Μπορεί ο τόπος του εγκλήματος να γράφει Adamuz και όχι Τέμπη, οι ομοιότητες όμως ανάμεσα στα δύο σιδηροδρομικά δυστυχήματα βγάζουν μάτι. Κι ας προσπαθούν κάποιοι να κρυφτούν πίσω από τις «διαφορετικές αντιδράσεις» της ισπανικής και της ελληνικής κυβέρνησης, ή να ρίξουν το βάρος σε τεχνικές διαφορές και λεπτομέρειες για να συγκαλύψουν ότι πίσω από τα πολύνεκρα δυστυχήματα κρύβεται η ίδια εγκληματική πολιτική που θυσιάζει την ασφάλεια, ακόμα και την ανθρώπινη ζωή στον βωμό τους κέρδους.

Το χθεσινό αποκαλυπτικό δημοσίευμα του «Ριζοσπάστη» δείχνει τον ένοχο. Είναι η στρατηγική της «απελευθέρωσης» και ιδιωτικοποίησης των σιδηροδρόμων, με κατευθύνσεις και Οδηγίες της ΕΕ, που προωθείται με νόμους των κυβερνήσεων σε όλα τα κράτη - μέλη. Στόχος είναι να επενδυθούν στις σιδηροδρομικές μεταφορές συσσωρευμένα κεφάλαια, με το κράτος να εγγυάται την κερδοφορία τους, διατηρώντας στις περισσότερες περιπτώσεις τον έλεγχο των υποδομών, που η κατασκευή και συντήρησή τους απαιτεί μεγάλες δαπάνες.

Ολη η λειτουργία του σιδηρόδρομου υπακούει στον σιδερένιο καπιταλιστικό νόμο του «κόστους - οφέλους»: Οι υποδομές και η συντήρηση, τα συστήματα ασφάλειας, το τροχαίο υλικό, η ποιότητα των υπηρεσιών, η συχνότητα των δρομολογίων, η κατάργηση ή το άνοιγμα νέων γραμμών. Στη χώρα μας, για παράδειγμα, έμφαση δίνεται στην ανάπτυξη του εμπορευματικού σιδηρόδρομου, ενώ τα επιβατηγά δρομολόγια επικεντρώνονται στη γραμμή Αθήνα - Θεσσαλονίκη, που είναι μάλιστα επιδοτούμενη από το κράτος!

Στην Ισπανία το σιδηροδρομικό δίκτυο είναι υποσυντήρητο και τα κονδύλια του κράτους γι' αυτόν τον σκοπό είναι σταθερά μειωμένα. Για να μοιράζεται η πίτα της «απελευθέρωσης», τη συντήρηση αναλαμβάνουν πολλές και διαφορετικές εργολαβικές εταιρείες, που μειώνουν τα κόστη για να αυξήσουν τα κέρδη τους. Αποτέλεσμα είναι η συνολική υποβάθμιση της ασφάλειας του δικτύου, με κινδύνους που έχουν καταγγελθεί από τους εργαζόμενους αλλά δεν εισακούστηκαν.

Το δίκτυο χρησιμοποιούν εταιρείες - πολυεθνικά μονοπώλια, που λειτουργούν με κριτήριο το κέρδος. Η κατακόρυφη αύξηση των δρομολογίων μετά την «απελευθέρωση» επιβάρυνε κι άλλο τις υποσυντηρημένες γραμμές και όξυνε τα ζητήματα της ασφάλειας. Αλλωστε, η κάλυψη του ισπανικού δικτύου με σύγχρονα συστήματα ασφάλειας δεν ξεπερνάει τον ευρωπαϊκό μέσο όρο (περίπου 13%), παρά το γεγονός ότι η χρήση τους μπορεί να περιορίσει τη συμμετοχή του ανθρώπινου παράγοντα σε αστοχίες και λάθη.

Μέσα σε 13 χρόνια δύο σοβαρά σιδηροδρομικά δυστυχήματα στην Ισπανία, με δεκάδες νεκρούς, επιβεβαιώνουν τις καταστροφικές συνέπειες της «απελευθέρωσης» και της πολιτικής του κέρδους. Το ζήσαμε και στα Τέμπη, που δίκαια χαρακτήρισε έγκλημα ο λαός, παρά τις προσπάθειες της κυβέρνησης και των άλλων κομμάτων της ΕΕ να συγκαλύψουν τις πραγματικές αιτίες και τους ενόχους. Στο φως των όσων αποκάλυψε ο «Ριζοσπάστης», η συνολική κατάσταση στα δίκτυα των δύο χωρών ευθύνεται για το «πάμε κι όπου βγει» και την απώλεια τόσων ζωών...

Προτεραιότητα στην ΕΕ παίρνουν τώρα η στρατιωτική κινητικότητα και η ανάπτυξη των δικτύων με στόχο την ταχύτερη μεταφορά πολεμικού υλικού. Τεράστια κονδύλια, που δεν δόθηκαν ποτέ για την αναβάθμιση του σιδηρόδρομου προς όφελος των λαών, θα δαπανηθούν για την προσαρμογή του στις ανάγκες της πολεμικής προετοιμασίας. Η επιβάρυνση του δικτύου και οι κίνδυνοι για την ασφάλεια εργαζομένων και επιβατών μεγαλώνουν, όσο αυξάνονται τα καμιόνια του πολέμου.

Δεν υπάρχει έγκλημα που να μην μπορεί να κάνει το κεφάλαιο στο κυνήγι του μεγαλύτερου κέρδους. Στο ερώτημα «τι πρέπει να γίνει για να υπάρχει ασφάλεια στις μεταφορές» καμία υπεκφυγή δεν χωράει: Στο στόχαστρο της εργατικής - λαϊκής πάλης να μπει πιο αποφασιστικά η πολιτική του κέρδους, που οδηγεί σε ασφυξία τον λαό επειδή είναι οξυγόνο για το κεφάλαιο.

Αυτό εκφράζει το σύνθημα «τα κέρδη τους ή οι ζωές μας», απέναντι και σε χρεοκοπημένες εκδοχές της ίδιας εγκληματικής πολιτικής, όπως η «επανακρατικοποίηση» των σιδηροδρόμων, που σημαίνει να αλλάξει όνομα ο ιδιοκτήτης, αλλά να συνεχίσει να κάνει κουμάντο το κέρδος.

Προϋπόθεση για σιδηρόδρομο στην υπηρεσία του λαού είναι να ενταχθούν οι σιδηροδρομικές μεταφορές στην κοινωνικοποιημένη οικονομία και στον κεντρικό σχεδιασμό της εργατικής εξουσίας και του κράτους της. Σημαίνει ανάπτυξη του δικτύου με κριτήριο τις ανάγκες του, σε αντίθεση με τον καπιταλισμό, όπου κριτήριο είναι το κέρδος. Εκεί πρέπει να στοχεύει σήμερα η πάλη των εργαζομένων και του λαού για σύγχρονες, ασφαλείς, φτηνές συγκοινωνίες, σε σύγκρουση με την ΕΕ, το κεφάλαιο, τα κόμματά του και το κράτος του. Σ' αυτόν τον αγώνα δίνει όλες τις δυνάμεις του το ΚΚΕ!