«Αν απειληθεί η Ελλάδα θα είμαστε εδώ!». «Ελλάδα και Γαλλία βάζουν θεμέλια για τη νέα ευρωπαϊκή άμυνα». Αυτά και άλλα γράφονταν και λέγονταν από τα αστικά επιτελεία μετά τη συνάντηση Μητσοτάκη - Μακρόν τον περασμένο Απρίλη, που ανανέωσε τη «στρατηγική συμμαχία» των δύο αστικών τάξεων και σφράγισε την περαιτέρω εμπλοκή της χώρας στα αιματηρά σχέδια, μέσω παζαριών και διενέξεων, των ιμπεριαλιστών.

Από τη «θωράκιση» των ελληνικών και ευρωπαϊκών συνόρων που διατυμπάνιζε ο πρωθυπουργός και τους τσακωμούς με τη σοσιαλδημοκρατία για το ποιος ξεκίνησε τη στρατηγική σχέση, μέχρι τα διάφορα παπαγαλάκια που έκαναν λόγο για «ηχηρά χαστούκια» και «σαφή μηνύματα» στην Τουρκία από τον «ισχυρό ελληνογαλλικό άξονα», ο επικίνδυνος εφησυχασμός έδινε και έπαιρνε.

Λίγους μήνες μετά, τα «χαστούκια» δίνουν τη θέση τους στα φιλικά χτυπήματα στην πλάτη της Τουρκίας από τη Γαλλία, που φαίνεται να είναι ανοιχτή μετά από χρόνια στο ενδεχόμενο πώλησης του γαλλοϊταλικού αντιαεροπορικού συστήματος SAMP/T, ενώ δημοσιεύματα θέλουν τον Μακρόν να προσέρχεται στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ και με άλλα δώρα στη γειτονική χώρα.

Το ίδιο έργο παίζεται και με τις ΗΠΑ με τα «δώρα» Τραμπ στην «πιστή σύμμαχο» Τουρκία, ενώ η στρατηγική συμμαχία των ελληνικών κυβερνήσεων με το κράτος - δολοφόνο Ισραήλ, λόγω και της σύγκρουσής του με την Τουρκία, διαμορφώνει όπως λένε «λεπτές ισορροπίες», ένα «τεντωμένο σκοινί» πάνω στο οποίο καλούν τον λαό να βαδίσει για τα κέρδη του κεφαλαίου.

Οι μύθοι για τις συμμαχίες - «ασπίδα», για τη «στρατηγική αυτονομία της ΕΕ» που αποτελεί δήθεν απάντηση στις ΗΠΑ από τη σκοπιά των λαϊκών συμφερόντων, καταρρέουν ξανά με πάταγο. Απ' όπου κι αν το πιάσει κανείς, οι συμμαχίες της ελληνικής αστικής τάξης, ο στόχος της για αναβάθμιση της θέσης της και των κερδών της που περνά μέσα από την όλο και μεγαλύτερη εμπλοκή στα ευρωατλαντικά σχέδια - κυριολεκτικά γίνεται «τρόπος ύπαρξής» της - αποτελούν παράγοντα που μεγαλώνει την αστάθεια για τον λαό, τον βάζει πιο μέσα στους ανταγωνισμούς που έχουν ανάψει τη φωτιά του πολέμου σε όλη την περιοχή.

Είναι μέσα σε αυτό το πλαίσιο που ορίζουν τα συμφέροντα του κεφαλαίου που ο ένας «κρίκος» της τραβάει τον επόμενο. Τώρα κυβέρνηση και τα άλλα ευρωατλαντικά κόμματα λένε στον λαό ότι η λύση απέναντι στην αναβάθμιση της τουρκικής αστικής τάξης στα ευρωατλαντικά σχέδια βρίσκεται στη βαθύτερη ακόμη εμπλοκή, στο «να δείχνουμε τη χρησιμότητά μας» για τα σχέδια των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ και τη «στρατηγική αυτονομία» της ΕΕ, με ακόμα περισσότερες δυνάμεις εκτός συνόρων, με ακόμα μεγαλύτερες θυσίες για εξοπλισμούς, με 13ωρα, πετσοκομμένους μισθούς και δικαιώματα για να συμβάλει η εγχώρια πολεμική βιομηχανία στον πόλεμο, να διεκδικήσουν μερτικό από τη λεία οι εγχώριοι όμιλοι.

Αυτή είναι η «ασφάλεια» και «σταθερότητα» που εξασφαλίζουν στον λαό το κεφάλαιο, οι κυβερνήσεις και οι συμμαχίες του για την αναβάθμιση της θέσης του και τη μοιρασιά της λείας. Αυτήν τη «σταθερότητα» καλούν τον λαό να ενισχύσει με την ψήφο και με τη στάση του: Είτε «σηκώνει το τηλέφωνο στις τρεις το πρωί» ο Μητσοτάκης, είτε ο Τσίπρας, ο Ανδρουλάκης και όποιος άλλος, στην άκρη της γραμμής θα απαντάνε τα συμφέροντα του κεφαλαίου που τραβάνε τον λαό πιο βαθιά στον πόλεμο, που τον καλούν σε νέες θυσίες για την πολεμική προετοιμασία.

Αυτήν τη «σταθερότητα» πρέπει να αμφισβητήσει τώρα πιο αποφασιστικά, δυναμώνοντας την πάλη του απέναντι στην εμπλοκή, απέναντι στα συμφέροντα του κεφαλαίου που έχουν κορόνα στο κεφάλι τους όλα τα αστικά κόμματα, αξιοποιώντας τις δυσκολίες τους για να περάσει ο ίδιος στην αντεπίθεση.

Στην πάλη αυτή πρωτοστατεί το ΚΚΕ και γι' αυτό η ενίσχυσή του παντού σημαίνει ενίσχυση του αγώνα με αυτόν τον προσανατολισμό. Σημαίνει ότι σε κάθε χώρο δουλειάς, γειτονιά, θα δυναμώνει ο αγώνας ενάντια στην πολιτική που τσεκουρώνει τις ανάγκες του για μισθούς, συντάξεις, Παιδεία, Υγεία και Πρόνοια, για να ταΐζει τη μηχανή του πολέμου. Οτι ακόμη περισσότεροι εργαζόμενοι, αυτοαπασχολούμενοι, νέοι θα αρνούνται να βάλουν τις ανάγκες τους στον «στενό κορσέ» των πολέμων και των κερδών των καπιταλιστών. Σημαίνει ότι σε κάθε περιοχή θα δυναμώνει ο αγώνας για να μη γίνει ΝΑΤΟικό ορμητήριο και στόχος των ανταγωνισμών.

Αυτός ο αγώνας απέναντι στην αστική τάξη προετοιμάζει και διαπαιδαγωγεί ώστε στις μεγάλες καμπές που βρίσκονται μπροστά, ο λαός να μην γίνει θύμα των ανταγωνισμών, αλλά πρωταγωνιστής των εξελίξεων, ανατρέποντας το σύστημα της εκμετάλλευσης.