Τρίτη 10 Νοέμβρη 2009
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Λαϊκισμός και λαοπλάνοι

Παπαγεωργίου Βασίλης

Μπορεί οι υποψήφιοι αρχηγοί της ΝΔ να αποκηρύσσουν μετά βδελυγμίας το λαϊκισμό και τη δημαγωγία, αλλά την ίδια στιγμή χρησιμοποιούν με ένταση τις «απεχθείς» αυτές μεθόδους. Χαρακτηριστικές ήταν οι ομιλίες τους στο έκτακτο συνέδριο, όπου εμφανίστηκαν «οι καλύτεροι φίλοι του λαού» και ξιφούλκησαν κατά των ισχυρών οικονομικών συμφερόντων. Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε η ομιλία της Ντ. Μπακογιάννη, που μεταξύ άλλων μίλησε για «τους ισχυρούς του χρήματος που επιδιώκουν υπέρμετρα κέρδη μέσα από τις σχέσεις τους με το κράτος», για «κοινωνικές ανισότητες», για «κοινωνική αλληλεγγύη και δικαιοσύνη» κ.ο.κ. Ο Α. Σαμαράς πλειοδότησε υποσχόμενος ένα κράτος που δε θα είναι «θεραπαινίδα των ισχυρών» και «δυνάστης των αδυνάτων», αλλά «κράτος - ρυθμιστής» που θα υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον. Είναι ολοφάνερος ο λόγος που οι υποψήφιοι αρχηγοί αναγκάζονται να καταφεύγουν σε μεθόδους που κατά τα λοιπά απεχθάνονται και αποδοκιμάζουν. Γιατί απλά γνωρίζουν πολύ καλά ότι αν δε χαϊδέψουν τα αυτιά της λαϊκής βάσης και των ψηφοφόρων της ΝΔ με (ανέξοδες) κορόνες κατά των ισχυρών και υπέρ των αδυνάτων, ο δρόμος για την εξουσία θα είναι «κλειστός». Αυτό ακριβώς έκανε και ο Κ. Καραμανλής πριν το 2004, αλλά και ο Γ. Παπανδρέου προεκλογικά, προκειμένου να εγκλωβίσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια και να υφαρπάξουν τη λαϊκή ψήφο. Κανείς εργαζόμενος όμως δεν πρέπει να «τσιμπάει», ακριβώς γιατί γνωρίζει πολύ καλά «ποιον Θεό προσκυνάνε» τα δύο μεγάλα κόμματα και προπάντων ότι ο αληθινός αντίπαλός τους είναι τα δικαιώματα και τα συμφέροντα των εργαζομένων.

Κοινό βηματισμό...

«Κοινό βηματισμό» των «Οικολόγων - Πράσινων», του ΠΑΣΟΚ και της «αριστεράς» στις δημοτικές εκλογές, ζήτησε χτες ο ευρωβουλευτής των πρώτων Μ. Τρεμόπουλος, σε «αντιδεξιά» κατεύθυνση, για να «ξεμπλοκάρουν τη Θεσσαλονίκη απ' τις δυνάμεις που επί μια 25ετία την κρατούν καθηλωμένη σε αδιέξοδους δρόμους». Τα παραπάνω δήλωσε σε συνέντευξή του χτες στο «Κανάλι 1», όπου επιπρόσθετα εξήρε την υπουργό Περιβάλλοντος, δηλώνοντας ότι «ανταποκρίνεται στις προδιαγραφές» του κόμματός του...

Η εγγύτητα των θέσεων των «Οικολόγων - Πράσινων» με αυτές του ΠΑΣΟΚ είναι γνωστή. Οπως και με τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, στελέχη του οποίου επιμένουν στο να επιδιωχτεί μια γενικότερη συνεργασία μαζί τους. Συνεπώς, ένα κοινό ψηφοδέλτιο στις δημοτικές εκλογές δε θα ξάφνιαζε. Χρειάζεται όμως να επισημανθεί έγκαιρα το εξής, που και οι «Οικολόγοι - Πράσινοι» σκόπιμα προσπερνούν, η «καθήλωση», τα «αδιέξοδα» και τα τεράστια προβλήματα πόλεων και χωριών, εν προκειμένω της Θεσσαλονίκης, δεν οφείλονται στα πρόσωπα που τη διοικούν. Αλλά στην πολιτική που εκφράζουν και εφαρμόζουν. Αυτή η πολιτική, βαθιά αντιλαϊκή, αντεργατική, αντιπεριβαλλοντική σε πολλές περιπτώσεις, υλοποιείται από σχήματα συνεργασίας ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή την πολιτική στηρίζουν και υπερασπίζονται. Συνεπώς, μια αλλαγή φρουράς στη Θεσσαλονίκη ή όπου αλλού, δε θα είναι τίποτα περισσότερο απ' το «άλλαξε ο Μανωλιός...».

Υποκρισία της ΕΕ

Προκαλούν τη νοημοσύνη των εργαζομένων οι μηχανισμοί της ΕΕ αναφορικά με το ζήτημα της «ψαλίδας» που παρουσιάζουν οι τιμές των αγροτοκτηνοτροφικών προϊόντων ανάμεσα στον παραγωγό και τον καταναλωτή. Χαρακτηριστική είναι η δήλωση της Επιτρόπου Γεωργίας της ΕΕ, Μ.Φ. Μπόελ, η οποία μέσω της ιστοσελίδας της στο διαδίκτυο, αναρωτιέται για «το πού πηγαίνουν τα λεφτά», μιας και οι αγρότες και κτηνοτρόφοι, βλέπουν τις τιμές των προϊόντων τους να μειώνονται, αλλά η μείωση αυτή να μην «περνάει» στους καταναλωτές. «Παρακολουθούμε κάποιο είδος μαγικού τρικ» αναφέρει με περίσσια δόση υποκρισίας, ισχυριζόμενη ότι βασική αιτία που προκαλεί αυτήν την «αδικία», είναι η «έλλειψη ενημέρωσης», αναγγέλλοντας την απόφαση της Επιτροπής για τη δημιουργία και λειτουργία ενός, ανοιχτού για το κοινό, διαδικτυακού «εργαλείου» παρακολούθησης των τιμών των αγροτοκτηνοτροφικών προϊόντων. Φυσικά και η Επίτροπος γνωρίζει την απάντηση στο ερώτημά της. Τα χρήματα δε... χάθηκαν στο δρόμο, απλούστατα προστέθηκαν στα υπέρογκα κέρδη των πολυεθνικών τροφίμων και των καρτέλ διακίνησης και εμπορίας αγροτοκτηνοτροφικών προϊόντων, τα οποία συνεχίζουν, εν μέσω καπιταλιστικής κρίσης, να θησαυρίζουν από την καταλήστευση των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, όπως άλλωστε έκαναν και προηγουμένως...

Ισχυρό Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών

Σε μια περίοδο επίθεσης στα δικαιώματα των φοιτητών και των σπουδαστών, η δημιουργία του Μετώπου Αγώνα Σπουδαστών σε ΑΕΙ και ΤΕΙ, την περασμένη Παρασκευή, από εκατοντάδες αντιπροσώπους 110 Επιτροπών Αγώνα και 17 Συλλόγων, είναι από μόνη της ένα ιδιαίτερα ελπιδοφόρο γεγονός. Η ελπίδα δεν προκύπτει μόνο από τη συγκρότηση μιας συσπείρωσης φοιτητών και σπουδαστών από ΑΕΙ και ΤΕΙ, αναγκαία για την ανασυγκρότηση του κινήματος στο χώρο, αλλά από το γεγονός πως φοιτητές και σπουδαστές αποφάσισαν να οργανώσουν την πάλη τους απέναντι στην πολιτική που εφαρμόζεται, με συγκεκριμένο πλαίσιο πάλης, σύμφωνα με τις σύγχρονες ανάγκες των αυριανών εργαζομένων.

Η δημιουργία του δεν προέκυψε «ξαφνικά», ούτε ήρθε από το πουθενά. Οι συνθήκες στην Ανώτατη Εκπαίδευση, εδώ και χρόνια, είναι συγκεκριμένες, σύμφωνες με τις αποφάσεις της Μπολόνια και τις κατευθύνσεις της ΕΕ και «χτίζουν», βήμα το βήμα, πανεπιστήμια και ΤΕΙ όπου θα αλωνίζουν τα επιχειρηματικά συμφέροντα. Το Μέτωπο, αφήνοντας πίσω τη διαλυτική κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στο φοιτητικό και σπουδαστικό κίνημα από τους εκπροσώπους του δικομματισμού στις σχολές, αποφάσισε να προχωρήσει στην ανασύνταξη.

Η απόφαση, σαφώς, και δεν είναι εύκολη. Παρ' όλα αυτά, τα αγωνιστικά δείγματα γραφής των Επιτροπών Αγώνα στέλνουν, ήδη, μηνύματα αισιοδοξίας. Τα ανοιχτά μέτωπα με την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν είναι λίγα. Σκοπεύει να φέρει νέο «ευέλικτο» νόμο - πλαίσιο, για να περάσει τις αλλαγές που θέλουν οι επιχειρήσεις, έχει δηλώσει ότι θα «ρυθμίσει» το θέμα της ευρωπαϊκής οδηγίας για τα κολέγια... αναγνωρίζοντάς τα, ενώ ετοιμάζει και ένα εθνικό σύστημα πιστοποίησης που θα νομιμοποιεί τα διάφορα πτυχία και πιστοποιητικά που πουλούν εδώ κι εκεί οι έμποροι της γνώσης. Την ίδια ώρα, ο αριθμός των φοιτητών και των σπουδαστών που εργάζονται παράλληλα με τις σπουδές τους αυξάνεται διαρκώς, ενώ λαϊκές οικογένειες στενάζουν, στην κυριολεξία, για να στηρίξουν τα παιδιά τους, όσο μπορούν. Το θετικό είναι ότι η ενότητα των προβλημάτων των μαθητών, των φοιτητών, των σπουδαστών και των εργαζομένων γίνεται αντιληπτή από όλο και περισσότερους. Φαίνεται πια ότι η σφοδρή επίθεση που δέχονται οι φοιτητές και οι σπουδαστές συνδέεται άμεσα με την επίθεση στους σημερινούς εργαζόμενους. Αυτοί που σχεδιάζουν τις αλλαγές στο περιεχόμενο της εκπαίδευσης «βλέπουν μακριά». Βλέπουν ένα μελλοντικό εργαζόμενο «ευέλικτο», χωρίς δικαιώματα, που δε θα σηκώνει το κεφάλι και θα αποδέχεται κάθε επίθεση που δέχεται.

Το γεγονός πως το Μέτωπο τονίζει ιδιαίτερα την ταξικότητα της επίθεσης στην Παιδεία, υπογραμμίζοντας την ανάγκη συντονισμού της πάλης με το ταξικό εργατικό κίνημα, δίνει ακόμα περισσότερη αισιοδοξία και «βλέπει μακριά». Η ισχυροποίηση και μαζικοποίησή του μπορεί και πρέπει να γίνει υπόθεση όλων των φοιτητών και των σπουδαστών, γιατί η πάλη για το δικαίωμα στη μόρφωση, σήμερα, δένεται άμεσα με την πάλη για το δικαίωμα στην εργασία, αύριο.


Γεράσιμος ΧΟΛΕΒΑΣ

Περί... φορολογικής συνείδησης...

Παπαγεωργίου Βασίλης

ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ομολογουμένως το πιο εντυπωσιακό που ακούσαμε αυτές τις μέρες για τις επικείμενες αλλαγές στο φορολογικό και μάλιστα από τον ίδιο τον πρωθυπουργό: Οι αλλαγές θα σκοπεύουν στη δημιουργία... «φορολογικής συνείδησης»!

Ούτε λίγο, ούτε πολύ δηλαδή, μας λένε ότι είμαστε - ως λαός - φορολογικά ασυνείδητος, και το μόνο που κοιτάμε είναι το πώς θα φοροδιαφύγουμε. Το πώς δε θα εκπληρώσουμε τις υποχρεώσεις μας!

Τώρα πώς γίνεται ένας τόσο ασυνείδητος λαός... να επιβαρύνεται - διαχρονικά - με το 90% και πάνω, των φορολογικών εσόδων των κυβερνήσεων, δεν μπαίνουν στον κόπο να μας το αναλύσουν.

Ούτε και το πώς γίνεται αυτοί που συνεισφέρουν τα περισσότερα από όλους να είναι οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι. Προφανώς είναι οι μόνοι που... έχουν λεφτά σε αυτή τη χώρα.

Αντιθέτως οι βιομήχανοι, οι πολυεθνικές και οι εφοπλιστές όχι απλά δε δίνουν, αλλά παίρνουν κι από πάνω, καθότι στις μέρες μας απαιτούνται «κίνητρα» για την ενίσχυση της οικονομικής δραστηριότητας.

Οσο για τη «φορολογική συνείδηση» των κυβερνήσεων (πράσινων και μπλε) δε το συζητάμε καν. Κινείται σε υψηλότατα επίπεδα.

Με το που παίρνουν τους φόρους, το πρώτο που κοιτάζουν είναι πώς θα φτιάξουν σχολεία, νοσοκομεία, παιδικούς σταθμούς, αθλητικά κέντρα για τον κοσμάκη, πάρκα και τόσα άλλα!

Μόνο που τα φτιάχνουν στα λόγια, γιατί στην πράξη με τα δικά μας λεφτά «φτιάχνουν» όλους αυτούς που μας προέκυψαν και ...ευεργέτες, μέσω της υπόθεσης με την «έκτακτη εισφορά» των επιχειρήσεων.

Εν ολίγοις το δούλεμα πάει σύννεφο από όποια πλευρά κι αν το δει κανείς. Και για όποιον αμφιβάλλει... ο προϋπολογισμός έρχεται κι όπως κάθε προϋπολογισμός θα είναι σαφέστατος.


Γρηγοριάδης Κώστας

Το υπουργείο Παιδείας αφορά «ιδίως την αγορά»

Γρηγοριάδης Κώστας

«Η διά βίου εκπαίδευση και η επαγγελματική κατάρτιση είναι αντικείμενο συνεργασίας με τους παραγωγικούς φορείς και τους φορείς της οικονομίας», δήλωσε η υπουργός Παιδείας, μετά τη συνάντησή της με την Εθνική Συνομοσπονδία Ελληνικού Εμπορίου, στο πλαίσιο των επαφών της με διάφορους φορείς. Και δε θα μπορούσε να ήταν κι αλλιώς, αφού η «διά βίου εκπαίδευση» είναι έμπνευση από την αγορά και για την αγορά. Και, βέβαια, όταν μιλούν γι' αυτή δεν εννοούν ... γνωριμία με την ποίηση και τη λογοτεχνία και εμπλουτισμό των γνώσεων στις βασικές επιστήμες, αλλά το να μπορεί κατά καιρούς να μαθαίνει εκβιαστικά ο εργαζόμενος μια νέα τεχνική, κατά προτίμηση εκείνη που έχουν τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή οι επιχειρήσεις. Μάλιστα, σε αυτή τη λογική θέλουν να προσαρμόσουν και όλο το εκπαιδευτικό σύστημα.

Εννοείται, λοιπόν, ότι σε αυτό το μοντέλο, οι «φορείς της οικονομίας» θα είναι αυτοί με τους οποίους θα συνεργαστεί αυτό το υπουργείο, το οποίο μάλιστα τους αναθέτει και ρόλο στην «πιστοποίηση», για να ρυθμίζουν ακόμα πιο άμεσα τι εργαζόμενους θέλουν. «Θεωρούμε ότι το υπουργείο Παιδείας δεν αφορά τους εκπαιδευτικούς αλλά όλη την κοινωνία, ιδίως την αγορά», είπε χαρακτηριστικά ο πρόεδρος της ΕΣΕΕ.

Ο «ανομολόγητος πόθος»...

«Και με τους λιμενεργάτες τι θα κάνετε; Θα τους αφήσετε να κρατούν το λιμάνι κλειστό;», ρωτήθηκε σε συνέντευξή του στην «Καθημερινή της Κυριακής» ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Θ. Πάγκαλος και ανάμεσα σε άλλα απάντησε: «Η επαναδιαπραγμάτευση σε ορισμένα σημεία της σύμβασης ουδόλως αιτιολογεί το κλείσιμο του προβλήτα που ματαιώνει το εξωτερικό εμπόριο της χώρας. Και αυτό πρέπει να το καταλάβουν όλοι, κυρίως όσοι τυχόν έχουν ανομολόγητους σκοπούς, όπως αυτοί που διαβάζω στον ''Ριζοσπάστη'' και την ''Αυγή''. Αν διαπραγματευτικός στόχος των λιμενεργατών είναι να ακυρώσουν τη σύμβαση ή και άλλες ανομολόγητες αξιώσεις, να βρουν το θάρρος να το πουν και να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Διαπραγμάτευση με αδιέξοδους ή ανομολόγητους πόθους δε θα κάνουμε, πόσο μάλλον αν αρχίσει η οικονομία να υφίσταται βαρύτατες συνέπειες». Ο κώδικας επικοινωνίας που έχουν αναπτύξει μεταξύ τους, στο πλαίσιο της «προγραμματικής αντιπολίτευσης» το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και κατ' αντιστοιχία ο Πάγκαλος και η «Αυγή», είναι κάτι που ελάχιστα μας αφορά στην προκειμένη περίπτωση. Αλλά, όταν γίνεται προσπάθεια, με την καλλιέργεια συγχύσεων, να κηλιδωθεί η καθαρότατη θέση του ΚΚΕ, τότε η απάντηση είναι επιβεβλημένη.

... είναι του ΠΑΣΟΚ

Ο Πάγκαλος χρεώνει στον «Ριζοσπάστη» και στο ΚΚΕ «ανομολόγητους πόθους» σε σχέση με το λιμάνι, ξέροντας ότι σπιλώνει το ΚΚΕ, δημιουργώντας συνειρμούς ότι το ΚΚΕ κρύβει την πολιτική του και τις προθέσεις του από το λαό, όταν με τον πιο καθαρό τρόπο και με κάθε ευκαιρία έκανε και κάνει σαφές ότι παλεύει για την ακύρωση της συμφωνίας με την COSCO, για να σταματήσει και να ακυρωθεί κάθε ιδιωτικοποίηση και επιπλέον να γίνουν λαϊκή περιουσία όλα τα λιμάνια, τα καράβια και τα ναυπηγεία, μαζί με τους άλλους στρατηγικούς τομείς της παραγωγής. Η παραπάνω θέση δεν αποτελεί «πόθο» του ΚΚΕ, αλλά τη μόνη φιλολαϊκή πολιτική, κόντρα στους επιχειρηματίες και τα κέρδη τους, που υπηρετεί το ΠΑΣΟΚ, όπως και η ΝΔ που υπέγραψε τη συμφωνία. Αποτελεί στρατηγικό στόχο του Κόμματος, που έχει τέτοια ρεαλιστικότητα και δυναμική, ώστε να αποτελεί σήμερα το μοναδικό ουσιαστικό φόβητρο για τα συμφέροντα που και η «νέα» κυβέρνηση υπηρετεί. Είναι ο μόνος στόχος πάλης που μπορεί να ανοίξει δρόμους στους αγώνες των εργαζόμενων και να δυσκολέψει τα φιλομονοπωλιακά σχέδια του ΠΑΣΟΚ, το οποίο, και στο ζήτημα του λιμανιού, πήρε τη σκυτάλη από τη - στρατηγικά όμοια - ΝΔ. Αντιλαμβανόμαστε ότι η κυβέρνηση και ο αντιπρόεδρός της θα επιθυμούσαν διακαώς να χειριστούν το ζήτημα του λιμανιού χωρίς να έχουν το ΚΚΕ στα πόδια τους, με τους συνδικαλιστές και τις φίλιες πολιτικές εκείνες δυνάμεις που δεν αμφισβητούν τη στρατηγική τους. Αλλά αυτός είναι ο δικός τους μάταιος και ανεκπλήρωτος «ανομολόγητος πόθος»...

Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ
Ποια ελευθερία;

Αφού η προσπάθεια να πείσουν για δήθεν καλύτερη ζωή στον καπιταλισμό αποτυγχάνει, προσκρούοντας πάνω στην ίδια την πραγματικότητα που διαμορφώνεται στα καπιταλιστικά κράτη και ιδιαίτερα στα πρώην σοσιαλιστικά, τα επιτελεία της άρχουσας τάξης στρέφουν την προπαγάνδα ενάντια στο σοσιαλισμό, ρίχνοντας όλο και περισσότερο λάσπη και δηλητήριο για την «ανελευθερία» αυτού του συστήματος. Χαρακτηρίζουν τις πρώην σοσιαλιστικές κυβερνήσεις «αυταρχικές», φτάνουν μέχρι την εξίσωση του κομμουνισμού με το ναζισμό και το φασισμό και ας νίκησε η ΕΣΣΔ και οι λαοί, όχι οι αστικές τάξεις, το φασισμό στον πόλεμο.

Ισχυρίζονται, για παράδειγμα, ότι σε μια καπιταλιστική κοινωνία ο εργάτης μπορεί να επιλέξει. Μπορεί να λέει ελεύθερα την άποψή του για τα πάντα. Προσπερνούν ωστόσο, ως «αυτονόητο» και «αυθύπαρκτο», ότι ο εργάτης, που παράγει μάλιστα ο ίδιος κάθε αγαθό, εξασφαλίζει κάτι μόνο όταν και εφόσον το επιτρέπουν «οι τσέπες του» που, το πόσο άδειες είναι καθορίζεται από τους καπιταλιστές... Ταυτόχρονα, η άρχουσα τάξη και οι πολιτικοί της εκπρόσωποι αποσιωπούν πως, ακόμα και η ποικιλία ή το περιεχόμενο των διαφόρων επιλογών, στον καπιταλισμό, δεν καθορίζονται από την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών, αλλά από τη μέγιστη δυνατή κερδοφορία των ατομικών κατόχων των μέσων παραγωγής. Για παράδειγμα, τα είδη της διατροφής, του ρουχισμού, της ψυχαγωγίας κλπ. που μπορεί να επιλέξει κάποιος, δεν καθορίζονται από την προστασία της υγείας του, την αντιμετώπιση συνεπειών ή κινδύνων λόγω κλιματολογικών ή γεωγραφικών συνθηκών σε μια περιοχή, την ανάπτυξη της κριτικής του ικανότητας, την άσκηση του πνεύματος και του νου -, αφού και να 'χει ελεύθερο χρόνο αδυνατεί να τον αξιοποιήσει δημιουργικά, γιατί του προσφέρουν «καπιταλιστικό εμπόρευμα» ως ψυχαγωγία» - καθορίζονται από το γρήγορο κέρδος του επιχειρηματία.

Τέτοιες, πολύμορφες παρεμβάσεις περί «ελευθεριών» και «δικαιωμάτων» θα πυκνώσουν, ειδικά σε περίοδο κρίσης. Σε περίοδο δηλαδή που η λαϊκή οργή μεγαλώνει και τα αδιέξοδα του συστήματος αποκαλύπτονται. Η αστική τάξη παίρνει τα μέτρα της για να εμποδίσει τη μετατροπή της αγανάκτησης σε οργανωμένη λαϊκή πάλη, για να προλάβει την πολιτικοποίηση και ριζοσπαστικοποίηση των αγώνων των εργαζομένων. Μαρτυρά έτσι την αγωνία της μήπως και η συζήτηση περί «ελευθερίας» στραφεί στην ουσία, ότι η ελευθερία έχει ταξικό περιεχόμενο. Και είναι ανύπαρκτη στον καπιταλισμό, αφού την τσακίζει η εκμετάλλευση. Πόσο ελεύθερος είναι ο άνεργος που δεν μπορεί να ζήσει; Ο εργάτης που διεκδικεί από το αφεντικό κινδυνεύοντας να βρεθεί χωρίς δουλειά; Είναι ελευθερία και δημοκρατία η τρομοκρατία στους τόπους δουλειάς; Οι κίνδυνοι θανάτου από την ανυπαρξία συνθηκών υγιεινής και ασφάλειας; Η καταστολή σε κάθε διεκδίκηση καλυτέρευσης της θέσης του εργαζόμενου;

Η εργατική τάξη πρέπει να εμπιστευτεί την πείρα που καθημερινά εμπλουτίζει. Η ελευθερία η δική της είναι ασυμβίβαστη με την ελευθερία των εκμεταλλευτών της, είναι αντίθετη με αυτή. Γι' αυτό και τα αστικά επιτελεία, ακόμα και στο άκουσμα των όρων ταξική πάλη, ρήξη, ανατροπή, πανικοβάλλονται. Ανησυχούν μήπως οι εργάτες συνειδητοποιήσουν, και οργανωμένοι ως τάξη παλέψουν για την ανατροπή της δικτατορίας του κεφαλαίου, της δικτατορίας των λίγων σε βάρος των πολλών. Γι' αυτό και κάνουν ό,τι μπορούν για να θωρακίσουν την εξουσία της δικής τους τάξης. Μαρτυρούν δηλαδή ότι ο φόβος των εκμεταλλευτών είναι ταυτισμένος με την ελπίδα και την προοπτική των εκμεταλλευομένων. Την προοπτική της οριστικής αποτίναξης του καπιταλιστικού ζυγού.




Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org