Κυριακή 1 Νοέμβρη 2009
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σελίδα 11
ΕΝΘΕΤΗ ΕΚΔΟΣΗ: "7 ΜΕΡΕΣ ΜΑΖΙ"
ΙΣΤΟΡΙΑ
ΜΕΤΑ ΤΟ Β' ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ
Η ταξική πάλη σε διεθνές επίπεδο ανάμεσα στον ιμπεριαλισμό και το σοσιαλισμό

Παρέλαση των βερολινέζικων «Ομάδων Αγώνα» μετά την εξασφάλιση των κρατικών συνόρων της ΓΛΔ, 23 Αυγούστου 1961
Παρέλαση των βερολινέζικων «Ομάδων Αγώνα» μετά την εξασφάλιση των κρατικών συνόρων της ΓΛΔ, 23 Αυγούστου 1961
Υπάρχουν γεγονότα στην Ιστορία, η γνώση των οποίων συμβάλλει στη συνειδητοποίηση αυτού που ο Μαρξ με τον Ενγκελς έγραφαν στο «Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος», ότι: «Η ιστορία των ως τα τώρα κοινωνιών είναι ιστορία ταξικών αγώνων». Που από τη Μεγάλη Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση και μετά απέκτησε χαρακτήρα αγώνα ανάμεσα σε δυο διαφορετικά κοινωνικο-οικονομικά συστήματα, τον καπιταλισμό και το σοσιαλισμό, και που διεξάγεται αδιάκοπα, ανειρήνευτα και λυσσαλέα. Ανεξάρτητα αν δεν παίρνει πάντα το χαρακτήρα ανοιχτού πολέμου. Αυτή η νομοτέλεια γίνεται ακόμη πιο κατανοητή μετά τις ανατροπές των σοσιαλιστικών καθεστώτων στην Ανατολική Ευρώπη και την ΕΣΣΔ. Οχι μόνο γιατί σ' αυτόν τον πόλεμο ο σοσιαλισμός είχε μια προσωρινή ήττα, αλλά γιατί ο ιμπεριαλισμός ακόμη και μετά τις ανατροπές δε σταματά την επίθεση, αν και η απειλή αντικατάστασής του δεν είναι ορατή σε καμιά χώρα. Βεβαίως, τα επιτελεία των καπιταλιστικών κρατών, τα κόμματα των μονοπωλίων, αλλά και διάφορες άλλες δήθεν «αριστερές προοδευτικές δυνάμεις» τύπου ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, οι οπορτουνιστές δηλαδή, εναντιώνονταν στις σοσιαλιστικές χώρες πριν ακόμη την ανατροπή τους (για τον Ελλάδα ο πρόγονος του ΣΥΝ το λεγόμενο ΚΚΕ Εσωτερικού), και προσπαθούσαν πάντοτε από θέσεις στήριξης της αστικής δημοκρατίας να παρουσιάσουν και να εκτιμήσουν ιστορικά γεγονότα, τα οποία σημάδεψαν την πάλη των δύο συστημάτων σε διεθνές επίπεδο. Και τα αξιοποιούν ακόμη και σήμερα από την ίδια σκοπιά, αν και η ίδια η ζωή έχει πλέον επιβεβαιώσει ότι η κοσμογονία δημοκρατίας και ελευθερίας, που προπαγάνδιζαν μετά τις ανατροπές, ως συνέπεια του «τέλους του ψυχρού πολέμου όπως οι ίδιοι εκτιμούσαν», έφεραν θερμούς πολέμους, φτώχεια, δυστυχία και εξαθλίωση, καθολική επίθεση σε κατακτήσεις και δικαιώματα των λαών. Παρ' όλα αυτά συνεχίζουν, για παράδειγμα, να προπαγανδίζουν ότι το «Τείχος του Βερολίνου» διαίρεσε τους λαούς, ενώ η πτώση του για την οποία πανηγύρισαν τάχα θα τους ένωνε. Και τους ένωσε στην εκμετάλλευση. Γι' αυτό πανηγύρισαν. Δεν μπαίνουν καν στον κόπο να αναφέρουν έστω και τα γεγονότα που οδήγησαν σ' αυτό το γεγονός στη Γερμανία. Γιατί τα γεγονότα και μόνο είναι αρκετά για να αποδείξουν ότι ο ιμπεριαλισμός ποτέ δεν έπαψε να δρα με στρατηγική του την ανατροπή του σοσιαλισμού, η δική του δράση ύψωσε το «Τείχος». Μόνο και μόνο για να αποσιωπήσουν την ιμπεριαλιστική αντεπαναστατική δράση, ή αν δεν μπορούν να τη συγκαλύψουν, να επιρρίψουν τις ευθύνες στα σοσιαλιστικά καθεστώτα. Προκειμένου να εμποδιστούν οι λαϊκές συνειδήσεις να κατανοήσουν ότι ο ιμπεριαλισμός είναι αυτός που τα δημιούργησε, αλλά και ότι τέτοια γεγονότα είναι αποτέλεσμα της ταξικής πάλης. Που σημαίνει ότι το σοσιαλιστικό καθεστώς είναι αντικειμενικά υποχρεωμένο να παίρνει όλα τα μέτρα υπεράσπισής του απέναντι στην ιμπεριαλιστική επιθετικότητα.

Αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις παρατεταγμένες στη Φρίντριχστράσε τον Οκτώβρη του 1961. Το έδαφος της ΓΛΔ παραβιάστηκε επανειλημμένα. Με την υποστήριξη, όμως, των σοβιετικών αρμάτων μάχης, αυτές οι προβοκάτσιες σταμάτησαν
Αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις παρατεταγμένες στη Φρίντριχστράσε τον Οκτώβρη του 1961. Το έδαφος της ΓΛΔ παραβιάστηκε επανειλημμένα. Με την υποστήριξη, όμως, των σοβιετικών αρμάτων μάχης, αυτές οι προβοκάτσιες σταμάτησαν
Ετσι και τώρα, με αφορμή τη συμπλήρωση 20 χρόνων από την ανατροπή της σοσιαλιστικής εξουσίας στη Γερμανική Λαοκρατική Δημοκρατία, και το γκρέμισμα του Τείχους - σύνορο ανάμεσα στο Δυτικό και Ανατολικό Βερολίνο στις 9 Νοέμβρη του 1989, οι καπιταλιστές οργανώνουν μια σειρά εκδηλώσεις, για να πανηγυρίσουν την αντεπανάσταση, να στείλουν στους λαούς όλου του κόσμου ένα επικίνδυνο μήνυμα υποταγής στο μονόδρομο του καπιταλισμού. Επιδίωξη των κυρίαρχων είναι να περάσουν στις συνειδήσεις της εργατικής τάξης, του λαού ότι ο καπιταλισμός είναι αιώνιος και αξεπέραστος. Ολ' αυτά τα χρόνια μιλούν για τη «βαρβαρότητα» του σοσιαλισμού και της εργατικής εξουσίας, ακριβώς γιατί κατάργησε την τάξη των καπιταλιστών, γιατί κοινωνικοποίησε τα μέσα παραγωγής, γιατί άνοιξε το δρόμο για να διαφεντεύουν οι λαοί τις τύχες τους χωρίς εκμεταλλευτές. Με λίγα λόγια θα επιδιώξουν να υπερασπίσουν τον καπιταλισμό χτυπώντας το σοσιαλισμό.

Φοβούνται την αντεπίθεση που θα τους σαρώσει

Ο ιμπεριαλισμός χτυπά το σοσιαλισμό για να προστατευτεί από την ανατρεπτική δύναμη των λαών και τώρα και στο μέλλον. Φοβάται το ιστορικό παρελθόν, επειδή φοβάται και σήμερα τη δύναμη της εργατικής τάξης και των λαών. Οι πολιτικοί εκφραστές του κεφαλαίου, όπως και οι οπορτουνιστές γνωρίζουν πολύ καλά πως οι ταξικές αντιθέσεις, οι διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στα μονοπώλια και τους λαούς, δεν καταργούνται. Κάνουν λοιπόν αυτή την ολομέτωπη επίθεση γιατί η πάλη των λαών, η αντίσταση θα δυναμώσει, θα γίνει αντεπίθεση που θα σαρώσει το εκμεταλλευτικό τους σύστημα. Και στα πλαίσια αυτής της διαπάλης τα ιμπεριαλιστικά επιτελεία και οι οπορτουνιστές φροντίζουν, ώστε οι εργατικές, οι λαϊκές νίκες του 20ού αιώνα να θαφτούν, να σβηστούν από την ιστορική μνήμη, αφού αποτελούν πηγή ταξικής συνειδητοποίησης και δύναμη επαναστατικής ανατρεπτικής δράσης. Μόνο έτσι μπορούν να υποτάξουν τους λαούς ολοκληρωτικά. Για να μη σηκώσουν κεφάλι! Αυτό επιχειρούν «γιορτάζοντας την πτώση του τείχους». Επιδιώκουν να «γονατίσουν» κάθε προσπάθεια λαϊκής συσπείρωσης, αντίστασης στην πολιτική και τα επιθετικά σχέδια του καπιταλισμού. Η ανατροπή του σοσιαλισμού δεν αλλάζει στο παραμικρό την ακλόνητη πεποίθηση και πίστη μας στη σοσιαλιστική και κομμουνιστική προοπτική, ως ιστορικής αναγκαιότητας και δυνατότητας.

Μετά τις 13 Αυγούστου του 1961 τα κρατικά σύνορα της ΓΛΔ με το δυτικό Βερολίνο είχαν τεθεί υπό στρατιωτικό έλεγχο, όπως όριζαν τα συμβεβλημένα μέρη του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Οι δυνάμεις της εργατικής Πολιτοφυλακής έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην εφαρμογή αυτών των μέτρων
Μετά τις 13 Αυγούστου του 1961 τα κρατικά σύνορα της ΓΛΔ με το δυτικό Βερολίνο είχαν τεθεί υπό στρατιωτικό έλεγχο, όπως όριζαν τα συμβεβλημένα μέρη του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Οι δυνάμεις της εργατικής Πολιτοφυλακής έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην εφαρμογή αυτών των μέτρων
Ο σοσιαλισμός δεν απέτυχε. Ανατράπηκε, έχασε μια μάχη, αλλά όχι τον πόλεμο. Μπορεί να ανέκοψε προσωρινά την επαναστατική πορεία των οικοδόμων του σοσιαλισμού και του παγκόσμιου εργατικού κινήματος. Αναφωνούσαν τότε οι αστοί και οι διάφοροι απολογητές τους, περί κοσμογονικών αλλαγών που θα απελευθέρωναν την ανθρώπινη δύναμη για να μεγαλουργήσει! Που θέλησαν να επιβάλουν την άποψη πως μια προσωρινή νίκη τους σε μια μάχη σημαίνει ότι κέρδισαν οριστικά τον ταξικό πόλεμο. Τους διαψεύδει η ίδια η δική τους πραγματικότητα. Η απελευθέρωση της δύναμης που θα μεγαλουργούσε ήταν και είναι η αχαλίνωτη επίθεση του χρηματιστικού κεφαλαίου στην εργατική τάξη και τους λαούς της Γης. Η αδίστακτη δράση για την ολοένα στυγνότερη εκμετάλλευση, που, όταν στραγγίζει τον ιδρώτα των ανθρώπων του μόχθου και δεν ξεδιψά, παίρνει το αίμα τους με τους πολέμους που σπέρνει, για να μεγαλώσει την κυριαρχία του. Που, όσο ο πλούτος που παράγουν οι λαοί και τους τον κλέβουν αυξάνεται, τόσο η φτώχεια και η εξαθλίωση οδηγούν σε μετανάστες και πρόσφυγες, σε θάνατο παιδιών από την πείνα, σε θηλιά που σφίγγει ασφυκτικά στο λαιμό των απλών ανθρώπων του μόχθου, πνίγοντας τον αέρα της ζωής τους. Η πιο ασύδοτη ελευθερία των αστών έγινε η πιο αβάσταχτη σκλαβιά των καταπιεσμένων. Και τώρα ξέρουν καλύτερα από ποτέ τι ήταν και για ποιον ο σοσιαλισμός.

Ιστορική ανάγκη και δυνατότητα

Ομως η ιστορική εξέλιξη τραβά μπροστά, παρά τα όποια προσωρινά αντεπαναστατικά πισωγυρίσματα. Γιατί αντεπαναστατικά πισωγυρίσματα δεν έχουμε μόνο στην εποχή μας με την προσωρινή ήττα του σοσιαλισμού. Εμφανίστηκαν και σ' άλλες ιστορικές περιόδους, που η ανθρωπότητα πάλευε να περάσει από μια κατώτερη κοινωνία σε μια ανώτερη. Τα ίδια γνώρισε και ο καπιταλισμός όταν αναμετριόταν με την αντιδραστική φεουδαρχία για να φέρει τη νέα ανώτερη για την εποχή εκείνη αστική κοινωνία. Η γαλλική αστική επανάσταση, ορόσημο στην ιστορική εξέλιξη, ανατράπηκε σε μερικά χρόνια από τότε που έγινε. Αλλά έβαλε τα θεμέλια ώστε να ακολουθήσουν νέες αστικές επαναστάσεις και να επικρατήσει οριστικά η τότε αστική τάξη που ήταν ακόμη προοδευτική. Σήμερα έχει περάσει ολοκληρωτικά και χωρίς επιστροφή στην αντίδραση. Τώρα ο καπιταλισμός είναι ιστορικά ξεπερασμένος. Γυρεύει την αντικατάστασή του. Η κοινωνία, δεν μπορεί, δε γίνεται αλλιώς, θα περάσει στο σοσιαλισμό και στον κομμουνισμό. Οσο και αν πασχίζει η αντίδραση να εμποδίσει την εξέλιξη της κοινωνίας, θα πάει μπροστά. Αλλωστε η εποχή μας ήταν και είναι εποχή περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό. Η υπεράσπιση της προσφοράς του σοσιαλιστικού συστήματος, με αντικειμενικότητα, αποτελεί για τους λαούς δυνατό όπλο στην πάλη κατά του ιμπεριαλισμού, που προσπαθεί να μηδενίσει και να διαστρέψει τις κατακτήσεις του σοσιαλισμού, με προφανή στόχο να αδυνατίσει και να «γονατίσει» κάθε προσπάθεια λαϊκής συσπείρωσης, αντίστασης στην πολιτική και στα επιθετικά του σχέδια. Η ανατροπή του σοσιαλισμού δεν αλλάζει στο παραμικρό την ακλόνητη πεποίθηση και πίστη μας στη σοσιαλιστική και κομμουνιστική προοπτική, ως ιστορική αναγκαιότητα και δυνατότητα. Ο σοσιαλισμός δεν απέτυχε. Ανατράπηκε, έχασε μια μάχη, αλλά όχι τον πόλεμο. Η ιστορία των κοινωνιών δεν είπε ακόμη την τελευταία της λέξη.


Κορυφή σελίδας

Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org