Σχέδια που προετοιμάζουν μια γενικευμένη σύγκρουση, εκτόξευση των πολεμικών δαπανών, μπίζνες και προσαρμογή όλης της καπιταλιστικής οικονομίας στην πολεμική προπαρασκευή, ιμπεριαλιστικά παζάρια γύρω από την Ουκρανία και, για κερασάκι στην τούρτα, σχέδια «μετεξέλιξης της συμμαχίας» και προσαρμογής στα «νέα δεδομένα» των ανταγωνισμών.

Κάθε σημείο της ατζέντας για τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ, που πραγματοποιείται την ερχόμενη εβδομάδα στην Τουρκία, «μυρίζει μπαρούτι» και κινδύνους για τους λαούς, που έχουν ακόμα περισσότερους λόγους να δυναμώσουν την πάλη ενάντια στα ευρωατλαντικά σχέδια, όπου είναι βουτηγμένη η κυβέρνηση για λογαριασμό του κεφαλαίου.

Ο καπιταλισμός έχει περάσει ανεπίστρεπτα στην πολεμική του φάση. Οι αντιθέσεις οξύνονται παντού, αγκαλιάζοντας και το εσωτερικό της ευρωατλαντικής συμμαχίας. Αυτό αποτυπώνεται και στην προετοιμασία της ΝΑΤΟικής Συνόδου, με φόντο τη σύγκρουση με την Κίνα και τους συμμάχους της για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, αλλά και τη νέα κατάσταση που αποτύπωσε ο πόλεμος στη Μ. Ανατολή.

Τα μαχαίρια ανάμεσα στις ΗΠΑ και ισχυρά κράτη - μέλη της ΕΕ βγαίνουν για τα καλά από τα θηκάρια. Οι αντιθέσεις τους απλώνονται σε μια σειρά «διλήμματα» και συμφέροντα που αποκλίνουν: Από το αν προτεραιότητα θα είναι η Ρωσία ή ο Ινδο-Ειρηνικός, μέχρι το πώς θα μοιραστούν τα βάρη των εξοπλισμών και τα κέρδη των νέων χρυσοφόρων συμβολαίων που τους συνοδεύουν. Από το ποιος και πώς μπορεί να κερδίσει από τη «στρατηγική αυτονομία» σε μια σειρά τομείς, μέχρι το πόσο «εξαρτημένη» θα είναι η ΕΕ από τους αμερικάνικους υδρογονάνθρακες.

Οποια κι αν είναι η απάντηση σε αυτά τα διλήμματα των ιμπεριαλιστών, το μόνο σίγουρο είναι πως δεν δίνουν απάντηση από τη σκοπιά των λαών, αλλά τους φέρνουν μπροστά σε νέους μεγάλους κινδύνους. Η ΝΑΤΟική «ασφάλεια και σταθερότητα», που έχουν κορόνα στο κεφάλι τους η κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα, είναι κινούμενη άμμος για τον λαό και τα πραγματικά του συμφέροντα.

Γι' αυτό είναι πρόκληση να πανηγυρίζει η κυβέρνηση για τα 28 δισ. των ΝΑΤΟικών εξοπλισμών που στέλνονται από τη Βαλτική έως την Ερυθρά, ή για τις συμφωνίες με τις ΗΠΑ, τη Γαλλία, το κράτος - μακελάρη Ισραήλ, που μπλέκουν πιο βαθιά τη χώρα στον πόλεμο.

Καλλιεργούν «κουλτούρα φέρετρων» και δεν «κρύβουν λόγια» όταν λένε πως η εμπλοκή είναι όρος γα την κερδοφορία, συνολικά για την αναβάθμιση της αστικής τάξης. Με αυτά στις βαλίτσες της και έτοιμη να πρωτοστατήσει σε κάθε ΝΑΤΟική βρωμοδουλειά, πηγαίνει η κυβέρνηση στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ...

Ολα τα αστικά κόμματα συναντιούνται σε αυτήν την πολιτική: Η «περατζάδα» άλλωστε Τσίπρα, Σαμαρά, Λατινοπούλου και λοιπών τις μέρες αυτές από την αμερικάνικη πρεσβεία, αποκαλύπτει πως η εμπλοκή στα ευρωατλαντικά σχέδια αποτελεί «επικεφαλίδα» του όποιου επόμενου κυβερνητικού προγράμματος, δεδομένο των κοινών δεσμεύσεων στο κεφάλαιο.

Η «ομοφωνία» της εμπλοκής, τα όσα δρομολογεί η επόμενη ΝΑΤΟική Σύνοδος, επιβεβαιώνουν ότι για τον λαό το πραγματικό δίλημμα μπαίνει έτσι: Θα νομιμοποιήσει ή θα ανεχτεί και με την ψήφο του την πολιτική της ΝΑΤΟικής «σταθερότητας», που τον πάει ολοταχώς στην πιο άγρια εκμετάλλευση και στον πόλεμο για τα συμφέροντα του κεφαλαίου;

`Η θα μπει πιο αποφασιστικά στην πάλη, δυναμώνοντας παντού το ΚΚΕ, και στις εκλογές, ώστε σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε γειτονιά να γίνει σύνθημα οργάνωσης και δράσης, σύγκρουσης με το κεφάλαιο και την πολιτική του το «καμία θυσία για τους πολέμους και τα κέρδη των καπιταλιστών»;

Οι ρωγμές στην πάλαι ποτέ «ακλόνητη» ΝΑΤΟική συμμαχία δείχνουν ότι οι ιμπεριαλιστές, οι κυβερνήσεις τους, τα κόμματά τους δεν είναι παντοδύναμοι. Ο λαός έχει τη δύναμη να τους βάλει δύσκολα, να περάσει στην αντεπίθεση.

Σε συμπόρευση με το ΚΚΕ να βαδίσει στον δρόμο της ανατροπής, να κλονίσει τους καπιταλιστές, την εξουσία τους, τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες και να νικήσει. Μόνο έτσι, με την εξουσία και την οικονομία στα δικά του χέρια, μπορεί να σπάσει τον φαύλο κύκλο των πολέμων, των ανταγωνισμών, της εκμετάλλευσης!