«Αυτός ο κόσμος δεν είναι για μένα»...

Η σπαρακτική κραυγή των δύο 17χρονων μαθητριών δεν είναι μία ακόμη «είδηση». Δεν είναι ούτε μια «κακιά στιγμή», ούτε «μεμονωμένη» και «ατομική αδυναμία».

Αυτός ο κόσμος, που δεν χωράει τις αγωνίες και τα όνειρα, την ομορφιά και τα νιάτα της συντριπτικής πλειοψηφίας των νέων, έχει όνομα και επώνυμο. Kι ας κάνουν ότι ψάχνουν να τον βρουν διάφοροι «αρμόδιοι» και «ειδικοί» στα πρωινάδικα...

Είναι ο σάπιος κόσμος της εκμετάλλευσης και του κέρδους, των πολέμων και των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων.

Ο κόσμος του σχολείου που εξοντώνει, αντί να μορφώνει.

Σ' αυτόν τον κόσμο, 17χρονα παιδιά αναρωτιούνται αν θα μπορούν να ζήσουν από τη δουλειά τους, επειδή είναι ο κόσμος της εργασίας - σκλαβιάς...

Ο κόσμος που με κυνισμό αποκαλεί «παράπλευρες απώλειες» τους χιλιάδες δολοφονημένους συνομήλικούς τους στην Παλαιστίνη και τις 170 σκοτωμένες «συμμαθήτριές» τους στο Ιράν...

Ο κόσμος που καλλιεργεί «κουλτούρα φέρετρων» και ζητάει θυσίες στους πολέμους «για τ' αφέντη το φαΐ».

Ο κόσμος των σάπιων «αξιών», του ανταγωνισμού και του «πάτα επί πτωμάτων» για να προκόψεις. Του «δίκαιου του ισχυρού» και του «ρεαλισμού» της υποταγής.

Των ατομικών «λύσεων» και των άδειων και κάλπικων προτύπων. Του ρατσισμού και της ανισοτιμίας. Της ναρκω-κουλτούρας και του τζόγου. Της καταστολής και της τρομοκράτησης όποιου σηκώνει κεφάλι...

Ο κόσμος που «κουνάει το δάχτυλο» της «ατομικής ευθύνης» για τα αδιέξοδα που φορτώνει ο ίδιος στις πλάτες των παιδιών και των οικογενειών τους...

Που τους ζητάει να «αναλάβουν την ευθύνη» για όσα το κράτος τούς στερεί: Για τον εκπαιδευτικό και τον ψυχολόγο που δεν έχει το σχολείο, για τον νοσηλευτή που δεν έχει το νοσοκομείο, για το γηροκομείο που δεν υπάρχει.

Ο κόσμος της υποκρισίας και της απάτης, που αναζητεί μια κάπως «υποφερτή» ζωή μέσα στα ανυπόφορα αδιέξοδα του συστήματος, μια λίγο «ανθρώπινη» βαρβαρότητα.

Ας πάψουν λοιπόν οι διάφοροι «ειδήμονες» με τις αναλύσεις τους να ρίχνουν το ανάθεμα στην οικογένεια που δεν πρόλαβε, στη γειτονιά που δεν άκουσε, στο σχολείο που δεν κατάλαβε...

Σκόπιμα αφήνουν απέξω τον πραγματικό ένοχο για τον θυμό και την οργή, την απογοήτευση και τη θλίψη της νεολαίας, μπροστά στα αδιέξοδα που βρίσκει διαρκώς μπροστά της και στο τεντωμένο σκοινί που καλείται να βαδίσει.

Μ' αυτόν τον σάπιο κόσμο δεν μπορεί να τα βάλει μόνος του κανείς. Μπορούν όμως και τα βάζουν μαζί του και να τον ανατρέψουν οι πολλοί! Εκεί βρίσκεται η διέξοδος για κάθε νέο και νέα που προβληματίζεται, θυμώνει, αγωνιά: Στον αγώνα για μια άλλη κοινωνία, που «θα ανθρωπέψει ο άνθρωπος»!

Στον αγώνα αυτό θα βρίσκει κουράγιο κι απαντοχή, φλόγα για ζωή και έμπνευση, δύναμη και απόφαση για σύγκρουση με όλες τις δυσκολίες. Με τη δύναμη της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης, της κοινής προσπάθειας και της άμιλλας για έναν ανώτερο σκοπό.

Με το «εμείς» να υψώνεται πάνω απ' το «εγώ». Με τη σιγουριά και την αυτοπεποίθηση που δίνουν η γνώση και η επιστήμη, όταν μπαίνουν στην υπηρεσία των πιο πρωτοπόρων σκοπών. Τη δύναμη της μεγάλης Τέχνης που ιχνηλατεί το μέλλον, «το ωραίο, το μεγάλο και το συγκλονιστικό».

Για τον νέο κόσμο που θα χωρέσει επιτέλους όλες τις ανάγκες των «από κάτω», των δημιουργών αυτής της ζωής, των εργαζομένων και των παιδιών τους. Μια ζωή «στο μπόι των ονείρων και των ανθρώπων», που αξίζει να ζεις.