Το νέο ...κελάηδισμα του ιδρυτή της εταιρείας που κατασκεύασε το «Predator» (υπηρέτησε ως διοικητής της μυστικής μονάδας τεχνολογίας του στρατού του Ισραήλ) έφερε ξανά στην επιφάνεια αυτό που «ο κόσμος έχει τούμπανο».

Οτι ιδιωτικές εταιρείες προμηθεύουν συστηματικά - και με βάση το αντιδραστικό θεσμικό πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ενωσης - τις κρατικές αρχές με κατασκοπευτικά λογισμικά, οι οποίες τα αξιοποιούν για τους αντιλαϊκούς σκοπούς τους, βάζοντας στο στόχαστρο, πάνω απ' όλα, τον «εχθρό λαό».

Η κυβέρνηση προσπαθεί να κουκουλώσει την υπόθεση και να συγκαλύψει τις ευθύνες της. Τα άλλα συστημικά κόμματα κάνουν πως δεν ξέρουν τίποτα για τον φόνο και καταγγέλλουν την κυβέρνηση ότι έχει καταπατήσει το ...«κράτος δικαίου» της ΕΕ. Ξεπλένουν έτσι όλοι μαζί την ιμπεριαλιστική Ενωση των παρακολουθήσεων και της καταστολής.

Το μπαλάκι των ευθυνών έχει στόχο να κρύψει τη σαπίλα του αστικού κράτους, υπηρεσιών και μονοπωλιακών ομίλων, που λειτουργούν σε αγαστή συνεργασία για τις παρακολουθήσεις, με τη σφραγίδα της πολιτικής και των κατευθύνσεων της ΕΕ.

Αυτό το θεσμικό πλαίσιο έχουν συνδιαμορφώσει όλοι ως κυβέρνηση και αντιπολίτευση, αλλά και με τους εκπροσώπους τους στο Ευρωκοινοβούλιο και τους άλλους μηχανισμούς της ΕΕ. Πρόκειται για ένα πολυπλόκαμο σύστημα από νόμους, κατευθύνσεις και Οδηγίες, με τον μανδύα του οποίου αλωνίζουν μυστικές υπηρεσίες, υπηρεσίες ασφαλείας, κρατικοί κατασταλτικοί μηχανισμοί της ΕΕ και των κρατών - μελών.

Είναι νόμοι, κατευθύνσεις και «βέλτιστες πρακτικές» που υπηρετούν και θωρακίζουν πολύπλευρα την εξουσία και τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου, σε βάρος του λαού, των δικαιωμάτων και των ελευθεριών του.

Η διαμόρφωση αυτού του αντιδραστικού πλαισίου πάει πίσω στη δεκαετία του 1990, όταν οι παρακολουθήσεις χαρακτηρίστηκαν «νόμιμες». Πρόκειται για νόμο που εμπλουτίζεται συνεχώς μέχρι σήμερα απ' όλες τις κυβερνήσεις, με βάση το ανάλογο αντιδραστικό ευρωπαϊκό νομοθετικό οπλοστάσιο!

Μέρος αυτού του οπλοστασίου είναι - για παράδειγμα - η απόφαση άρσης του απορρήτου για λόγους «εθνικής ασφάλειας», η οποία μπορεί να γίνει χωρίς καμία ουσιαστική αιτιολόγηση, με μια απλή εισαγγελική διάταξη που αποστέλλεται στην Αρχή Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών και η οποία δεν χρειάζεται καν να αναφέρει το όνομα του στόχου. Μόνο τον αριθμό της τηλεφωνικής σύνδεσης...

Εργαλείο είναι και ο νόμος που ψήφισαν ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ - ΠΑΣΟΚ τον Αύγουστο του 2019 για τα προσωπικά δεδομένα, και με τον οποίο ενσωμάτωσαν στην ελληνική νομοθεσία την αστυνομική Οδηγία της ΕΕ που καθιστά «νόμιμο» το γενικευμένο και συστηματικό φακέλωμα. Παρόμοια είναι η διάταξη που επιτρέπει στις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας να διατηρούν αρχείο συνομιλιών και μηνυμάτων για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Η υλοποίηση όλου αυτού του αντιδραστικού και επικίνδυνου πλαισίου έχει ως αποτέλεσμα τις εκατοντάδες χιλιάδες άδειες για παρακολούθηση που εκδίδονται από την Εισαγγελία ιδιαίτερα τα τελευταία 15 χρόνια, με επίκληση της «εθνικής ασφάλειας», ανεξάρτητα από το ποιος είναι στην κυβέρνηση. Είναι χαρακτηριστικό ότι από 350 άρσεις απορρήτου που καταγράφονταν το 2003, το 2019 έφτασαν στις 16.000, εκ των οποίων το 80% είναι για λόγους «εθνικής ασφαλείας» και πάντα σε συνεργασία με την ΕΥΠ.

Σωρευτικά την τελευταία δεκαετία έχουν εκδοθεί πάνω από 100.000 άδειες για επισυνδέσεις. Αν υπολογίσει κανείς ότι καθεμιά από αυτές αφορά δεκάδες τηλεφωνικά νούμερα με τα οποία επικοινωνεί ο «στόχος», εύκολα καταλήγει στο συμπέρασμα ότι στο όνομα της «εθνικής ασφάλειας» εκατοντάδες χιλιάδες έχουν πέσει θύματα παρακολούθησης τουλάχιστον μία φορά από το κράτος και τους μηχανισμούς του!

Θυμίζουμε ακόμα ότι με ευθύνη της κυβέρνησης και με την αφωνία όλων των άλλων κομμάτων στην Εξεταστική της Βουλής για τις υποκλοπές θάφτηκε εντελώς η σοβαρότατη καταγγελία του ΚΚΕ για την παρακολούθηση του τηλεφωνικού κέντρου της έδρας της ΚΕ, παρά τα αδιάσειστα στοιχεία που είχε αποκαλύψει το Κόμμα.

Αλλη μια απόδειξη της ταύτισης όλων των συστημικών κομμάτων εκεί που η πολιτική αντιπαράθεση ξεφεύγει από τη «σκηνοθεσία» της αστικής τάξης, των ανταγωνισμών και των συμφερόντων της, με σκοπό να αξιοποιηθεί και στις αντιλαϊκές διεργασίες αναμόρφωσης του πολιτικού σκηνικού.

Η δίκαιη λαϊκή απαίτηση να αποκαλυφθούν και να τιμωρηθούν ποινικά και πολιτικά οι υπαίτιοι φέρνει στην επιφάνεια το επιμύθιο των υποκλοπών: Το «δόγμα» «ουδείς εξαιρείται των παρακολουθήσεων» έχει ένοχο και σκοπό. Είναι το αστικό κράτος και οι μηχανισμοί του, η ΕΕ και οι νόμοι της, που παίρνουν προληπτικά και κατασταλτικά μέσα απέναντι στο ενδεχόμενο κραδασμών και αποσταθεροποίησης της εξουσίας του κεφαλαίου. Αυτή είναι η καρδιά του ζητήματος, που σηματοδοτεί το πού πρέπει να κατευθύνει τη σύγκρουση ο λαός.