή τη φάση στο ευρωοικοδόμημα των μονοπωλίων να υπερισχύει η άποψη να παραμείνει ενωμένη η ΕΕ και η Ευρωζώνη, ωστόσο η διαμάχη για τη μοιρασιά της λείας και των αγορών αγριεύει ολοένα και περισσότερο και οι αντιθέσεις οξύνονται. Είναι επιτακτική ανάγκη, λοιπόν, ο λαός να ενισχύει την αντιιμπεριαλιστική-αντικαπιταλιστική πάλη του και να μη στηρίζει την αστική τάξη της χώρας του στους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και στον πόλεμο για το ξαναμοίρασμα των αγορών.

Η μετακόμιση των εταιρειών...

Η είδηση για τη μεταφορά της έδρας της ΦΑΓΕ από την Ελλάδα στο Λουξεμβούργο έχει πυροδοτήσει στις στήλες των οικονομικών εφημερίδων μια πολύπλευρη συζήτηση για το μέλλον της επιχειρηματικότητας, τις κινήσεις που ανοίγονται ως επιλογές μπροστά στις εταιρείες, για την επιβίωση και ανάπτυξή τους κτλ. Από τη πλευρά των λαϊκών αναγκών, πρέπει να είναι καθαρό ότι τέτοιες «μετακομίσεις» των επιχειρήσεων δεν έχουν τίποτα θετικό να προσφέρουν στους εργαζόμενους.

Οι συνέπειες που «κουβαλάει» μαζί της μια τέτοια αλλαγή έδρας δεν αφορούν την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών, π.χ. σε επαρκή ποσοτικά, θρεπτικά και ασφαλή γαλακτοκομικά προϊόντα. Αφορούν την πρόσβαση του Ομίλου σε περισσότερες ή μεγαλύτερες αγορές, τη μείωση του κόστους παραγωγής, μεταφοράς και κυρίως φορολογικούς παράδεισους, την εξασφάλιση -σε τελική ανάλυση- μεγαλύτερης «ανταγωνιστικότητας» έναντι των άλλων Ομίλων του κλάδου. Ανεξάρτητα από το κατά πόσο η διοίκηση της εταιρείας έχει καταλήξει στο αν θα γίνουν αλλαγές στο προσωπικό που σήμερα απασχολεί στην Ελλάδα (στη συρρίκνωση της γραμμής παραγωγής κ.ά.), τα σχέδια «αναδιάρθρωσης» στα οποία προχωρούν όλο και περισσότερες εταιρείες δεν αποσκοπούν στην αξιοποίηση των δυνατοτήτων που αντικειμενικά έχει μια χώρα για την ανάπτυξη ενός κλάδου.

... και οι ανάγκες του λαού

Οπως π.χ. τα προτερήματα που θα μπορούσε να αντλήσει η ντόπια γαλακτοβιομηχανία από την ανάπτυξη μιας κτηνοτροφίας που δε θα υπονομευόταν μέσω Κοινής Αγροτικής Πολιτικής.

Από την αξιοποίηση (και παραγωγή) του έμπειρου εργατοτεχνικού δυναμικού, μακριά από τη λογική του «κόστους» που πρέπει να περικοπεί και γι' αυτό οδηγεί σε απολύσεις ή αφήνει ανέργους αποφοίτους από τμήματα σχετικά που θα μπορούσαν να δώσουν σημαντική ώθηση στην ίδια την οργάνωση της παραγωγής.

Από την ένταξη στην παραγωγική αλυσίδα όλων των επιτευγμάτων της τεχνολογικής και επιστημονικής προόδου, χωρίς τα βαρίδια της «ανταγωνιστικότητας» που καθορίζουν το αν και το πότε μια νέα μηχανή θα αξιοποιηθεί σε έναν κλάδο με βάση το αν αυτό συμφέρει τον εκάστοτε επιχειρηματία.

Ολα αυτά όμως, δεν αφορούν ούτε τους καπιταλιστές, ούτε τις εφημερίδες τους, γιατί πολύ απλά, η υλοποίηση τέτοιων στόχων απαιτεί κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής και κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής.

Είναι όμως θέματα επίκαιρα για το λαό και κάθε εργάτη, γι' αυτό και το βάθεμα της αντιπαράθεσης και της κουβέντας σε κάθε κλάδο, είναι βασική ευθύνη κάθε πρωτοπόρου εργάτη, κάθε μέλους και οπαδού του ΚΚΕ.

Σ. ΤΣΕΡΝΟΜΟΡΝΤΙΓΚ
Οι δίκες των μπολσεβίκων

Σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης είναι αμέτρητοι οι κομμουνιστές που έδωσαν στον αγώνα ό,τι πολυτιμότερο είχαν. Η μπροσούρα του Σολομώντα Ι. Τσερνομόρντιγκ αναφέρεται σε ορισμένα μόνο περιστατικά από τα πολλές χιλιάδες της πάλης των μπολσεβίκων κατά την πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα καθώς και στην προγενέστερη δράση άλλων επαναστατών εργατών. Ο συγγραφέας καταγράφει ανάλογη πείρα αντιμετώπισης μηχανισμών του αστικού κράτους (μυστικές υπηρεσίες, αστυνομία, εισαγγελείς, δικαστές) και αναδεικνύει ως αρχή της ταξικής πάλης την ανυποχώρητη στάση απέναντι στον ταξικό αντίπαλο, σε όλες τις συνθήκες. Οπως αναφέρει στον πρόλογο ο συγγραφέας, «πριν την επικράτησή του, το Κόμμα των Μπολσεβίκων διένυσε μεγάλη και κοπιαστική πορεία στην παρανομία. Η νίκη τον Οκτώβρη (1917) δεν ήταν εύκολη. Για δεκαετίες, το Κόμμα αγωνιζόταν ακατάπαυστα και αμείλικτα εναντίον της τσαρικής απολυταρχίας, για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης. Σε αυτή την παρατεταμένη σύγκρουση με τον ανελέητο εχθρό των μαζών του μόχθου, το Κόμμα μας υπέστη όχι λίγες απώλειες. Πολλοί αγωνιστές δεν κατάφεραν να επιβιώσουν, ώστε να ζήσουν και οι ίδιοι το θρίαμβο του προλεταριάτου. Πέθαναν ένδοξα στο πεδίο της μάχης, ή στην κρεμάλα, στα καταναγκαστικά έργα, στις φυλακές, εξαιτίας των βασανιστηρίων, της κακοποίησης, αλλά και των δύσκολων συνθηκών της παρανομίας. Ωστόσο, παρά το μεγάλο αριθμό των θυμάτων, τα γερά χτυπήματα του τσαρικού καθεστώτος και τις προσωρινές οπισθοχωρήσεις, το Κόμμα μας δεν κατέθεσε ούτε στιγμή τα όπλα. Μετά τις προσωρινές ήττες, ανανέωνε τις γραμμές του, ώστε να μπορεί να συνεχίζει τον αγώνα του στις νέες συνθήκες. Βάδισε ακατάπαυστα προς τη νίκη».

Κυκλοφορεί από τη «Σύγχρονη Εποχή».

Μουχάμαντ αλ Μούρσι

Τεταμένη είναι εκ νέου η κατάσταση στην Αίγυπτο με τον, 100 ημερών, Πρόεδρο Μουχάμαντ αλ Μούρσι να προσπαθεί να ισορροπήσει στη νέα κλιμάκωση στη σύγκρουση εξουσίας που βρίσκεται σε εξέλιξη από την ανατροπή Μουμπάρακ μέχρι σήμερα στους κόλπους του αστικού συστήματος ανάμεσα στο κυβερνών κόμμα των «Αδελφών Μουσουλμάνων» και αστικές δυνάμεις, με το διαγκωνισμό συχνά να λαμβάνει θρησκευτικό μανδύα, λόγω της πρότασης για το νέο σύνταγμα που ισλαμιστές επιχειρούν να εισάγουν το νόμο της «σαρία». Ετσι σημειώθηκαν και συγκρούσεις την Παρασκευή στη γνωστή πλατεία Ταχρίρ. Η ουσιαστική σύγκρουση αφορά στο ποια μερίδα της αστικής τάξης θα διαχειριστεί το καπιταλιστικό σύστημα και θα κάνει τις μπίζνες με τις πολυεθνικές.

Αφορμή για τη νέα όξυνση αποτέλεσε η αθώωση 24 αξιωματικών των σωμάτων ασφαλείας επί Μουμπάρακ που κατηγορούνταν ως υπεύθυνοι για την πιο γνωστή σκηνή των διαμαρτυριών που οδήγησαν στην εκδίωξη Μουμπάρακ, όταν άνδρες των παραστρατιωτικών δυνάμεων του τότε καθεστώτος επιτέθηκαν σε διαδηλωτές με άλογα και καμήλες, προκαλώντας δεκάδες νεκρούς και πολλαπλάσιους τραυματίες.

Η απόφαση προκάλεσε λαϊκές αντιδράσεις και ο Μούρσι έσπευσε να απομακρύνει με προεδρικό διάταγμα τον γενικό εισαγγελέα του οποίου η τελική αγόρευση εκτιμήθηκε ότι διευκόλυνε την αθώωση. Ο γενικός εισαγγελέας αρνήθηκε να εγκαταλείψει τη θέση του, ενώ άλλοι ανώτεροι δικαστικοί αντέδρασαν, θυμίζοντας ότι δεν έχει συνταγματικά τη δικαιοδοσία ο Μούρσι να αποπέμψει τον εισαγγελέα.


Ε. Μ.




Διαβάστε στο «Ρ»

Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org