Από παλιότερη μεγάλη κινητοποίηση των υγειονομικών ενάντια στα απογευματινά ιατρεία

Αυτή η συζήτηση αποκτά κρίσιμη σημασία σε συνθήκες που ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος κλιμακώνεται και γενικεύεται. Η πολεμική προετοιμασία οδηγεί σε στρατιωτικοποίηση της οικονομίας με αποτέλεσμα τόσο την περικοπή δαπανών για την υγειονομική περίθαλψη του λαού, όσο και την προσαρμογή των συστημάτων Υγείας. Αντί να εξασφαλιστεί κρατική χρηματοδότηση για την πρόληψη, θεραπεία, αποκατάσταση της υγείας του λαού, δισεκατομμύρια ευρώ κατευθύνονται σε στρατιωτικούς εξοπλισμούς και στρατιωτικές δαπάνες. Την ίδια ώρα, η σύγχρονη έρευνα στον τομέα της Υγείας συνδέεται ολοένα και πιο άμεσα με τις ανάγκες και τις προτεραιότητες της πολεμικής προετοιμασίας.

Η εμπειρία πολλών πολεμικών συγκρούσεων δείχνει ότι ο πόλεμος μπορεί να οδηγήσει σε εκτεταμένες υγειονομικές κρίσεις. Υπάρχει πικρή πείρα σχετικά με αυτό από την εισβολή και κατοχή του 1974 στην Κύπρο, όπως και σε άλλες χώρες που μαστίζονται από πολέμους, εισβολή και κατοχή. Μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών και προσφυγιά δημιουργούν συνθήκες επιδημιών, υποσιτισμού, έλλειψης υγειονομικής περίθαλψης και ψυχικές διαταραχές. Η καταστροφή υποδομών ύδρευσης και αποχέτευσης, η έλλειψη βασικών φαρμάκων δημιουργούν συνθήκες για την επανεμφάνιση ασθενειών που είχαν σχεδόν εξαφανιστεί.

Ακόμα όμως και στο πρόσφατο παρελθόν (επιδημία covid), η περιβόητη συζήτηση για τις «αντοχές των συστημάτων Υγείας» σε όλο τον κόσμο έφερε μπροστά, με τον πιο αποκαλυπτικό τρόπο, ότι ακόμα και στις πιο κρίσιμες στιγμές η κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων σε Υγεία και Φάρμακο είναι αδιαπραγμάτευτη, σε βάρος προφανώς των λαϊκών αναγκών.

Στην Κύπρο, όπως και σε κάθε καπιταλιστική χώρα, η υγεία του λαού είναι ένα πανάκριβο εμπόρευμα, άρα εκ των πραγμάτων μπαίνει στη ζυγαριά του κόστους για το κράτος και με το κριτήριο του οφέλους για τους επιχειρηματικούς ομίλους, μετατρέποντας τους ασθενείς σε πελάτες, την ποιότητα των υπηρεσιών και τα δικαιώματα των υγειονομικών σε κόστος.

Οι ταξικές - υγειονομικές ανισότητες οξύνονται και στην Κύπρο, στο πλαίσιο του εμπορευματοποιημένου και ιδιωτικοποιημένου συστήματος Υγείας. Χαρακτηριστικό είναι ότι το τελευταίο διάστημα στην Κύπρο πληθαίνουν οι καταγγελίες από πολλούς ασθενείς που διακόπτουν τη θεραπεία τους λόγω έλλειψης φαρμάκων ή έλλειψης αποθεμάτων στα νοσοκομειακά φαρμακεία από τα οποία εξυπηρετούνται. Αλλοι διακόπτουν τη θεραπεία τους επειδή το αίτημά τους για συνέχιση ή για αλλαγή δοσολογίας καθυστερεί να εγκριθεί.

Την ίδια ώρα, εκτοξεύεται η συμμετοχή των ασθενών για τα φάρμακα (μέσω του Γενικού Συστήματος Υγείας - ΓΕΣΥ), ιδιαίτερα για τα λεγόμενα «καινοτόμα φάρμακα». Τελικά για τον ασθενή κάθε μήνα - αν λογαριάσουμε και τα συμπληρώματα (βιταμίνες κ.τ.λ.) που δεν αποζημιώνονται για όλους, παρά το γεγονός ότι αποτελούν μέρος της θεραπείας τους - το κόστος εκτοξεύεται, ειδικά για τους χαμηλοσυνταξιούχους, τους ανθρώπους με χρόνια νοσήματα. Οσον αφορά την πρόληψη που καλύπτει το ΓΕΣΥ, η διενέργεια check up πλέον, στις ηλικίες 18-44, από μια φορά τον χρόνο, πρόσφατα αυξήθηκε σε μια φορά στα 5 χρόνια, αντίστοιχα περιορίστηκε και στις μεγαλύτερες ηλικίες. Προφανώς το κενό αυτό έρχονται να το καλύψουν οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες, για όποιον φυσικά έχει τη δυνατότητα να πληρώσει, οι οποίες και αυτές με τη σειρά τους θησαυρίζουν.

Το αποκρουστικό, ταξικό πρόσημο του συστήματος Υγείας στην Κύπρο αποκαλύπτεται και με τις τραγικές ελλείψεις στην Υγεία και Ασφάλεια στην Εργασία, την ώρα που ακόμα και σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των επιτελείων της ΕΕ, όπως ο «Ευρωπαϊκός Οργανισμός για την ασφάλεια και την υγεία στην εργασία», η Κύπρος είναι μια από τις χώρες που η παραγωγικότητα και η υγεία των εργαζομένων θα επηρεαστούν έντονα τα επόμενα χρόνια από τη θερμική καταπόνηση, ενώ μόνο το 2025 τα εργατικά ατυχήματα φτάσανε τα 1.276.

Χαρακτηριστικό είναι ότι όλο και ενισχύονται οι επενδύσεις μεγάλων ομίλων στην Υγεία, με σκοπό φυσικά το μέγιστο κέρδος, οι οποίοι χρηματοδοτούνται απευθείας από το (καινοτόμο κατά τα άλλα ΓΕΣΥ) - από τη φορολογία δηλαδή και τις εισφορές του κυπριακού λαού! Σε αυτό το έδαφος, τα τελευταία χρόνια προχωρά η συγκέντρωση του κλάδου σε πολυεθνικούς ομίλους, που βλέπουν να εκτοξεύεται η κερδοφορία τους. Χαρακτηριστικά, ο όμιλος Hellenic Healthcare Group (HHG), ιδιωτικός όμιλος παροχής υπηρεσιών Υγείας στην Ελλάδα και την Κύπρο, ανακοίνωσε ετήσια κέρδη 150 εκατ. ευρώ. Ενδεικτικά, είχαμε την εξαγορά των μεγαλύτερων κλινικών της Λευκωσίας (Απολλώνιο, Αρεταίειο και American Medical Center), της κλινικής «Ευαγγελισμός» στην Πάφο, της Πολυκλινικής Υγείας - Λεμεσός από την HHG και άλλους μονοπωλιακούς ομίλους στον τομέα της Υγείας.

Την ίδια ώρα, τα δημόσια νοσοκομεία λειτουργούν με τα κριτήρια της επιχειρηματικότητας και πρέπει να κυνηγούν έσοδα και να μειώνουν τα έξοδα. Παρόλο όμως που υποδέχονται μεγάλο όγκο ασθενών, είναι υποστελεχωμένα και με αριθμό κλινών που δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες.

Τα προβλήματα που υπάρχουν στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και στην προστασία της ζωής του λαού είναι αποτέλεσμα της αντιλαϊκής πολιτικής που επιδεινώνει και τις συνθήκες εργασίας και ζωής του ιατρικού, νοσηλευτικού προσωπικού: Αφορά στις άσχημες εργασιακές συνθήκες, την εντατικοποίηση, την αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, τη μείωση του πραγματικού μισθού υγειονομικών, σε συνθήκες που η ακρίβεια «τραβάει την ανηφόρα», με τον πληθωρισμό να σκαρφαλώνει στο 5,2% από 1,2% που ήταν στις αρχές του έτους και τις αυξήσεις στην Ενέργεια να φτάνουν στο 14,3%.

Στο νοσηλευτικό προσωπικό η κατάσταση είναι πιο εκρηκτική: Εργασιακή ανασφάλεια, συνεχόμενες βάρδιες και εργασιακό «burnout», δεκάδες οφειλόμενα ρεπό και χρωστούμενες άδειες, καμία διευκόλυνση και προστασία στις χιλιάδες μητέρες νοσηλεύτριες.

Αυτά είναι αποτελέσματα της πολιτικής όλων των κυβερνήσεων, που θυσιάζει τις σύγχρονες ανάγκες υγειονομικής περίθαλψης του λαού προκειμένου να στηριχθεί η ανάπτυξη που έχει ως κριτήριο την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων στην Υγεία και αλλού.

Ολα τα παραπάνω φωτίζουν ότι ανάσα στην κατάσταση στην πρόληψη, θεραπεία, αποκατάσταση της υγείας του λαού αποτελεί ο δρόμος της πάλης σε σύγκρουση με την εμπορευματοποίηση της Υγείας, που είναι στο DNA του καπιταλιστικού συστήματος.

Το ΚΚΕ απευθύνει κάλεσμα αγωνιστικής συμπόρευσης στους υγειονομικούς, συνολικά στους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες, σε όλο τον λαό για ένα σύγχρονο, αποκλειστικά κρατικό σύστημα Υγείας με πλήρη και απολύτως δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, με επαρκή και σύγχρονο εξοπλισμό, με πλήρη στελέχωση και εκπαίδευση του αναγκαίου υγειονομικού προσωπικού σε κλάδους και ειδικότητες και κατάργηση κάθε επιχειρηματικής δράσης στην Υγεία.

Αυτή είναι η σύγχρονη ανάγκη για την υγεία του λαού, που μπορεί να εξασφαλιστεί στο πλαίσιο ενός ριζικά διαφορετικού δρόμου ανάπτυξης, απαλλαγμένου από τα δεσμά του σάπιου συστήματος της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, των πολέμων, που έχει στο DNA του τις υγειονομικές, ταξικές ανισότητες. Σε αυτές τις συνθήκες της σοσιαλιστικής - κομμουνιστικής κοινωνίας, που η ανάπτυξη θα έχει κριτήριο την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών και όχι το καπιταλιστικό κέρδος, κατοχυρώνεται η πρόληψη, η θεραπεία και αποκατάσταση της υγείας ως κοινωνικό αγαθό, αλλά και η απρόσκοπτη αξιοποίηση και εξέλιξη των επιστημόνων.

Αυτή η συζήτηση είναι ανάγκη να ανοίξει τώρα μέσα στους εργαζόμενους και τη νεολαία και της Κύπρου. Η εκδήλωση της Τομεακής Οργάνωσής μας θα συμβάλει σε αυτήν την κατεύθυνση.

Την εισηγητική ομιλία στην εκδήλωση πραγματοποίησε ο ευρωβουλευτής του Κόμματος Λευτέρης Νικολάου - Αλαβάνος, ενώ ακολούθησαν παρεμβάσεις.

Ο Λ. Νικολάου - Αλαβάνος ξεκίνησε την ομιλία του τονίζοντας τη σημασία του μεγαλειώδους συλλαλητηρίου της 5ης Σεπτέμβρη στη Θεσσαλονίκη, «που δείχνει ότι την ίδια στιγμή που ο πρωθυπουργός και οι αρχηγοί των άλλων αστικών κομμάτων παρουσιάζουν τις "εξαγγελίες" τους, που στην πράξη είναι τα "θέλω" των μεγαλοεπιχειρηματιών και ορισμένα ψίχουλα για τα λαϊκά νοικοκυριά, οι εργαζόμενοι, ο λαός μπορεί να δυναμώνει την πάλη του, να αποφασίζει να μιλήσει με τη δική του φωνή, να διατρανώνει τα αιτήματά του για τις δικές του ανάγκες».

Μεταξύ άλλων σημείωσε: «Η βασική λαθροχειρία που κάνουν όλα τα αστικά κόμματα, και την επανέλαβε και ο πρωθυπουργός από το βήμα της ΔΕΘ, είναι να εμφανίζουν ότι η οικονομική ανάπτυξη μοιράζεται μεταξύ των επιχειρήσεων και των εργαζομένων. Πρόκειται για μεγάλο ψέμα, και αυτό δεν προκύπτει μόνο από την εμπειρία του καθενός και της καθεμιάς, αλλά το καταμαρτυρούν και τα επίσημα οικονομικά στοιχεία.

Η "δημοσιονομική σταθερότητα" και τα "πλεονάσματα" είναι μία σκληρή ταξική επιλογή που εξυπηρετεί τα μεγάλα συμφέροντα. Τα "κοστολογημένα προγράμματα" που υπερασπίζονται, όχι μόνο η ΝΔ αλλά και το ΠΑΣΟΚ, ο Τσίπρας, ο ΣΥΡΙΖΑ, προϋποθέτουν ότι κάθε λαϊκό αίτημα - για αξιοπρεπείς μισθούς, αυξήσεις στις συντάξεις, επιστροφή 13ου και 14ου μισθού στο Δημόσιο και σύνταξης, δωρεάν υγειονομική περίθαλψη και ασφάλιση, προστασία της λαϊκής κατοικίας από funds και servicers - πρέπει πρώτα να "χωρέσει" μέσα στα όρια που θέτουν οι δημοσιονομικοί κανόνες της ΕΕ: Τα Ευρωεξάμηνα, το Σύμφωνο Σταθερότητας, οι αντιλαϊκές Συστάσεις ανά Χώρα, οι αντεργατικοί όροι των ταμείων όπως το Ταμείο Ανάκαμψης. Ετσι, οι ανάγκες του λαού μετατρέπονται σε "κόστος" που πρέπει να εξοικονομηθεί, ώστε να αυξηθεί η κερδοφορία των ομίλων.

Εάν μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τη "δημοσιονομική πειθαρχία" και τους "κόφτες δικαιωμάτων" της ΕΕ με ένα παράδειγμα, αυτό δεν μπορεί να είναι άλλο από τα ματωμένα πλεονάσματα. Αυτή η μνημονιακή ρύθμιση, που ξεκίνησε την περίοδο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και διατηρείται έως και σήμερα, είναι από τις αιτίες της λεγόμενης "υπεραπόδοσης της οικονομίας".

Η αλήθεια είναι ότι τα έσοδα του κράτους είναι πραγματικά αστρονομικά. Μία από τις αιτίες είναι το ληστρικό πρωτογενές πλεόνασμα, που χρόνο με τον χρόνο σπάει τα ρεκόρ: Το 2025 8 δισ. με στόχο 5,3 δισ., και το 2026 φαίνεται ότι θα ξεπεράσει τα 10 δισ. βάσει των προβλέψεων.

Ορισμένοι εργαζόμενοι στους τόπους δουλειάς, στις λαϊκές γειτονιές, αναρωτιούνται καλοπροαίρετα, "γιατί δεν δίνει κάτι η κυβέρνηση από αυτά που μάζεψε για τις λαϊκές ανάγκες;". Σε αυτό το ερώτημα έσπευσε να απαντήσει ο υπουργός Οικονομικών και πρόεδρος του Eurogroup, Πιερρακάκης: "Οι ευρωπαϊκοί κανόνες δεν επιτρέπουν αυτά τα χρήματα να μετατραπούν σε παροχές. Μπορούν όμως να μειώσουν το χρέος και τους τόκους που πληρώνουμε κάθε χρόνο...".

Ποιος άραγε δημιούργησε το χρέος; Προφανώς και όχι ο λαός, αλλά οι ανάγκες του κεφαλαίου. Δείτε το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, που ολοκληρώνεται αυτές τις μέρες. Με τις ψήφους των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ - Τσίπρα εξασφαλίστηκε φτηνός δανεισμός μέσω των χρηματοπιστωτικών ομίλων για την ενίσχυση καπιταλιστικών επενδύσεων, φορτώνοντας νέα δάνεια στις πλάτες του ελληνικού λαού, με αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία για να αποπληρωθούν τα κρατικά χρέη.

Αμεση συνέπεια των κατευθύνσεων του ΤΑΑ ήταν η περαιτέρω εκτίναξη της δυσβάσταχτης ακρίβειας και ενεργειακής φτώχειας, η χειροτέρευση των εργασιακών συνθηκών, με την επιστράτευση και ψηφιακών συστημάτων, που αντί να μειώσουν τον μόχθο και την καταπόνηση των εργαζομένων, επιδοτήθηκαν αδρά από το ΤΑΑ μέσα από τη λεγόμενη ψηφιακή οικονομία, επιταχύνοντας την ένταση της εκμετάλλευσης μέσω αλγορίθμων ρυθμισμένων με κριτήριο την κερδοφορία των ομίλων, επιβάλλοντας προκλητική ασυλία των εργοδοτών στους χώρους εργασίας, που οδήγησαν σε εργοδοτικά εγκλήματα σε βάρος της ζωής των εργαζομένων, του δικαιώματος στη συνδικαλιστική δράση και εργασιακών δικαιωμάτων.

Εργα που καλύπτουν κοινωνικές ανάγκες, όπως η αντισεισμική θωράκιση, η αντιπυρική και αντιπλημμυρική προστασία, η πρόσληψη μόνιμου προσωπικού στα δημόσια νοσοκομεία, στο Πυροσβεστικό Σώμα, στα σχολεία και στα ιδρύματα κοινωνικής προστασίας, έμειναν έξω από κάθε χρηματοδότηση, αφού δεν εξασφαλίζουν κέρδη στους επιχειρηματικούς ομίλους. Ακόμα κι εκείνα που είχαν ενταχθεί αρχικά, στη πορεία απεντάχθηκαν ή δεν υλοποιήθηκαν.

Με τη λήξη του κύκλου του Ταμείου, η κατεύθυνση των ευρωπαϊκών και εθνικών πόρων αλλάζει: Το βάρος μετατοπίζεται από επενδύσεις της "πράσινης και ψηφιακής μετάβασης" σε αμυντικές δαπάνες, εξοπλιστικά προγράμματα και υποδομές διπλής χρήσης, στο πλαίσιο προγραμμάτων όπως το "ReArm Europe" και το SAFE.

Η ΕΕ έτσι επιχειρεί να διασφαλίσει "ζωτικό χώρο" και να μη χάσει έδαφος στο πλαίσιο της αντιπαράθεσης ΗΠΑ - Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα, ενώ παράλληλα μαίνεται η σύγκρουση του ευρωατλαντισμού με το υπό διαμόρφωση ευρασιατικό στρατόπεδο με επικεφαλής τις Κίνα - Ρωσία, μια σύγκρουση που έχει πάρει τη μορφή του ιμπεριαλιστικού πολέμου στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή. Συγκρούσεις που τείνουν να ενοποιηθούν σε ένα μεγάλο μέτωπο, βάζοντας φωτιά πραγματικά στην περιοχή μας, εντείνοντας τους κινδύνους για τους λαούς.

Σε αυτό το πλαίσιο κλιμακώνεται η εμπλοκή της χώρας μας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή, και έχει δυναμώσει ο κίνδυνος να γίνει η χώρα στόχος αντιποίνων.

Αυτό χρησιμοποιείται ως επίκληση για γιγαντιαίες δαπάνες πολεμικών εξοπλισμών: 3,5 δισ. για την "Ασπίδα του Αχιλλέα" με το κράτος - κατακτητή Ισραήλ, που μακελεύει τους Παλαιστινίους, άλλα 20 δισ. για 6 χρόνια χωρίς να υπολογίζουμε το 3% - 5% ετησίως για δαπάνες του ΝΑΤΟ. Βεβαίως, πρόκειται για έωλο ισχυρισμό, καθώς η βασική δύναμη που επιβουλεύεται κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας δεν είναι άλλη από τη ΝΑΤΟική "σύμμαχο" Τουρκία.

Μάλιστα, καθώς η οικονομία φορά πλέον το "χακί", απαιτεί ακόμα πιο απαρέγκλιτα και από τους εργαζόμενους να είναι "στρατιωτάκια αμίλητα, ακούνητα, αγέλαστα". Γι' αυτό το Ευρωκοινοβούλιο ενέκρινε τη 13ωρη εργασία για να βγαίνει η πολεμική παραγωγή, γι' αυτό προωθούνται μέτρα "στρατιωτικοποίησης" της παραγωγής, με εμπόδια στη συνδικαλιστική δράση, απαγόρευση των απεργιών, των εργατικών κινητοποιήσεων.

Ολα τα παραπάνω δεν πτοούν το κόμμα Τσίπρα, που έβαψε κυριολεκτικά στο χακί τις εξαγγελίες του, περιγράφοντας τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους ως φυσικό φαινόμενο και καταπίνοντας τη γλώσσα του για την εμπλοκή της χώρας, τη συνεργασία με το κράτος - δολοφόνο Ισραήλ και την περιβόητη "Ασπίδα του Αχιλλέα". Μάλιστα πλειοδότησε σε σχεδιασμούς για την πολεμική βιομηχανία, την παραγωγή διπλής χρήσης... Εως και ζώνη πολεμικής βιομηχανίας στην Ανατολική Μακεδονία - Θράκη εξήγγειλε.

Από όσα έχουμε αναφέρει μέχρι στιγμής, νομίζουμε τεκμηριώνεται αναμφίβολα ότι ανεξάρτητα από το ποιο αστικό κόμμα βρέθηκε στο τιμόνι της διακυβέρνησης όλα τα προηγούμενα χρόνια, υπάρχει ένας κοινός αντιλαϊκός παρονομαστής. Είναι η στρατηγική της ΕΕ για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των ομίλων, σε βάρος των δικαιωμάτων, των αναγκών, ακόμη και της ίδιας της ζωής της εργατικής - λαϊκής πλειοψηφίας».

Αναφερόμενος κατόπιν στη νομοθεσία για τους πλειστηριασμούς, τα «κόκκινα» δάνεια και τα «κεκτημένα» της ΕΕ, ο ευρωβουλευτής του Κόμματος υπογράμμισε: «Η Οδηγία 2167/2021,που κατοχύρωσε τα συμφέροντα τραπεζών, funds και servicers απέναντι στα υπερχρεωμένα λαϊκά νοικοκυριά, εγκρίθηκε με τις ψήφους ευρωβουλευτών της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του Βελόπουλου. Το ΠΑΣΟΚ, παλαιότερα, με τον νόμο Κατσέλη, αποδυνάμωσε την προστασία της πρώτης κατοικίας, στέλνοντάς τη στα δικαστήρια. Η κυβέρνηση του Τσίπρα παρέδωσε τα "κόκκινα" δάνεια στη δευτερογενή αγορά, επιβάλλοντας τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς. Η σημερινή κυβέρνηση εφαρμόζει απαρέγκλιτα το αντιλαϊκό νομοθετικό οικοδόμημα που έφτιαξαν όλοι μαζί.

Κανένα από αυτά τα κόμματα, ούτε η ΝΔ, ούτε το ΠΑΣΟΚ, ούτε το κόμμα Τσίπρα, ούτε ο Βελόπουλος, αλλά ούτε και η Κωνσταντοπούλου, η Καρυστιανού, ο υπόλοιπος ΣΥΡΙΖΑ, δεν ακουμπά τον ευρωενωσιακό πυρήνα των νομοθετημάτων.

Καθόλου τυχαία, από το εξίσου "κοστολογημένο" πρόγραμμα του Τσίπρα απουσιάζουν τα βασικά αιτήματα του εργατικού - λαϊκού κινήματος. Ολα αυτά δηλαδή που έκλεψαν από τον λαό οι κυβερνήσεις ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Τσίπρα και τώρα τα θεωρούν "περασμένα - ξεχασμένα".

Μάλιστα ο Τσίπρας ολοκλήρωσε την ομιλία του με το εκτός τόπου και χρόνου σύνθημα "να γίνουμε Ευρώπη". Κάνοντας πως δεν άκουσε την Κομισιόν, που προανήγγειλε μόνο φέτος 600 χιλιάδες απολύσεις στην αυτοκινητοβιομηχανία στην Ευρώπη και άλλες 600 χιλιάδες στην υπόλοιπη βιομηχανία, με την επίκληση του ενεργειακού κόστους.

Οσο για τα περιβόητα "κεκτημένα" και το "κράτος δικαίου" της ΕΕ, η σχετική έκθεση της ΕΕ ξεπλένει την κυβέρνηση της ΝΔ και με αυτόν τον τρόπο ενοχοποιεί την ευρωενωσιακή νομοθεσία και τα "κεκτημένα", για τα εγκλήματα στα Τέμπη και τους νεκρούς πυροσβέστες, τις ελλείψεις στην Πολιτική Προστασία.

Απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική των αστικών κομμάτων, που υπηρετεί τα "θέλω" και την κερδοφορία των λίγων, ρεαλιστική απάντηση δεν είναι το παραμύθι μιας δήθεν καλύτερης διαχείρισης της εκμετάλλευσης και της βαρβαρότητας που είναι από τη φύση του ο καπιταλισμός. Ρεαλισμός είναι η οργανωμένη αμφισβήτηση του συστήματος των λίγων, της εκμετάλλευσης, των κρίσεων, του πολέμου. Η πάλη για την ανατροπή του. Για την οικοδόμηση της κοινωνίας και της οικονομίας με επίκεντρο τις εργατικές - λαϊκές ανάγκες και όχι το κέρδος των λίγων, τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό. Αυτό το νόημα έχει και το δεύτερο μισό του τίτλου της εκδήλωσής μας: "Να χάσει το κεφάλαιο για να κερδίσει ο λαός".

Κλείνοντας ο Λ. Νικολάου - Αλαβάνος τόνισε: «Το ρεύμα που έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια είναι το πραγματικά ελπιδοφόρο στοιχείο. Αφήνει σε κάθε αγώνα, σε κάθε αρχαιρεσία σωματείου και μαζικού φορέα αποτυπώματα και παρακαταθήκες. Το ρεύμα αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής πρέπει να δυναμώσει και να συνδεθεί με την ανατρεπτική στρατηγική του ΚΚΕ, με τη συνολική αμφισβήτηση του συστήματος που έχει ανάγκη τα δημοσιονομικά "ταβάνια", τα "μνημόνια διαρκείας", την πολεμική οικονομία για την εξυπηρέτηση των καπιταλιστών.

Με την ανεξάντλητη και αστείρευτη δύναμη της εργατικής τάξης και του λαού, όταν αποφασίσουν να παλέψουν με όλες τους τις δυνάμεις για τις πραγματικές τους ανάγκες. Αυτοί μπορούν να φέρουν τα πάνω - κάτω».

Ο Χάρης Βουρδουμπάς, μέλος του Τμήματος ΕΒΕ της ΚΕ του ΚΚΕ, σχολιάζοντας τις κυβερνητικές εξαγγελίες όπως και την παρουσία των κομμάτων της βολικής αντιπολίτευσης, σημείωσε πως «μεγαλώνει η αγωνία τους» γιατί «αντιλαμβάνονται ότι η δυσαρέσκεια ενός πολύ μεγάλου τμήματος των αυτοαπασχολούμενων και των μικρών επαγγελματιών μεγαλώνει μαζί με τα αδιέξοδα που προκαλεί η πολιτική της ΕΕ, των κυβερνήσεων, του στόχου της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας».

Επισήμανε πως αυτοαπασχολούμενοι και μικροί επαγγελματίες «έχουν μία σημαντική πείρα εδώ και πάνω από 15 χρόνια, με βάση την οποία μπορούν να καταλάβουν ότι όσα τους υπόσχονται και οι μεν και οι δε, είναι φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Είναι νωπές οι μνήμες από την περίοδο της κρίσης με τα 200.000 λουκέτα, τους ακόμα περισσότερους καταχρεωμένους. Από την περίοδο της πανδημίας, με τα απανωτά λοκντάουν, με νέα χρέη που σέρνονται μέχρι και σήμερα», αλλά και από τα τελευταία χρόνια της αναιμικής ανάπτυξης, που επιβεβαιώνει το ερώτημα «ανάπτυξη για ποιον».

Αφού παρέθεσε τα κέρδη των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, ο Χ. Βουρδουμπάς υπογράμμισε πως από την άλλη μεριά «το λειτουργικό κόστος μιας μικρής επιχείρησης έχει αυξηθεί πάνω από 30%, η φοροληστεία εντείνεται, η ψηφιακή γραφειοκρατία προσθέτει χαράτσια και πρόστιμα, η επαγγελματική στέγη είναι πανάκριβη».

Σχολιάζοντας την κυβερνητική εξαγγελία για μείωση της τεκμαρτής φορολόγησης στους φορολογικά συνεπείς, σημείωσε πως «πέραν του ότι αποτελεί προεκλογικό πυροτέχνημα, αυτό που κρύβει η κυβέρνηση είναι ότι σκοπεύει να εισπράξει την ίδια και μεγαλύτερη μάζα φόρων:

- από τους έμμεσους φόρους, όπως ο ΕΦΚ και τον ΦΠΑ στα καύσιμα, οι τιμές των οποίων παραμένουν στα ύψη,

- επειδή ήδη φορολογεί από το 1ο ευρώ, τη στιγμή που για καμιά άλλη κοινωνική επαγγελματική ομάδα δεν ισχύει κάτι τέτοιο,

- γιατί με την εφαρμογή του mydata, του ψηφιακού πελατολογίου, τώρα με τη νέα ψηφιακή πλατφόρμα openbusiness έχει επιβάλει ένα ατελείωτο φοροκυνηγητό που οδηγεί σε απανωτά πρόστιμα για κάθε μικρή επιχείρηση, που δεν έχει προφανώς τη δυνατότητα να έχει οργανωμένο λογιστήριο και ειδικευμένο προσωπικό. (...)

Η κυβέρνηση αφήνει τις πολύ μικρές επιχειρήσεις στις συμπληγάδες της φοροληστείας και της ακρίβειας, αφού οι μικροδιορθώσεις στην τεκμαρτή φορολόγηση έχουν ήδη ισοσκελιστεί από τα νέα ψηφιακά εργαλεία και το τέρας της ψηφιακής γραφειοκρατίας. Για τις ατομικές επιχειρήσεις, η ελάχιστη μείωση της προκαταβολής φόρου (στο 55% από 50%) ακούγεται σαν κακόγουστο αστείο. Αντί να καταργηθεί εντελώς (...)».

Κλείνοντας την παρέμβασή του ο Χ. Βουρδουμπάς σημείωσε πως «κανένα κόμμα από τη συστημική αντιπολίτευση δεν αμφισβητεί τις πολιτικές επιλογές στρατηγικού χαρακτήρα που προώθησε η ΝΔ, άρα η όποια επόμενη κυβέρνηση θα κάνει τα ίδια και χειρότερα.

Και πριν και μετά τις εκλογές, στους μεγάλους ομίλους θα κατευθύνονται οι πακτωλοί των κοινοτικών κονδυλίων, των ΕΣΠΑ και της κρατικής χρηματοδότησης, και όχι στις μικρές επιχειρήσεις, που για την ΕΕ και την άρχουσα τάξη θεωρούνται διαρθρωτικό πρόβλημα».

«Η φορολογική επιβάρυνση των ΕΒΕ ήταν προαπαιτούμενο για την εκταμίευση των δόσεων του Ταμείου Ανάκαμψης και αυτό οδήγησε στον νόμο 5073/23 για την τεκμαρτή φορολόγηση. Περιλαμβανόταν στην Εαρινή Εκθεση της Κομισιόν το 2023, θέτοντας ως κεντρικό ζήτημα τη διεύρυνση της φορολογικής βάσης και τη φορολογική συμμόρφωση των επαγγελματιών», σημείωσε και πρόσθεσε πως «σήμερα οι αυτοαπασχολούμενοι και οι μικροί επαγγελματίες έχουν αρκετή πείρα για να μετατρέψουν την αγανάκτηση και τη δυσαρέσκεια σε ένα μαζικό, μαχητικό ρεύμα αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής, του συστήματος και των κομμάτων του. Να συμπορευτούν με το ΚΚΕ, για να οργανώσουμε τη μεγάλη λαϊκή αντεπίθεση που θα φέρει τα πάνω κάτω».

Η Ολγα Ρεϊτζοπούλου, μέλος του Γενικού Συμβουλίου της Ομοσπονδίας Συλλόγων Υπαλλήλων Αιρετών Περιφερειών Ελλάδας, στάθηκε στη συζήτηση με αφορμή την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, σύμφωνα με την οποία διατηρείται η κατάργηση των επιδομάτων εορτών Χριστουγέννων και Πάσχα και του επιδόματος αδείας, του 13ου και 14ου μισθού δηλαδή, για τους δημοσίους υπαλλήλους.

Σημείωσε πως ενώ όλες οι συνδικαλιστικές δυνάμεις των κομμάτων που στην κυβερνητική θητεία τους κατάργησαν ή υπερασπίστηκαν την κατάργηση των δύο μισθών, στέκονται αρνητικά στην απόφαση του ΣτΕ, «δεν λένε λέξη για το γεγονός ότι η απόφαση υιοθετεί όλα τα άθλια επιχειρήματα της κυβέρνησης που επικαλούνταν και οι προηγούμενες, ότι δεν πρέπει να ξεπεραστούν οι αντοχές της οικονομίας, ότι δεν μπορεί να μπει σε κίνδυνο η δημοσιονομική πορεία της χώρας, ότι δεν μπορεί να ναρκοθετηθούν οι στόχοι για τον περιορισμό των πρωτογενών δαπανών και της επίτευξης των πλεονασμάτων.

Δεν λένε κουβέντα για το γεγονός ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας απέρριψε τη θεμελίωση της αξίωσης για επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού, στην Οδηγία 2022/2041 ΕΕ, για επαρκείς κατώτατους μισθούς».

«Πιο πανηγυρική διάψευση», επισήμανε, «στον ισχυρισμό κύρια των κομμάτων της σοσιαλδημοκρατίας, ότι η Οδηγία 2022/2014 της Ευρωπαϊκής Ενωσης είναι φιλεργατική, που δήθεν εφαρμόζεται λανθασμένα από την κυβέρνηση της ΝΔ, δεν υπάρχει. Στη συγκεκριμένη Οδηγία βασίστηκε η επαίσχυντη "κοινωνική συμφωνία" των ΣΕΒ - ΓΣΕΕ - κυβέρνησης, την οποία ψήφισαν με "χέρια και με πόδια" τα συνδικαλιστικά στελέχη της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, κι αυτά που συρρέουν τώρα στο κόμμα Τσίπρα, με την οποία χτυπήθηκε η αυτοτελής δράση των κλαδικών συνδικαλιστικών οργανώσεων, για τη διεκδίκηση Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας (ΣΣΕ). Με βάση αυτή, υπογράφηκαν συλλογικές συμβάσεις με μισθούς ελάχιστα πάνω από τον κατώτατο για να μη θιγεί η κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων».

Αφού αναφέρθηκε στις περικοπές και στις μειώσεις του εισοδήματος των δημοσίων υπαλλήλων και τα βάρη της κρίσης που φόρτωσαν, όπως και στους υπόλοιπους εργαζομένους όλες οι κυβερνήσεις, η ομιλήτρια σημείωσε πως σήμερα «η καθήλωση των μισθών, που σε συνδυασμό με την ακρίβεια έχει εκτοξεύσει τον αριθμό των δημοσίων υπάλληλων που αιτούνται από τα υπηρεσιακά συμβούλια να κάνουν δεύτερη δουλειά, που έχει αναγκάσει χιλιάδες να παραιτούνται ή άλλους να αναγκάζονται να κοιμούνται κύρια στα νησιά σε αυτοκίνητα και κάμπινγκ, δικαιολογείται από την κυβέρνηση με βάση την προτεραιότητα να ανταποκριθεί στις δεσμεύσεις του ReArmEurope, την υποχρέωση για την αύξηση των στρατιωτικών δαπανών ως ποσοστού του ΑΕΠ, τη στρατηγική της για ενεργότερη συμμετοχή στις γεωπολιτικές εξελίξεις».

Σε αυτές τις συνθήκες πρόσθεσε πως «το κράτος και ως εργοδότης ενισχύει το ασφυκτικό πλαίσιο υποταγής στην κυρίαρχη πολιτική, όπου όποιος υπάλληλος δεν την αποδέχεται, εκφράζει αμφιβολίες, αντιρρήσεις, σηκώνει κεφάλι, τιμωρείται με διώξεις, οι οποίες θα ενταθούν μετά την ψήφιση του νέου πειθαρχικού δικαίου, κι αντιμετωπίζει τον κίνδυνο έως και της απόλυσης».

Αναφέρθηκε επίσης στην εκρηκτική κατάσταση στις δημόσιες υπηρεσίες, που παραμένουν τραγικά υποστελεχωμένες, αυξάνεται το ποσοστό των συμβασιούχων εργαζομένων επί του συνόλου των υπαλλήλων, η εντατικοποίηση μεγαλώνει και οι επιχειρηματικοί όμιλοι απολαμβάνουν τη μονιμότητά τους στο Δημόσιο.

Ο Παναγιώτης Μοσχονάς, πρόεδρος του Φοιτητικού Συλλόγου Μηχανικών ΠΑΔΑ, μεταξύ άλλων σημείωσε πως «οι δεκάδες νόμοι, το σύνολο της αστικής στρατηγικής στη χώρα μας για τα ΑΕΙ, εναρμονίζεται με τη διαχρονική στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Πρόκειται για κατευθύνσεις που αντιστοιχίζονται με τις ορέξεις των διαφόρων ομίλων, διαμορφώνοντας τις κατάλληλες προϋποθέσεις για την επιχειρηματική δράση στα πανεπιστήμια, για την προετοιμασία εργαζομένων και επιστημόνων ευέλικτων, φθηνών και στρατευμένων στους στόχους του κεφαλαίου. Ο στόχος τους για περικοπές δαπανών από την Εκπαίδευση για να εξασφαλίζονται μεγαλύτερα κονδύλια για την πολεμική προετοιμασία, σημαίνει αυτοχρηματοδότηση και κυνήγι ιδιωτικών πόρων για τα ΑΕΙ», που οδηγούν στα γνωστά αποτελέσματα με άθλιες υποδομές, υποχρηματοδότηση, ελλείψεις, πετσοκομμένη φοιτητική μέριμνα.

«Οι στόχοι του κεφαλαίου για τα πανεπιστήμια», συνέχισε, «φανερώθηκαν ακόμα περισσότερο με τον νόμο Πιερρακάκη για την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, αξιοποιώντας μάλιστα το άρθρο 28 του Συντάγματος που θέτει ότι το ευρωενωσιακό δίκαιο υπερισχύει του εθνικού, αλλά και την κατεύθυνση που προωθεί η κυβέρνηση της ΝΔ για την αναθεώρηση του άρθρου 16».

«Ολα αυτά την περίοδο που δυναμώνει η πολεμική προετοιμασία και η πολεμική έρευνα στα πανεπιστήμια και εντείνεται η καταστολή ως αναγκαίο συμπλήρωμα», επισήμανε.

Υπογράμμισε ακόμη πως «όταν η μόρφωση αντιμετωπίζεται ως εμπόρευμα και το πανεπιστήμιο ως πεδίο επιχειρηματικής δράσης, η αγορά γίνεται τελικά αυτή που καθορίζει το περιεχόμενο, τις προϋποθέσεις και την ποιότητα των σπουδών, οδηγώντας σε αυτά τα τραγικά αποτελέσματα. Σε αυτή την κατεύθυνση συμφωνεί τόσο το ΠΑΣΟΚ, που έσπευσε να διεκδικήσει τα πρωτεία για την αναθεώρηση του άρθρου 16, όσο και το κόμμα Τσίπρα που δηλώνει ξεκάθαρα πως δεν θα καταργήσει τα ιδιωτικά πανεπιστήμια».

Κλείνοντας, σημείωσε: «Δίνουμε τη μάχη, ώστε περισσότεροι φοιτητές και φοιτήτριες σήμερα να συμπορευτούν με το ΚΚΕ και την ΚΝΕ, να μπουν στη μάχη για έναν άλλο δρόμο για το πανεπιστήμιο που ταιριάζει στην εξέλιξη της επιστήμης και της τεχνολογίας, στον 21ο αιώνα!

Ακολούθησαν επιπλέον ενδιαφέρουσες παρεμβάσεις, οι οποίες ανέδειξαν με χαρακτηριστικά παραδείγματα πώς η πολιτική ΕΕ - κυβερνήσεων οδηγεί εργαζόμενους, φοιτητές και επαγγελματίες σε αδιέξοδα, με μόνη πραγματική διέξοδο τον οργανωμένο αγώνα.

Ιδιαίτερη στιγμή στην εκδήλωση αποτέλεσε η παρέμβαση της Πηνελόπης Καραγκούνη για τη μάχη που δίνει η οικογένειά της να σώσει το σπίτι της από τις τράπεζες και τα funds.

Μεταξύ άλλων σημείωσε: «Στέκομαι σήμερα μπροστά σας όχι μόνο ως δανειολήπτρια, αλλά ως μητέρα, σύζυγος και άνθρωπος που είδε την οικογένειά της να καταστρέφεται από μια κατάσταση που δεν δημιούργησε η ίδια». Περιέγραψε το ιστορικό της περίπτωσής της, το πώς από το 2003 μέχρι και το 2015 η οικογένεια πλήρωνε κανονικά το δάνειό της, παρότι ο άνδρας της έχασε τη δουλειά του στην κρίση, το πώς βρέθηκαν - εξαιτίας και της μετατροπής του δανείου σε ελβετικό φράγκο που η τράπεζα πρότεινε - να έχουν καταβάλει 160 χιλιάδες από τις 260 χιλιάδες του αρχικού δανείου και να χρωστάνε... πάνω από μισό εκατομμύριο ευρώ.

«Προσπαθήσαμε να βρούμε λύση. Πήγαμε στην τράπεζα, πήγαμε σε δικηγόρο και αργότερα το δάνειο μεταβιβάστηκε στη "do value". Μας ζητήθηκαν ποσά που ήταν αδύνατο να συγκεντρώσουμε ακόμα και όταν προσπαθήσαμε να βρούμε χρήματα από την οικογένειά μας ή να προσφέρουμε ένα οικόπεδο ως λύση. Τελικά, μας δόθηκε ουσιαστικά η επιλογή: Να βρούμε τεράστια ποσά ή να χάσουμε το σπίτι μας. Και καταλάβαμε ότι ο στόχος τους ήταν το σπίτι μας», τόνισε και πρόσθεσε πως «τότε ήρθε η μεγαλύτερη τραγωδία της ζωής μας, ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας που αντιμετώπισε η κόρη μας όπως κι ο σύζυγός μου. Ενώ εγώ βρισκόμουν στο νοσοκομείο δίπλα στο παιδί μου και ο σύζυγός μου ήταν ανήμπορος στο σπίτι, το σπίτι μας βγήκε σε πλειστηριασμό, ενώ μας είχαν υποσχεθεί ότι δεν θα έβγαινε. Πέντε μόλις ημέρες μετά τη διάγνωση της κόρης μας, ενημερώθηκα ότι το σπίτι είχε εκπλειστηριαστεί και ότι ο αγοραστής ήταν η ίδια η τράπεζα, οι γνωστές τριγωνικές συναλλαγές».

«Χάρη στη συμπαράσταση ανθρώπων, του ΠΑΜΕ, του ΚΚΕ και της Ενωτικής Πρωτοβουλίας κατά των Πλειστηριασμών, μπορέσαμε μέχρι σήμερα να παραμείνουμε στο σπίτι μας παρά τις προσπάθειες έξωσής μας και την παρουσία εκατοντάδων αστυνομικών στους δρόμους της γειτονιάς μας, λες και ήμασταν εγκληματίες. Τους είμαστε βαθιά ευγνώμονες», τόνισε και πρόσθεσε πως «υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που βρέθηκαν στην ίδια θέση. Ανθρωποι που έχασαν τα σπίτια τους, την υγεία τους, την ηρεμία τους, και σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμα και τη ζωή τους. (...)

Δεν ζητάμε να μας χαρίσουν τη ζωή μας. Ζητάμε να μας επιτρέψουν να την ξαναχτίσουμε. Το σπίτι μας δεν είναι απλώς μια περιουσία. Είναι το σπίτι όπου μεγαλώσαμε τα τρία μας παιδιά, είναι οι αναμνήσεις μας, η ζωή μας, και το καταφύγιό μας. Σας ζητώ: Ακούστε μας και σταματήστε αυτήν την αδικία πριν καταστραφούν κι άλλες οικογένειες», ευχαριστώντας «το ΚΚΕ και τα στελέχη του που συνέβαλαν, που είναι δίπλα μας και αγωνίζονται σε αυτό το πολύ δύσκολο κομμάτι της ζωής μας».

Ο Γιώργος Μαριακάκης, διανομέας - εργαζόμενος στις ψηφιακές πλατφόρμες, ανέδειξε τις επικίνδυνες και εντατικές συνθήκες εργασίας για τους διανομείς, στις οποίες έχουν συμβάλει οι ευρωενωσιακές Οδηγίες και η πολιτική της κυβέρνησης.

Την κραυγή αγωνίας των επαγγελματιών και την αγανάκτησή τους για τις εξαγγελίες «ψίχουλα» της κυβέρνησης στη ΔΕΘ μετέφερε η πρόεδρος του Συλλόγου Ιδιοκτητών Καταστημάτων Εστίασης Δήμητρα Μπαράτση, ενώ ο Ραφαήλ Διόλατζης, φοιτητής και συμβασιούχος εργαζόμενος στην πυρασφάλεια του δήμου Αθηναίων, ανέδειξε την υποστελέχωση των απαραίτητων υπηρεσιών πολιτικής προστασίας και την ομηρία των εργαζομένων με τις ολιγόμηνες συμβάσεις.

Από τη συνάντηση της 31ης Αυγούστου, όπου οι τρεις εταίροι ανακοίνωσαν ότι η έδρα της Συμφωνίας θα είναι στο Ριάντ

Τέτοια είναι η Συμφωνία της Μέκκας, που υπεγράφη στις 7 Αυγούστου στην ομώνυμη πόλη της Σαουδικής Αραβίας από τρεις περιφερειακές δυνάμεις, τη Σαουδική Αραβία, το Πακιστάν και την Τουρκία. Ως βασικό σημείο της Συμφωνίας οι τρεις δυνάμεις προβάλλουν τη λεγόμενη ρήτρα συλλογικής άμυνας, κάτι ανάλογο με το αντίστοιχο άρθρο 5 του ΝΑΤΟ. Προβλέπεται δηλαδή ότι «κάθε ένοπλη εξωτερική επίθεση εναντίον ενός εκ των τριών κρατών θεωρείται επίθεση εναντίον όλων». Σε τέτοια περίπτωση, τα συμβαλλόμενα μέρη θα συνδράμουν το κράτος που δέχεται επίθεση μόλις αυτό υποβάλει σχετικό αίτημα. Οι τρεις χώρες επικαλούνται το άρθρο 51 της Χάρτας του ΟΗΕ, που κατοχυρώνει το «φυσικό δικαίωμα ατομικής και συλλογικής αυτοάμυνας».

Να σημειωθεί ότι η Τουρκία διαθέτει τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό στο ΝΑΤΟ μετά τις ΗΠΑ, με εισβολές σε εδάφη ξένων χωρών, όπως η Κύπρος, όπου κατέχει το 1/3 του νησιού, η Συρία, το Ιράκ σε συγκεκριμένες περιοχές και με διάφορα προσχήματα. Το Πακιστάν είναι η πρώτη και η μόνη μέχρι σήμερα μουσουλμανική χώρα με πυρηνικά όπλα. Η Σαουδική Αραβία είναι η οικονομική και ενεργειακή υπερδύναμη των χωρών του Κόλπου, με τεράστια κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου.

Η Συμφωνία της Μέκκας ανοίγει τον δρόμο για τη συγκρότηση μηχανισμού μακροπρόθεσμης συνεργασίας σε πολλούς τομείς, όπως ο στρατηγικός σχεδιασμό, η ανάπτυξη κοινών στρατιωτικών δυνατοτήτων και επιχειρησιακής ετοιμότητας, η ενίσχυση της «αμυντικής αποτροπής» και η συνεργασία ανάμεσα σε πολεμικά βιομηχανικά μονοπώλια σε τομείς όπως η έρευνα και η ανάπτυξη κυρίως στρατιωτικής τεχνολογίας αιχμής (Τεχνητή Νοημοσύνη, αυτόματα στρατιωτικά οπλικά συστήματα κ.λπ.).

Επιπλέον προβλέπονται η πραγματοποίηση κοινών στρατιωτικών γυμνασίων, η κοινή εκπαίδευση προσωπικού και η ανάπτυξη «κοινών επιχειρησιακών δογμάτων».

Στις 31 Αυγούστου οι υπουργοί Εξωτερικών, Αμυνας και οι επιτελάρχες Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν συναντήθηκαν στην Κωνσταντινούπολη, αποφασίζοντας στην πρώτη τριμερή σύνοδο να δημιουργήσουν την έδρα της συμμαχίας τους στο Ριάντ της Σαουδικής Αραβίας και να αναλάβει καθήκοντα γενικού γραμματέα τριετούς θητείας πρώτα Πακιστανός αξιωματούχος.

Η νέα συμμαχία έρχεται να μπλέξει ακόμα περισσότερο το «κουβάρι» των ανταγωνισμών, καθώς οι τρεις χώρες έχουν δεσμούς με ανταγωνιστικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις: Η Τουρκία με ΗΠΑ, ΝΑΤΟ αλλά και Ρωσία, το Πακιστάν με τις ΗΠΑ αλλά και την Κίνα, ειδικά στον τομέα των εξοπλισμών, και η Σαουδική Αραβία και με τις ΗΠΑ και με την Κίνα.

Το τριμερές σχήμα επιχειρείται να διευρυνθεί και γι' αυτό ο Τούρκος ΥΠΕΞ Χακάν Φιντάν μετέβη στο Ελ Αλαμέιν της Αιγύπτου μία βδομάδα μετά την υπογραφή της Συμφωνίας (13 - 14 Αυγούστου). Εκεί εξέφρασε ανοιχτά το τουρκικό ενδιαφέρον για συμμετοχή της Αιγύπτου στη Συμφωνία της Μέκκας, δεδομένου ότι το Κάιρο, που βρίσκεται σε φάση αναθέρμανσης των σχέσεών του με την Αγκυρα μετά από χρόνια διπλωματικής ψυχρότητας, ταυτόχρονα έχει στενές διπλωματικές, οικονομικές, ενεργειακές και εμπορικές σχέσεις με Ελλάδα και Κύπρο, ενώ διατηρεί σταθερούς άξονες συνεννόησης σε διάφορα επίπεδα και με το Ισραήλ, παρά τις «τριβές» για τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη.

Το Ιράν, μέσω του εκπροσώπου Τύπου του υπουργείου Εξωτερικών, Εσμαήλ Μπαγκαεΐ, σχολίασε σκωπτικά τη Συμφωνία: «Οι χώρες της περιοχής αντιλήφθηκαν ότι η ασφάλεια δεν είναι εμπόρευμα που προμηθεύεσαι από ψεύτες μεσάζοντες» - υπονοώντας τις ΗΠΑ. Πρόσθεσε ότι «δεν θα πρέπει κανείς να υπολογίζει στις αμερικανικές "εγγυήσεις ασφαλείας" που δίνονταν στο παρελθόν».

Από το Ισραήλ ο υπουργός Διασποράς Αμιχάι Τσίκλι έκανε λόγο για εξέλιξη «πολύ κακή για το Ισραήλ», με πιθανές «σοβαρές συνέπειες».

Ο Αμερικανός Πρόεδρος Ντ. Τραμπ εμφανίστηκε ιδιαίτερα ικανοποιημένος, βλέποντας τη Συμφωνία της Μέκκας σαν κάτι που μειώνει το βάρος που σηκώνουν στρατιωτικά οι ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, μπροστά στους σχεδιασμούς για κλιμάκωση των αντιθέσεων και συγκρούσεων με την Κίνα τα επόμενα χρόνια στην περιοχή του Ινδο-Ειρηνικού.

Η Κίνα, που διατηρεί σχέσεις και με τις 3 χώρες, δεν έχει σχολιάσει επίσημα τη Συμφωνία, ωστόσο αναλύσεις που έχουν δημοσιευτεί σε κινεζικά αγγλόφωνα Μέσα κάνουν λόγο για μια «πολυεπίπεδη αρχιτεκτονική ασφαλείας» που δεν σημαίνει ότι η παρουσία των ΗΠΑ στην περιοχή θα σταματήσει.

Αυξημένες είναι οι προσδοκίες πρώτα απ' όλα των τουρκικών και άλλων πολεμικών βιομηχανιών, που ήδη «έσπρωχναν» επενδύσεις δισ. δολαρίων σε Πακιστάν και Σαουδική Αραβία. «Αν η Συμφωνία της Μέκκας έχει μια πραγματική αξία, αυτή δεν είναι κυρίως στρατιωτική αλλά πολιτική και βιομηχανική», εκτιμούσε πριν κάποιες μέρες το Αραβικό Κέντρο με έδρα την Ουάσιγκτον (Arab Center Washington DC), τονίζοντας ότι και στη συνάντηση της Κωνσταντινούπολης ένα βασικό θέμα ήταν η τριμερής συνεργασία στην πολεμική βιομηχανία. «Πληροφορίες αναφέρουν ότι η Συμφωνία θα εμβαθύνει υπάρχουσες τριμερείς ρυθμίσεις», στις οποίες ξεχωρίζει η συμπαραγωγή των μη επανδρωμένων αεροσκαφών μάχης Akinci μεταξύ της τουρκικής εταιρείας «Baykar» και στρατιωτικών βιομηχανιών της Σαουδικής Αραβίας, που ξεκίνησε το 2023, με συμφωνίες που μεταξύ άλλων έκλεισαν με την κρατική «Saudi Arabian Military Industries» (SAMI).

Την έκταση που αποκτούν οι οικονομικές σχέσεις Αγκυρας - Ριάντ στον συγκεκριμένο τομέα της βιομηχανίας δείχνει και το μνημόνιο συνεργασίας που υπέγραψε η τουρκική «Aselsan» με την Εθνική Εταιρεία Μηχανικών Συστημάτων της Σαουδικής Αραβίας (NCMS) για την ανάπτυξη κοινών έργων, όπως σχέδια παραγωγής στον τομέα των ηλεκτρο-οπτικών συστημάτων επιτήρησης και στόχευσης. Οι δύο πλευρές ιεράρχησαν ψηλά στην ατζέντα και την ενίσχυση της λεγόμενης «Τοπικής Δυναμικότητας», ώστε μέχρι και το 70% των Akinci που προορίζονταν για τη Σαουδική Αραβία να παράγεται στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένων της παραγωγής εξαρτημάτων, της συντήρησης, της τελικής συναρμολόγησης αλλά και του εξοπλισμού ελέγχου εδάφους. Γοργά «τρέχουν» και οι διαπραγματεύσεις για τη συμμετοχή σαουδαραβικών κεφαλαίων στην παραγωγή των τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών Kaan.

Ωστόσο η τριμερής συνεργασία στη στρατιωτική βιομηχανία δεν εξαντλείται σε σχέδια για μεγαλύτερες εξαγωγές μεταξύ των εταίρων της «Μέκκας». Συνεργάτες αραβικών πανεπιστημίων παρατηρούσαν σε σχετικά δημοσιεύματα ότι στόχος των τριών χωρών είναι η «διευκόλυνση των κοινών επενδύσεων σε αμυντικές βιομηχανίες, μεγάλων αμυντικών έργων, μεταφορών στρατιωτικής τεχνολογίας, της τοπικής παραγωγής, έρευνας και ανάπτυξης, εκπαίδευσης και ενσωμάτωσης συμπληρωματικών δυνατοτήτων. Με την πάροδο του χρόνου αυτό θα μπορούσε να μετατρέψει τη σχέση τους από το μοντέλο του "αγοραστή - πωλητή" σε μια γνήσια αμυντική - βιομηχανική συνεργασία». Υποστηρίζουν ανάμεσα σε άλλα ότι «αν Τουρκία, Σαουδική Αραβία και Πακιστάν συνδυάσουν τους οικονομικούς πόρους, τις βιομηχανικές δυνατότητες, την τεχνολογική εμπειρογνωμοσύνη, τη στρατιωτική εμπειρία και το ανθρώπινο κεφάλαιο» που διαθέτουν από κοινού, «θα μπορούσαν να δημιουργήσουν ένα πολύ βαθύτερο και πιο θεσμοθετημένο "αμυντικό οικοσύστημα"».

Αν και ειδικότερα στοιχεία για συγκεκριμένα σχέδια που οι τρεις χώρες έχουν ήδη ετοιμάσει στην Ενέργεια δεν έχουν δημοσιοποιηθεί ακόμα, είναι σίγουρο ότι το ζήτημα το βάζουν στο προσκήνιο οι ίδιες οι εξελίξεις: Η διατάραξη του εμπορίου (υδρογονανθράκων κ.λπ.) από τα Στενά του Ορμούζ, ο ρόλος που η περιοχή του Λεβάντε (δυτική Μέση Ανατολή) και όλη η Ανατολική Μεσόγειος έχουν στην επαναχάραξη και αντιπαράθεση ενεργειακών και εμπορικών διαδρομών μεταξύ «Ανατολής και Δύσης».

Στελέχη της τουρκικής ηγεσίας ήδη κρίνουν σκόπιμο να επισημάνουν ότι η Συμφωνία της Μέκκας «θα επιταχύνει την οικονομική συνεργασία» των τριών χωρών, «ιδίως στη συνδεσιμότητα, στο εμπόριο, στα χρηματοοικονομικά και στις επενδύσεις», όπως είπε ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης Σεβντέτ Γιλμάζ.

Οικονομικές ιστοσελίδες της Μέσης Ανατολής συνδέουν και την Αίγυπτο με τις νέες δυνατότητες για ενεργειακές μπίζνες. «Η περιοχή μπορεί να βοηθήσει την Ευρώπη να διαφοροποιηθεί από το ρωσικό φυσικό αέριο, αλλά μόνο μέσω αξιόπιστης παραγωγής, ασφαλών αγωγών και βιώσιμων συμβάσεων. Οι ανακαλύψεις αποθεμάτων αερίου ή πετρελαίου από μόνες τους δεν παράγουν ενεργειακή ασφάλεια», τόνιζε στις 2 Σεπτέμβρη το «Middle East Monitor», παρατηρώντας ότι οι υποδομές LNG που διαθέτει η Αίγυπτος την καθιστούν προνομιακό εταίρο, αφού «η ιδιοκτησία ενός υπεράκτιου κοιτάσματος "μετράει", αλλά ο έλεγχος της επεξεργασίας και της μεταφοράς του μπορεί να "μετράει" παραπάνω».

Ο συντάκτης της ανάλυσης ανέφερε ότι η Συμφωνία της Μέκκας «δεν περιέχει δημόσια διατάξεις για την Ενέργεια που αποκαλύπτονται», αλλά «η σημασία της έγκειται στο τι θα μπορούσε να προσφέρει ο συντονισμός στην άμυνα: Θαλάσσια επιτήρηση, ανταλλαγή πληροφοριών και προστασία για λιμάνια, αγωγούς, σταθμούς LNG και δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας».

Συμπεραίνοντας ότι «ένα πιο προβλέψιμο περιβάλλον θα μπορούσε να διευκολύνει τις επενδύσεις», αλλά «οποιοδήποτε μέρισμα που θα αφορά την Ενέργεια θα εξαρτηθεί από την υλοποίηση» της Συμφωνίας, το μεσανατολικό δίκτυο παραπέμπει σε «φρέσκες» προτάσεις για ενεργειακούς διαδρόμους στην περιοχή, που εύκολα θα μπορούσαν να αξιοποιήσουν την αναδυόμενη συμμαχία της Τουρκίας και χωρών της περιοχής, όπως γίνεται τώρα μέσα από τη Συμφωνία της Μέκκας αλλά και όπως η Αγκυρα προτάσσει συστηματικά τον τελευταίο καιρό, για παράδειγμα αναπτύσσοντας πολύπλευρα τη συνεργασία της με τη Συρία.

Τέτοια είναι η «Πρωτοβουλία των Τεσσάρων Θαλασσών» που δημοσίευσε τον περασμένο Ιούνη το αμερικανικό «Ινστιτούτο New Lines», αναφερόμενο σε ένα δίκτυο που θα συνδέει Περσικό Κόλπο, Κασπία Θάλασσα, Μεσόγειο και Μαύρη Θάλασσα μέσω Συρίας και Τουρκίας, με νέες υποδομές που θα ενώνουν τον Περσικό με τη Μεσόγειο και το Ιράκ με τη Συρία.