Τον Νοέμβρη του 2022 υπογράφτηκε η συμφωνία παράδοσης των Ναυπηγείων Ελευσίνας στην αμερικανική ΟΝΕΧ. Είχε προηγηθεί το 2018 ανάλογη τροχιοδεικτική συμφωνία για τα ναυπηγεία της Σύρου, που είχαν επίσης απαξιωθεί, με ευθύνη κράτους και εργοδοσίας. Τη μέρα εκείνη, περίσσεψαν οι δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών και εκπροσώπων της αμερικανικής πολυεθνικής για την «ιστορική συμφωνία».

Πέρα από τη συντριβή των εργασιακών δικαιωμάτων στα δυο ναυπηγεία, αυτό που φάνηκε από την πρώτη στιγμή ήταν ο σχεδιασμός να ενταχθούν στα στρατιωτικά - πολεμικά σχέδια των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, παίρνοντας γενναίο μερίδιο από την πίτα της πολεμικής οικονομίας. Αυτός ήταν άλλωστε ο λόγος που στη συνέχεια εκδήλωσε ενδιαφέρον να επενδύσει και η αμερικανική αναπτυξιακή τράπεζα DFC.

Τα σχέδια αυτά «ωρίμασαν» και άρχισαν να παίρνουν σάρκα και οστά με το νομοσχέδιο για τη μετατροπή της Ελευσίνας σε εμπορικό και στρατιωτικό κόμβο των Αμερικανών, ανταγωνιστικά προς το λιμάνι του Πειραιά, που η λειτουργία του ελέγχεται από την κινέζικη COSCO. Η εμπλοκή των Ναυπηγείων σε αυτά τα σχέδια είναι καθοριστική. Η ιδιοκτήτρια ΟΝΕΧ απέκτησε το δικαίωμα να αναπτύξει λιμενικές και εμπορευματικές υποδομές, μπαίνοντας σφήνα στα κινέζικα συμφέροντα για λογαριασμό των Αμερικανών.

Τώρα, ξανά με τις «ευλογίες» της κυβέρνησης και τη συνένοχη σιωπή όλων των συστημικών κομμάτων, η ΟΝΕΧ αναβαθμίζεται σε πάροχο ...υπηρεσιών επισκευής και συντήρησης του 6ου Στόλου, ενσωματώνοντας ακόμα περισσότερο τα Ναυπηγεία στα πολεμικά σχέδια των ΑμερικανοΝΑΤΟικών. Με τη συμφωνία που υπογράφτηκε την Παρασκευή, οι δυο ναυπηγικές εγκαταστάσεις αναλαμβάνουν μεταξύ άλλων να κρατούν σε πλήρη λειτουργικότητα τις αμερικανικές αρμάδες που επιχειρούν για την ιμπεριαλιστική «ασφάλεια» σε Μεσόγειο και Αφρική.

Σημειωτέον ότι μιλάμε για τον στόλο που είναι επιφορτισμένος με την προώθηση της «ενεργειακής κυριαρχίας» των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή, με την ασφάλεια δηλαδή των αμερικανικών επενδύσεων στην εξόρυξη και μεταφορά Ενέργειας σε όλη τη Μεσόγειο, στην οποία ποντάρει για την αναβάθμισή της και η αστική τάξη στην Ελλάδα.

Να πώς διαπλέκονται τα οικονομικά - ενεργειακά συμφέροντα με τους στρατιωτικούς σχεδιασμούς, με τον λογαριασμό να καταλήγει πάντα στους εργαζόμενους και τον λαό, που τον πληρώνουν με τσάκισμα των δικαιωμάτων τους σε καιρούς ιμπεριαλιστικής ειρήνης, αλλά και με το ίδιο το αίμα τους όταν οι ανταγωνισμοί αγγίξουν το σημείο του πολεμικού βρασμού.

Η μετατροπή των ναυπηγείων σε στρατιωτικές - επί της ουσίας - υποδομές αποτελεί έναν ακόμα κρίκο που δένει τη χώρα και τον λαό με τα ιμπεριαλιστικά σχέδια και τους πολέμους. Από μόνη της αυτή η εξέλιξη μετατρέπει ακόμα περισσότερο τις ναυπηγικές υποδομές σε στόχο στρατιωτικών αντιποίνων από τα αντίπαλα στο ΝΑΤΟ ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα. Η χώρα μας, πέρα από ορμητήριο των ΑμερικανοΝΑΤΟικών, γίνεται τώρα και επισκευαστική βάση για τα πολεμικά τους πλοία, μεγαλώνοντας τους κινδύνους για τον λαό.

Είναι αποκαλυπτική η σιωπή όλων των κομμάτων του ευρωατλαντισμού σ' αυτήν την επικίνδυνη συμφωνία. Για ψύλλου πήδημα στήνουν κάλπικο καβγά, αλλά μπροστά στα μεγάλα για την αστική τάξη και τους συμμάχους της ομονοούν και συμπράττουν.

Αλλωστε, στην περίπτωση των Ναυπηγείων Ελευσίνας έχει αποδειχτεί η συνενοχή όλων για την πορεία απαξίωσης, πριν η αμερικανική πολυεθνική «φορεθεί» ως σωτήρας, ενώ η συμφωνία για τη «διάσωση» των Ναυπηγείων Σύρου έχει την υπογραφή της τότε κυβέρνησης Τσίπρα, που άνοιξε τον δρόμο και διαμόρφωσε πρότυπο για τη συνέχεια. Με άλλα λόγια, Τσίπρας και αμερικανική ΟΝΕΧ είναι γνωστοί από παλιά...

Ο λαός μπορεί τώρα να δει καλύτερα ότι οι αναπτυξιακοί σχεδιασμοί τους πάνε χέρι - χέρι με την ενεργότερη εμπλοκή της χώρας σε σχέδια και ανταγωνισμούς που μυρίζουν μπαρούτι. Κι αυτό συμβαίνει επειδή η ανάπτυξή τους έχει για κριτήριο τα κέρδη του κεφαλαίου. Εκεί βρίσκεται η πραγματική αιτία και για τους πολέμους τους. Μέσα σ' αυτές τις ζοφερές συνθήκες, αποκτά ακόμα μεγαλύτερο νόημα το σύνθημα - κάλεσμα αντεπίθεσης «καμία θυσία για τα κέρδη και τους πολέμους τους».

Η εξέλιξη με τα Ναυπηγεία αποκαλύπτει από τη μια τις τεράστιες παραγωγικές δυνατότητες και από την άλλη τον καταστροφικό χαρακτήρα της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας και της λειτουργίας τους με κριτήριο τα συμφέροντα, τους ανταγωνισμούς και τα κέρδη μιας χούφτας ομίλων. Από αυτήν πρέπει να απαλλαγεί ο λαός, παλεύοντας για ναυπηγεία - κοινωνική ιδιοκτησία, στην υπηρεσία των σύγχρονων λαϊκών αναγκών!