Οι προβληματισμοί των αστικών επιτελείων στον απόηχο της Συνόδου Κορυφής για το ότι «το ΝΑΤΟ που ξέραμε μας τελείωσε», οι ανησυχίες για το «ποιο συμμαχικό σχήμα θα το διαδεχτεί» αποτελούν ομολογία ότι η κλιμάκωση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών βρίσκεται μπροστά και θα πολλαπλασιάσει τα προβλήματα, θα κλονίσει τη συνοχή και θα ανοίξει ακόμα περισσότερο τα ρήγματα και μέσα στις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, και ιδιαίτερα στο «ευρωατλαντικό» στρατόπεδο στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ.

Το πραγματικό ερώτημα για τον λαό σε αυτές τις συνθήκες δεν είναι όμως να περιμένει το πώς και με τι σύνθεση, με ποιες συμμαχίες οι καπιταλιστές θα συγκρουστούν με θύματα σε κάθε περίπτωση τους λαούς, για να ξεκαθαρίσουν τους λογαριασμούς των κερδών και των συμφερόντων τους. Αυτά τα συμφέροντα υπηρετεί στο σημερινό σύστημα η εξωτερική πολιτική και γι' αυτό αποτελούν ένα μεγάλο ψέμα όσα πλασάρουν το ΠΑΣΟΚ, ο Τσίπρας και άλλες δυνάμεις για «σοβαρή», «υπεύθυνη» εξωτερική πολιτική που «δεν θεωρεί τη χώρα ως δεδομένο σύμμαχο» κ.λπ. Οχι μόνο γιατί κι αυτοί μοιράζονται τις ίδιες δεσμεύσεις με την κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα, έχουν συνυπογράψει την εμπλοκή στα ευρωατλαντικά σχέδια, αλλά και γιατί πουθενά δεν μπορούν να συναντηθούν τα συμφέροντα της πατρίδας του λαού με την «πατρίδα» του κεφαλαίου.

Το κρίσιμο επομένως για τον λαό, τους εργαζόμενους είναι πώς θα κάνουν αυτές τις δυσκολίες τους μεγαλύτερες, πώς δεν θα στοιχηθούν πίσω από κανέναν καπιταλιστή και ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο, αλλά θα προτάξουν τα δικά τους συμφέροντα, πώς θα τους κάνουν να «μετράνε δυο φορές» πριν πάρουν τις αποφάσεις που τους φορτώνουν νέα βάρη και κινδύνους. Πώς θα δυναμώσουν την πάλη ενάντια στην εμπλοκή, ενάντια στα ευρωατλαντικά σχέδια, για να ξεκουμπιστούν οι ξένες βάσεις, να γυρίσουν πίσω τα στρατεύματα που βρίσκονται εκτός συνόρων. Για να ανοίξει ο δρόμος της αποδέσμευσης απ' όλες τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις με τον λαό στην εξουσία.

Αντίστοιχα ο νέος «εθνικός στόχος» που παρουσιάζουν με μια φωνή όλα τα αστικά κόμματα, αυτός της αναβάθμισης της πολεμικής βιομηχανίας για να πάρουν οι ελληνικοί μονοπωλιακοί όμιλοι κομμάτι από την πίτα της «στρατιωτικής βιομηχανικής επανάστασης» του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, καμία σχέση δεν έχει με τα λαϊκά συμφέροντα. Οταν η κυβέρνηση λέει ότι «είναι όρος εθνικής επιβίωσης» και ευημερίας η στροφή στην οικονομία του πολέμου, εννοούν ότι είναι όρος για την «επιβίωση» και την ευημερία των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων. Οταν λέει η σοσιαλδημοκρατία ότι χρειάζεται «Εθνικό στρατηγικό σχεδιασμό και κοινωνικό συμβόλαιο που θα ορίσει τους στόχους, το κόστος, τη χρηματοδότηση αλλά και το μέρισμα που θα έχει η κοινωνία», εννοούν ότι κρίσιμη είναι η στοίχιση του λαού με τα βρώμικα σχέδια και τους στόχους της αστικής τάξης, που μεταξύ άλλων έχουν ως προαπαιτούμενο τη μετατροπή των χώρων δουλειάς σε «Ειδικές Οικονομικές Ζώνες» πολέμου, καθηλωμένων μισθών, 13ωρων, τη συνέχιση της φοροληστείας και των ματωμένων πλεονασμάτων για να πληρώνονται τα πολεμικά δάνεια και τα «κίνητρα» για τους επενδυτές.

Το πραγματικό ερώτημα για τον λαό επομένως δεν είναι ποια κυβέρνηση θα τον ζέψει στην οικονομία του πολέμου, αλλά το πώς θα ακουστεί ακόμα πιο δυνατά σε κάθε χώρο δουλειάς το «καμιά θυσία» για τα κέρδη και τους πολέμους των καπιταλιστών, πώς θα δυναμώσει ο αγώνας για ΣΣΕ, αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, κατάργηση όλων των αντιλαϊκών φόρων. Πώς θα ανοίξει ο δρόμος για την πραγματική λαϊκή ευημερία, αυτή όπου ο λαός με την εξουσία και την οικονομία στα χέρια του θα παράγει τα πάντα για τις δικές του ανάγκες, αντί να φτιάχνει μέσα καταστροφής για τα κέρδη μιας χούφτας ομίλων.

Αλλά και η συζήτηση των αστικών επιτελείων για την αναβάθμιση της τουρκικής αστικής τάξης στα ευρωατλαντικά σχέδια, όπως αποτυπώθηκε στη ΝΑΤΟική Σύνοδο, δείχνει ότι τα συμφέροντα του λαού είναι «μέρα - νύχτα» με αυτά των καπιταλιστών, της κυβέρνησης και των κομμάτων τους. Γιατί βέβαια το ερώτημα για τον λαό δεν είναι με ποιον τρόπο «θα δείξει τη χρησιμότητά της» για τα αμερικανικά και ευρωενωσιακά σχέδια η Ελλάδα, για το πόσο ταυτίζονται τα συμφέροντα των Ελλήνων εφοπλιστών, κατασκευαστών, τραπεζιτών και βιομηχάνων με τα διάφορα ενεργειακά και άλλα σχέδια στην περιοχή, βάζοντας δηλαδή το κεφάλι πιο βαθιά στον βούρκο των ανταγωνισμών, ούτε το ποιο είναι το κατάλληλο σχήμα για να θυσιαστούν τα κυριαρχικά δικαιώματα των λαών της Ελλάδας και της Κύπρου στον βωμό της ευρωατλαντικής «σταθερότητας» και της αναβάθμισης της αστικής τάξης στην περιοχή. Το πραγματικό ερώτημα είναι το πώς θα δυναμώσει η κοινή πάλη με τον τουρκικό και τους άλλους λαούς της περιοχής ενάντια στα σχέδια των αστικών τους τάξεων, ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, πώς θα ανοίξει ο δρόμος της ανατροπής που θα διαμορφώσει τις προϋποθέσεις για αμοιβαία επωφελείς σχέσεις, πραγματική ειρήνη και ευημερία, που μπορεί να γίνει μόνο ξεριζώνοντας την αιτία των προβλημάτων, τα συμφέροντα του κεφαλαίου και τους ανταγωνισμούς για κέρδη, αγορές, πλουτοπαραγωγικές πηγές.

Τελικά «προβάλλει» το πραγματικό δίλημμα που μπαίνει για τον λαό το επόμενο διάστημα και στην επικείμενη εκλογική μάχη: Είτε να συνεχίσει στον δρόμο των θυσιών χωρίς τέλος για να αναβαθμίσει η αστική τάξη τα συμφέροντά της. Είτε ενισχύοντας παντού το ΚΚΕ, να ενισχύσει τον δικό του αγώνα, της σύγκρουσης με το σύστημα της εκμετάλλευσης και των ιμπεριαλιστικών πολέμων.