Πώς να κρυφτούν οι εγκληματικές ευθύνες «όσων κυβέρνησαν και κυβερνούν τη χώρα», προωθώντας την αντιλαϊκή πολιτική της «απελευθέρωσης»;

Ο,τι μαγειρέματα και να κάνουν, το «πόρισμα» έχει βγει.

Εκατοντάδες χιλιάδες σε όλη την Ελλάδα, σε κάθε τους σύνθημα, ονοματίζουν ξεκάθαρα τον ένοχο: Κέρδη, κράτος, σύστημα, επιχειρηματικοί όμιλοι, κυβερνήσεις...

* * *

Τον «μουντζούρη» παίζουν ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ για την κατάσταση στον σιδηρόδρομο, που αποκάλυψε το έγκλημα στα Τέμπη.

«Φταίμε», λέει ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης Οικονόμου, αλλά... ο «σοκαριστικός διάλογος (σ.σ. του σταθμάρχη) δείχνει τις ευθύνες» κ.λπ. κ.λπ.

«Συγγνώμη» ζητάει ο Γεραπετρίτης και μετά αναλύει τις ...«πλημμέλειες σε τρία επίπεδα».

«Ε φταίμε κι εμείς λίγο», λέει η Γεροβασίλη, αλλά μόνο για 4 χρόνια... Από κει και έπειτα, φταίνε τα ...ρουσφέτια του ΟΣΕ. «Χάιδεμα» δηλαδή της βολικής θεωρίας του ανθρώπινου λάθους...

* * *

Τους ξελάσπωσε όλους πάντως ο Μητσοτάκης στο υπουργικό.

«Ολοι φταίμε», είπε και κάπως έτσι ο μουντζούρης κατέληξε στον «συνήθη ύποπτο»: Τους εργαζόμενους και τον λαό...

Το επιβεβαίωσε και η Εριέττα, της γνωστής οικογένειας των Λάτσηδων.

«Κάπου φταίμε και εμείς», διαπίστωσε, αηδιασμένη επειδή στα συλλαλητήρια της περασμένης Τετάρτης κάποιοι «έβριζαν το κεφάλαιο και τον ιδιωτικό τομέα»...

Πιπέρι στο στόμα των σαρδανάπαλων!

* * *

«Συντεχνίες που εμπόδιζαν κάθε αξιολόγηση του προσωπικού των τρένων μας», είδε ο πρωθυπουργός...

Για εργαζόμενους στη σήμανση των γραμμών που έχουν μείνει 30, από 300 πριν από μερικά χρόνια, δεν άκουσε τίποτα;

Για τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας στον σιδηρόδρομο, που σημαίνει εξαντλητική δουλειά και μεγαλύτερο κίνδυνο ατυχημάτων, δεν τον ενημέρωσε ο Τσίπρας στην παράδοση - παραλαβή της πρωθυπουργίας;

Για το προσωπικό στον σιδηρόδρομο, που έχει απομείνει λιγότερο του 1/3 απ' όσο στοιχειωδώς χρειάζεται, δεν πήρε «μυρωδιά»;

Η «αξιολόγηση» τους μάρανε!

* * *

«Είναι ένα ξεκούραστο ταξίδι (...) ο επιβάτης μπορεί να δει τη χώρα μας με μια άλλη ματιά μέσα από το τρένο (...) ο σιδηρόδρομος έχει αλλάξει σελίδα (...)».

Τάδε έφη Σπίρτζης το 2019, ως υπουργός Υποδομών και Μεταφορών, έχοντας παραδώσει το «φιλέτο» στους Ιταλούς. Τέτοια ...διαφήμιση στην ιδιωτικοποίηση.

Και να σκεφτεί κανείς ότι είχε προηγηθεί το Αδενδρο... Με τέσσερις νεκρούς και δέκα τραυματίες.

Αλλά δεν βαριέσαι... Συμβαίνουν αυτά στον σιδηρόδρομο «που αλλάζει σελίδα». Η εταιρεία και τα κέρδη της να είναι καλά.

Κι όπως έλεγε ο Σπίρτζης μετά το δυστύχημα, «η ΤΡΑΙΝΟΣΕ θα φέρει νέους συρμούς που θα μπορούν με ασφάλεια και με συγκεκριμένες προδιαγραφές να υλοποιήσουν με υψηλότερες ταχύτητες το δρομολόγιο Αθήνα - Θεσσαλονίκη».

Τους έφερε (ξέρετε, αυτούς από την Ελβετία...) και πάλι τα ίδια...

Πλήρης κατάρρευση του μύθου ότι η κερδοφορία μπορεί να συνυπάρξει με σύγχρονες, φτηνές και ασφαλείς για τον λαό Μεταφορές.

* * *

«Είναι δυνατόν ο υπουργός να ξέρει ότι υπάρχει θέμα ασφάλειας και να βγει να το πει; Δεν θα ανέβαινε ο κόσμος στο τρένο!».

Εξανέστη ο υπουργός Ανάπτυξης Γεωργιάδης με την αφέλεια ορισμένων, που αναρωτιούνται γιατί η κυβέρνηση, ενώ γνώριζε, δεν έλεγε τίποτα...

Τι θα γινόταν όμως αν ο κόσμος δεν ανέβαινε στο τρένο, όπως λέει ο υπουργός; Θα έχανε κέρδη η εταιρεία.

Φαντάσου τώρα, παραμονές τουριστικής σεζόν, να βγει υπουργός και να πει ότι έχουν βάση οι καταγγελίες των ναυτεργατικών σωματείων για τους κινδύνους στις ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες!

Κι ότι η κατάσταση είναι οριακή εξαιτίας της πολιτικής όλων διαχρονικά των κυβερνήσεων και της «απελευθέρωσης» για τα κέρδη των ακτοοπλόων εφοπλιστών!

Θα ...«βούλιαζε» αύτανδρο το αφήγημα του τουρισμού - πυλώνα της ανάπτυξης, όπου τόσα έχουν επενδύσει μεγαλοξενοδόχοι, διεθνείς τουριστικοί οργανισμοί και όμιλοι των Μεταφορών...

Οπότε, καλύτερα να βουλιάξει κάνα πλοίο. Τόσα έχουμε να κυκλοφορούν στο Αιγαίο...

* * *

Μέσα σε όλα αυτά, βγαίνει ο Αραχωβίτης του ΣΥΡΙΖΑ και λέει πως «αν ο κ. Βελόπουλος θεωρεί τον εαυτό του προοδευτική δύναμη και συμφωνήσουμε στα βασικά σημεία, στον στόχο μας, στη μετεκλογική συνεργασία, όλα τα συζητάμε».

Δεν μας κάνει καμία εντύπωση. Εδώ με τους ΑΝΕΛ κυβέρνησε ο ΣΥΡΙΖΑ τόσα χρόνια, στις ...κηραλοιφές θα κολλήσει;

Βγήκε μετά την κατακραυγή ο Αραχωβίτης και κατήγγειλε ότι δεν έγινε αντιληπτό «το νόημα των λεγόμενών του» και ότι η δήλωσή του ήταν «αφοριστική» για το κόμμα Βελόπουλου.

Ας μην ανησυχεί ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ... Ολοι το «πιάσανε» το νόημα.

* * *

Το 'πιασε μέχρι και ο Βελόπουλος...

Ο οποίος, τον Σεπτέμβρη του 2022 στη Βουλή, όταν κουβέντιαζαν για το νομοσχέδιο του ΟΣΕ και της ΕΡΓΟΣΕ, δεν είχε αντίρρηση με τις ιδιωτικοποιήσεις, αλλά τις ήθελε «ελεγχόμενες και δομημένες».

Για το έγκλημα στα Τέμπη, το κόμμα Βελόπουλου λέει ότι οι ευθύνες ξεκινούν από το 2012 και μετά. Λογικό... Αφού το 2011 ο ίδιος είχε δώσει ψήφο εμπιστοσύνης στη μνημονιακή κυβέρνηση Παπαδήμου.

Να βάλει τέτοιες ώρες τα χεράκια του να βγάλει τα ματάκια του...

* * *

Αλήθεια, το 2012 - 2015 το περιλαμβάνει στον καταμερισμό των ευθυνών;

Γιατί αν δεν μας απατάει η μνήμη μας (που δεν μας απατάει...), ήταν η περίοδος που ο Βελόπουλος στήριζε την κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ ως μέλος της ΝΔ.

Του θυμίζει τίποτα το 2013, όταν η κυβέρνηση της ΝΔ με τον ν. 4199 εισήγαγε τον ευρωπαϊκό κανονισμό για την ιδιωτικοποίηση του σιδηροδρόμου;

`Η μήπως όταν ψηφιζόταν στη Βουλή είχε ...πονοκέφαλο και δεν καταλάβαινε τι ψήφιζε; Ας έπαιρνε ένα «τελοπόν» να του περάσει...

Να ξέρουν πάντως οι εκατοντάδες χιλιάδες που διαδήλωσαν την Τετάρτη ότι ο Βελόπουλος τους είδε σαν «πανηγυράκι»!

Λογικό... Αυτές τις δύσκολες ώρες για το αστικό πολιτικό σύστημα, οι εφεδρείες κρίνονται για την ικανότητά τους να συγκρατήσουν «εντός ορίων» τη λαϊκή οργή. Ει δυνατόν, να την «βουλιάξουν» στον καναπέ του σπιτιού... Μάταια, όμως, όπως αποδεικνύεται.

* * *

Ο μόνος δρόμος για να μη συγκαλυφθεί το έγκλημα και να φτάσει το μαχαίρι στο κόκαλο, είναι αυτός που δείχνουν τα μεγαλειώδη απεργιακά συλλαλητήρια της περασμένης Τετάρτης.

Τον δείχνουν οι εκατοντάδες μαζικές κινητοποιήσεις και άλλες πρωτοβουλίες που παίρνουν οργανωμένα τα σωματεία, οι φοιτητικοί σύλλογοι, τα μαθητικά συμβούλια και συντονιστικά, οι άλλοι φορείς του κινήματος.

Είναι ο αγώνας που βάζει απέναντι τον πραγματικό ένοχο, την εγκληματική πολιτική της «απελευθέρωσης» για τα κέρδη των λίγων, το αντιλαϊκό κράτος, όλες τις κυβερνήσεις και τα κόμματα που την υπηρετούν, σε βάρος της ασφάλειας, ακόμα και της ζωής του λαού...

Είναι η πάλη να φύγει το κέρδος από τη μέση ως κριτήριο οργάνωσης της οικονομίας και της κοινωνίας, με μια άλλη εξουσία, με κεντρικό σχεδιασμό και εργατικό έλεγχο.

Η αναγκαιότητα του σοσιαλισμού προβάλλει από παντού: Από κάθε τέτοια τραγωδία, από τα καθημερινά αδιέξοδα που βιώνει ο λαός σε όλες τις πτυχές της ζωής του, εξαιτίας αυτού του βάρβαρου, δολοφονικού συστήματος!

Εκτοτε, η σιδηροδρομική σύνδεση περιορίστηκε στο τμήμα Θεσσαλονίκη - Δράμα. Από εκεί, για να φτάσει κανείς στη Θράκη, επιβιβαζόταν σε λεωφορείο που μίσθωνε η τότε ΤΡΑΙΝΟΣΕ και πλέον «Hellenic Train».

Η υποβάθμιση του σιδηροδρόμου στη Θράκη είχε ξεκινήσει πολλά χρόνια νωρίτερα. Μέχρι τη δεκαετία του 2000 κυκλοφορούσαν 10 επιβατικές αμαξοστοιχίες μεταξύ Αλεξανδρούπολης - Θεσσαλονίκης, εκ των οποίων οι 4 συνέδεαν απευθείας τον Εβρο με την Αθήνα. Το 2010, μέχρι τον νόμο για την «εξυγίανση του ΟΣΕ», τα δρομολόγια διαρκούσαν από 4,5 έως 5,5 ώρες.

Τα αποτελέσματα της «εξυγίανσης», η υποστελέχωση και η υποσυντήρηση του τροχαίου υλικού και του δικτύου οδήγησαν στη μείωση των δρομολογίων αρχικά σε δύο, διάρκειας 6,5 και 7 ωρών και στη συνέχεια σε ένα δρομολόγιο, διάρκειας 8,5 ωρών.

Στις αρχές του 2020, ο μέχρι πρόσφατα υπουργός Μεταφορών της κυβέρνησης ΝΔ, Κώστας Καραμανλής, ανακοίνωνε ότι οι απαιτούμενες εργασίες συντήρησης στο Τμήμα Δράμα - Αλεξανδρούπολη, που ανατέθηκαν σε εργολάβους, θα χρειάζονταν 3 ολόκληρα χρόνια για να ολοκληρωθούν, ενώ επίσης είπε πως γίνονταν μελέτες για την «εγκατάσταση σύγχρονων συστημάτων σηματοδότησης και τηλεδιοίκησης».

Μέχρι τη στιγμή της ανακοίνωσης της επαναλειτουργίας της γραμμής, δεν είχε γίνει γνωστό κάτι για τα συστήματα που είχε υποσχεθεί ο υπουργός.

Από την εικόνα των σιδηροδρομικών σταθμών, όπως αυτός της Κομοτηνής, θα μπορούσε κάποιος να πει ότι ο σιδηρόδρομος στην περιοχή έχει εγκαταλειφθεί. Ομως αυτή η εικόνα δεν είναι πλήρης.

Παρουσιάζοντας το «αναπτυξιακό πρόγραμμα» της κυβέρνησης για τη Θράκη, πριν λίγους μήνες, ο ίδιος υπουργός ανακοίνωνε σιδηροδρομικά έργα στην Ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη που φτάνουν τα 3,4 δισ. ευρώ. Τα βασικά είναι η Ανατολική Σιδηροδρομική Εγνατία (1,68 δισ.) που θα συνδέσει τα λιμάνια της Θεσσαλονίκης, της Νέας Καρβάλης στην Καβάλα και μέσω της Ξάνθης, το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης.

Το δεύτερο έργο αφορά την αναβάθμιση της Γραμμής Αλεξανδρούπολη - Ορμένιο (ελληνοβουλγαρικά σύνορα) με ηλεκτροκίνηση, διπλή γραμμή και συστήματα σηματοδότησης, όπως και αναβάθμιση των σιδηροδρομικών σταθμών αξίας 1,08 δισ. ευρώ, βελτιώνοντας έτσι τις διασυνοριακές συνδέσεις με τη Βουλγαρία και την Τουρκία.

Μάλιστα, τα έργα αυτά θα συμβάλουν και στο διακρατικό project «Sea2Sea», το οποίο θα συνδέσει τα λιμάνια της Βόρειας Ελλάδας με αυτά της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας στη Μαύρη Θάλασσα. Τα έργα αυτά στοχεύουν στην εκτίναξη των εμπορικών μεταφορών, μετατρέποντας την περιοχή σε φτηνότερη εναλλακτική λύση σε σύγκριση με τα Στενά του Βοσπόρου για τη μεταφορά εμπορευμάτων.

Κριτήριο και εδώ αποτελεί το ζύγι κόστους - οφέλους, όπως καταδεικνύει και η απάντηση του Χρήστου Βίνη, προέδρου και διευθύνοντα συμβούλου της ΕΡΓΟΣΕ, κατά τη διάρκεια σχετικής εκδήλωσης στην Αλεξανδρούπολη στις 20 Φλεβάρη, για το ενδεχόμενο εγκατάστασης διπλής γραμμής στη σύνδεση Θεσσαλονίκης - Ξάνθης. Οπως σημείωσε, η διπλή γραμμή «δεν αποτελεί πανάκεια», αλλά μπαίνει σε σημεία που χρειάζεται τόσο διασυνοριακά όσο και σε επίπεδο φόρτων.

«Στη διαδρομή Αλεξανδρούπολη - Ορμένιο, βάσει των μελετών βιωσιμότητας ανάλυσης κόστους οφέλους, αλλά και τον σχεδιασμό του έργου, απαιτείται διπλή σιδηροδρομική γραμμή. Το τμήμα από τη Θεσσαλονίκη μέχρι και την Ξάνθη θα είναι μονή σιδηροδρομική γραμμή, με πολλά bypass ενδιάμεσα για τη διασταύρωση τρένων»..

Υπάρχει ακόμα μία διάσταση στο ζήτημα των έργων του σιδηροδρόμου. Μπορεί ένας κάτοικος του Βόρειου Εβρου να χρειάζεται κυριολεκτικά δύο (2) μέρες για να φτάσει στη Θεσσαλονίκη, εάν επέλεγε το τρένο για το ταξίδι του, όμως το πολεμικό υλικό των ΑμερικανοΝΑΤΟικών που ξεφορτώνεται στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, φεύγει για τη μεθόριο του ΝΑΤΟ με τη Ρωσία μέσω της Γραμμής Αλεξανδρούπολη - Ορμένιο (αυτή που οι μελέτες κόστους - οφέλους επιβάλλουν τον διπλασιασμό της) με δρομολόγια «εξπρές».

Μόνο το διάστημα Ιούλης 2020 - Δεκέμβρης 2022, πριν δηλαδή το ξέσπασμα του ιμπεριαλιστικού πολέμου στην Ουκρανία, αναχώρησαν από το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης πενήντα τέσσερις (54) σιδηροδρομικές αποστολές για τα ΝΑΤΟικά Βαλκάνια και τη Βαλτική, δηλαδή τουλάχιστον 2 αμαξοστοιχίες τον μήνα, για τις πρόβες πολέμου του ΝΑΤΟ με τη Ρωσία.

Σύμφωνα με σιδηροδρομικούς, οι εκτροχιασμοί των αμαξοστοιχιών που μεταφέρουν τον αμερικανοΝΑΤΟικό στρατιωτικό εξοπλισμό είναι συνηθισμένοι. Μάλιστα, κανείς δεν γνωρίζει τι ακριβώς βρίσκεται μέσα στα κλειστά κοντέινερ που ξεφορτώνουν οι ΑμερικανοΝΑΤΟικοί και πόσο επικίνδυνα είναι.

Οι φόβοι για τους κινδύνους που εγκυμονεί η ΝΑΤΟποίηση της Αλεξανδρούπολης, ενισχύθηκαν παραπέρα το πρωί 2 Δεκέμβρη του 2022, όταν τρένο φορτωμένο με αμερικανικά άρματα μάχης και άλλο πολεμικό υλικό εκτροχιάστηκε στο σημείο του Γαλλικού Σταθμού Αλεξανδρούπολης, λίγο έξω από το λιμάνι (ουσιαστικά μέσα στην πόλη).

Αυτές είναι οι ανάγκες του κεφαλαίου, για τις οποίες υλοποιείται ο σχεδιασμός του κράτους και όλων διαχρονικά των κυβερνήσεων στον σιδηρόδρομο, συνθλίβοντας τις ανάγκες του λαού.

Eurokinissi

Πριν από λίγους μήνες, με αφορμή το σκάνδαλο «QatarGate», τα λόμπι και τις ΜΚΟ των επιχειρηματικών ομίλων, οι λαοί της Ευρώπης συνειδητοποιούσαν καλύτερα πώς παίρνονται οι αποφάσεις στην ΕΕ. Αυτές τις μέρες προστίθεται πλούσιο υλικό στη σκέψη τους και για τις τραγικές συνέπειες αυτών των αποφάσεων στην ίδια τη ζωή τους, ως και την απώλειά της, στα δικαιώματά τους.

Ως «ακτινογραφία» βγήκαν στην επιφάνεια πιο ξεκάθαρα ζητήματα που το ΚΚΕ έθετε για την ίδια τη λειτουργία του καπιταλιστικού συστήματος, την αντιλαϊκή αποστολή του αστικού κράτους, τις επιδιώξεις του κεφαλαίου. Ζητήματα που συχνά υποβαθμίζονταν ή αποκρύπτονταν για δεκαετίες κάτω από το σχήμα - δίλημμα «κρατική ή ιδιωτικοποιημένη διαχείριση».

Ομως, η πραγματικότητα ήταν πιο σύνθετη. Ο δρόμος που μόνο το ΚΚΕ σημάδεψε κι αντιστρατεύτηκε με συνέπεια κι ευθύνη από την πρώτη στιγμή, αυτός της Συνθήκης του Μάαστριχτ και των 4 ελευθεριών, της απελευθέρωσης του κεφαλαίου, των εμπορευμάτων, των υπηρεσιών, εργατικού δυναμικού, χαράχτηκε το 1991.

Αυτό υπηρέτησαν οι κατευθύνσεις της ΕΕ.

Καθόλου τυχαία, ο στόχος που τέθηκε από Κομισιόν και κυβερνήσεις ήταν η «απελευθέρωση της αγοράς των σιδηροδρόμων», η κατάτμηση και ο διαχωρισμός μεταφορικού έργου και υποδομών. Με λίγα λόγια, η κατάτμηση του σιδηροδρομικού έργου εξυπηρετούσε τον στόχο οι όμιλοι να βάλουν στο χέρι εκείνα τα τμήματα που υπόσχονταν άμεση κερδοφορία, ελεύθερα από κάθε βάρος.

Με βάση τις ευρωπαϊκές Οδηγίες, λοιπόν, έγινε και στην Ελλάδα το 2008 ο διαχωρισμός ΟΣΕ (δίκτυα - υποδομές) και ΤΡΑΙΝΟΣΕ (μεταφορά επιβατών - εμπορευμάτων), κουβαλώντας ο μεν χρέη 14,6 δισ. και η δε 1,079 δισ. Ακολούθησε μια ολόκληρη δεκαετία που όλες οι αστικές κυβερνήσεις και το κράτος των καπιταλιστών στόχευαν στο «άνοιγμα της αγοράς» των σιδηροδρόμων στην Ελλάδα και το μπάσιμο ιδιωτών.

Είχαν όμως όλοι αυτοί να αντιμετωπίσουν δύο βασικά προβλήματα: Αφενός τα συσσωρευμένα χρέη, γιατί κανένας ιδιώτης δεν ήταν διατεθειμένος να τα αναλάβει. Αφετέρου το ανεπαρκές - συρρικνωμένο δίκτυο δεν υποσχόταν κερδοφόρα προοπτική, η οποία σήμερα εξασφαλίζεται, από τη μια, με τις παχυλές επιδοτήσεις που δίνονται στους ιδιώτες από αστικό κράτος και κυβερνήσεις και, από την άλλη, από τα πανάκριβα εισιτήρια που επιβάλλουν στον λαό.

Κανένας λοιπόν μονοπωλιακός όμιλος δεν δέχτηκε να εξαγοράσει τον ΟΣΕ και την ΤΡΑΙΝΟΣΕ κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις. Οι όμιλοι εξέταζαν την είσοδό τους μόνο κάτω από το εξής πρίσμα: Απαλλαγή από τα χρέη, συντήρηση με το ζόρι των ελάχιστων επιβατικών δρομολογίων σε ένα ούτως ή άλλως φτωχό κι απαρχαιωμένο δίκτυο και έμφαση στις εμπορικές αμαξοστοιχίες, με στόχο να επεκταθεί το δίκτυο και μαζί το περιθώριο κερδοφορίας, την ώρα που ούτε ως προγραμματισμός δεν μπαίνει η χάραξη γραμμών για τη σιδηροδρομική σύνδεση όλων των βασικών πόλεων της χώρας.

Το κρίσιμο ζήτημα για την επίτευξη των στόχων τους ήταν πώς θα εξασφαλιστεί η άμεση διασύνδεση των σιδηροδρόμων με τα βασικά λιμάνια και τις βιομηχανικές περιοχές σε μια χώρα με κομβική γεωστρατηγική θέση. Αυτό που με έμφαση τονίζεται στα κείμενα της ΕΕ ως «διατροπικότητα των μεταφορών».

Τέτοιο σχέδιο έχει ήδη καταστρωθεί με βάση την κατεύθυνση της ΕΕ για τη δημιουργία διευρωπαϊκών διαλειτουργικών δικτύων με τη συμβολή όλων των κυβερνήσεων με βάση χρηματοδότησης το Ταμείο Ανάκαμψης και προβλέπει την τελευταία λέξη των αναγκών του κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστικών σχεδίων των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ κι ΕΕ:

- Σιδηροδρομικές συνδέσεις με Βιομηχανικές Περιοχές

1. Σύνδεση με τα διυλιστήρια της ΜΟΤΟΡ ΟΪΛ στους Αγ. Θεοδώρους στην Κόρινθο.

2. Σύνδεση Βιομηχανικής Περιοχής (ΒΙΠΕ) Μαγνησίας, λιμένα Βόλου και του αεροδρομίου Ν. Αγχιάλου με το υφιστάμενο δίκτυο του ΟΣΕ.

3. Σύνδεση ΒΙΠΕ Αλεξανδρούπολης με το υφιστάμενο δίκτυο του ΟΣΕ.

4. Σύνδεση ΒΙΠΕ Κιλκίς με το υφιστάμενο δίκτυο του ΟΣΕ.

5. Ολοκλήρωση κατασκευής νέας παραλλαγής της γραμμής Θεσσαλονίκη - Ειδομένη στο τμήμα Πολύκαστρο - Ειδομένη (Γ' Φάση).

- Σιδηροδρομικές συνδέσεις με λιμάνια

1. Σιδηροδρομική σύνδεση με την 6η προβλήτα Λιμένα Θεσσαλονίκης και κατασκευή προαστιακού Δυτικής Θεσσαλονίκης.

2. Αναβάθμιση της γραμμής με τον Λιμένα του Ν. Ικονίου στον Πειραιά με ηλεκτροκίνηση.

3. Σύνδεση με Λιμένα Πατρών (με την ολοκλήρωση της νέας σιδηροδρομικής γραμμής).

4. Σύνδεση με τον εμπορικό λιμένα της Καβάλας (Λιμένας «Φίλιππος») με την υφιστάμενη σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκη - Αλεξανδρούπολη (Γ' φάση υλοποίησης από την ΕΡΓΟΣΕ).

5. Σύνδεση με τον Λιμένα Ηγουμενίτσας (μακροπρόθεσμα με την υλοποίηση του Δυτικού Αξονα Ηγουμενίτσα - Ιωάννινα - Καλαμπάκα).

6. Επέκταση του Προαστιακού Σιδηροδρομικού Δικτύου Αθηνών προς Ραφήνα και σύνδεση με Λιμένα Ραφήνας.

7. Επέκταση του Προαστιακού Σιδηροδρομικού Δικτύου Αθηνών προς Λαύριο (σύνδεση «Ελ. Βενιζέλος» Κορωπί και σύνδεση με Λιμένα Λαυρίου).

Βασική παράμετρο ιδιαίτερα για τον σχεδιασμό της χάραξης, επέκτασης κι αναβάθμισης των σιδηροδρομικών γραμμών αποτελούν και οι στρατιωτικοί σχεδιασμοί που θα διασυνδέουν τις αμερικανοΝΑΤΟικές βάσεις ανά την Ελλάδα και την άμεση μεταφορά όπλων και πολεμικού υλικού στα βόρεια σύνορα για τις ανάγκες της κλιμάκωσης του ιμπεριαλιστικού πολέμου στην Ουκρανία, και όχι μόνο.

Η ίδια η ΕΕ ανέλαβε το ξεμπλοκάρισμα αυτών των προβλημάτων που είχε το μεγάλο κεφάλαιο για να εισέλθει πιο αποφασιστικά στην αγορά των σιδηροδρόμων και στην Ελλάδα και να υλοποιηθεί ο παραπάνω σχεδιασμός. Η Κομισιόν υποδύεται σήμερα προκλητικά τον «προσκαλεσμένο εμπειρογνώμονα που θα εξετάσει την κατάσταση των σιδηροδρόμων στην Ελλάδα και θα προσφέρει τεχνογνωσία», με τη συνδρομή της κυβέρνησης της ΝΔ και τους όρκους πίστης του ΣΥΡΙΖΑ, για να συνεχίσει η ίδια προαποφασισμένη στρατηγική στο όνομα δήθεν των «διδαγμάτων από τα Τέμπη».

Ομως, η ΕΕ ήταν αυτή που από το 2011 και πάλι ερευνούσε επί 7 συναπτά χρόνια την αναδιάρθρωση των ΟΣΕ - ΕΡΓΟΣΕ, και μάλιστα με την προειδοποίηση ανάκτησης κονδυλίων - διαδικασία που επανέλαβε φέτος τον Φλεβάρη για καθυστερήσεις στον αντιδραστικό σχεδιασμό της κι όχι βέβαια για το ζήτημα της ασφάλειας, όπως όλα τα αστικά κόμματα υποκριτικά ισχυρίζονται.

Αλλωστε, αυτό είναι φανερό και από τις δηλώσεις του ίδιου του εκπροσώπου Τύπου της Κομισιόν, ο οποίος ομολόγησε ότι η διαδικασία επί παραβάσει κατά της Ελλάδας, δεν αφορά το ζήτημα της ασφάλειας, αλλά τη «διαφάνεια» της σύμβασης μεταξύ Ρυθμιστικής Αρχής Σιδηροδρόμων και ΟΣΕ.

Εργο της ΕΕ είναι και η πρόταση που έσπευσαν να υλοποιήσουν ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ για την απόσχιση των δύο εταιρειών ΟΣΕ και ΤΡΑΙΝΟΣΕ με μπόνους τη χρηματοδότηση έργων βελτίωσης του ανταγωνισμού. Η ίδια η Κομισιόν στις 16/7/2017 έδινε τα συγχαρητήριά της στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ για την παράδοση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ στο ιταλικό κρατικό μονοπώλιο της «Ferrovio dello Stato» δηλώνοντας: «Αυτή η ιδιωτικοποίηση αναμένεται να στηρίξει το άνοιγμα της ελληνικής αγοράς σιδηροδρόμων στον ανταγωνισμό και να έχει θετικό αντίκτυπο στην ποιότητα των υπηρεσιών μεταφορών»...

Ομως, το μεγαλύτερο δώρο, με στόχο να επιτευχθεί ο σχεδιασμός της εισόδου των ομίλων, ήταν να εγκρίνει τη διαγραφή του χρέους ύψους 14,3 δισ. του ΟΣΕ (χρήματα όλα του ελληνικού λαού) στις 16 Ιούνη 2017, ενώ θεώρησε ότι οι χρηματοδοτήσεις από το 2014 και μετά δεν συνιστούσαν κρατικές ενισχύσεις «καθώς δεν νοθεύουν τον ανταγωνισμό». Την ίδια στιγμή, βέβαια, θεωρούσε «κρατικές ενισχύσεις» αυτές της ΛΑΡΚΟ και υποχρέωνε το αστικό κράτος στην ανάκτησή τους, οδηγώντας στην παράδοση μιας χρυσοφόρας βιομηχανίας στους «ιδιώτες επενδυτές».

Και πώς άραγε να... νοθευόταν ο ανταγωνισμός τη στιγμή που οι όμιλοι είχαν τη δυνατότητα να κερδοφορήσουν στην Ελλάδα, όπως έκανε η «Hellenic Train», όπως κι άλλοι δύο όμιλοι που εισήλθαν με μικρότερο μερίδιο στο εμπορευματικό δίκτυο χωρίς χρέη κι επιβαρύνσεις...

Αυτές τις μέρες μια από τις πιο γνώριμες οδούς διαφυγής για όλα τα αστικά κόμματα που κυβέρνησαν κι υπηρετούν τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης και την κερδοφορία (και) στους σιδηροδρόμους, είναι ότι η Ελλάδα αποτελεί «παραφωνία» στην ΕΕ, «η οποία διαθέτει ένα αναπτυγμένο σύστημα ασφαλείας σιδηροδρόμων με σύγχρονες εφαρμογές ηλεκτρονικών συστημάτων σηματοδότησης και τηλεδιοίκησης» και ότι «στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες εδώ και χρόνια το έχουν λύσει το ζήτημα της ασφάλειας».

Η πραγματικότητα βέβαια είναι πολύ διαφορετική. Ως Κόμμα αποκαλύψαμε τα στοιχεία της Eurostat του 2021, που πιστοποιούν ότι τα μεγάλα λόγια για την ασφάλεια στην ΕΕ δεν συνάδουν καθόλου με τα 1.389 σημαντικά σιδηροδρομικά ατυχήματα που καταγράφηκαν μόνο το 2021, με συνολικά 683 νεκρούς και 513 τραυματίες, εκ των οποίων 97 αφορούσαν συγκρούσεις τρένων...

Προκύπτει το καίριο ερώτημα: Σε τι βαθμό έχει προχωρήσει η εφαρμογή του γνωστού πλέον «διευρωπαϊκού συστήματος ERTMS» (European Railways Traffic Management System), το οποίο αποτελείται από τα συστήματα ETCS (European Traffic Control System) και GSM - R (Global System Mobile for Rail), που διευκολύνει το έργο των μηχανοδηγών, όσο και του διαχειριστή της κυκλοφορίας υποδομής με ηλεκτρονικά συστήματα σηματοδότησης και τηλεδιοίκησης;

Απάντηση δίνει η σχετική έκθεση του Ευρωκοινοβουλίου τον Ιούνη του 2021¹ σημειώνοντας ότι το 2020 «μόνο το 13% περίπου των διαδρόμων του κεντρικού δικτύου σε επίπεδο ΕΕ λειτουργούσε με ERTMS, ενώ η ανάπτυξη του ERTMS στους περισσότερους διαδρόμους κυμαινόταν μεταξύ 7% και 28%». Εθετε μάλιστα στόχο «το ERTMS να αναπτυχθεί στο κεντρικό δίκτυο έως το 2030 και στο εκτεταμένο δίκτυο έως το 2040», κυριολεκτικά ζήσε Μάη μου...

Για να συνειδητοποιηθούν καλύτερα οι ρυθμοί εφαρμογής του εν λόγω συστήματος από το 2014 έως το 2020, η ΕΕ χρηματοδότησε το ERTMS με εκτιμώμενο συνολικό προϋπολογισμό ύψους 2,7 δισ. ευρώ. Από αυτά τα χρήματα που είχαν προϋπολογιστεί μόλις το 50% τελικά αποδεσμεύθηκε, αφού οι επιχειρηματικοί όμιλοι, ιδιωτικοί και κρατικοί..., δεν σκίστηκαν κιόλας να εφαρμόσουν συστήματα ασφαλείας χωρίς να βγάλουν το κέρδος που προσδοκούν.

Η έκθεση μιλάει για «καθυστερήσεις» και «περικοπές όσον αφορά το αντικείμενο των έργων», ενώ φαίνεται ότι δεν ...συγκίνησε τους ομίλους ούτε το «τυράκι» που πρότεινε να τους κάνουν δώρο τα κράτη - μέλη για 10 ολόκληρα χρόνια τη μείωση τελών πρόσβασης γραμμής κατά 75%, εάν υλοποιηθεί το 100% της εφαρμογής του ηλεκτρονικού συστήματος.

Είναι επίσης ενδεικτικό ότι «κατά την πενταετία έως τα μέσα του 2019, σχεδόν το 80% των νέων οχημάτων (αμαξοστοιχιών) που εισήχθησαν στην ΕΕ, είτε εντάχθηκαν σε παρέκκλιση είτε εξαιρέθηκαν από την απαίτηση προσαρμογής στο σύστημα ERTMS».

Εξήγηση ασφαλώς υπάρχει για το ότι τα όποια συστήματα ασφαλείας παραπέμπονται στις ελληνικές καλένδες. Η ίδια έκθεση, «συμπάσχοντας» με τους ομίλους και εκφράζοντας τις επιδιώξεις τους, μιλά από μόνη της για τους λόγους των καθυστερήσεων, που εντοπίζονται:

«Στη μεγάλη μεταβλητότητα του κόστους αναβάθμισης», «σημειώνει ότι η διάρκεια ζωής του εξοπλισμού συνεπάγεται μακρά περίοδο απόσβεσης των επενδύσεων, η οποία αποτελεί μείζον οικονομικό κριτήριο για μελλοντικές επενδύσεις», ενώ «εφιστά την προσοχή στις δυσκολίες οι οποίες συνδέονται με τις συχνές αλλαγές στα πρότυπα, που περιορίζουν τη διάρκεια ζωής του εξοπλισμού με απρόβλεπτο τρόπο για τον σιδηροδρομικό κλάδο, με αποτρεπτικό αποτέλεσμα για τις επενδύσεις» και «τονίζει, επομένως, τη σημασία των κανόνων σταθερότητας, προκειμένου να επιτραπεί η απόσβεση των πραγματοποιούμενων επενδύσεων».

Αυτήν, λοιπόν, την έκθεση υπερψήφισαν οι ευρωβουλευτές των ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ και το κόμμα του δήθεν ...αντισυστημικού Βελόπουλου, ενώ καταψήφισε μόνο το ΚΚΕ.

Με λίγα λόγια, ασφάλεια δρομολογίων χωρίς «απόσβεση επενδύσεων» δεν νοείται για την ΕΕ και τα αστικά κόμματα. Χωρίς δηλαδή να βγάλουν οι επιχειρηματικοί όμιλοι είτε των υποδομών είτε του δικτύου διπλά και τρίδιπλα κέρδη, παρότι επιδοτήθηκαν πλουσιοπάροχα υποτίθεται για να «βάλουν τα χρήματά τους» που κι αυτά τους τα έχουν εξασφαλίσει με τις επιδοτήσεις του Ταμείου Ανάκαμψης, με κρατικές επιδοτήσεις και πάμφθηνο δανεισμό με κρατική εγγύηση, δηλαδή όλα με χρήματα του λαού.

Η ίδια η Κομισιόν ομολογεί τον στόχο της, ότι ακόμα κι αν κάποτε υλοποιήσει το πρόγραμμά της για «μετασχηματισμό του ευρωπαϊκού σιδηροδρομικού συστήματος με την προώθηση της αυτοματοποίησης και της ψηφιοποίησης για ένα πιο ευέλικτο και αξιόπιστο σύστημα», αυτό «θα μειώσει παράλληλα το κόστος», ενώ τονίζει με νόημα ότι «στόχος της κοινής πολιτικής μεταφορών είναι να διαφυλάξει τόσο τον ανταγωνισμό όσο και την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών».

Ακόμα και τα υποτιθέμενα «μέτρα για την προστασία του περιβάλλοντος και των καταναλωτών» όμως «ενδέχεται να απαιτήσουν επίσης μια κάποια εναρμόνιση για την αποφυγή στρεβλώσεων του ανταγωνισμού και για τη διευκόλυνση της πρόσβασης νέων επιχειρήσεων στην αγορά»². Αυτήν την «εναρμόνιση για την αποφυγή στρεβλώσεων του ανταγωνισμού» πλήρωσαν με τη ζωή τους 57 άνθρωποι στα Τέμπη.

Με δυο λόγια, φανερώνεται ότι με άλλα κριτήρια εξετάζει το ζήτημα της ασφάλειας το μεγάλο κεφάλαιο και με άλλα ο λαός. «Ασφάλεια» για τους καπιταλιστές είναι να κερδοφορούν σε ασφαλές περιβάλλον για την επιχειρηματική δράση τους, να προσαρμόζεται διαρκώς το κόστος για τις υποδομές και το δίκτυο στα κέρδη και τις επενδύσεις τους, να απαλλάσσονται από κάθε επιβάρυνση.

Οι ράγες να είναι τέτοιες και τόσες που να «σηκώνουν» τις όσο το δυνατόν γρήγορες αμαξοστοιχίες με «υψηλή πυκνότητα» (δηλαδή παστωμένα από επιβάτες ή εμπορεύματα δρομολόγια). Γι' αυτούς οι καθυστερήσεις, οι αναβολές κι ακυρώσεις αποστολής εμπορευμάτων και δρομολογίων κοστίζουν.

Βασικό στοιχείο της αντίληψής τους είναι σε μια πορεία να αυτοματοποιηθεί το δίκτυο και να λειτουργεί με επικίνδυνους, αλλά σύγχρονους, ψηφιακούς αυτήν τη φορά όρους, καθώς ένα ελάχιστο κι εξουθενωμένο προσωπικό θα εποπτεύει τον ξέφρενο αυτοματισμό.

Εμβληματικά τα παραδείγματα της αντίληψής τους για την ασφάλεια. Το πώς ακριβώς την εννοούν φανερώνεται από το γεγονός ότι οι συμβάσεις με βάση τις προδιαγραφές της ΕΕ και του τροχονόμου των συμφερόντων του κεφαλαίου, της Ρυθμιστικής Αρχής Σιδηροδρόμων που είχε υπογράψει η «Hellenic Τrain», δεν προέβλεπαν αποζημιώσεις στα θύματα των δυστυχημάτων, ενώ ο ίδιος ο σχετικός κανονισμός της ΕΕ προβλέπει τη δυνατότητα στα κράτη - μέλη να εξαιρούν τις εταιρείες από την υποχρέωση αποζημίωσης (δυνατότητα που χρησιμοποίησε βέβαια και το ελληνικό αστικό κράτος), ασχέτως αν μετά την κατακραυγή τα μάζεψε.

Τέτοια λοιπόν η ασφάλεια ...τέτοιες κι οι συμβάσεις της. Ενδεικτικό για το τι είδους και πόσο προσωπικό προορίζει τόσο το κράτος όσο και ο ιδιώτης είναι το γεγονός ότι μια χαρά προσλήφθηκαν με τις ευχές όλων ως και σταθμάρχες με μπλοκάκι...

Ομως, για το λαό, στο ζήτημα της ασφάλειας, δεν μπορεί να γίνουν αποδεκτές οι ...εκπτώσεις στην προστασία της ζωής του που επιβάλλει η κυνικά επικίνδυνη αντίληψη κράτους και ιδιωτών ότι δεν αναλαμβάνουν «κόστος χωρίς όφελος». Προέχει τόσο οι επιβάτες όσο και τα εμπορεύματα να φτάνουν με ασφάλεια και φτηνά στον προορισμό τους χωρίς τέτοιες εκπτώσεις, χωρίς να μεσολαβούν το κέρδος και η εκμετάλλευση.

Οι σύγχρονες τεχνολογίες για να αποδώσουν τα μέγιστα, με βάση τις απαιτήσεις και τις δυνατότητες της ανάπτυξης της επιστήμης και της τεχνολογίας, χρειάζονται όλο το απαιτούμενο, μόνιμο κι ειδικευμένο προσωπικό με πλήρη δικαιώματα.

Δύο κόσμοι συγκρούονται και στους σιδηροδρόμους και παντού: Ο δρόμος της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και των κερδών, του κράτους των καπιταλιστών, των μονοπωλίων, της ΕΕ, των κομμάτων που τα υπηρετούν κι αυτός των εργατικών - λαϊκών αναγκών που οι ογκώδεις διαδηλώσεις έβγαλαν στο προσκήνιο με τον πλέον εμφατικό τρόπο.

Αυτές οι ανάγκες μπορούν να ικανοποιηθούν μόνο με την εργατική εξουσία, που θα κοινωνικοποιήσει τα μέσα παραγωγής στη βιομηχανία, στην Ενέργεια, στις μεταφορές, συμπεριλαμβανομένου του σιδηροδρόμου, στις τηλεπικοινωνίες, στις κατασκευές κ.ο.κ. Μόνο απαλλαγμένος από μονοπώλια, καπιταλιστική εκμετάλλευση και το ζύγι των κερδών μπορεί ο λαός να απολαύσει τον πλούτο που ο ίδιος άλλωστε παράγει.

Το ΚΚΕ πολύ έγκαιρα, από την πρώτη στιγμή και χωρίς να υπολογίσει κόστος, κόντρα στο ρεύμα, στα δύσκολα πρώτα χρόνια της αντεπανάστασης προειδοποίησε ότι ο δρόμος της ΕΕ και των συμφερόντων του κεφαλαίου είναι σπαρμένος μόνο με λαϊκές απώλειες. Στους παλιότερους σε ηλικία εργαζόμενους αυτές οι προειδοποιήσεις έχουν καταγραφεί και αποτελούν πολύτιμη παρακαταθήκη για σύγχρονα πολιτικά συμπεράσματα.

Για τους νεότερους η σημερινή συνεπής πάλη του ΚΚΕ ανταμώνει με τα δικά τους συμπεράσματα από το έγκλημα των Τεμπών, τα τεκμηριώνει και τα επιβεβαιώνει. Με όλο αυτόν τον κόσμο έχουμε χρέος κι ευθύνη να συναντηθούμε και να συμπορευθούμε στον αγώνα και για ένα πολύ πιο δυνατό ΚΚΕ.

Παραπομπές:

1.https://www.europarl.europa.eu/doceo/document/A-9-2021-0181_EL.html#_ftn8

2. Θεματικό Δελτίο ΕΕ για τους σιδηροδρόμους - 2023

Eurokinissi

Ετσι πρέπει να γίνει και μπορεί να γίνει τώρα, μετά το πολύνεκρο έγκλημα στα Τέμπη. Ενα έγκλημα προδιαγεγραμμένο, αφού για τους μεγάλους κινδύνους είχαμε ως Κόμμα προειδοποιήσει με απανωτές Ερωτήσεις στη Βουλή. Είχαν επίσης ξανά και ξανά αναδείξει τον κίνδυνο με ανακοινώσεις τους οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ. Είχαν παραιτηθεί αρμόδια στελέχη των εταιρειών, είχαν προηγηθεί συχνές βλάβες και άλλα ατυχήματα από το '16 και το '17 έως τη νέα τραγωδία.

Τώρα όλοι οι συνένοχοι για το έγκλημα μας λένε ότι δεν είναι ώρα για πολιτική αντιπαράθεση. Είναι ώρα για περισυλλογή και σιωπή, μας συμβουλεύουν. Δεν είναι ώρα για χυδαία πολιτική εκμετάλλευση του ατυχήματος, μας λένε χωρίς να ντρέπονται και μάλιστα μας κουνούν το δάχτυλο.

Τους απαντάμε ότι χυδαία είναι η προσπάθεια να συγκαλυφθούν ξανά οι βαθύτερες πολιτικές ευθύνες. «Χυδαία είναι η προσπάθειά σας να μη βγάλει ο λαός συμπεράσματα ούτε και αυτήν τη φορά».

Δεν είναι ώρα σιωπής, είναι ώρα ευθύνης και μάχης, είναι ώρα για αγώνα, για λαϊκό ξεσηκωμό. Είναι ώρα να μετατρέψουμε την οργή μας και την αγανάκτησή μας σε μια οργανωμένη δύναμη που θα φέρει τα πάνω κάτω, που θα ανοίξει τον δρόμο της ανατροπής (...)

Να σκεφτούν τα ερωτήματα που αφορούν τις ανάγκες τους, την πραγματική ζωή τους και το μέλλον τους.

Να σκεφτούν πώς εξηγείται τον 21οαιώνα να μην υπάρχουν στοιχειώδη μέτρα ασφαλείας στις σιδηροδρομικές μεταφορές.

Να σκεφτούν γιατί έγινε ταχύτατα ο εκσυγχρονισμός στους πλειστηριασμούς και έχουμε «ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς» αλλά ακόμα δεν λειτουργεί σύγχρονο, ολοκληρωμένο σύστημα ασφαλείας στα τρένα (...)

Να σκεφτούν γενικότερα πόσες φορές δεν άκουσαν ξανά και ξανά τις υποσχέσεις για φιλολαϊκό μετασχηματισμό του κράτους, που θα φέρει μια πιο προοδευτική και πιο σοβαρή κυβέρνηση. Απ' τον «φιλολαϊκό εκσυγχρονισμό» του κράτους του Σημίτη και την επανίδρυση του κράτους του Καραμανλή, μέχρι το φιλικό στον πολίτη επιτελικό κράτος της σημερινής κυβέρνησης.

Να σκεφτούν πόσες φορές δεν άκουσαν μετά από κάθε καταστροφή στο Μάτι, στη Μάνδρα, στην Εύβοια, στη Δαδιά της Θράκης, τις κυβερνήσεις να υπόσχονται ότι «αυτά δεν θα γίνουν ποτέ ξανά», ότι «η έρευνα θα βάλει βαθιά το μαχαίρι στο κόκαλο», ότι «οι χρόνιες παθογένειες θα θεραπευτούν».

Να σκεφτούν γιατί υπάρχει ένα κράτος πολύ ικανό να παρακολουθεί και να φακελώνει ηλεκτρονικά όλους τους πολίτες, να υπονομεύει απεργίες και να καταστέλλει διαδηλώσεις και ταυτόχρονα εμφανίζεται ανίκανο να μας προστατεύσει απ' τις συνέπειες των σεισμών, απ' τις πυρκαγιές, τις πλημμύρες και τα μεγάλα ατυχήματα.

Σε αντίθεση με τα κόμματα του συστήματος, το ΚΚΕ έχει έγκαιρα και αναλυτικά φωτίσει τι κρύβεται πίσω απ' την αντιφατική φαινομενικά αυτή εικόνα.

Η αλήθεια είναι ότι έχουμε ένα κράτος ικανό να στηρίζει την κερδοφορία των μεγάλων ομίλων και ακριβώς για τον ίδιο λόγο εχθρικό απέναντί μας, ανίκανο να ικανοποιήσει τις ανάγκες μας, πρόθυμο να θυσιάσει τα δικαιώματά μας.

Η αλήθεια είναι ότι στην καπιταλιστική κοινωνία δεν έχουν κοινά συμφέροντα οι θύτες και τα θύματα της εκμετάλλευσης. Το πρόβλημα για τον λαό δεν είναι ότι δεν υπάρχει κράτος. Είναι ότι υπάρχει το σημερινό κράτος, το κράτος της δικτατορίας του κεφαλαίου που υπηρετεί τους θύτες, την άρχουσα τάξη, τον πραγματικό μας αντίπαλο και είναι έτοιμο να διαπράξει κάθε νέο έγκλημα σε βάρος μας για τα συμφέροντά τους.

Τι έγινε τα προηγούμενα χρόνια;

Το κράτος προώθησε την «απελευθέρωση» των μεταφορών και την ιδιωτικοποίηση του ΟΣΕ, τον τεμαχισμό των σιδηροδρομικών μεταφορών και το ξεπούλημα των κερδοφόρων φιλέτων, της ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Ο ιταλικός όμιλος που εξαγόρασε την ΤΡΑΙΝΟΣΕ είναι επίσης κρατικός, είναι η κρατική εταιρεία σιδηροδρόμων της Ιταλίας και η 3η μεγαλύτερη εταιρεία στην ΕΕ στον συγκεκριμένο κλάδο.

Το κράτος επέτρεψε τη λειτουργία του ιταλικού ομίλου, χωρίς να έχουν διασφαλιστεί στοιχειώδεις υποδομές και προϋποθέσεις ασφαλείας.

Το κράτος ιεράρχησε τις επενδύσεις και επιδοτούσε με επιχορηγήσεις τις ιδιωτικές εταιρείες.

Το κράτος έτρεχε να διασφαλίσει 3,5 δισ. κοινοτική χρηματοδότηση για τη σιδηροδρομική διασύνδεση των λιμανιών της Βόρειας Ελλάδας, της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας, το σχέδιο Sea2Sea, αλλά δεν έβρισκε 50 εκατομμύρια για την προληπτική συντήρηση των γραμμών του ΟΣΕ.

Το κράτος σχεδίασε νέα έργα πολλών δισ. ευρώ και ετοιμάστηκε να μοιράσει τη σχετική πίτα απ' το Ταμείο Ανάκαμψης στους ομίλους. Και την ίδια στιγμή, συνεχίζονταν τα τραγικά κενά σε εξειδικευμένο προσωπικό και στην εκπαίδευσή του και επιβλήθηκε το 2018 η διευθέτηση του εργάσιμου χρόνου με συνεχή εργασία χωρίς ρεπό για 9 μέρες (...)

Τι φωτίζει το έγκλημα στα Τέμπη, εκτός απ' τη συνενοχή όλων των αστικών κομμάτων; Φωτίζει το ταξικό πρόσημο της λειτουργίας του αστικού κράτους. Φωτίζει με ποιο κριτήριο επιλέγει πολιτικές και προτεραιότητες, με ποιο κριτήριο ιεραρχεί τα έργα και τις επενδύσεις που χρηματοδοτεί.

Η τραγωδία των Τεμπών φωτίζει όμως και μια άλλη μεγάλη αλήθεια: Οτι όσες κυβερνήσεις και αν αλλάξουν, όσοι μηχανοδηγοί και να αλλάξουν, το τρένο της αστικής διακυβέρνησης κινείται και θα κινείται σταθερά στις ματωμένες ράγες που καθορίζουν η άρχουσα τάξη και η ΕΕ.

Φωτίζει ότι οι ανάγκες του κεφαλαίου και οι ατσάλινοι νόμοι του κέρδους καθορίζουν το πρόγραμμα κάθε κυβέρνησης, όποια σύνθεση και αν έχει. Και αυτό θα συμβεί και με την επόμενη κυβέρνηση μετά τις εκλογές.

Ολες οι κυβερνήσεις και όλα τα κόμματα του συστήματος ήταν και είναι συνένοχα για την πολιτική που οδήγησε στο να θρηνούμε σήμερα δεκάδες νεκρά παιδιά.

Ολοι στήριξαν και προώθησαν τις κοινοτικές Οδηγίες της «απελευθέρωσης» των σιδηροδρομικών μεταφορών και της δημιουργίας ενιαίας ευρωπαϊκής αγοράς που ξεκίνησε από τη δεκαετία του '90, με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ.

Ολοι προώθησαν τα αλλεπάλληλα «σιδηροδρομικά πακέτα της ΕΕ» για να φτάσουμε στην πλήρη «απελευθέρωση» της αγοράς.

Η κάθε κυβέρνηση έπαιρνε τη σκυτάλη από την προηγούμενη. Δείτε την αλληλουχία: Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ το 2009 προχώρησε στον τεμαχισμό του ΟΣΕ, η κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ το 2013 διαμόρφωσε το πλαίσιο της ιδιωτικοποίησης, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ υλοποίησε την παραχώρηση και το ξεπούλημα της ΤΡΕΝΟΣΕ.

Θύματα της πολιτικής της «απελευθέρωσης» δεν υπάρχουν μόνο στην Ελλάδα. Σε όλη την Ευρώπη υπάρχουν πλήθος παραδείγματα που αποκαλύπτουν την εντατικοποίηση και το ξεζούμισμα των εργαζομένων, τις περικοπές μόνιμου εκπαιδευμένου προσωπικού, τις ελλείψεις στην προληπτική συντήρηση και στα συστήματα ασφαλείας, που οι όμιλοι τα αντιμετωπίζουν ως κόστος. Παραδείγματα από τις ΗΠΑ μέχρι την ΕΕ, όπου μόνο το 2021 είχαμε πάνω από 1.300 ατυχήματα με 683 νεκρούς. Αυτά για όσους εξακολουθούν να πιστεύουν ότι ατυχήματα συμβαίνουν μόνο στην «καθυστερημένη Ελλάδα».

Οποιο θέμα και όποιον κλάδο της οικονομίας κι αν εξετάσουμε, στο ίδιο συμπέρασμα θα καταλήξουμε. Η οικονομική λειτουργία του κράτους και η οικονομική πολιτική όλων των κυβερνήσεων υπηρετούν σταθερά τις ανάγκες των ομίλων, την κερδοφορία του κεφαλαίου και γι' αυτό θυσιάζουν τις δικές μας ανάγκες.

Σκεφτείτε από ποιον παίρνουν σταθερά και σε ποιον δίνουν συνεχώς όλοι οι κρατικοί προϋπολογισμοί όλων των κυβερνήσεων. Σκεφτείτε τη συνεχή αύξηση των άδικων έμμεσων φόρων και τη φοροαφαίμαξή μας, την ίδια ώρα που οι όμιλοι καταβάλλουν λιγότερο από το 6% των ετήσιων φορολογικών εσόδων και έχουν πλήθος φοροαπαλλαγές.

Σκεφτείτε τι κρύβεται πίσω από τα ματωμένα πλεονάσματα, τα «μαξιλάρια» για τα οποία περηφανεύονται ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΝΔ. Σκεφτείτε τι κρύβεται πίσω απ' το «νοικοκύρεμα» των δημόσιων οικονομικών και τις «κοστολογημένες προτάσεις που παίρνουν υπόψη τις αντοχές της οικονομίας». Κρύβονται οι περικοπές αναγκαίων δαπανών για την ασφάλειά μας, για την αντισεισμική θωράκιση, γενικότερα για την πολιτική προστασία. Κρύβονται το πετσόκομμα μισθών και συντάξεων, η ισοπέδωση των ασφαλιστικών μας δικαιωμάτων. Κρύβεται η πλήρης εμπορευματοποίηση των υπηρεσιών Υγείας και Παιδείας για να θησαυρίζουν οι ιδιωτικοί όμιλοι (...)

Τι απέδειξε η ζωή σ' όλη την Ευρώπη και στην Ελλάδα;

Απέδειξε ότι όσο παραμένουμε στο πλαίσιο του σημερινού συστήματος και της «απελευθερωμένης» αγοράς της ΕΕ, όσο οι μεταφορές, η Ενέργεια, οι επικοινωνίες, το νερό αποτελούν εμπορεύματα, όλοι οι όμιλοι, είτε κρατικοί είτε ιδιωτικοί, θα θυσιάζουν συνεχώς τις ανάγκες μας για να αυξήσουν τα κέρδη τους και τα μερίδιά τους στον ανταγωνισμό.

Γι' αυτό και οι προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ για επανακρατικοποίηση κατά 51% ορισμένων επιχειρήσεων όπως η ΔΕΗ ή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για 100% επανακρατικοποίηση, συσκοτίζουν τον πραγματικό αντίπαλο και δεν οδηγούν σε κάποια φιλολαϊκή λύση.

Δικαιολογημένα βέβαια κανείς δεν εμπιστεύεται τον ΣΥΡΙΖΑ, που πρωταγωνίστησε στην ιδιωτικοποίηση των ναυπηγείων, του ΟΣΕ, των περιφερειακών αεροδρομίων, όταν μιλά για επανακρατικοποιήσεις.

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ μείωσε κατά 17% την κρατική συμμετοχή στο μετοχικό κεφάλαιο της ΔΕΗ και προώθησε το 3ο μνημόνιο που προβλέπει τη μείωση του μεριδίου της ΔΕΗ στο 50% του συνόλου της αγοράς, για να προχωρήσει η «απελευθέρωση».

Ας υποθέσουμε όμως ότι για μια φορά λέει την αλήθεια. Πώς θα διασφαλίσει η επανακρατικοποίηση επιχειρήσεων, όπως για παράδειγμα της ΔΕΗ, τα κέρδη των μετόχων τους και τα μερίδιά τους στον ανταγωνισμό με τους άλλους ομίλους; Οπως τα διασφάλιζε και πριν από την απώλεια του 51% απ' το κράτος. Με ακριβά τιμολόγια για τα λαϊκά νοικοκυριά, αύξηση των εργολαβικών εργαζομένων με προσωρινή απασχόληση, αύξηση της εκμετάλλευσης του μόνιμου προσωπικού.

Γι' αυτό η ΔΕΗ προχωρούσε σε αυξήσεις και όταν το κράτος κατείχε το 51% και συνεχίζει και τώρα που ελέγχει ακόμα το μάνατζμεντ της ΔΕΗ. Ακόμα και στην εποχή πριν από την «απελευθέρωση», που υπήρχε αποκλειστικά κρατικός τομέας ηλεκτρικής ενέργειας, υπήρχε μεγάλη διαφορά στην επιβάρυνση των τιμολογίων οικιακής κατανάλωσης σε σχέση με βιομηχανικούς ενεργοβόρους ομίλους, όπως η ΠΕΣΙΝΕ.

Το ξεζούμισμα των εργαζομένων, η αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης δεν ξεκίνησε μετά την ιδιωτικοποίηση των ΔΕΚΟ. Στην ΕΥΔΑΠ, που εντάχθηκε στο Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών το 2001 και το κράτος ελέγχει την πλειοψηφία των μετοχών, υπάρχουν 9 διαφορετικές εργασιακές σχέσεις και το μόνιμο προσωπικό μειώθηκε, ενώ αυξήθηκε ο όγκος των εργασιών.

Εξάλλου, ακόμα και όταν είναι πλήρως κρατικές στη μετοχική τους σύνθεση οι σημερινές επιχειρήσεις, παραχωρούν κερδοφόρα τμήματα - «φιλέτα» της λειτουργίας τους ή αναθέτουν την υλοποίηση έργων σε ιδιωτικούς ομίλους.

Γι' αυτό χειροκροτούσαν, για παράδειγμα, οι μονοπωλιακοί όμιλοι, όπως η «Suez» και η «Veolia», την επανακρατικοποίηση της εταιρείας νερού στο Παρίσι.

Γι' αυτό επίσης ο κρατικός ΟΣΕ ανέθεσε στην κοινοπραξία «Alstom» - «ΑΚΤΩΡ» την υλοποίηση του συστήματος τηλεδιοίκησης - σηματοδότησης, με την περιβόητη σύμβαση 717, με τις συνεχείς αναθεωρήσεις και διαμάχες.

Οι όποιες επανακρατικοποιήσεις γίνονται τώρα στην Ευρώπη στον τομέα της ηλεκτρικής ενέργειας δεν συνιστούν φιλολαϊκή πολιτική, αλλά μεταφορά των ζημιών πολλών δισ. των μετόχων στις πλάτες των φορολογούμενων εργαζομένων.

Η επανακρατικοποίηση, το 2022, της γαλλικής κρατικής εταιρείας ηλεκτρισμού EdF φόρτωσε στην πράξη στις πλάτες των Γάλλων φορολογούμενων ζημιές που ξεπερνούν τα 17 δισ. ευρώ, ενώ όσο ήταν κερδοφόρα, το 2021, τα οφέλη καρπώνονταν οι μεγαλομέτοχοί της.

Στην πράξη το κράτος αναλαμβάνει τη λειτουργία εκείνων των υποδομών που δεν μπορούν να διασφαλίσουν γρήγορα υψηλή κερδοφορία στους ομίλους.

Το παράδειγμα της ΔΕΗ, όπως και του ΟΣΕ, διδάσκει ότι το κράτος του κεφαλαίου δεν μπορεί να αποτελέσει φιλολαϊκό αντίβαρο στα συμφέροντα των ιδιωτικών ομίλων.

Αυτό το κράτος θα επιβαρύνει και θα ματώνει τον λαό και όταν παραχωρεί επιχειρήσεις στους ομίλους, και όταν τις διαχειρίζεται με γνώμονα το κέρδος και την προώθηση των στόχων της άρχουσας τάξης.

Φίλες και φίλοι,

Δεν είναι μοιραίο ούτε υποχρεωτικό να συνεχίσουμε να βαδίζουμε σ' αυτόν τον δρόμο που μας έφερε στη σημερινή απαράδεκτη κατάσταση. Υπάρχει διέξοδος, υπάρχει άλλος δρόμος. Μπορούμε να ζήσουμε πολύ καλύτερα, αν αλλάξουμε ράγες, αν αλλάξουμε τροχιά. Μπορούμε να βγούμε από τον βάλτο της εκμετάλλευσης, της ανασφάλειας, της αβεβαιότητας για τη ζωή μας. Μπορούν να πάψουν οι μεταφορές, η Υγεία, τα φάρμακα, η μόρφωση, το νερό, τα καύσιμα, η ίδια η εργατική δύναμη να αποτελούν εμπορεύματα. Να μην αποτελούν πλέον πηγή του καπιταλιστικού κέρδους. Μπορούν να υπάρξουν φτηνές, ασφαλείς και σύγχρονες μεταφορές για τον λαό. Μπορούμε να εξαλείψουμε την ανεργία και την ενεργειακή φτώχεια, τα ωράρια - λάστιχο και τους μισθούς πείνας.

Ολα αυτά μπορεί να τα διασφαλίσει ο σοσιαλισμός. Διότι θα αλλάξει ο σκοπός της παραγωγής, δεν θα είναι πλέον το κέρδος των ομίλων αλλά το σύνολο των αναγκών μας που συνεχώς διευρύνονται. Διότι θα αλλάξει ριζικά ο ρόλος των εργαζομένων. Οι εργαζόμενοι θα παίζουν κάθε μέρα ενεργό ρόλο στη λήψη και στον έλεγχο των αποφάσεων. Ο σοσιαλισμός μπορεί διότι θα αλλάξουν χέρια η ιδιοκτησία και η εξουσία, θα κοινωνικοποιηθούν τα εργοστάσια, τα μέσα παραγωγής, οι υποδομές, η γη. Μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αφεντικά.

Γνωρίζουμε ότι αρκετοί εξακολουθούν να αμφιβάλλουν και μας ρωτούν: «Μα, μπορούν να γίνουν όλα αυτά;». Ακούμε συχνά ότι «καλά τα λέτε, αλλά αυτά δεν γίνονται». Μα όλα αυτά έγιναν, φίλες και φίλοι, στη Σοβιετική Ενωση τον 20ό αιώνα. Γιατί δεν μπορούν να ξαναγίνουν τον 21ο αιώνα, που υπάρχουν πλέον και οι τεχνολογικές δυνατότητες της 4ης Βιομηχανικής Επανάστασης;

Στη Σοβιετική Ενωση υλοποιήθηκαν δεκαετίες πριν επιτεύγματα και κατακτήσεις που δεν πρόκειται ποτέ να διασφαλίσει ο καπιταλισμός, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Κανείς δεν ήταν άνεργος ούτε κρύωνε, παρά το μεγάλο ψύχος. Είχε κατοχυρωθεί το δικαίωμα στη στέγαση. Είχε κατοχυρωθεί η δωρεάν πρόσβαση σε υψηλού επιπέδου υπηρεσίες Υγείας και μόρφωσης. Δεν πνιγόταν ο κόσμος στην πρώτη δυνατή βροχή και δεν σταματούσε η κυκλοφορία στην πρώτη χιονόπτωση.

Ηταν συχνές, ασφαλείς και πάμφθηνες οι μαζικές μεταφορές. Με τον υπερσιβηρικό σιδηρόδρομο μπορούσες και μπορείς να διασχίσεις το 1/3 του πλανήτη. Το έργο της ηλεκτροκίνησης του υπερσιβηρικού άρχισε πριν από το 1930. Η 2η υπερσιβηρική γραμμή, μήκους 3.100 χλμ., ξεκίνησε τη δεκαετία του '70. Το 50% της διαδρομής που κατασκευάστηκε αφορούσε μονίμως παγωμένες περιοχές που φτάνουν τους -60 βαθμούς Κελσίου. Επομένως το πρόβλημα δεν είναι τεχνικό, είναι πολιτικό.

Ακόμα και η αρνητική πείρα του σοσιαλισμού, όταν σταδιακά εγκαταλείφθηκαν και υπονομεύτηκαν οι αρχές της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, όταν τελικά επικράτησε η πολιτική του «σοσιαλισμού με αγορά», φωτίζει την υπεροχή του.

Αποδεικνύουν ότι όλα αυτά μπορούν να γίνουν, μπορούν να ικανοποιηθούν οι κοινωνικές ανάγκες, μόλις το θελήσει ο λαός. Μόλις θελήσει να πάρει στα χέρια του το τιμόνι της εξουσίας και τα κλειδιά της οικονομίας.

Αυτήν τη διέξοδο, τη μόνη ρεαλιστική επιλογή για τις ανάγκες της κοινωνίας, φωτίζει με το ανατρεπτικό Πρόγραμμά του το ΚΚΕ. Αποδεικνύει ότι μπορεί και πρέπει να υπάρξει ξανά μια ανώτερη οργάνωση της κοινωνίας. Και γι' αυτό συναντά τις πολύμορφες επιθέσεις των αστικών κομμάτων, που θέλουν να μας πείσουν ότι δεν υπάρχει εναλλακτική εντός των τειχών του συστήματος.

Και ασφαλώς εμείς δεν περιμένουμε παθητικά να ξημερώσει κάποια μεγάλη μέρα που θα υλοποιηθεί αυτό το ανατρεπτικό Πρόγραμμα. Μπαίνουμε μπροστά κάθε μέρα για να ανοίξει ο δρόμος της ανατροπής. Μπαίνουμε μπροστά στους αγώνες ενάντια στην ακρίβεια και την ενεργειακή φτώχεια, στους αγώνες για ουσιαστικές αυξήσεις μισθών και συντάξεων, στους αγώνες των δημοσίων υπαλλήλων και των βιοπαλαιστών της πόλης και του χωριού.

Μπαίνουμε σήμερα μπροστά για να μετατραπούν σε οργανωμένο μαχητικό λαϊκό αγώνα η οργή και η αγανάκτηση που ξεχειλίζουν. Σ' έναν πανελλαδικό λαϊκό ξεσηκωμό ενάντια στην πολιτική της «απελευθέρωσης» της ΕΕ, ενάντια στην άρχουσα τάξη και τα κόμματά της, που δολοφονούν εν ψυχρώ για το καπιταλιστικό κέρδος. Ενάντια στην πολιτική που προωθεί το κράτος του κεφαλαίου, η οποία δεν απειλεί μόνο την τσέπη μας και τα δικαιώματά μας αλλά και την ίδια τη ζωή μας. Μπαίνουμε μπροστά για να ανοίξει ο δρόμος της ανατροπής του συστήματος της καπιταλιστικής βαρβαρότητας (...)

Τόσο η ελληνική όσο και η διεθνής πείρα διδάσκει ότι το αστικό κράτος, το κράτος κεφαλαίου, δεν μπορεί να μετασχηματιστεί προς όφελος του λαού ούτε να αποτελέσει αντίβαρο στα συμφέροντα των ιδιωτικών ομίλων.

Η πείρα της Ιταλίας, της Γαλλίας, της Ισπανίας, της Κύπρου, της Ελλάδας αποδεικνύει ότι οι ανάγκες του κεφαλαίου και οι νόμοι του κέρδους καθορίζουν την πολιτική κάθε αστικής κυβέρνησης, όποια σύνθεση κι αν έχει.

Αυτήν την πείρα αξιοποίησε το ΚΚΕ και δεν έκανε το τραγικό λάθος να στηρίξει την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ το 2015 και να γίνει συνένοχο στην πολιτική των μνημονίων και των μεταμνημονιακών δεσμεύσεων. Ας σκεφτούμε τι θα είχε συμβεί αν δεν είχαμε σταθεί όρθιοι και είχαμε επιτρέψει τον αφοπλισμό του εργατικού, λαϊκού κινήματος.

Σήμερα, ξέρουμε πολύ καλά ότι η επιλογή του δήθεν μικρότερου κακού οδήγησε και οδηγεί πάντα απ' το κακό στο χειρότερο (...)

Δεν έχουμε λοιπόν κανέναν λόγο να αποδεχτούμε τον εκβιασμό του συστήματος ότι το μόνο που τάχα μπορούμε να διαλέξουμε είναι αν θα ηγηθεί ο Μητσοτάκης ή ο Τσίπρας, η ΝΔ ή ο ΣΥΡΙΖΑ, στη νέα σφαγή των δικαιωμάτων μας, στη νέα κλοπή του εισοδήματός μας για να θησαυρίσει και πάλι το μεγάλο κεφάλαιο.

Μπορούμε και πρέπει να σημαδέψουμε τον πραγματικό ένοχο για τα βάσανά μας, τον πραγματικό μας αντίπαλο, την άρχουσα τάξη, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ που την στηρίζουν.

Μπορούμε και πρέπει να καταδικάσουμε τη ΝΔ, τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ, όλα τα αστικά κόμματα πρέπει να είναι πιο αδύναμα την επόμενη μέρα. Να μην έχουν λυμένα τα χέρια να διαπράξουν νέα εγκλήματα σε βάρος μας.

Απέναντι στη δικτατορία του κεφαλαίου, στο κράτος της και τα κόμματά της παίρνουμε θέση μάχης για να ανοίξουμε τον δρόμο της ανατροπής. Παίρνουμε θέση μάχης δίπλα στο ΚΚΕ, ψηφίζουμε και δυναμώνουμε το ΚΚΕ παντού.

Είναι ώρα ευθύνης, ώρα να ξεσηκωθούμε, ώρα να βγούμε στον δρόμο και να παλέψουμε αποφασιστικά για να κερδίσουμε τη ζωή που μας αξίζει.

Είναι ώρα αντεπίθεσης απέναντι στους συνενόχους που ξεζουμίζουν, ματώνουν και φοβίζουν τον λαό. Οι δυνάμεις του ΚΚΕ είμαστε μπροστά για να νικήσει ο λαός σε αυτήν την κρίσιμη μάχη. Μπορούμε να τα καταφέρουμε και θα τα καταφέρουμε.

Στη συγκέντρωση της ΚΝΕ στο Σύνταγμα, το Σάββατο 4 Μάρτη, ο Γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ ανέφερε χαρακτηριστικά: «Η Ιστορία κατέγραψε το έγκλημα, τώρα θα καταγράψει τη στάση και την ευθύνη του καθενός».

Ο κυνισμός, τα ψέματα αλλά και ο φόβος της κυβέρνησης και των υπόλοιπων αστικών κομμάτων. Η κυβέρνηση της ΝΔ, διά στόματος πρωθυπουργού, έβγαλε το πόρισμά της: «Φταίμε όλοι»! Αλήθεια; Ο Πάγκαλος του έγραψε την ομιλία; Δεν πρόλαβαν, λένε, να εκσυγχρονίσουν τους σιδηρόδρομους, όπως έχουν κάνει με τόσους άλλους τομείς και γι' αυτό είχαμε το έγκλημα.

«Εκσυγχρόνισαν» την Πολιτική Προστασία γι' αυτό σε κάθε καταστροφή, όταν γίνεται επί ΣΥΡΙΖΑ θα φταίνε των «ανθρώπων τα έργα», όπως στην πλημμύρα της Μάνδρας, και όταν γίνεται επί ΝΔ θα φταίνε «κυρίως τα ανθρώπινα λάθη». «Εκσυγχρόνισαν» την Εκπαίδευση, γι' αυτό στις Σέρρες πέθανε ένα μικρό παιδί από έκρηξη λέβητα και πέφτουν σοβάδες και υπόστεγα στα σχολεία όλης της Ελλάδας. Γι' αυτό όλες οι κυβερνήσεις την τελευταία δεκαετία έχουν μειώσει κατά σχεδόν 70% τη χρηματοδότηση στην Παιδεία. «Εκσυγχρόνισαν» την αστική Δικαιοσύνη και τους μηχανισμούς του αστικού κράτους. Γι' αυτό η Δικαιοσύνη «κώφευε» όταν οι εργαζόμενοι προειδοποιούσαν για τις ελλείψεις σε συστήματα ασφαλείας στον σιδηρόδρομο, αλλά ήταν πολύ «αποτελεσματική» στο να βγάζει τις απεργίες αυτών των εργαζομένων παράνομες. Γι' αυτό η προηγούμενη κυβέρνηση «εκσυγχρόνισε» τους πλειστηριασμούς των σπιτιών μας κάνοντάς τους ηλεκτρονικούς. «Εκσυγχρόνισαν» την Υγεία. Γι' αυτό την ώρα που δεν υπήρχε στα φαρμακεία ούτε «Ντεπόν», ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ «κόπτονταν» για το κέρδος των φαρμακοβιομηχάνων! Γι' αυτό στην πανδημία χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους ενώ θα μπορούσαν να έχουν σωθεί, γι' αυτό ιδιωτικοποιούν τη μοναδική ογκολογική κλινική παίδων στην Ελλάδα. «Εκσυγχρόνισαν» και τις εργασιακές σχέσεις και τις γύρισαν 200 χρόνια πίσω. Εντατικοποίηση της εργασίας με σύγχρονους όρους, απλήρωτη δουλειά, χιλιάδες νεκροί και σακατεμένοι εργαζόμενοι, όλα με τη σφραγίδα όσων έχουν κυβερνήσει μέχρι σήμερα.

Ο πρωθυπουργός στην ομιλία του, με θράσος, «δικαιολόγησε» την οργή και τη διαμαρτυρία της νεολαίας. Εμμέσως πλην σαφώς θέλησε να δώσει και κατεύθυνση. Μείνετε σιωπηλοί για το προδιαγεγραμμένο έγκλημα και τα επόμενα που προετοιμάζονται ήδη, αφού μένει ίδια η πολιτική που θυσιάζει ζωές για τα κέρδη των μονοπωλίων. Ούτε τη ΔΑΠ δεν πείθει η κυβέρνηση που είτε είναι άφαντη από τα πανεπιστήμια είτε παιδιά λαϊκών στρωμάτων που την στήριζαν, τώρα της γυρίζουν την πλάτη και κατεβαίνουν στον δρόμο με τους φοιτητικούς συλλόγους.

Αυτό, όμως, το «σκοτεινό κράτος του αναχρονισμού», που ανέφερε ο πρωθυπουργός, είναι το αστικό κράτος με όλους του τους μηχανισμούς. Είναι οι κρατικές μετοχικές εταιρείες και οι ιδιωτικοί μονοπωλιακοί όμιλοι που δεν διστάζουν μπροστά σε κανένα έγκλημα στο κυνήγι του μέγιστου κέρδους. Είναι οι «Ανεξάρτητες Αρχές», που επιβλέπουν και καταγράφουν τελικά μόνο αν τηρούνται οι κατευθύνσεις της ΕΕ για την «απελευθέρωση» της αγοράς. Είναι αυτή η σάπια αστική εξουσία που υπηρετούν όλα τα αστικά κόμματα.

Σε μια περίοδο που υπάρχουν οι δυνατότητες να βαθύνει το ρήγμα στη σκέψη και τη δράση χιλιάδων ανθρώπων και να ενοχοποιηθεί το ίδιο το σύστημα που δολοφονεί ζωές, όνειρα και δικαιώματα γιατί «κοστολογεί» τα κέρδη πάνω από την ανθρώπινη ζωή, αστικές πολιτικές δυνάμεις και μηχανισμοί πασχίζουν να υψώσουν εμπόδια στη ριζοσπαστικοποίηση της συνείδησης. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει βάλει μπροστά τη «μονταζιέρα» και προσπαθεί να «κρυφτεί» πίσω από αποπροσανατολιστικές δηλώσεις του τύπου «ποιος τοποθέτησε σε αυτήν τη θέση τον σταθμάρχη;» και αν ο Καραμανλής θα είναι στα ψηφοδέλτια της ΝΔ, δικαιολογώντας τη λογική του «ανθρώπινου λάθους»! Φοβούνται και αυτοί το γεγονός ότι από τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού και της νεολαίας έχουν μπει στο «κάδρο των ευθυνών». Ολη η Ελλάδα σειόταν από το σύνθημα «ΣΥΡΙΖΑ - ΠΑΣΟΚ - ΝΔ, το έγκλημα αυτό έχει ιστορία»! Δίνουν εξετάσεις στο σύστημα διαφημίζοντας την ικανότητά τους να «διασφαλίσουν την κοινωνική ειρήνη», που δεν την «διατάραξε» το έγκλημα αλλά οι συγκλονιστικές κινητοποιήσεις. Καλλιεργούν, μαζί με τη ΝΔ και διάφορα επιτελεία, την επικίνδυνη γραμμή ότι η νεολαία δεν πρέπει να στραφεί στην «αντισυστημική ψήφο». Μιλάνε για «άκρα» και εξισώνουν τη ριζοσπαστική δράση με τους φασίστες, την ίδια ώρα που βουλευτής του δήλωσε πρόθυμος να συγκυβερνήσει ακόμα και με τον Βελόπουλο, όπως άλλωστε, αντίστοιχα, έχουν ήδη κάνει με τους ακροδεξιούς ΑΝΕΛ για 4 χρόνια. Κάνουν τα πάντα για να βγουν «λάδι» η ΕΕ και το ιταλικό κρατικό μονοπώλιο στο οποίο πούλησαν το μεταφορικό έργο του ΟΣΕ, πριμοδοτώντας το επιπλέον με δεκάδες εκατομμύρια ευρώ.

Σε στιγμές που κρίνονται πολλά, φαίνεται και πιο καθαρά ο ρόλος μιας σειράς άλλων πολιτικών δυνάμεων που προσπαθούν να παρέμβουν στη συνείδηση της νεολαίας. Δυνάμεις που αποπροσανατολίζουν από τον βασικό αντίπαλο, αφήνουν στο απυρόβλητο την πολιτική της ΕΕ για την «απελευθέρωση» των μεταφορών, παρουσιάζουν το σάπιο αστικό κράτος ως «εγγυητή» της ασφάλειας των σιδηροδρόμων. Ορισμένοι φτάνουν στο σημείο να ισχυρίζονται ότι τώρα δεν χρειάζεται «ούτε οργή ούτε διαμαρτυρία» αλλά μόνο να τους ψηφίσουν στις εκλογές. Πασπαλίζουν με ολίγη «επαναστατική» γαρνιτούρα το «κυρίως πιάτο» της κυβερνητικής εναλλαγής που αντικειμενικά σερβίρουν. Επιμένουν σε μια αδιέξοδη γραμμή και σε συνθήματα, όπως «Κάτω η κυβέρνηση των δολοφόνων», για να αθωώσουν τελικά τη δολοφονική, για τον λαό και τη νεολαία, πολιτική του αστικού κράτους, της ΕΕ, των μονοπωλιακών ομίλων και όλων των κυβερνήσεων.

Επρεπε να γίνουν πολλά για να γίνει η οργή αγώνας. Οταν όλοι έλεγαν πως πρέπει να υπάρχει «σιωπή», έπρεπε να κυριαρχήσει το σύνθημα «Ολων των νεκρών θα γίνουμε φωνή, το έγκλημα αυτό δεν θα ξεχαστεί». Οταν όλοι έλεγαν ότι «δεν είναι η ώρα για απόδοση ευθυνών», έπρεπε να αποκαλύψουμε τους πραγματικούς ενόχους, τις προειδοποιήσεις των εργαζομένων. Επρεπε να ακουστεί το σύνθημα «Τα κέρδη τους οι νεκροί μας». Οταν όλοι σκηνοθετούσαν τη θλίψη τους, έπρεπε να πούμε «Στέρεψαν τα δάκρυα και έγιναν οργή, η νέα γενιά δεν σας συγχωρεί». Επρεπε οι φοιτητικοί σύλλογοι και οι μαθητικές κοινότητες να δημιουργήσουν τα δικά τους «μνημεία» ώστε να τιμηθούν οι νεκροί συνάδελφοι και συμμαθητές τους. Οταν κάποιοι σκύλευαν πάνω στο ανθρώπινο δράμα, όταν έλεγαν ψέματα και μιλούσαν για «θυσίες που μπορούν να γίνουν ευκαιρίες», έπρεπε κάποιος να τους κάνει να σιωπήσουν, αποκαλύπτοντας ότι το έγκλημα αυτό ήταν προδιαγεγραμμένο, με ευθύνες όλων των κυβερνήσεων και των πολιτικών της ΕΕ.

Οταν φανεροί και αθέατοι μηχανισμοί προετοιμάζονταν για να προβοκάρουν τους αγώνες ή έσπευσαν να μιλήσουν για «συνθήματα που δείχνουν πως η νεολαία είναι ακαπέλωτη και ζητά να αλλάξουν οι παθογένειες», έπρεπε τα εργατικά σωματεία, οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, τα μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ μαζί με χιλιάδες ανθρώπους να οργανώσουν την απεργία σε σύγκρουση με την εργοδοσία και μια «ΓΣΕΕ από άλλον πλανήτη». Επρεπε να αποκαλύψουν «τα sms της πρεσβείας» και τους διάφορους μηχανισμούς που προσπάθησαν να δημιουργήσουν τα γνωστά «στημένα» σκηνικά.

Επρεπε, λοιπόν, να κάνουμε πολλά για να εκφραστεί η οργή και να γίνει αγώνας. Τώρα πρέπει να πρωτοστατήσουμε για να γίνει η οργή δύναμη ανατροπής. Αυτό είναι το σύνθημα που μπορεί να δώσει διέξοδο στο ερώτημα χιλιάδων νέων ανθρώπων που μας ρωτάνε «και τώρα τι κάνουμε;».

Τώρα χρειάζεται να μεγαλώσουν η οργάνωση και η συμμετοχή στους οργανωμένους φορείς του κινήματος. Τώρα χρειάζεται να δημιουργηθούν και νέες δομές. Είναι ελπιδοφόρο ότι εκατοντάδες σπουδαστές σε επαρχιακή πόλη στο «τώρα τι κάνουμε» «απάντησαν» ιδρύοντας σύλλογο στο ΙΕΚ για να γίνουμε πιο δυνατοί. Οτι ανέλαβαν ευθύνη τοπικές συντονιστικές επιτροπές σχολείων, εκλεγμένων πρωτοπόρων μαθητών και μαθητριών. Οτι οι φοιτητές συζήτησαν και πήραν άμεσες αποφάσεις για το πώς θα κατέβουν στον δρόμο, με ποια αιτήματα και τι πανό σε προαύλια σχολών και σχολείων. Οτι πήραν πρωτοβουλίες και με πολυμορφία «δημιούργησαν» δυνατές στιγμές μέσα στις σχολές και στις γειτονιές τους. Οτι δεκάδες χιλιάδες φοιτητές και μαθητές άκουσαν, στηρίχθηκαν, εμπιστεύτηκαν και συντόνισαν τη δράση τους με σωματεία εργαζομένων.

Τώρα πρέπει να δείξουμε ακόμα μεγαλύτερη τόλμη και αποφασιστικότητα, ώστε να γίνουν πολλά και παντού. Να γίνουν δράσεις σε πλατείες και άλλους χώρους. Να βρεθεί «χώρος και τρόπος» ώστε χιλιάδες νέοι άνθρωποι να πουν τη γνώμη τους και να αναλάβουν ευθύνες. Από το πώς θα οργανωθεί η κάθε δράση, μέχρι το με ποιο μέσο θα προπαγανδιστούν τα αιτήματα σε κάθε χώρο.

Τώρα είναι η ώρα να υπάρχει σαφήνεια στα αιτήματα και τις διεκδικήσεις. Παλεύουμε για το δικαίωμα στη ζωή και για ζωή με δικαιώματα. Παλεύουμε δηλαδή για σύγχρονες, ασφαλείς και δωρεάν μεταφορές. Για υποδομές σε σχολεία και πανεπιστήμια που τα προβλήματα παραμένουν εκρηκτικά. Για υγιεινή και ασφάλεια στους χώρους δουλειάς. Για υψηλού επιπέδου μόρφωση, Υγεία, Πολιτισμό και Αθλητισμό. Παλεύουμε για όλες τις ανάγκες μας που συγκρούονται καθημερινά με τους νόμους του καπιταλιστικού κέρδους.

Τώρα είναι η ώρα να γίνουμε πιο αποτελεσματικοί στην αποκάλυψη της αλήθειας και των ενόχων κάθε εγκλήματος σε βάρος της ζωής και των δικαιωμάτων του λαού και της νέας γενιάς. Για να δυναμώσει η (δι)εκδίκηση απέναντι σε όσους υπηρετούν τις «αντοχές» της καπιταλιστικής οικονομίας. Σε όσους υπερασπίζονται ότι τον 21ο αιώνα η ζωή θα είναι απλά μια μάχη για την «επιβίωση». Σε όσους κάνουν τα πάντα για να αθωώσουν το καπιταλιστικό σύστημα, την ΕΕ και τις αστικές κυβερνήσεις. Σε όσους καλούν τους νέους και τις νέες να μην αγωνίζονται, να μη διεκδικούν, αλλά απλά να ψηφίσουν ποιος θα είναι ο επόμενος που θα «κάτσει η στραβή στη βάρδια του», που θα συνεχίσει την ίδια εγκληματική πολιτική.

Τώρα είναι η ώρα να δυναμώσει η συμπόρευση με το ΚΚΕ και την ΚΝΕ. Να υπάρξει πολιτική τιμωρία. Να ενισχυθεί η συμμαχία των «από κάτω». Να «φουσκώσει» το ποτάμι ενός πανελλαδικού κινήματος εργαζομένων, φοιτητών και μαθητών που μπορεί να ενοποιήσει τις διεκδικήσεις απέναντι στην πολιτική που μας διαλύει τη ζωή. Τώρα είναι η ώρα να ισχυροποιηθεί η ΚΝΕ παντού. Για να υπάρξουν ακόμα μεγαλύτερη διάρκεια, αντοχή και αποτελεσματικότητα στον αγώνα. Για να γίνει η οργή δύναμη ανατροπής του σάπιου, γερασμένου και εγκληματικού καπιταλισμού.

Θα μιλήσει ο Θοδωρής Κωτσαντής, Γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ.

Η συγκέντρωση θα γίνει στη 1 μ.μ., στην αίθουσα τελετών «Γεώργιος Μυλωνάς» του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων (πάνω από το φοιτητικό εστιατόριο).

Οι προσυγκεντρώσεις για τη συγκέντρωση της Κυριακής στο Σύνταγμα θα γίνουν στις 11.15 π.μ. στα εξής σημεία:

Παλιά Βουλή: Ομοσπονδίες, Σωματεία και Επιτροπές Αγώνα στον ιδιωτικό τομέα, οικοδόμοι, εργαζόμενοι σε τρόφιμα - ποτά, φάρμακο, χημική βιομηχανία, Ενέργεια, Τύπο - Χαρτί, ιματισμό - δέρμα, μέταλλο, επισιτισμό - τουρισμό, τηλεπικοινωνίες, ταχυμεταφορές, τράπεζες, λογιστές, δικηγόροι, εμποροϋπάλληλοι, καθαρίστριες, γυμναστές, Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, ΟΒΣΑ, σωματεία και ενώσεις επαγγελματιών, βιοτεχνών και εμπόρων.

Μοναστηράκι: Εργατικό Κέντρο Πειραιά, Σωματεία στις μεταφορές, ναυτεργατικά σωματεία, μαζικοί φορείς του Πειραιά, των δυτικών και νοτιοδυτικών συνοικιών της Αθήνας.

Προπύλαια: Σωματεία Εκπαιδευτικών, Σωματεία Εργαζομένων σε Πανεπιστήμια και Ερευνητικά Κέντρα, Σωματεία Καλλιτεχνών, Εργατικό Κέντρο Λαυρίου - Ανατολικής Αττικής, μαζικοί φορείς του δήμου της Αθήνας, της Βόρειας, της Βορειοδυτικής Αθήνας και των Μεσογείων, φοιτητικοί σύλλογοι, συντονιστικά μαθητών, Ομοσπονδία, Ενώσεις και Σύλλογοι Γονέων, Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας, Σύλλογοι και Ομάδες Γυναικών, Ομοσπονδίες και Σωματεία Συνταξιούχων.

Στύλοι Ολυμπίου Διός: Σωματεία υπουργείων, της Αποκεντρωμένης και Περιφερειακής Διοίκησης, σωματεία δήμων, σωματεία υγειονομικών και της Ειδικής Αγωγής, μαζικοί φορείς των ανατολικών και νότιων συνοικιών της Αθήνας, της Δυτικής Αττικής.

Για τη συμμετοχή στη συγκέντρωση δρομολογούνται λεωφορεία από τις εξής περιοχές: Ανω Λιόσια (10 π.μ., τριγωνική πλατεία), Ασπρόπυργος (10.15 π.μ., παραλία), Ελευσίνα (10 π.μ., δημοτικό πάρκινγκ), Κόκκινος Μύλος (10.15 π.μ., τριγωνική πλατεία), Μενίδι (10.15 π.μ., πλατεία Καράβου), Ολυμπιακό Χωριό (10 π.μ., Κακλαμανάκη 21).

RIZOSPASTIS

Μετά τα πρωτοφανούς μαζικότητας συλλαλητήρια της Τετάρτης, σωματεία και φορείς απευθύνουν νέο αγωνιστικό κάλεσμα: «Οσο η προστασία της εργασίας και της ζωής λογίζεται ως κόστος, τόσο θα μετράμε τραγωδίες», σημειώνουν και ξεκαθαρίζουν: «Είναι ένοχοι! Η πολιτική τους εγκληματεί απέναντι στη ζωή μας».

«Συνεχίζουμε ακόμα πιο πολλοί, ακόμα πιο αποφασισμένοι! Είναι ο μόνος τρόπος για να μη συγκαλυφθούν οι ευθύνες, ο μόνος τρόπος για να αποδοθεί πραγματική δικαιοσύνη! Οι καθημερινές κινητοποιήσεις, οι διαμαρτυρίες σε χώρους δουλειάς, σχολεία, πανεπιστήμια, στις γειτονιές δυναμώνουν», αναφέρει σε ανακοίνωσή του το ΠΑΜΕ και καλεί στις νέες κινητοποιήσεις.

Στην κινητοποίηση της Αθήνας καλούν τα Εργατικά Κέντρα Πειραιά και Λαυρίου - Ανατολικής Αττικής, οι Ομοσπονδίες Φαρμάκου (ΟΕΦΣΕΕ), Τύπου - Χάρτου, Οικοδόμων, Κλωστοϋφαντουργίας - Ιματισμού - Δέρματος, Μεταλλωρύχων, Εργαζομένων στην Ειδική Αγωγή, και δεκάδες κλαδικά και επιχειρησιακά σωματεία από χώρους του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα.

Στο συλλαλητήριο στο Σύνταγμα καλεί και η ΑΔΕΔΥ.

Το δικό τους «παρών» ετοιμάζονται να δώσουν η Ομοσπονδία Βιοτεχνικών Σωματείων Αττικής (ΟΒΣΑ), η Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας (ΟΓΕ) και η Συντονιστική Επιτροπή Αγώνα Αναπήρων (ΣΕΑΑΝ). Σε συμμετοχή καλούν το Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών και η Συντονιστική Επιτροπή Μαθητών Αθήνας.

Σε νέο παλλαϊκό συλλαλητήριο την Κυριακή 12 Μάρτη, στις 11.30 π.μ., στη συμβολή Εγνατίας - Αριστοτέλους, στο κέντρο της πόλης, καλούν τα εργατικά σωματεία και οι φοιτητικοί σύλλογοι στη Θεσσαλονίκη. Με σύνθημα «Ο θρήνος και η οργή να γίνουν ποτάμι διεκδίκησης και αγώνα», καλούν τον λαό να μπει στη μάχη της διεκδίκησης: Για να λογοδοτήσουν όλοι οι ένοχοι για το έγκλημα στα Τέμπη. Για σύγχρονες, ασφαλείς, φθηνές μεταφορές για όλο τον λαό.

Επίσης, συναυλία καταδίκης του εγκλήματος στα Τέμπη διοργανώνουν ο Σύλλογος Γυναικών και Επιτροπές Σωματείων Συκεών, την Κυριακή 12/3 στις 7.30 μ.μ., στο πάρκο Λαϊκής Αγοράς (Ρήγα Φεραίου 110).

Να παρθεί απόφαση για πανελλαδική πανεργατική απεργία την Πέμπτη 16 Μάρτη πρότειναν στο 38ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ, που είναι σε εξέλιξη από την περασμένη Πέμπτη, οι συνδικαλιστές που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, μια απόφαση που φαινόταν την Παρασκευή πως θα ληφθεί, με τα συνδικάτα να καλούν σε κλιμάκωση της πάλης μετά τη μεγαλειώδη πανελλαδική απεργιακή κινητοποίηση της περασμένης Τετάρτης.

Παράλληλα, οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ καλούν σε μαζική συμμετοχή τους εργαζόμενους και τη νεολαία στο μεγάλο συλλαλητήριο στην Αθήνα, την Κυριακή 12 Μάρτη, αλλά και σε μια σειρά από πόλεις σε όλη την Ελλάδα.

Την κεντρική τοποθέτηση στο συνέδριο έκανε εκ μέρους της ΔΑΣ (συνδικαλιστές που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ) ο Γιώργος Πέρρος, καταγγέλλοντας ευθύς εξαρχής το γεγονός ότι οι εργασίες πραγματοποιούνται, με ευθύνη της ηγετικής ομάδας της ΓΣΕΕ, για μια ακόμα φορά, μακριά από τους εργαζόμενους και τις ανάγκες τους, μακριά από τις εξελίξεις.

Οπως ανέδειξε ο Γ. Πέρρος, το συνέδριο ξεκίνησε λίγες μέρες μετά την ανείπωτη τραγωδία στα Τέμπη, και την επομένη μιας μεγάλης απεργίας που «συνέθλιψε την άθλια επιχείρηση απαλλαγής ευθυνών της σημερινής κυβέρνησης και των προηγούμενων, της "Ηellenic Train", του ΟΣΕ», με το κύρος της ηγεσίας της ΓΣΕΕ στους εργαζόμενους να «έχει ξεπεράσει και τον πάτο, να συναντά την απόλυτη απαξίωση». Μετέφερε δε στους συνέδρους τα «συναισθήματα απέχθειας και ειρωνείας» που συνάντησαν πλατιά μέσα στους εργαζόμενους τόσο η στάση της ηγεσίας της ΓΣΕΕ που αρνήθηκε να πάρει απεργιακή απόφαση για τις 8 Μάρτη όσο και οι δικαιολογίες που πρόβαλε με την ανακοίνωσή της.

Κάνοντας έναν σύντομο απολογισμό των τριών ετών από το προηγούμενο συνέδριο της ΓΣΕΕ, ο συνδικαλιστής του ΠΑΜΕ είπε ότι ήταν «τρία χρόνια σκληρής δοκιμασίας για την εργατική τάξη της χώρας μας, μιας περιόδου με νέα αντιλαϊκά μέτρα από την κυβέρνηση και με ακόμα πιο σκληρή επίθεση από τους επιχειρηματικούς ομίλους».

Πρόσθεσε ότι σε αυτά τα χρόνια αναδείχτηκε ακόμα πιο καθαρά ο ρόλος της ηγεσίας στη διοίκηση της ΓΣΕΕ και των δυνάμεων που τη στηρίζουν, καθώς «συντάχθηκε με τις κατευθύνσεις της κυβέρνησης και των ομίλων και κάλεσε σε γενικό σιωπητήριο, αποτελώντας για μία ακόμα φορά τον χρήσιμο σύμμαχό τους. Σε συνθήκες πανδημίας κλείδωσε τα συνδικάτα, το κτίριο της ΓΣΕΕ και επιδίωξε να κάνει το ίδιο όλο το συνδικαλιστικό εργατικό κίνημα».

Στον αντίποδα, ανέδειξε τη δράση των συνδικαλιστικών οργανώσεων που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, τους μεγάλους αγώνες που «σε πολύ δύσκολες συνθήκες έφεραν αποτελέσματα, προστάτευσαν τη ζωή της εργατικής - λαϊκής οικογένειας».

Απευθυνόμενος σε όλες τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, σε όλους τους εργαζόμενους τόνισε ότι το ΠΑΜΕ τους καλεί «να δουν την αλήθεια κατάματα. Να αξιοποιήσουν τη μεγάλη πείρα που έχουμε κερδίσει όλοι με τους μεγάλους αγώνες που δώσαμε τα προηγούμενα χρόνια.

Η κατάσταση της ζωής μας μπορεί να αλλάξει, με την πάλη μας και τη συλλογική μας οργάνωση. Πραγματική ώθηση μπορεί να δώσει η ενίσχυση της γραμμής πάλης που προωθούν τα συνδικάτα που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ αλλά και συνδικάτα που είναι ζωντανά, που βρίσκονται μέσα στους αγώνες, έχουν αναφορά στους χώρους δουλειάς, αντιμετωπίζουν ταξικά την επίθεση κράτους και εργοδοσίας».

Απευθύνθηκε επίσης εκ μέρους του ΠΑΜΕ «στους εργαζόμενους, σε μέλη ΔΣ σωματείων, σε συνδικαλιστές που το μυαλό τους τους καλεί να τολμήσουν αλλά δεν αισθάνονται έτοιμοι για ατομικές και συλλογικές συγκρούσεις, σε όλους όσοι κατανοούν αυτήν τη μεγάλη αναγκαιότητα, ανεξάρτητα αν έχουν επιμέρους διαφωνίες, προβληματισμούς, επιφυλάξεις, να συμπορευτούμε σε αυτόν τον όμορφο αγώνα. Οχι μόνο να αντιμετωπίσουμε όλα όσα μας βασανίζουν και φέρνουν τη ζωή μας σε αδιέξοδο αλλά και να περάσουμε στην αντεπίθεση με επίκεντρο την ικανοποίηση των αναγκών».

Μιλώντας για τα σωματεία, τόνισε ότι οι εργαζόμενοι έχουν ανάγκη από «σωματεία - οργανωτές της πάλης και όχι ηλεκτρονικές πλατφόρμες, με τα μητρώα τους να έχουν παραδοθεί στις ενώσεις των εργοδοτών. Συνδικάτα που θα σχεδιάζουν, θα προβληματίζονται και θα αποφασίζουν από κοινού για την προοπτική του αγώνα, τις διεκδικήσεις τους και όχι συνδικάτα που λειτουργούν ως μηχανισμός για να εξασφαλίζονται θέσεις και καρέκλες.

Προϋπόθεση για όλα τα παραπάνω και για να ανέβει συνολικά η αποτελεσματικότητα των εργατικών αγώνων είναι τα συνδικάτα να περάσουν στα χέρια των εργατών».

Σε άλλο σημείο ο συνδικαλιστής του ΠΑΜΕ σχολίασε την «παρωδία του εργατικού συνεδρίου» που ήταν σε εξέλιξη, τονίζοντας ότι «οι εργαζόμενοι, οι διαδηλωτές, οι νέοι άνθρωποι, που πήραν μέρος στις κινητοποιήσεις όλων αυτών των ετών και ιδιαίτερα της τελευταίας βδομάδας, σε καμιά περίπτωση δεν θα ήθελαν να δουν αγωνιστές συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ αλλά και άλλους αγωνιστές που βρίσκονταν μέσα στους αγώνες να ταυτίζονται με αυτήν την εκφυλιστική διαδικασία».

Στο μεταξύ, και τη δεύτερη μέρα του συνεδρίου, που πραγματοποιείται στα γνώριμα «στέκια» των εργατοπατέρων, σε πολυτελές ξενοδοχείο στο Καβούρι, η ιλαροτραγωδία συνεχίστηκε. Μιλάμε για ένα συνέδριο ...δίχως πρόγραμμα, που τη φιέστα της πρώτης μέρας διαδέχθηκαν διαδικασίες όπου το διάλειμμα ήταν μεγαλύτερο από τις εργασίες (!), οι οποίες ξεκίνησαν ουσιαστικά στις 12.30 το μεσημέρι, κράτησαν μόλις μία ώρα και μετά ανακοινώθηκε διάλειμμα 4 ωρών! Οπως σχολίασε και ένας σύνεδρος της ΔΑΣ, «αυτό δεν είναι διάλειμμα, είναι επίσημη αργία».

Κατά τ' άλλα, συνδικαλιστές των άλλων παρατάξεων, που κατά κύριο λόγο είναι άγνωστοι στους εργαζόμενους τους οποίους υποτίθεται ότι εκπροσωπούν, μιλώντας μπροστά σε άδειες καρέκλες ένιωσαν την ανάγκη να δικαιολογηθούν ισχυριζόμενοι μέχρι και ότι η χωρητικότητα της αίθουσας είναι διπλάσια των αναγκών του συνεδρίου.

Να σημειωθεί ότι ως προς το ζήτημα της νομιμοποίησης των αντιπροσώπων μόνο η ΔΑΣ έθεσε το θέμα να γίνει στην αρχή του συνεδρίου και όχι στο τέλος των εργασιών του, ενώ καμιά άλλη παράταξη δεν έθεσε το θέμα σε ψηφοφορία.

Σε νέες συγκεντρώσεις καλούν το Σαββατοκύριακο εργατικά σωματεία και άλλοι φορείς σε μια σειρά από πόλεις. Πιο συγκεκριμένα:

Σάββατο 11 Μάρτη:

-- Καρδίτσα, 6.30 μ.μ., στην κεντρική πλατεία

-- Τρίκαλα, 7.30 μ.μ., στην πλατεία Ρήγα Φεραίου

Κυριακή 12 Μάρτη:

-- Αθήνα, 12 μ., Σύνταγμα

-- Θεσσαλονίκη, 11.30 π.μ., Εγνατίας και Αριστοτέλους

-- Λάρισα, 12 μ., στην κεντρική πλατεία

-- Αλεξανδρούπολη, 12 μ., πάρκο Ακαδημίας

-- Βόλος, 12 μ., πλατεία Ελευθερίας

-- Γιάννενα, 5.30 μ.μ., κεντρική πλατεία

-- Ζάκυνθος, 6 μ.μ., πλατεία Αγ. Μάρκου

-- Ηράκλειο, 11 π.μ., πλατεία Ελευθερίας

-- Θήβα, 12 μ., κεντρική πλατεία

-- Καβάλα, 12 μ., κεντρική πλατεία

-- Λαμία, 12 μ., πλατεία Πάρκου

-- Ναύπλιο, 11 π.μ., πλατεία Δημαρχείου

-- Σέρρες, 6.30 μ.μ., πλατεία Ελευθερίας

-- Τύρναβος, 12 μ., πλατεία

-- Χανιά, 10 π.μ., πλατεία Δημοτικής Αγοράς

Τρίτη 14 Μάρτη:

-- Καλαμάτα, 7 μ.μ., κεντρική πλατεία

-- Χαλκίδα, 7 μ.μ., πλατεία Δικαστηρίων

Και τι δεν είχε το μενού των εμποδίων που επιχείρησαν να βάλουν η κυβέρνηση, τα αστικά επιτελεία και οι διάφοροι μηχανισμοί τους, για να μην εκφραστεί με τη μαζική συμμετοχή στις απεργιακές συγκεντρώσεις της Τετάρτης η αγανάκτηση, η οργή του λαού και της νεολαίας για το έγκλημα στα Τέμπη.

Πρώτα απ' όλα το αφήγημα του «τραγικού ανθρώπινου λάθους» και της σχετικής προπαγάνδας που στήθηκε γύρω απ' αυτό, μπας και μείνει στο απυρόβλητο η πολιτική της «απελευθέρωσης» και υπηρέτησης της κερδοφορίας των ομίλων, η λογική κόστους - οφέλους. Η κυβέρνηση της ΝΔ ήταν το «πρώτο βιολί», με συμπαραστάτη και τον ΣΥΡΙΖΑ στο πνεύμα «δεν είναι ώρα για απόδοση ευθυνών», αλλά και επικεντρώνοντας στον σταθμάρχη με ερωτήματα για το ποιος τον διόρισε κ.λπ.

Πολύτιμες υπηρεσίες έσπευσε να προσφέρει και ο εργοδοτικός - κυβερνητικός συνδικαλισμός. Από την ηγεσία της ΓΣΣΕ που δεν συμφώνησε για απεργία με δικαιολογία ότι προετοίμαζε το συνέδριο, μέχρι στελέχη της ΔΑΚΕ που εκτός από πρωτοστάτες στην απεργοσπασία, συντασσόμενοι με πολλά ΜΜΕ μιλούσαν για απεργία που κήρυξε «ο δημόσιος τομέας με τους παχυλούς μισθούς». Ακόμη όμως και σε μαζικούς φορείς έφθαναν στο σημείο να καταψηφίζουν πολυπληθείς τελικά κινητοποιήσεις που πραγματοποιούνταν σε μια σειρά δήμους.

Φυσικά, η εργοδοσία «έδωσε ρέστα». Χαρακτηριστικές είναι οι παρεμβάσεις της περί «αδικαιολογήτως απόντες» όσων απεργήσουν, όπως έγινε στον ΕΟΔΥ ή αλλού, που στάλθηκαν mail σε όσους δήλωναν απεργία ώστε να προσκομίσουν έγραφα που να αποδεικνύουν τη νομιμότητα. Αντίστοιχα στον δημόσιο τομέα, με το επιχείρημα ότι τους συμβασιούχους δεν τους καλύπτουν τα σωματεία που έχουν κηρύξει απεργία.

Αντίστοιχα εμπόδια επιχειρήθηκε να μπουν και στους μαθητές, με τα γνωστά «μέτρα πρόληψης», με διευθυντές να ζητούν «ονόματα όσων κινητοποιούνται», ενώ σε σχολεία που έκλεισαν οι μαθητές, απαιτούσαν από τους εκπαιδευτικούς να κάνουν μάθημα μέσω webex.

Και, αφού απέτυχαν όλα τα παραπάνω, αφού το ορμητικό ποτάμι του λαού και της νεολαίας πλημμύρισε την Αθήνα, σειρά πήραν τα ...καραστημένα σκηνικά μεταξύ των ΜΑΤ και κουκουλοφόρων στο Σύνταγμα. Στο μεγάλο συλλαλητήριο της προηγούμενης Κυριακής στο Σύνταγμα ομάδα ατόμων που δεν είχαν καμία σχέση με κάποιο από τα μπλοκ των διαδηλωτών, έχοντας καλυμμένα τα χαρακτηριστικά τους ξεκίνησαν το «πινγκ πονγκ» με τις αστυνομικές δυνάμεις. Συνέχεια επιχείρησαν να δώσουν και την Τετάρτη στο μεγαλειώδες απεργιακό συλλαλητήριο, όπου η αστυνομία επιχείρησε να σπρώξει μερικές δεκάδες κουκουλοφόρων στον κύριο όγκο της διαδήλωσης, με στόχο να την διαλύσει, χωρίς να τα καταφέρει.

Απέτυχαν λοιπόν παταγωδώς όλοι τους, κι αυτό «πιστώνεται» στην αποφασιστικότητα των εργαζομένων, των μαθητών και των φοιτητών, στην οργανωμένη και συγκροτημένη παρουσία στον δρόμο των εκατοντάδων σωματείων, φοιτητικών συλλόγων και άλλων φορέων. Η μαζική συμμετοχή στις συγκεντρώσεις σε όλη τη χώρα έδωσε μαχητική απάντηση στα τερτίπια, αχρήστευσε τους σχεδιασμούς της απεργοσπασίας και της καταστολής. Και πλέον, δείχνει τον δρόμο της κλιμάκωσης, για να μην ξεχαστεί το έγκλημα, να μην συγκαλυφθούν οι πραγματικές ευθύνες.

Χαλκίδα

Σε κάθε κινητοποίηση που πραγματοποιήθηκε τις τελευταίες μέρες στη Στερεά Ελλάδα, στις συσκέψεις που οργάνωσαν τα Εργατικά Κέντρα στη Χαλκίδα, στη Λαμία, στη Θήβα και τη Λιβαδειά, σχεδιάζοντας την κλιμάκωση του αγώνα, στις συνελεύσεις των φοιτητών αλλά και σε κάθε άλλη πρωτοβουλία αποτυπώνεται η ανάγκη να μετατραπεί η οργή σε οργανωμένη διεκδίκηση και αγώνα, για να μπει ένα τέλος στην εγκληματική πολιτική που υποτάσσει τις ανάγκες και τη ζωή του ανθρώπου στην κερδοφορία του κεφαλαίου.

Στην Εύβοια, για παράδειγμα, η νεολαία και ο λαός που κινητοποιήθηκαν αυτές τις μέρες απ' άκρη σ' άκρη του νησιού, μαζί με την οργή τους για το έγκλημα στα Τέμπη εξέφρασαν και την οργή τους για τους 8 νεκρούς από τις πλημμύρες τον Αύγουστο του 2020 στα Ψαχνά και το Ληλάντιο Πεδίο, όπου ακόμη δεν έχουν ληφθεί μέτρα προστασίας. Επίσης, για τους νεκρούς στη Βόρεια Εύβοια από τις πλημμύρες το 2018 και τις καταστροφικές συνέπειες της πυρκαγιάς του 2021, όπου ο λαός της περιοχής ακόμη διεκδικεί μέτρα για να παραμείνει στον τόπο του, την ώρα που η κυβέρνηση σχεδιάζει το πώς θα μετατρέψει την καταστροφή της πυρκαγιάς σε ευκαιρία για επιχειρηματικά συμφέροντα.

Ο λαός βγήκε στους δρόμους για τις τεράστιες ελλείψεις στο Νοσοκομείο Χαλκίδας και την τραγική κατάσταση των Κέντρων Υγείας σε ολόκληρη την Εύβοια. Για τους δεκάδες νεκρούς κάθε χρόνο στο άθλιο οδικό δίκτυο του νησιού. Τους τρεις νεκρούς στο Γυμνό Εύβοιας, τον Απρίλη του '21, που απανθρακώθηκαν σε στύλο της ΔΕΗ, θύματα κι αυτοί της «απελευθέρωσης» της Ενέργειας.

Στους φοιτητές και μαθητές, μαζί με την οργή για τον χαμό των συναδέλφων και συμμαθητών τους, ξεχειλίζουν η οργή και η αγωνία για το αύριο, για την υποβάθμιση των σπουδών και τη ζωή τους. Βγαίνουν στον δρόμο για τις άκρως επικίνδυνες συνθήκες στις φοιτητικές εστίες στα Ψαχνά, όπου κτιριακές εγκαταστάσεις έχουν κριθεί ακατάλληλες.

Γονείς και μαθητές υψώνουν τη φωνή τους για τις επικίνδυνες κτιριακές εγκαταστάσεις του σχολικού συγκροτήματος στο πάρκο Βούρκου της Χαλκίδας και μαζί με το Εργατικό Κέντρο Εύβοιας προγραμματίζουν και συγκέντρωση έξω από το σχολείο, τη Δευτέρα 13 Μάρτη, στη 1.30 μ.μ. Ενα σχολικό συγκρότημα όπου στεγάζονται εκατοντάδες μαθητές και εδώ και δεκαετίες σαπίζει, βυθίζεται, με ρωγμές στα δοκάρια και στις κολόνες, μια κατάσταση που προειδοποιεί για τα χειρότερα, με ευθύνες των κυβερνήσεων και των τοπικών αρχών. Μάλιστα, τώρα αρχίζουν να δείχνουν υποκριτικά το ενδιαφέρον τους, με τη δημοτική αρχή να προχωρά τις τελευταίες μέρες σε σύσταση επιτροπής για τον έλεγχο του κτιρίου και παράλληλα να κλείνει... δύο αίθουσες καθηγητών!

Στη Λαμία, μαζί με την οργή των φοιτητών και μαθητών ξεπηδά η οργή των κατοίκων στο Κόμμα και τα άλλα χωριά του Σπερχειού, που δεκαετίες τώρα βρίσκονται αντιμέτωποι με έντονα πλημμυρικά φαινόμενα. Για μια κατάσταση που κάθε χρόνο γίνεται και χειρότερη εξαιτίας των οδικών και σιδηροδρομικών δικτύων που κατασκευάστηκαν στην κοιλάδα του Σπερχειού χωρίς ολοκληρωμένη αντιπλημμυρική προστασία.

Στη Λοκρίδα μαζί με την οδύνη και την οργή για τον χαμό της Ελπίδας και τους υπόλοιπους νεκρούς του εγκλήματος στα Τέμπη, ο λαός κινητοποιείται και για το έγκλημα στη ΛΑΡΚΟ. Για τους πάνω από 80 νεκρούς και τους δεκάδες σακατεμένους στο εργοστάσιο της Λάρυμνας.

Στη Θήβα, όπου στη σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Πέμπτης αποφασίστηκε η συνέχιση του αγώνα με νέο συλλαλητήριο την Κυριακή, μέσα από τις παρεμβάσεις των εκπροσώπων σωματείων, φορέων και μαθητών αναδείχθηκαν ζητήματα όπως η τραγική κατάσταση του Νοσοκομείου Θήβας, η έλλειψη μέτρων πρόληψης και προστασίας στους χώρους δουλειάς και ο κίνδυνος για μεγάλο βιομηχανικό ατύχημα, η ανησυχία από την έλλειψη αντισεισμικής πρόληψης και θωράκισης των κτιρίων.

Θεσσαλονίκη

Στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη, στην Πάτρα, στη Λάρισα, στα Γιάννενα, στην Κρήτη, οι εικόνες είναι συγκλονιστικές. Αλλού καταγράφονται οι μεγαλύτερες διαδηλώσεις που έχουν πραγματοποιηθεί και αλλού γίνονται τέτοιες κινητοποιήσεις μετά από πολλά χρόνια, γίνεται πράξη το «όλοι στους δρόμους». Και πέρα από τις μεγάλες πόλεις, καμία περιοχή δεν αποδείχθηκε τόσο μακρινή ώστε να μη φτάσει μέχρι εκεί το κάλεσμα του ξεσηκωμού.

Eurokinissi

Ηράκλειο

«Μετρηθήκαμε και είμαστε λιγότεροι», γράφουν οι σιδηροδρομικοί στα μαύρα πανό που σήκωσαν και την Τετάρτη. Το ίδιο διαπιστώνουν φοιτητές από μια σειρά σχολές που πλήρωσαν βαρύ φόρο αίματος στις ράγες του σιδηροδρόμου. Στην απεργία και τις διαδηλώσεις, όμως, οι οδυνηρές αυτές απουσίες έγιναν χιλιάδες φωνές, σφιγμένες γροθιές, αποφασιστικότητα να δοθεί συνέχεια στον αγώνα. Ηδη, οι αγωνιστικές πρωτοβουλίες συνεχίστηκαν τις προηγούμενες μέρες, ενώ μέσα στο Σαββατοκύριακο έχουν προγραμματιστεί νέες συγκεντρώσεις.

Αθήνα

«Το έγκλημα αυτό έχει ιστορία», υπενθυμίζει το σύνθημα που ακούστηκε στις συγκεντρώσεις, καθώς όλες οι κυβερνήσεις σφύριζαν αδιάφορα μπροστά στα ατυχήματα που προηγήθηκαν της μεγάλης τραγωδίας και δεν έκαναν τίποτε για να ικανοποιηθούν τα αυτονόητα αιτήματα των εργαζομένων και των σωματείων για τα θέματα ασφάλειας. Ενώ σήμερα επιδίδονται σε αναλύσεις για την «κακή» και την «καλή» ιδιωτικοποίηση και ρίχνουν το μπαλάκι των ευθυνών ο ένας στον άλλο.

Λάρισα

Ρόδος

Αλεξανδρούπολη

Πάτρα

Αθήνα

INTIME NEWS

Λάρισα: Τρακτέρ στις ράγες

Μυτιλήνη

«Εισιτήρια χωρίς επιστροφή», με σφραγίδα ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ - ΠΑΣΟΚ

Αθήνα

Θεσσαλονίκη

Ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα του Εργατικού Κέντρου, της δημοτικής αρχής, συνδικάτων εργαζομένων, φοιτητικών συλλόγων, μαθητικών συμβουλίων, αλλά και άλλων λαϊκών φορέων, διατράνωσαν ξανά την απαίτησή τους να σταματήσουν οι θυσίες στον βωμό των επιχειρηματικών ομίλων, καταδικάζοντας ταυτόχρονα όλους όσοι τους υπηρετούν.

«Το "πάμε κι όπου βγει" δεν βγαίνει πουθενά, μόνο τραγωδίες το σύστημα γεννά», ακούστηκε για ακόμη μια φορά πολύ δυνατά στην πόλη, μαζί με το σύνθημα «Οργάνωση και αγώνας να γίνει η οργή, καμία μάνα μην κλάψει άλλο παιδί».

Δόθηκε παράλληλα απάντηση στην προσπάθεια τρομοκράτησης των εργαζομένων και της νεολαίας, αφού καταγγέλθηκε η πρωινή προσαγωγή των δύο μαθητών του 4ου Γυμνασίου (ανάμεσά τους και ο πρόεδρος του 15μελούς), απ' την αστυνομία, με την επισήμανση ότι εργαζόμενοι και αγωνιζόμενη νεολαία δεν κάμπτονται από τέτοιου είδους ενέργειες, αντιθέτως δυναμώνουν τον αγώνα τους.

Πικετοφορίες και μαζικές εξορμήσεις διαμαρτυρίας για το έγκλημα στα Τέμπη οργανώνουν το Σάββατο 11/3 οι Οργανώσεις του ΚΚΕ στη Θεσσαλονίκη. Στις 11 π.μ.: Κέντρο Υγείας Διαβατών, δημαρχείο Κουφαλίων, πλατεία Θέρμης, πεζόδρομος Αγίας Σοφίας, Λαϊκή Ξηροκρήνης, Λαϊκή Βούλγαρη, οδός Λαμπράκη, Πάρκο Αγίου Θεράποντα, Κληματαριά (Τούμπα). Στις 12 μ., «Σκλαβενίτη» (εμπορικό κέντρο Μακεδονίας).

Την ένταση της τρομοκρατίας απέναντι σε μαθητές και εκπαιδευτικούς που συμμετέχουν μαζικά στις παλλαϊκές κινητοποιήσεις ενάντια στο έγκλημα στα Τέμπη κατήγγειλαν με παράσταση διαμαρτυρίας στο υπουργείο Παιδείας εκπρόσωποι εκπαιδευτικών σωματείων της Αττικής.

Με ανακοινώσεις τους, μια σειρά σωματεία καταγγέλλουν την επίθεση των αστυνομικών δυνάμεων στο κέντρο της Αθήνας στις 8 Μάρτη, στη διάρκεια της οποίας εκπαιδευτικός σε Δημοτικό της Νέας Ιωνίας τραυματίστηκε κατά τη ρίψη χειροβομβίδας κρότου - λάμψης στο πρόσωπο. Από το βήμα της συγκέντρωσης, με αφορμή και την απαράδεκτη προσαγωγή μαθητών στην Πάτρα, δήλωσαν ότι το υπουργείο είναι υπόλογο για την ένταση της καταστολής και της τρομοκρατίας απέναντι σε εκπαιδευτικούς και ιδιαίτερα σε μαθητές, για να μην συμμετάσχουν στις κινητοποιήσεις.

Οι εκπαιδευτικοί κατήγγειλαν τη στάση της ηγεσίας του υπουργείου, που απάντησε με εμπαιγμό στο αίτημα των συγκεντρωμένων για συνάντηση.

«Το έγκλημα δεν θα ξεχαστεί, παλεύουμε για ζωή και μόρφωση με δικαιώματα» ήταν το μήνυμα που έστειλαν τα Καλλιτεχνικά Σχολεία με το πανό στην πλάτη της σκηνής, και η Συντονιστική Επιτροπή Μαθητών Αθήνας, καλώντας στο παλλαϊκό συλλαλητήριο της Κυριακής με προσυγκέντρωση στις 11 π.μ. στα Προπύλαια (βλ. σελ. 19), δήλωνε στο πανό της: «Ολων των νεκρών γίναμε η φωνή, στους δρόμους του αγώνα κερδίζεται η ζωή». Ξεχώρισε ακόμα το πανό του Καλλιτεχνικού Σχολείου Κερατσινίου - Δραπετσώνας, που απλώθηκε στα σκαλιά της πλατείας και ανάμεσα σε ζωγραφισμένες ράγες έγραφε «Εγκληματίες», καθώς και το πανό του 3ου ΓΕΛ Νίκαιας: «Το σύστημά τους είναι με αίμα ποτισμένο, ποτέ δεν θα ξεχάσουμε το έγκλημα στο τρένο». Η πλατεία γέμισε ακόμα με τρικάκια της Συντονιστικής της Αθήνας, που έγραφαν «Δεν είναι ατύχημα, είναι πολιτική, τα κέρδη τους πάνω από την ανθρώπινη ζωή», αλλά και με τα «εισιτήρια χωρίς επιστροφή», που μαθητές και φοιτητές κρατούσαν και στο μεγάλο συλλαλητήριο της Τετάρτης.

Το ένα μετά το άλλο τα μαθητικά συγκροτήματα μοιράζονταν τη σκηνή, παρουσιάστηκε επίσης ένα χορευτικό δρώμενο, ενώ μαθητές από το Καλλιτεχνικό του Περιστερίου κρέμασαν στα δέντρα της πλατείας εικαστικά έργα αφιερωμένα στα θύματα. Από το βήμα της συναυλίας καταδικάστηκε επίσης η απαράδεκτη προσαγωγή των δύο μαθητών στην Πάτρα. Οι μαθητές δήλωσαν ότι δεν τρομοκρατούνται και ότι «Η νέα γενιά έχει ιδανικά, ούτε ξεπουλιέται ούτε προσκυνά». Τη συμπαράσταση του Πανελλήνιου Μουσικού Συλλόγου προς τους μαθητές εξέφρασε ο γραμματέας του, Κώστας Σταυρόπουλος, απευθύνοντας χαιρετισμό.

Παράλληλα συνεχίστηκαν οι τοπικές κινητοποιήσεις σε περιοχές της Αττικής και σε άλλες πόλεις. Μαθητές, γονείς και άλλοι φορείς πραγματοποίησαν το βράδυ της Πέμπτης συγκέντρωση στην πλατεία του Γέρακα και πορεία μέχρι τον Προαστιακό, φωνάζοντας συνθήματα κατά της πολιτικής που θυσιάζει την ασφάλεια επιβατών και εργαζομένων στον βωμό των κερδών. Αντίστοιχα, το πρωί της Παρασκευής, μαθητική κινητοποίηση οργάνωσε η Συντονιστική Επιτροπή Μαθητών Αμαρουσίου, με τη συμμετοχή μαθητών από 8 σχολεία του Αμαρουσίου, της Πεύκης και της Λυκόβρυσης. Την ίδια μέρα μαθητική συγκέντρωση έγινε και στα Χανιά, όπου εκατοντάδες μαθητές διαδήλωσαν ότι «Το έγκλημα αυτό δεν θα ξεχαστεί».

Στη μεγάλη μαθητική συναυλία καταδίκης του εγκλήματος στα Τέμπη, το Σάββατο 11 Μάρτη στις 7 μ.μ., στο 2ο ΓΕΛ Θεσσαλονίκης στην Ικτίνου, καλεί η Συντονιστική Επιτροπή Μαθητών Θεσσαλονίκης. Η συναυλία εντάσσεται στο πλαίσιο του 3ου School Art Festival, με σύνθημα «Το έγκλημα αυτό να μη συγκαλυφθεί, όλων των νεκρών θα γίνουμε φωνή».

Σε συμμετοχή καλεί και η Α' ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης, δίνοντας συνέχεια στον αγώνα των εκπαιδευτικών.

Οι μαθητές του σχολείου πραγματοποιούν συνεχείς πολύμορφες κινητοποιήσεις και με αποφάσεις των συμβουλίων τους απαιτούν από την πρώτη στιγμή να μη συγκαλυφθεί τίποτα από το έγκλημα στα Τέμπη. Οι δύο μαθητές, έπειτα από καταγγελία, προσήχθησαν απ' την αστυνομία στο Αστυνομικό Τμήμα Ταραμπούρα, εν μέσω αντιδράσεων απ' τους συμμαθητές τους.

Αμεση ήταν η κινητοποίηση των Οργανώσεων Αχαΐας του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, που προχώρησαν σε συγκέντρωση έξω από το τμήμα. Τηλεφωνική παρέμβαση, απαιτώντας να αφεθούν ελεύθεροι οι δύο μαθητές, πραγματοποιήθηκε στον υφυπουργό Προστασίας του Πολίτη, Λευτέρη Οικονόμου, από τον βουλευτή Αχαΐας του ΚΚΕ, Νίκο Καραθανασόπουλο, ενώ σε αντίστοιχη ενέργεια προχώρησε στην Αστυνομική Διεύθυνση του νομού ο δήμαρχος Πάτρας, Κώστας Πελετίδης. Παρέμβαση έγινε και από την ΑΣΓΜΕ.

Χάρη στη δυναμική παρέμβαση οι δύο μαθητές αφέθηκαν ελεύθεροι.

Σε ανακοίνωσή του για την απαράδεκτη προσαγωγή μαθητών στην Πάτρα το Γραφείο Τύπου του ΚΣ της ΚΝΕ αναφέρει:

«Καταγγέλλουμε την απαράδεκτη προσαγωγή δύο μαθητών του 4ου Γυμνασίου Πάτρας, ανάμεσά τους του προέδρου του 15μελούς και μέλους της ΚΝΕ, από αστυνομικές δυνάμεις, στο σχολείο τους, που βρίσκεται υπό κατάληψη για την καταδίκη του εγκλήματος στα Τέμπη.

Κάτω από την κατακραυγή μαθητών, γονέων, αλλά και την παρέμβαση του Ν. Καραθανασόπουλου, βουλευτή Αχαΐας του ΚΚΕ, και του Κ. Πελετίδη, δημάρχου Πάτρας, οι μαθητές αφέθηκαν ελεύθεροι.

Η κυβέρνηση της ΝΔ, την ίδια ώρα που χύνει κροκοδείλια δάκρυα για το έγκλημα στα Τέμπη και κάνει πως κατανοεί την δικαιολογημένη οργή του λαού και της νεολαίας, στέλνει αστυνομικές δυνάμεις να προσαγάγουν μαθητές Γυμνασίου!

Τίποτα, όμως, δεν σταματά την οργή της νέας γενιάς και την απόφασή της το έγκλημα στα Τέμπη να μη συγκαλυφθεί, αντιθέτως να αποκαλυφθούν και να καταδικαστούν οι διαχρονικές ευθύνες όλων των κυβερνήσεων, του κράτους, της εταιρείας για το έγκλημα.

Να είναι σίγουροι: Το έγκλημα στα Τέμπη δεν θα ξεχαστεί! Στους δρόμους του αγώνα θα κερδίσει η ζωή!».

Για το απαράδεκτο περιστατικό ο πρόεδρος της ΑΣΓΜΕ, Παναγιώτης Κατηφές, ξεκαθαρίζει: «Κάτω τα χέρια από τα παιδιά μας». Επισημαίνει ότι «η κυβέρνηση έχει την αποκλειστική ευθύνη για την ποινικοποίηση των μαθητικών κινητοποιήσεων. Ακόμα δεν έγινε ΦΕΚ το απαράδεκτο νομοσχέδιο για τη σχολική βία και ήδη αυτό που προειδοποίησε η ΑΣΓΜΕ - ότι μ' αυτό το νομοσχέδιο στο στόχαστρο μπαίνουν οι αγώνες μαθητών, των εκπαιδευτικών, των γονέων - έγινε πράξη». «Στην ποινικοποίηση των αγώνων της σχολικής κοινότητας η κάθε κυβέρνηση θα βρει απέναντί της την οργή των γονέων. Για τη μόρφωση και τη ζωή που δικαιούνται τα παιδιά μας. Δυναμώνουμε και μαζικοποιούμε τους Συλλόγους Γονέων», τονίζει ο Π. Κατηφές.

Το περιστατικό κατήγγειλαν από την πρώτη στιγμή η ΤΕ Αχαΐας του ΚΚΕ και η ΤΟ Μαθητών της ΚΝΕ. Επίσης, οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι της «Αγωνιστικής Συνεργασίας Γονέων» στην Ενωση Γονέων και Κηδεμόνων του δήμου Πάτρας και την Ομοσπονδία Δυτικής Ελλάδας.