Τρίτη 13 Σεπτέμβρη 2011
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Συνένοχοι στη βάρβαρη πολιτική

Παπαγεωργίου Βασίλης

Ψεύτικα και υποκριτικά είναι τα δάκρυα που χύνει η ΝΔ για τη νέα φοροεπιδρομή. «Η κυβέρνηση πρέπει να καταλάβει, ότι οι Ελληνες δεν αντέχουν πλέον άλλα φορολογικά βάρη», δήλωσε ο εκπρόσωπος Τύπου σχολιάζοντας τη νέα έκτακτη εισφορά για τα ακίνητα. Κι όμως δύο μέρες νωρίτερα η ηγεσία της ΝΔ ζητούσε από την κυβέρνηση να υιοθετήσει νέα μέτρα και μάλιστα φορολογικού χαρακτήρα. Μόνο που επρόκειτο για μέτρα φοροελάφρυνσης και φοροασυλίας των επιχειρήσεων. Συγκεκριμένα, ζητούσε μείωση των συντελεστών για τα φορολογικά κέρδη των επιχειρήσεων στο 15% (από 20% που είναι σήμερα), αλλά και διευκολύνσεις στις επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται σε τουρισμό και οικοδομή στο όνομα της ανάπτυξης. Επιπλέον η ηγεσία της ΝΔ, πίσω από τις δημαγωγικές κορώνες, καλεί το λαό να πληρώσει το χαράτσι, αποδοκιμάζοντας όσους προτρέπουν σε οργανωμένη ανυπακοή στο όνομα της εφαρμογής των νόμων. Το σημαντικότερο όμως, ότι η ΝΔ δεν λέει λέξη για τα άλλα, τα σημαντικότερα, νέα μέτρα, όπως οι επιχειρησιακές και ατομικές συμβάσεις με ταυτόχρονη κατάργηση των κλαδικών συμβάσεων, η εργασιακή εφεδρεία, οι μαζικές απολύσεις και η άρση της μονιμότητας στο δημόσιο, και πλήθος άλλων που ανέφερε ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ. Αυτά τα μέτρα η ΝΔ τα επικροτεί και συστρατεύεται με την κυβέρνηση για να υλοποιηθούν μέχρι τέλους, γνωρίζοντας βέβαια ότι χρεοκοπούν μόνιμα και βαθιά το λαό, για χάρη της κερδοφορίας της πλουτοκρατίας. Είναι συνυπεύθυνοι και συνένοχοι και γι' αυτό ο λαός πρέπει να εγκαταλείψει ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και να αλλάξει δραστικά τους συσχετισμούς προς όφελος των συμφερόντων του, συμπλέοντας με το ΚΚΕ για τη λαϊκή εξουσία.

Πιστό στην αποστολή του...

Το κόμμα του ΛΑ.Ο.Σ., με αφορμή το νέο χαράτσι που ανακοίνωσε ο Ε. Βενιζέλος, κατήγγειλε πως το ΠΑΣΟΚ «όσο και να συναναστρέφεται τις νεοφιλελεύθερες απόψεις της τρόικας, παραμένει βαθιά στο DNA του η κομμουνιστική αντίληψη και θεωρία. Είμαστε η μόνη χώρα της Ευρώπης που στην ουσία ακόμη κομμουνιστικοκρατείται μέσω των συντεχνιών. Καιρός να απελευθερώσουμε τη χώρα από τις δουλείες που την έφεραν σε αυτή την κατάσταση»!

Εντάξει, αντιλαμβανόμαστε ότι ο ΛΑ.Ο.Σ. «κακιώνει» που το ΠΑΣΟΚ δεν τον «παίζει» με τους όρους που θα ήθελε, αλλά είναι τουλάχιστον φαιδρό να του προσάπτει «κομμουνιστική αντίληψη και θεωρία». Αλλά άλλη είναι η ουσία. Οτι ο ΛΑ.Ο.Σ. είναι μόνιμα «λαγός» του ΠΑΣΟΚ για την ολοένα και μεγαλύτερη αντίδραση. Αλλωστε, ο ΛΑ.Ο.Σ. ουκ ολίγες φορές έχει διεκδικήσει την πατρότητα μέτρων που υιοθετεί το ΠΑΣΟΚ, μαζί ψήφισαν το μνημόνιο, μαζί το νόμο κατεδάφισης της Παιδείας, μαζί του θέλει να συγκυβερνήσει και πάει λέγοντας... Αν τώρα, ο ΛΑ.Ο.Σ. φοβάται μην τυχόν και θιχτεί η ατομική ιδιοκτησία, ας τον καθησυχάσει κάποιος. Τα μέτρα που παίρνει το ΠΑΣΟΚ, ένα προς ένα, στοχεύουν στην ενίσχυση του κεφαλαίου. Με το ένα χέρι τα παίρνει απ' το λαό και με το άλλο τα ακουμπάει κατευθείαν στην πλουτοκρατία. Ας μην ανησυχεί ο ΛΑ.Ο.Σ. Οταν η κομμουνιστική αντίληψη και θεωρία εφαρμοστούν στην Ελλάδα, θα το καταλάβει σίγουρα, γιατί θα συμβεί ακριβώς το αντίστροφο. Ολα θα ανήκουν στο λαό. Και ούτε σπιθαμή γης για να σταθούν δε θα ανήκει στους άρπαγες του πλούτου του και τους πολιτικούς του εκπροσώπους.

Για την ... επαναθεμελίωση του καπιταλισμού

Με το χιλιοειπωμένο «αυτή η κυβέρνηση είναι επικίνδυνη και η πολιτική της πρέπει να ανατραπεί», σχολίασε ο ΣΥΝ την ομιλία του πρωθυπουργού στο πλαίσιο της ΔΕΘ. Το ενδιαφέρον, βεβαίως, είναι στο τι προτείνει ο ΣΥΝ να αντικαταστήσει αυτήν την κυβέρνηση και την πολιτική της. Αναφέρει: «Σήμερα υπάρχουν οι προϋποθέσεις, μέσα από την ενωτική δράση της αριστεράς και τη συνάντησή της με τις πλατιές κοινωνικές δυνάμεις που πλήττονται από την πολιτική του μνημονίου, να γυρίσουμε σελίδα. Υπάρχει άλλος δρόμος. Ο δρόμος της προστασίας της εργασίας και των λαϊκών εισοδημάτων. Της επαναθεμελίωσης της κοινωνικής ασφάλισης, της αναδιανομής του πλούτου. Της δυναμικής αναπτυξιακής παρουσίας ενός νέου δημόσιου τομέα».

Ποιες είναι αυτές οι προϋποθέσεις που η «ενωτική δράση της αριστεράς» και των υπολοίπων οφείλει να αξιοποιήσει ώστε να γυρίσουμε σελίδα; Στην απάντησή του ο ΣΥΝ υποδεικνύει: «Την απεμπλοκή από το μνημόνιο και την επιθετική επαναδιαπραγμάτευση του χρέους στα πλαίσια μιας συνολικής ευρωπαϊκής πολιτικής για την αντιμετώπισή του που θα στηρίζεται στην επαναθεμελίωση της ίδιας της ΕΕ».

Κοντολογίς προϋπόθεση για να γυρίσουμε σελίδα είναι, κατά τον ΣΥΝ, μια άλλη ευρωπαϊκή πολιτική για το χρέος από μία άλλη, επαναθεμελιωμένη, ΕΕ. Ακόμα πιο σύντομα, η κοροϊδία στο λαό πάει σύννεφο. Οσες σελίδες κι αν γυρίσουν σε ένα βιβλίο που το γράφουν το κεφάλαιο και οι πολιτικοί του εκπρόσωποι, θα είναι όλο και πιο σκοτεινές για τους λαούς. Οσο τα μονοπώλια και η εξουσία τους κυριαρχούν, ακόμα κι αν η ΕΕ γκρεμιστεί συθέμελα και χτιστεί απ' την αρχή, ακόμα κι αν το σύνολο του χρέους διαγραφεί, για τους λαούς τίποτα δεν θα αλλάξει. Πάλι καπιταλισμός, δηλαδή βαρβαρότητα, θα υπάρχει.Για να γραφτούν σελίδες ιστορίας υπέρ των λαών, προϋπόθεση είναι αυτοί με την πάλη τους να βάλουν οριστικά τελεία στο κεφάλαιο «καπιταλισμός».

Ποια ανάπτυξη;

Το γεγονός ότι ο Γ. Παπανδρέου στη Θεσσαλονίκη αναφέρθηκε καμιά δεκαριά φορές στην «παραγωγική Ελλάδα» και στην «ανάπτυξη», που την ταίριαξε με διάφορα επίθετα, δεν πρέπει να μας μπερδεύει. Ακόμα και οι αστοί θέλουν την οικονομική δραστηριότητα να επανέλθει σε θετικούς ρυθμούς. Το ζήτημα όμως είναι για ποια ανάπτυξη γίνεται λόγος, ποιος θα είναι ο κερδισμένος από μια τέτοια εξέλιξη.

Τις απαντήσεις τις έδωσε ο ίδιος ο πρωθυπουργός, προβάλλοντας ως ακρογωνιαία λογική, την ιδέα ότι «η ανάπτυξη δεν διατάσσεται, αλλά έχει προϋποθέσεις». Τι σημαίνει αυτό; Οτι δεν φτάνει να διαθέσεις εργατικό δυναμικό, πρώτες ύλες και εργοστάσια με μέσα παραγωγής. Για να λειτουργήσουν όλα αυτά, λέει η κυβέρνηση, πρέπει να υπάρχει και κάτι άλλο. Κι αυτό το άλλο, δεν είναι τίποτα παραπάνω από την εξασφάλιση του κέρδους, για εκείνους που εμφανίζονται ως κάτοχοι στα μέσα παραγωγής. Για να ξεκινήσουν οι μηχανές να λειτουργούν και να πετύχουμε ανάπτυξη, λέει ο Παπανδρέου, πρέπει προηγούμενα να έχουμε εξασφαλίσει την κερδοφορία της επιχείρησης. Με κάθε τρόπο, μέσο και πολιτική. Εδώ υποτάσσονται τα πάντα. Πρώτα και κύρια τα ζητήματα που αφορούν τη θέση του εργαζόμενου στην κοινωνία, αφού για να μεγαλώνει το κομμάτι του κέρδους που απαιτείται από την οικονομική ολιγαρχία, πρέπει να μειώνεται όλο και περισσότερο το κομμάτι που πηγαίνει για την αμοιβή της εργατικής δύναμης.

Λέει, για παράδειγμα, η κυβέρνηση ότι πρέπει να «αξιοποιήσουμε τις δυναμικές αποκρατικοποιήσεις», μόνο που αυτός ο... δυναμισμός στην πράξη αποδεικνύεται ότι έχει δύο όψεις. Η πρώτη, όπως φάνηκε με τις ιδιωτικοποιήσεις τραπεζών, του ΟΤΕ, της ΔΕΗ, της ΕΥΔΑΠ, των λιμανιών κοκ είναι κολοσσιαία κέρδη για το ιδιωτικό κεφάλαιο, ενώ η δεύτερη είναι ταυτισμένη με απολύσεις, με μείωση των αποδοχών των εργαζομένων, με χειροτέρευση των εργασιακών σχέσεων, με πανάκριβα τιμολόγια για το λαό κλπ. Διατείνεται ότι πρέπει να υπάρχει «φιλικό επενδυτικό κλίμα» και εννοεί ότι πρέπει να μειώσει όσο γίνεται περισσότερο τη φορολογία των κερδών, να απαλλάξει κατά το δυνατόν τους επιχειρηματίες από τις ασφαλιστικές εισφορές, να κάνει ακόμα πιο... ελκυστική, για το κεφάλαιο, την αγορά εργασίας, σπρώχνοντας προς τον Καιάδα ακόμα περισσότερους εργαζόμενους. Διαφημίζει τον «τουριστικό πρωταθλητισμό» της χώρας για έναν τομέα της οικονομίας που οι μεγάλες, ελληνικές και ξένες, επιχειρήσεις τον έχουν μετατρέψει σε σκλαβοπάζαρο εισαγόμενων σπουδαστών - εργαζομένων, ενώ όσο αυξάνονται οι τουρίστες που επισκέπτονται τη χώρα, τόσο μειώνονται οι σχετικές εισπράξεις, αφού τα «βαριά» κονδύλια μένουν στο εξωτερικό.

Οταν η κυβέρνηση μιλάει για ανάπτυξη, έχει αποκλειστικά στο νου της την παραπέρα στήριξη, την ακόμα μεγαλύτερη ενίσχυση και την ανάπτυξη των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων και μάλιστα σε βάρος των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων. Για να εξασφαλιστεί μεγαλύτερη επιχειρηματική ανταγωνιστικότητα, περισσότερη συγκέντρωση κεφαλαίων, εντονότερη εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης και τελικά, υψηλότερη κερδοφορία.

Ολα αυτά δεν έχουν τίποτα κοινό με τα συμφέροντα των εργαζομένων και της κοινωνίας. Ανάπτυξη για το λαό σημαίνει να μη σταματάνε λεπτό οι μηχανές που παράγουν για να καλύψουν τις ανάγκες του. Και βασική προϋπόθεση γι' αυτό είναι η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και η ένταξή τους στο σύστημα σχεδιοποιημένης κοινωνικο-οικονομικής ανάπτυξης της λαϊκής οικονομίας.


Γιώργος ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ

Διακινητής των ιδεολογημάτων του ιμπεριαλισμού...

Γρηγοριάδης Κώστας

Με αφορμή τη συμπλήρωση 10 χρόνων από την επίθεση στους «δίδυμους πύργους» στις ΗΠΑ, η ΔΗΜ.ΑΡ. εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία μεταξύ άλλων αναφέρει: «Η εγκληματική τρομοκρατική βία δεν πρέπει να οδηγήσει σε περιστολή αλλά διεύρυνση της ελευθερίας και της δημοκρατίας (...) Η σοβαρή οικονομική κρίση και οι αραβικές επαναστάσεις υπενθυμίζουν πως έχουμε περισσότερο από ποτέ ανάγκη την προώθηση του διαλόγου μεταξύ των πολιτισμών»! Μάλιστα για να προσδώσει μεγαλύτερη βαρύτητα στα όσα αναφέρει, επικαλείται τον πρόεδρο Ομπάμα και παραθέτει το εξής απόσπασμα από ομιλία του: «Οσο η σχέση μας καθορίζεται από τις διαφορές μας, θα δυναμώνει εκείνους που σπέρνουν το μίσος αντί για την ειρήνη και προωθούν τις συγκρούσεις αντί για τη συνεργασία, που οδηγεί τους ανθρώπους στη δικαιοσύνη και την ευημερία. Αυτός ο κύκλος της καχυποψίας και της διχόνοιας πρέπει να σταματήσει»!

Και η ανακοίνωση της ΔΗΜ.ΑΡ. καταλήγει με την ευχή «να επικρατήσει για όλους τους λαούς η ειρήνη, η δικαιοσύνη, η ελευθερία, η αλληλεγγύη και ο σεβασμός των ανθρώπινων και θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών, απέναντι σε κάθε μορφή βίας, από όπου και αν προέρχεται»!!!

Τώρα εμείς τι να τους πούμε; Οτι η τρομοκρατική βία αποδείχτηκε εξαιρετικά βολικό πρόσχημα, τόσο που να εδραιώνει βεβαιότητες για την προέλευσή της και την υποκίνησή της, για τον ιμπεριαλισμό ώστε να τσαλαπατήσει δικαιώματα και ελευθερίες και να αιματοκυλίσει ολόκληρους λαούς για τα συμφέροντα των μονοπωλίων; Οτι ο Ομπάμα τον οποίο επικαλείται τυγχάνει να είναι ο πρόεδρος ενός κράτους βουτηγμένου στο αίμα προκειμένου να διασφαλιστούν τα συμφέροντα των μονοπωλίων του σε όποια περιοχή του πλανήτη οσμίζονταν πλούτο; Οτι η ίδια δεν προσφέρει καθόλου καλές υπηρεσίες στο λαό όταν διακινεί τις υποκριτικές ρητορείες των ιμπεριαλιστών; Ούτε όταν αποκηρύσσει γενικώς τη «βία απ' όπου κι αν προέρχεται», αποκηρύσσοντας στην πραγματικότητα το δικαίωμα των λαών να απαντήσουν στην ασύλληπτη βία που τους ασκεί το κεφάλαιο. Το δικαίωμά τους να αγωνιστούν για έναν κόσμο πραγματικά ειρηνικό και δίκαιο, για την έλευση του οποίου δεν βοηθάνε οι ευχές, πόσο μάλλον απ' όσους στηρίζουν ένα σύστημα βασισμένο στον πόλεμο και την αδικία.


Παπαγεωργίου Βασίλης

Η εξαπατημένη ΓΣΕΕ!

Γρηγοριάδης Κώστας

Την απατημένη σύζυγο παριστάνει η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ και με επιστολή της στον υπουργό Εργασίας διαμαρτύρεται γιατί ενώ συμμετείχε στο διάλογο - απάτη που έστησε η κυβέρνηση για την αναβάθμιση του Ανώτατου Συμβουλίου Εργασίας (ΑΣΕ), τελικά διαπιστώνει ότι «η συζήτηση επικεντρώνεται αποκλειστικά και μόνο στη "νομιμοποίηση" της περαιτέρω αποδυνάμωσης της επέκτασης των ΣΣΕ και της γενίκευσης των ειδικών επιχειρησιακών συμβάσεων...».

Δεν είναι η πρώτη φορά που η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ προσπαθεί να δείξει ότι εκ των υστέρων ανακαλύπτει την Αμερική. Διότι από την πρώτη στιγμή, σκοπός της Επιτροπής που συστάθηκε δεν ήταν η ενίσχυση των συλλογικών συμβάσεων και μάλιστα των κλαδικών, αλλά η αποδυνάμωσή τους. Και η πλειοψηφία διαθέτει και τη γνώση και την εμπειρία να το καταλάβει. Ομως, άλλες ήταν οι επιδιώξεις της. Ηθελε και αυτή τη φορά να δώσει τη «νομιμοποίηση» που επεδίωκε η κυβέρνηση για να προχωρήσει η ανατροπή των κλαδικών συμβάσεων και η επέκταση των ειδικών επιχειρησιακών και, εντέλει, η μαζική επιβολή των ατομικών. Η απόσυρση τώρα του εκπροσώπου της από την Επιτροπή, γίνεται για να κρατηθούν τα προσχήματα. Η δουλειά, όμως, έγινε.

Καλεί, μάλιστα, τους εκπροσώπους των εργοδοτών, τους οποίους αποκαλεί και «εθνικούς διαπραγματευτές», να αποδείξουν την ομόθυμη θέση τους για σεβασμό των κλαδικών συμβάσεων... Με δυο λόγια, καλεί το λύκο να φυλάξει τα πρόβατα.

Οχι, δεν είναι εξαπατημένη η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ. Βρίσκεται σε διατεταγμένη υπηρεσία για να υπηρετηθούν τα συμφέροντα της μεγαλοεργοδοσίας και αυτό το καθήκον το φέρνει σε πέρας με πλήρη επιτυχία.

Σωτηρία του λαού ή της πλουτοκρατίας;

«Να μην υπάρχει οικογένεια χωρίς τουλάχιστον έναν εργαζόμενο», «βεβαίως θα έρθει η κυβέρνηση, για το καλό, για το συμφέρον της πατρίδας, να πάρει διορθωτικά μέτρα», «δεν υπάρχει ταμπού για την άρση της μονιμότητας», «δεν έχει το φόβο της απόλυσης ο στενός δημόσιος τομέας, τουλάχιστον σήμερα», «εμείς θέλουμε να δούμε κατάματα την πραγματικότητα, θα διευκολύνουμε τις Ειδικές Επιχειρησιακές Συμβάσεις», «όποιοι κριθούν (σ.σ. στο δημόσιο τομέα) ότι ανήκουν στο λεγόμενο πλεονάζον προσωπικό, εντάσσονται σε αυτό το πεδίο σχέσεων με το ελληνικό κράτος, της εργασιακής εφεδρείας»... Οι παραπάνω τοποθετήσεις του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ δεν αφήνουν περιθώριο για ψευδαισθήσεις και αυταπάτες: Ο πόλεμος κατά του λαού το επόμενο διάστημα θα είναι δίχως όρια. Δε θα είναι κολασμένοι μόνο οι δύο επόμενοι μήνες, όπως είπε ο υπουργός Οικονομικών, αλλά τα επόμενα πολλά χρόνια, αν δε συναντήσουν την οργανωμένη πάλη και αντεπίθεση του λαού. Σε κάθε περίπτωση, ο λαός δεν πρέπει να τους φοβηθεί και κυρίως να πετάξει στα σκουπίδια τους εκβιασμούς, τα ψέματα και τα ιδεολογήματά τους. Ο μόνος πόλεμος που γίνεται είναι αυτός που διεξάγει η πλουτοκρατία και τα κόμματά της με τη βοήθεια των ξένων συμμάχων της (τρόικα) σε βάρος του λαού. Είναι πόλεμος για τη σωτηρία της πλουτοκρατίας και όχι βέβαια «για τη σωτηρία της πατρίδας». Στον πόλεμο που του κήρυξαν, ο λαός πρέπει να απαντήσει με πόλεμο για τη δική του σωτηρία, δίχως να φοβηθεί τις θυσίες γιατί είναι οι μόνες που πιάνουν πραγματικά τόπο για να έρθει ένα καλύτερο μέλλον με λαϊκή εξουσία και αποδέσμευση από ΕΕ.

Καμία εμπιστοσύνη στα αστικά ΜΜΕ

Οχυρωμένα πίσω από τις διμοιρίες των ΜΑΤ κάλυπταν τα κανάλια της αστικής τάξης τις διαδηλώσεις στη ΔΕΘ το περασμένο Σάββατο, γεγονός που επιβεβαιώνει τόσο σε συμβολικό όσο και σε ουσιαστικό επίπεδο πόσο «ενσωματωμένα» είναι στον άγριο πόλεμο της πλουτοκρατίας κατά της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων. Από την άποψη αυτή, δεν ξενίζει η συστηματική και πλήρης αποσιώπηση των διαδηλώσεων και των κινητοποιήσεων του ΠΑΜΕ και του ταξικού λαϊκού κινήματος. Οι ερωτήσεις των δημοσιογράφων που εργάζονται στα αστικά ΜΜΕ κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου του πρωθυπουργού αποτέλεσαν επίσης μια ακόμα κραυγαλέα απόδειξη για το ρόλο που παίζουν. Ολη η αγωνία τους ήταν πότε η κυβέρνηση θα πάρει κι άλλα μέτρα, γιατί δεν προχωρά στη δραστική μείωση των δημοσίων δαπανών και στο κλείσιμο κάποιας πρώην ΔΕΚΟ, γιατί απέτυχε στην εφαρμογή των μέτρων που είχαν συμφωνηθεί με την τρόικα, αν θα κάνει εκλογές και θα συγκυβερνήσει με τη ΝΔ, αν θα διασφαλίσει ο πρωθυπουργός ενιαία φωνή στην κυβέρνηση και άλλα παρόμοια... Λες και δεν υπάρχει η σφαγή των μισθών και των συντάξεων, λες και δε διαλύονται οι εργασιακές σχέσεις, λες και δε βουλιάζουν εκατομμύρια λαού στην ανεργία, στη φτώχεια και στην εξαθλίωση. Δεν ήταν μόνο αβανταδόρικες ερωτήσεις, αλλά «έσπρωχναν» ουσιαστικά την κυβέρνηση να επιταχύνει την υλοποίηση των βάρβαρων μέτρων, καλλιεργώντας την εντύπωση ότι πρόκειται για απαίτηση της «κοινής γνώμης». Οι εργαζόμενοι και ο λαός πάντως βγάζουν τα συμπεράσματά τους και γυρίζουν την πλάτη τους στα μέσα μαζικής ενημέρωσης των καπιταλιστών.

Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ
Αγώνας ενάντια στην εξαθλίωση

Το νέο επαχθές χαράτσι στα ακίνητα που ανακοίνωσε την Κυριακή η κυβέρνηση, η απροκάλυπτη και κυνική αφαίμαξη του εργατικού και λαϊκού εισοδήματος, είναι η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι. Και το πικρό ποτήρι ήταν ήδη γεμάτο με μια λίστα από φόρους στους μισθούς, στο ΦΠΑ, στις ασφαλιστικές εισφορές (ΟΑΕΔ), από την «έκτακτη εισφορά εισοδήματος», το «τέλος επιτηδεύματος» κ.λπ. Είναι πλέον περιττό να απαριθμούμε τους φόρους και τις πάσης φύσεως επιβαρύνσεις που σφίγγουν τη θηλιά στο λαιμό της λαϊκής οικογένειας. Είναι όμως ενδεικτικό ότι, την ώρα που μειώνει τη φορολογία των κερδών, φορολογεί την κατοικία, τους κόπους μιας ολόκληρης ζωής, τον ιδρώτα και το αίμα εκατοντάδων χιλιάδων οικογενειών, τις σκληρές στερήσεις τους, για να έχουν ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους.

Το ζήτημα, όμως, δεν είναι τι κάνει και τι αποφασίζει η κυβέρνηση. Η αντεργατική της πολιτική είναι ανεπίστρεπτη. Δεν αλλάζει. Η στρατηγική της σημαίνει ολοκληρωτικό πόλεμο προς την εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα για να σωθεί η πλουτοκρατία και τα προνόμιά της. Το ζήτημα είναι τι θα κάνει ο λαός. Πώς θα απαντήσει στη βάρβαρη αυτή πρόκληση, που δεν έχει ημερομηνία λήξης και τον ρίχνει στον Καιάδα της φτώχειας και της ανέχειας.

Και εδώ μία μπορεί να είναι η απάντηση: «Δεν έχουμε να πληρώσουμε - δε θέλουμε να πληρώσουμε, δεν αναγνωρίζουμε το χρέος που δημιούργησαν η πλουτοκρατία και οι κυβερνήσεις - υπηρέτες της». Και αυτή η απάντηση μπορεί να δοθεί μόνο οργανωμένα, συντεταγμένα, μέσα από τα σωματεία, τις ταξικές οργανώσεις, που θα συγκεντρώσουν τα έντυπα με τα χαράτσια, τους λογαριασμούς και τα «μπιλιέτα» της φορο-ληστείας και θα τα επιστρέφουν στους αποστολείς τους. Είναι άμεσο καθήκον επιβίωσης για την εργατική τάξη και τα ταξικά συνδικάτα, να πρωτοστατήσουν σε ένα τέτοιο κίνημα, αντίστασης και ανυπακοής.

Με τη δράση τους, τις παρεμβάσεις και τις πρωτοβουλίες τους, να ξεσηκώσουν τα εργοστάσια, τις επιχειρήσεις, τις γειτονιές, τα πανεπιστήμια και τα σχολεία. Να συγκροτηθεί ένα πλατύ κίνημα αλληλεγγύης στις οικογένειες που δεν είναι σε θέση να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες, δεν έχουν να πληρώσουν τους λογαριασμούς, στους άνεργους, στους απολυμένους. Μέσα σε ένα τέτοιο κίνημα θα ενισχυθούν οι δεσμοί της κοινωνικής συμμαχίας, θα αποτραπεί η προσπάθεια της κυβέρνησης να διαιρέσει το λαό, θα αναδειχθεί ότι εργαζόμενοι, φτωχοί αγρότες, αυτοαπασχολούμενοι μεροκαματιάρηδες, άνεργοι, σπουδαστές, όλοι βρίσκονται αντιμέτωποι με τη σιδερένια φτέρνα της εξουσίας των μονοπωλίων, όλοι πληρώνουν ακριβά τα προνόμια της πλουτοκρατίας.

Μόνο ένα τέτοιο κίνημα, που με συγκεκριμένους στόχους πάλης αντιστέκεται στην πράξη στα αντιλαϊκά μέτρα, μόνο ένα κίνημα το οποίο δείχνει τις πραγματικές αιτίες που προκαλούν τα βάσανά του, που αποκαλύπτει τον βαθύ ταξικό χαρακτήρα αυτών των μέτρων και ποιους υπηρετούν, είναι σήμερα η ελπίδα. Ενα κίνημα που δεν κρύβει ότι απέναντι στο λαό στέκονται τα μονοπώλια και οι πολιτικοί τους υπηρέτες διαφόρων αποχρώσεων, και που χωρίς περιστροφές δηλώνει ότι για να ανοίξει ο δρόμος για βαθύτερες αλλαγές, για να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις της λαϊκής ευημερίας, απαιτείται αγώνας που θα υπονομεύει την εξουσία τους, μέχρι να την γκρεμίσει οριστικά.




Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org