Παρασκευή 10 Οχτώβρη 2008
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
«Βρώμικος» καπιταλισμός

Γρηγοριάδης Κώστας

Με αστείες δικαιολογίες και κατασκευή «εικονικών» αποδιοπομπαίων τράγων επιχειρούν οι απολογητές του καπιταλισμού να βγάλουν λάδι το ίδιο το σύστημα για την κρίση που διανύει. Ιδού μια προσφιλής ερμηνεία για τη χρηματοοικονομική κρίση, διά στόματος του προέδρου του ΕΒΕΑ: «Στην Αμερική τα τελευταία 15 χρόνια τα μεγαλοστελέχη των τραπεζών και των χρηματοπιστωτικών οργανισμών δρούσαν ανεξέλεγκτα, με αποτέλεσμα να έχουν βρωμίσει όλο τον κόσμο με αυτά τα σύνθετα παράγωγα προϊόντα», αποφάνθηκε ο Κ. Μίχαλος χτες (στον «Αλφα 9,89»). Προφανώς ο ίδιος και οι ομοϊδεάτες του θα πρέπει να πιστεύουν ότι ο κόσμος τρώει κουτόχορτο και άρα χάφτει το παραμυθάκι για κάτι παλιόπαιδα (golden boys κατά άλλους) που δυσφήμισαν τον καπιταλισμό και τις τράπεζες πουλώντας «τοξικά» προϊόντα σε όλη την υφήλιο. Δε μας λένε όμως πως όλο το σύστημα είχε στηρίξει και στηριχτεί σε τέτοια χρηματοοικονομικά προϊόντα και είχε επιβάλει τη διάδοσή τους. Ξεχνά ο κ. Μίχαλος ότι ήταν η κυβέρνηση της ΝΔ που επέβαλε στα ασφαλιστικά ταμεία να αγοράσουν τέτοια «βρώμικα» σύνθετα παράγωγα (δομημένα ομόλογα), διαφημίζοντάς τα μάλιστα ως σύγχρονα χρηματοοικονομικά προϊόντα που διασφαλίζουν το αρχικό κεφάλαιο... Βρώμικος και σάπιος λοιπόν είναι ο ίδιος ο καπιταλισμός και «παράγωγό» του είναι η κρίση.

Ονειρεύονται αυτοκράτορες

Στη Σαλαμίνα «να κάνουμε ένα μεγάλο άγαλμα του Θεμιστοκλέους, αντίστοιχο, ανάλογο, αν θέλετε - ή περίπου - με το άγαλμα της Ελευθερίας. Και να φαίνεται από το Αιγαίο εκείνος ο οποίος σταμάτησε την επέλαση των βαρβάρων εις την Ευρώπη (...) Πίσω από το Χίλτον υπάρχει ένα άγαλμα ενός στρατηγού μιας χώρας της Νοτίου Αμερικής. Ούτε ξέρω τι έκανε ούτε τι προσέφερε ούτε τι είναι. Δεν τον ξέρει κανείς (...) Και δε βάζουμε δικά μας αγάλματα (...) έχουμε περισσότερους από ογδόντα αυτοκράτορες και δεν υπάρχει το άγαλμα κανενός. Δηλαδή, τι θα μας έκοπτε, κάθε πεντακόσια μέτρα στο δρόμο από το Αεροδρόμιο μέχρι εδώ - που είναι σαράντα πέντε χιλιόμετρα - να έχουμε και έναν αυτοκράτορα (...) τον Ιουστινιανό, τον Ηράκλειο, τον Λέοντα, τον Τσιμισκή, τον Βασίλειο το Βουλγαροκτόνο».

Λογύδριο που ανέπτυξε προχτές στη Βουλή ο πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ. Γ. Καρατζαφέρης, στη γνωστή θεατρινίστικη μανιέρα ενός φτηνού, χοντροκομμένου, δήθεν πατριωτισμού, δηλαδή εθνικισμού. Και ίσως το πιο χαρακτηριστικό όλων για το ΛΑ.Ο.Σ., είναι ότι ο πρόεδρός του - που δηλώνει τηλεοπτικώς ότι τάχα θαυμάζει τους Τσε και Τσάβες - αδυνατεί να αναγνωρίσει τον Σιμόν Μπολιβάρ.

Στη λογική του συμβιβασμού

Αποφεύγει το Βιοτεχνικό Επιμελητήριο Αθήνας να χαρακτηρίσει το προσχέδιο του προϋπολογισμού, με την ανακοίνωσή του προχτές. Κι ας λέει ότι «η κυβέρνηση εξυπηρετεί προτεραιότητες εισπρακτικού χαρακτήρα» κι ας αμφισβητεί τη δυνατότητα υλοποίησής του. Ανησυχεί επίσης για τη μείωση των δημόσιων επενδύσεων. Ανάλογες ενστάσεις και ανησυχίες με αυτές του ΣΕΒ.

Το ΒΕΑ περιορίζεται να μιλήσει... κομψά για «θυσίες δίχως προοπτική». Προοπτική για το λαό και τους βιοτέχνες βεβαίως δεν έχει. Λες και αυτή η κυβέρνηση, ή και η προηγούμενη, και πολύ περισσότερο αυτή η πολιτική που υλοποιείται κάτω από την «ομπρέλα» της ΕΕ, θα μπορούσε να απαιτήσει θυσίες που θα είχαν αντίκρισμα για το λαό και τους βιοτέχνες.

Αλλά αυτή η λογική εξηγεί τη στάση του ΒΕΑ σε μια από τις δυσκολότερες περιόδους για τους αυτοαπασχολούμενους και τους επαγγελματοβιοτέχνες. Αντί να απαιτήσει εδώ και τώρα να σταματήσει αυτή η επίθεση, αντί να πάρει θέση στο πλευρό των μικρών ΕΒΕ και των λαϊκών στρωμάτων που πλήττονται και να καλέσει σε συμμετοχή στο πανελλαδικό κλείσιμο καταστημάτων και στις συγκεντρώσεις στις 13 του Οκτώβρη, ξεμπερδεύει με μια «χλιαρή» ανακοίνωση...

Σχολεία «ντίλερς»!

Πριν από λίγο καιρό, τα υπουργεία Οικονομίας και Παιδείας είχαν ανακοινώσει με «τυμπανοκρουσίες» την έναρξη ενός προγράμματος επιμόρφωσης στις νέες τεχνολογίες για 40.000 γονείς που έχουν παιδιά στο Γυμνάσιο. Πέραν όλων των άλλων, που θα μπορούσε κανείς να του προσάψει για το χαρακτήρα και τη σκοπιμότητά του, το συγκεκριμένο πρόγραμμα επιμόρφωσης με τίτλο «γονείς.gr» υλοποιείται από ιδιωτικές εταιρείες που δραστηριοποιούνται στο χώρο της Πληροφορικής.

Για τη γνωστοποίηση του προγράμματος, το υπουργείο Παιδείας έστειλε εγκύκλιο στα Γυμνάσια, με την οποία καλεί τους εκπαιδευτικούς να διαφημίσουν το πρόγραμμα στους γονείς, ενώ από την πλευρά τους οι εταιρείες που εμπλέκονται «πλευρίζουν» σχολεία, διευθυντές και εκπαιδευτικούς, φτάνοντας στο σημείο να τους τάζουν μίζες (!) για όσους περισσότερους γονείς σπρώξουν στην επιμόρφωση. Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση βάζει τα σχολεία, «ανοιχτά και με το νόμο», να γίνουν «ντίλερς» των εταιρειών. Αυτά και άλλα τερατώδη συμβαίνουν, όταν η εκπαίδευση παραδίδεται στις ορέξεις της αγοράς...

Αποπροσανατολισμός από τους βολεμένους

Παπαγεωργίου Βασίλης

ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ η συζήτηση που έχει ανάψει στα τηλεοπτικά δελτία για το πού πρέπει κανείς να βάλει τα χρήματά του. Είναι οι τράπεζες ασφαλείς; Ποιες επενδύσεις είναι πιο κατάλληλες;

Το ενδεχόμενο να μην έχει κάποιος χρήματα (ή να έχει πολύ λίγα) και να μην αγχώνεται ιδιαιτέρως για όλα αυτά, το έχουν σκεφθεί;

'Η μήπως κρίνουν μόνο από τον εαυτό τους; (Γιατί οι «πρωταγωνιστές» των δελτίων ειδήσεων δε φημίζονται για τη ροπή τους προς τον πένητα βίο).

Ισως πάλι να νομίζουν ότι αυτή η κατηγορία αποτελεί ...μια μικρή κοινωνική μειοψηφία, με την οποία δεν αξίζει να ασχοληθεί κανείς.

Αν είναι έτσι, καλά θα κάνουν να το ξανασκεφθούν και να αναλογιστούν πως ζουν σε μια χώρα που το 20% βρίσκεται κάτω από το όριο φτώχειας.

Και γι' αυτό το 20%, όπως και για πολλούς άλλους, η «κρίση» δεν είναι κάτι που συνέβη πρόσφατα, αλλά μόνιμη και μη αναστρέψιμη κατάσταση.

ΣΤΟ ΜΕΤΑΞΥ ο Γιώργος Παπανδρέου έχει «πάρει σβάρνα» γυμνάσια και λύκεια, υποσχόμενος... «βαθιές τομές στην Παιδεία».

Αν τις εννοεί ...με τσεκούρι ίσως και να έχει δίκιο. Κατά τα άλλα όμως το μόνο στο οποίο μπορεί να βασίζεται είναι η νεαρή ηλικία των μαθητών.

Γιατί ίσως οι 14χρονοι να μη θυμούνται τι ακριβώς γινόταν επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ στα σχολεία (της όποιας κυβέρνησης ήταν υπουργός ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ).

Να μη θυμούνται επίσης τις διώξεις κατά καταληψιών μαθητών, τα ΜΑΤ στις κινητοποιήσεις τους, την υποβάθμιση των σπουδών και όλα τα σχετικά.

Πάντως, εκτός από μνήμη τα παιδιά έχουν και μυαλό κι όταν ακούν για «βαθιές τομές» και παρόμοιες υποσχέσεις γνωρίζουν τι κρύβεται από πίσω...


Γρηγοριάδης Κώστας

Λεηλατούν και πάλι τα αποθεματικά

Στο σκοτάδι κρατάει τους εργαζόμενους και τους ασφαλισμένους η κυβέρνηση για την κατάσταση στα αποθεματικά των Ταμείων τους. Αποκρύπτει σκόπιμα ποια είναι η σημερινή αξία δισεκατομμυρίων ευρώ που ρίχτηκαν όλα τα προηγούμενα χρόνια στο χρηματιστηριακό τζόγο. Είναι όμως πασιφανές ότι μετά την «ένδοξη» τριετία 1999-2002, οπότε, με προπαγανδιστικό σπόνσορα το ΠΑΣΟΚ, έγιναν σκόνη πάνω από 3,5 δισ. ευρώ, και πάλι στη χοάνη του τζόγου έχουν χαθεί δισεκατομμύρια από τις εισφορές των εργαζομένων.

Είναι χαρακτηριστικό ότι συνολικά η κυβέρνηση και η αρμόδια υπουργός Απασχόλησης τηρούν «σιγήν ιχθύος» για τη συνολική περιουσία που έχουν σήμερα τα Ταμεία, ενώ στοιχεία υπάρχουν μόνο μέχρι το τέλος του 2006. Υπενθυμίζουμε μόνο ότι προ μηνών το υπουργείο ανέβαζε την περιουσία των Ταμείων για το καλοκαίρι του 2007 σε πάνω από 30 δισ. ευρώ. Σήμερα πληροφορίες φέρουν την περιουσία αυτή να έχει συρρικνωθεί στα 24 δισ. ευρώ! Το σίγουρο πάντως είναι ότι, σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου, στις 31/12/2006 η αξία των μετοχών και των αμοιβαίων που τα Ταμεία είχαν τζογάρει ανερχόταν σε πάνω από 6 δισ. ευρώ, απ' αυτά 4,752 δισ. ευρώ σε μετοχές και 1,344 δισ. ευρώ σε αμοιβαία. Ποια είναι σήμερα η αξία αυτών των «χαρτιών»; Η κυβέρνηση δεν απαντά. Επίσης, μόνο μέσα στο 2008, πολλές μετοχές έχουν χάσει πάνω από το 80% της αξίας τους, ενώ το σύνολο των μετοχών τη μισή τουλάχιστον κεφαλαιοποίηση που είχαν. Αρα η περιουσία των Ταμείων λεηλατείται για δεύτερη φορά μέσα σε μια δεκαετία.

Για τη λεηλασία υπάρχουν ένοχοι. Είναι η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, που με αλλεπάλληλες νομοθετικές πρωτοβουλίες εξασφάλισαν ώστε το 23% των αποθεματικών να είναι διαθέσιμο για την αναζωογόνηση του χρηματιστηρίου, για την εξασφάλιση τζάμπα χρήματος στο μεγάλο κεφάλαιο. Συνυπεύθυνος είναι και ο ΣΥΝ που, παρά τις φραστικές αντικαπιταλιστικές εξάρσεις του, δεν έχει αντίρρηση για την επένδυση σε επιλεγμένες μετοχές, αλλά και σε «αμοιβαία ειδικού ασφαλιστικού σκοπού»! Είναι οι πλειοψηφίες σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, που υιοθέτησαν τον τζόγο και ψάχνουν άλλοθι στη «διαφάνεια» και στους δήθεν «ελεγκτικούς μηχανισμούς» οι οποίοι πρέπει να επιβληθούν. Τι λένε όμως τώρα όλοι αυτοί για τις μετοχές και τα αμοιβαία; Τι λένε για τους μηχανισμούς ελέγχου και διαφάνειας; Ο,τι έλεγαν και το 2002 μετά τη λεηλασία των 3,5 δισ. ευρώ. Ο,τι επαναλάμβαναν και με τα δομημένα. Ψάχνουν ξανά για μηχανισμούς ελέγχου, για νέες μορφές διαχείρισης του τζόγου. Αλλά δεν κάνουν ούτε βήμα πίσω από την απαίτηση να τζογάρονται τα αποθεματικά, να γίνονται κεφάλαιο για τους επιχειρηματίες. Και στη συνέχεια στο όνομα ότι δεν αντέχει οικονομικά το σύστημα να περικόπτουν ασφαλιστικά δικαιώματα. Να γιατί και σήμερα είναι όλοι τους συνένοχοι.

Οι εξελίξεις αυτές κάνουν επίκαιρο το σύνθημα των ταξικών συνδικαλιστικών δυνάμεων «Φέρτε πίσω όλα τα κλεμμένα», και όχι μόνο τα τζογαρισμένα, αλλά και την απαίτηση να αποσυρθούν, τώρα, τα αποθεματικά από τον τζόγο. Για πλήρη ασφαλιστικά δικαιώματα. Οσο οι εισφορές των εργαζομένων είναι μέσα στο χρηματιστήριο, ανά πάσα στιγμή είναι έρμαιο όχι στην «απληστία» ορισμένων, όπως θέλουν να το παρουσιάζουν οι κυρίαρχες δυνάμεις, αλλά είναι χαμένες από χέρι, από τον αδυσώπητο νόμο του ανταγωνισμού και του κέρδους που υπηρετεί το χρηματιστήριο.


Γιάννης ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ

Ποιος σκοτώνει;

Παπαγεωργίου Βασίλης

«Η παγκόσμια ημέρα πρόληψης των οδικών ατυχημάτων που είναι η 13η Οκτωβρίου, ημέρα Δευτέρα, εάν την παρακάμψουμε, θα μας σκοτώσει!». Αυτό αναφέρει, ούτε λίγο - ούτε πολύ, σε Δελτίο Τύπου που απέστειλε ο δημοσιογράφος Κώστας Πουλιάσης και συντονιστής - όπως δηλώνει - «καμπάνιας για την Παγκόσμια Ημέρα Πρόληψης Οδικών Ατυχημάτων και επίσημο μέλος Ευρωπαϊκής Χάρτας για την Οδική Ασφάλεια», καλώντας μας να ασχοληθούμε με το θέμα...

Του απαντάμε, λοιπόν:

Οι κακοτράχαλοι και γεμάτοι παγίδες δρόμοι της χώρας μας σκοτώνουν και όχι, βέβαια, οι διάφορες «παγκόσμιες μέρες» αν τις παρακάμψει κανείς.

Η ανυπαρξία συντήρησης του εθνικού οδικού δικτύου σκοτώνει. Που αναμένεται να μείνουν ακόμη πιο ασυντήρητοι, καθώς το ταμείο από τις εισπράξεις των διοδίων έχει παραδοθεί πλέον σε δύο μεγάλους κατασκευαστικούς ομίλους, που θα συντηρούν μόνο τους δρόμους ευθύνης τους, που αποτελούν μόλις το ένα δέκατο του οδικού μας δικτύου...

Οι ελλιπείς σημάνσεις, η ανυπαρξία στηθαίων ασφαλείας και φωτισμού από το σύνολο σχεδόν του επαρχιακού οδικού δικτύου είναι αυτά που σκοτώνουν.

Ο νέος ΚΟΚ σκοτώνει, καθώς είναι προσανατολισμένος μόνο σε εισπρακτική λογική και όχι εμπέδωσης συνειδήσεων ασφαλούς κυκλοφορίας...

Και πάνω απ' όλα η παράδοση του οδικού δικτύου στους μεγαλοκατασκευαστές για να βγάζουν κέρδη από τη χρήση τους είναι που σκοτώνει.

Κι όλα αυτά, για τα οποία το «Δίκτυο ευρωπαϊκής οδικής ασφάλειας» δε λέει κουβέντα, είναι θέματα για τα οποία - εμείς τουλάχιστον - γράφουμε κάθε μέρα. Ας απευθυνθεί, λοιπόν, και ο ίδιος σε όσους μας κυβερνούν μέχρι τώρα (είτε ΝΔ είτε ΠΑΣΟΚ), η εγκληματική πολιτική των οποίων έχει φέρει το λαό να ζει και σε καθεστώς οδικής ανασφάλειας κι ας πληρώνει «χαράτσια»...

Μεγάλα λόγια στη λογική της διαχείρισης

Ενα διαφορετικό μέλλον θέλει για τη νεολαία ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, όπως είπε χτες στο ραδιόφωνο της ΝΕΤ ο πρόεδρος του ΣΥΝ Αλ. Τσίπρας. Και για να το έχουν - είπε - «πρέπει να αλλάξει η πολιτική. Πρέπει να πάμε σε βαθιές τομές και ριζικές αλλαγές». Μην τρομάζετε. Εσπευσε αμέσως να δώσει διευκρινίσεις ως προς το τι πρέπει να κάνει μια κυβέρνηση που θα στηρίζει το κόμμα του: «Να αλλάξει το καθεστώς των ελαστικών εργασιακών σχέσεων». Πρόσφατα βέβαια ο Αλ. Αλαβάνος είχε αποσαφηνίσει ότι αναφέρονται σε οποιαδήποτε άλλη μορφή πλην της πλέον διαδεδομένης, της μερικής απασχόλησης. «Να βάλει ζητήματα που έχουν σχέση και με την οικονομική κρίση για το δημόσιο τομέα, για τη σχέση δημόσιου και ιδιωτικού». Τι δηλαδή; Να οριοθετήσουν τα «χωράφια» τους; Μα από μόνη της η παραδοχή πως ο ιδιωτικός τομέας θα συνεχίσει να δρα, εγγυάται την τέτοια λειτουργία του δημοσίου που θα υπηρετεί τα συμφέροντά του και μόνο. «Στις δημόσιες επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας να υπάρχει, στις στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεις, τουλάχιστον δημόσια παρουσία». Στους στρατηγικής σημασίας τομείς να υπάρχει μια παρουσία!

Θλιβεροί. Ακόμα και ως επίδοξοι διαχειριστές του συστήματος.

Διγλωσσία και οπορτουνισμός

Η διγλωσσία των οπορτουνιστών του ΣΥΝ δεν έχει όρια. Αυτή τη φορά «χτύπησε» η Πολιτική Κίνηση του ΣΥΝ στα Ανω Λιόσια. Σε ανακοίνωση που εξέδωσε καταδικάζει και ζητάει την ανάκληση της «ομόφωνης» απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου για την κατάργηση της Κυριακής Αργίας στα καταστήματα του δήμου. Και τι κάνει στη συνέχεια; Κατηγορεί τις Κομματικές Οργανώσεις του ΚΚΕ ότι «πλήττουν την ενότητα του λαϊκού κινήματος διαδίδοντας μέσω συκοφαντικών ανακοινώσεων ότι ο ΣΥΝ συμφωνεί με την κατάργηση της κυριακάτικης αργίας».

Αυτό όμως που εσκεμμένα δε λέει και προσπαθεί να αποκρύψει είναι ότι η ομόφωνη απόφαση του ΔΣ πάρθηκε και με τις ψήφους της δημοτικής παράταξης που στηρίζει. Τι άλλο να πει κανείς; Είναι συνήθης τακτική του ΣΥΝ. Οταν βρίσκεται στις αίθουσες και στα γραφεία των «θεσμών» να συμφωνεί με κάθε αντιλαϊκή - αντιδραστική πρόταση και μετά να βγαίνει στον κόσμο και να το παίζει «επαναστατική» και «αγωνιστική» δύναμη ενάντια σ' αυτά που ο ίδιος ψήφισε! Κι όταν αποκαλύπτονται οι πομπές των οπορτουνιστών και στριμώχνονται, τότε αρχίζουν και κραυγάζουν σε βάρος του ΚΚΕ, για να κοροϊδέψουν τους εργαζόμενους. Μάταιος ο κόπος τους.

Σκορπώντας σύγχυση

«Εμείς δε λέμε ότι θα πεθάνει. Αντιθέτως, λέμε ότι βρισκόμαστε σε μια πάρα πολύ δύσκολη καμπή. Και δε λέμε ότι καταρρέει ο καπιταλισμός κι ότι καταρρέει το σύστημα. Λέμε ότι χρεοκοπεί». Τάδε έφη Αλ. Τσίπρας, πρόεδρος του ΣΥΝ, χτες στο ραδιόφωνο της ΝΕΤ.

Μάλλον δεν έχουν καταλήξει εκεί στην Κουμουνδούρου τι ακριβώς συμβαίνει. Γιατί, με την ίδια ευκολία που προχτές ο Αλ. Τσίπρας έλεγε ότι το σύστημα καταρρέει, σήμερα λέει ότι χρεοκοπεί, αύριο μπορεί να πει κάτι άλλο. Σε δουλιά να βρίσκονται. Ποια δουλιά; Να σκορπάνε σύγχυση σ' αυτούς που τους ακούνε.

Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ
Συνδιαχειριστές και στην κρίση

Με άξονα το χρηματοπιστωτικό σύστημα, όπου και εκδηλώνονται τα κρισιακά φαινόμενα και οι οξυμένες αντιφάσεις του εκμεταλλευτικού συστήματος, κράτη, κυβερνήσεις, κέντρα του μεγάλου κεφαλαίου, τραπεζίτες και άλλοι συνδιαχειριστές φουλάρουν τις αντιλαϊκές μηχανές. Οι παρεμβάσεις τους - με άφθονο ζεστό και δωρεάν κρατικό χρήμα - έρχονται να διασφαλίσουν την «ομαλή» και απρόσκοπτη λειτουργία του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος, την αναπαραγωγή του, την ικανότητα των κεφαλαιοκρατών να απομυζούν παραπέρα τον κοινωνικά παραγόμενο πλούτο, να λεηλατούν σε ολοένα και πιο αναβαθμισμένο επίπεδο τα εισοδήματα, το μόχθο των λαϊκών τάξεων και στρωμάτων.

Ταυτόχρονα και παράλληλα με την κρίση, οι διάφοροι «αριστερούτσικοι» ψάλτες νόμισαν ότι βρήκαν την ευκαιρία να εξαπατήσουν τα λαϊκά στρώματα. Ξεδιάντροπα και χυδαία, οι εν λόγω αγοραίοι «αναλυτές» ...ψυχανεμίζονται και ισχυρίζονται ότι, τάχα, τα πράγματα αλλάζουν προς το ...καλύτερο, ότι αλλάζει ακόμη και ο χαρακτήρας της εφαρμοζόμενης οικονομικής πολιτικής. Γιατί, λένε ότι, τώρα, λόγο στην οικονομία έχει το κράτος. Λες και το κράτος και οι μηχανισμοί του ήταν μέχρι τώρα «ταξικά ουδέτεροι». Αυτήν την παραφιλολογία, αυτές τις απόλυτα ξεκομμένες από την πραγματικότητα και τα λαϊκά συμφέροντα «αντιλήψεις» πλασάρουν το τελευταίο διάστημα και στην Ελλάδα τα κόμματα του ευρωμονόδρομου της υποταγής.

Τέτοιες αντιδραστικές απόψεις - και πολιτική - διακινεί και το ΠΑΣΟΚ στο πλαίσιο και των επεξεργασιών της γερασμένης διεθνούς σοσιαλδημοκρατίας, από κοντά και οι δυνάμεις του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Η όποια «κριτική» τους αφορά μόνο κάποιες από τις πτυχές εκείνες, που όχι απλά δεν ακουμπούν τη ρίζα του καπιταλιστικού συστήματος, αλλά που, αντίθετα, έρχονται να το διασώσουν. Αυτό που προκλητικά απουσιάζει από τις «αναλύσεις» τους, είναι το υποκείμενο της ιστορίας: Η εργατική τάξη, τα φτωχά λαϊκά στρώματα, όλοι όσοι γεύονται τα «καλά» της καπιταλιστικής ανάπτυξης και κρίσης. Αυτό που ξορκίζουν - γιατί θανάσιμα το μισούν! - δεν είναι άλλο παρά οι εργατικοί και λαϊκοί αγώνες, η δυναμική που μπορεί να αναπτυχθεί με ακόμη μεγαλύτερη ένταση και αποφασιστικότητα και σε περίοδο κρίσης του εκμεταλλευτικού συστήματος, όπως η σημερινή.

Η στρατηγική της πλουτοκρατίας δεν αλλάζει με κούφια και ανέξοδα λόγια και «αναλύσεις». Αυτό, άλλωστε, διαμηνύουν με το πλέον κατηγορηματικό τρόπο τα όργανα της ΕΕ, οι κυβερνήσεις, οι κεντρικές τράπεζες και Οργανισμοί της πλουτοκρατίας. Προχτές, για παράδειγμα, η διοίκηση της Τράπεζας της Ελλάδας, στη ρότα των συγκεκριμένων κατευθύνσεων, επανέφερε τη Στρατηγική της Λισαβόνας, δηλαδή τα συγκεκριμένα και επεξεργασμένα μέτρα και διαβαθμισμένους στόχους για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας - επιχειρηματικότητας του κεφαλαίου. Σήμερα, σε συνθήκες κρίσης, η Στρατηγική της Λισαβόνας, όσο ποτέ άλλοτε, είναι το αποφασιστικό εργαλείο για την κλιμάκωση της αντιλαϊκής πολιτικής, που ακουμπάει για τα καλά κάθε πτυχή της ζωής για τα εργατικά - λαϊκά νοικοκυριά.

Αυτά από την πλευρά του κεφαλαίου, των «αριστερών» και «δεξιών» συνδιαχειριστών, είτε στην κρίση, είτε στην «ανάπτυξη». Γιατί, από την πλευρά των εργατών, ο μονόδρομος που προβάλλει είναι η κλιμάκωση των αγώνων για την ολόπλευρη ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών, σε ρήξη και ανατροπή με την εφαρμοζόμενη πολιτική και με το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα.




Διαβάστε στο «Ρ»

Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org