Πέντε εργάτριες έφυγαν από το σπίτι τους για το μεροκάματο και δεν επέστρεψαν ποτέ. Κάηκαν ζωντανές σε ένα ακόμα εργοδοτικό έγκλημα, αυτήν τη φορά στη βιομηχανία «Βιολάντα» στα Τρίκαλα. Ενα έγκλημα που δικαίως συγκλονίζει όλη την εργατική τάξη και προσθέτει νέα θύματα στον ακήρυχτο πόλεμο από το κράτος και την εργοδοσία, με το μεροκάματο να μετατρέπεται σε διαρκή αναμέτρηση με τον θάνατο.

Τα στοιχεία δείχνουν ότι κάθε τρεις μέρες τουλάχιστον ένας εργάτης πέφτει νεκρός την ώρα της δουλειάς. Μόνο τα απανωτά περιστατικά της τελευταίας βδομάδας προειδοποιούν ότι τα ακόμα χειρότερα είναι μπροστά: Από τα καζάνια του Περάματος που απείλησαν εκατοντάδες εργαζόμενους και κατοίκους όλου του Πειραιά, μέχρι τους τραυματίες εργάτες σε «ατυχήματα» σε όλη τη χώρα, γίνεται φανερό ότι η εφόρμηση της εργοδοσίας για περισσότερα κέρδη, αξιοποιώντας όλο το αντεργατικό οπλοστάσιο, στάζει αίμα.

Για μια ακόμα φορά η πραγματικότητα κάνει συντρίμμια τους ισχυρισμούς της κυβέρνησης για ...«ρεκόρ μείωσης ατυχημάτων» στους χώρους δουλειάς. Γιατί αν σε ένα εργοστάσιο μπισκότων μπορεί να συμβεί τέτοιας έκτασης έγκλημα, εύκολα μπορεί να σκεφτεί κανείς τι συμβαίνει σε χώρους που είναι και με τη βούλα «κίνδυνος - θάνατος».

Δεν πρόκειται για «μεμονωμένα περιστατικά», ούτε φταίει η «κακιά η ώρα». Είναι το αποτέλεσμα της εκμετάλλευσης που βαθαίνει με κάθε νόμο, με κάθε ρύθμιση και κάθε ευρωενωσιακή Οδηγία, από όλες τις κυβερνήσεις και τα επιτελεία τους. Το στύψιμο της εργατικής δύναμης, η εντατικοποίηση της δουλειάς, το ατέλειωτο «τέντωμα» σε εργαζόμενους και μηχανήματα, η «οικονομία κλίμακας» - όπως λέγεται σε κομψή εργοδοτική διάλεκτο το ότι η ασφάλεια του εργάτη θεωρείται κόστος - αποτελούν την πηγή του κακού.

Η έλλειψη μέτρων Υγείας και Ασφάλειας στην εργασία δεν είναι απλά ένα «τεχνικό ζήτημα», ούτε αποτέλεσμα κάποιας «αμέλειας». Απορρέει από τον ίδιο τον χαρακτήρα της παραγωγής, από το γεγονός ότι σχεδιάζεται με αποκλειστικό κριτήριο το κέρδος. Αυτό είναι που δεν επιτρέπει την αξιοποίηση όλων των σύγχρονων δυνατοτήτων για την αποτελεσματική πρόληψη «ατυχημάτων». Αυτό είναι που «απαγορεύει» ...σπατάλες π.χ. για μέσα ατομικής προστασίας, για οδούς διαφυγής και εξόδους κινδύνου κ.ο.κ.

Η ευελιξία με τα ακανόνιστα ωράρια και τις βάρδιες μέχρι τελικής πτώσης, η γενικευμένη εργολαβική εργασία που δεν επιτρέπει ουσιαστική εκπαίδευση και εξοικείωση με επικίνδυνα αντικείμενα εργασίας, όπως και η ανασφάλεια από τις απολύσεις - ψωμοτύρι που επιβάλλουν «σιωπητήριο» στους χώρους δουλειάς, δεν έπεσαν από τον ουρανό. Είναι στην καρδιά της στρατηγικής του κεφαλαίου για όσο γίνεται πιο φθηνή εργατική δύναμη.

Μόλις πριν από λίγους μήνες μάλιστα η κυβέρνηση ψήφισε το νομοσχέδιο για τη 13ωρη δουλειά, το οποίο προκλητικά βάφτιζε ως «προστασία των εργαζομένων στην πράξη», με γαρνιτούρα κάτι «ενισχυμένες» τάχα διατάξεις για «την Υγεία και Ασφάλεια στην εργασία». Στη διαβούλευση του συγκεκριμένου εργατοκτόνου νομοσχεδίου είχε συμβάλει και η εργοδοσία της «Βιολάντα», που μαζί με άλλους βιομηχάνους των τροφίμων όχι απλά συμφωνούσαν, αλλά απαιτούσαν περισσότερη ευελιξία και διευκόλυνση των απολύσεων.

Οι ξεδοντιασμένες υπηρεσίες της Επιθεώρησης Εργασίας, η μετατροπή της σε «Ανεξάρτητη Αρχή», ώστε να μην λογοδοτεί πουθενά παρά μόνο στην εργοδοσία, δεν είναι αποτέλεσμα απλά κάποιας «αβλεψίας» του κράτους. Αντίθετα, αποτελεί προσαρμογή της στις απαιτήσεις των επιχειρηματικών ομίλων για όσο γίνεται λιγότερα «εμπόδια» στην ανταγωνιστικότητά τους. Είναι αποτέλεσμα της δημοσιονομικής πολιτικής που αντιμετωπίζει ως «περιττές» τις δαπάνες για ουσιαστική στελέχωση των υπηρεσιών ελέγχου μπροστά στην εκτόξευση των πολεμικών δαπανών.

Η δουλειά μέχρι τα βαθιά γεράματα, που έχει σαν αποτέλεσμα η πλειοψηφία των θυμάτων στους χώρους δουλειάς να είναι σε ηλικία που κανονικά θα έπρεπε να έχουν βγει στη σύνταξη, δεν είναι απλά επιλογή μερικών «ιδεοληπτικών». Είναι στρατηγική της ΕΕ και των κυβερνήσεων για να μεγαλώνει η μάζα της εργατικής δύναμης προς εκμετάλλευση και να μικραίνει το «κόστος» της Κοινωνικής Ασφάλισης.

Τι επιβεβαιώνεται λοιπόν; Οτι οι χώροι δουλειάς γίνονται ναρκοπέδια για την εργατική τάξη επειδή έτσι κερδίζει το κεφάλαιο. Γι' αυτό ο αγώνας για να επιστρέφουν οι εργαζόμενοι όρθιοι στα σπίτια τους είναι αναμέτρηση με την ίδια πολιτική που τους θέλει φθηνούς και ευέλικτους, με μισθούς πείνας. Είναι αγώνας ζωής και θανάτου, που δίνεται μέσα από την οργάνωση στα συνδικάτα, με διεκδίκηση για ουσιαστική προστασία σε σύγκρουση με τους δημοσιονομικούς στόχους του κράτους και την κερδοφορία των ομίλων.

Είναι αγώνας που απέναντί του βρίσκει σύσσωμο τον «κορμό» της εκμετάλλευσης: Το κράτος και τις κυβερνήσεις του, την ΕΕ και τη μεγαλοεργοδοσία, το ίδιο το σύστημα της εκμετάλλευσης, που εγκληματεί καθημερινά σε βάρος της εργατικής τάξης. Είναι αγώνας που βάζει στο στόχαστρο το καπιταλιστικό κέρδος!