Σάββατο 15 Απρίλη 2000
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σελίδα 4
Aπό μέρα σε μέρα

«Παγκοσμιοποίηση» και λαϊκή πάλη

Γιατί μια διαδικασία που ξεκίνησε ταυτόχρονα με τη γέννηση του καπιταλισμού, οι διάφοροι θεωρητικοί, δημοσιολόγοι, πολιτικοί, τη σερβίρουν για ολόφρεσκο φρούτο που τάχα τώρα μαθαίνουν τις «γεύσεις του»; Η ένταση των φαινομένων του σε συνθήκες ανάπτυξης και επίθεσης του ιμπεριαλισμού ήταν δεδομένη και αναμενόμενη. Γιατί τότε όλοι παριστάνουν πως έπεσαν σε «καινούρια γη» και τάχα ψάχνουν τρόπους προσαρμογής σε «άγνωστο περιβάλλον»;

Γιατί της βρήκαν όνομα και τη βάφτισαν «παγκοσμιοποίηση» για να ξεχαστεί πως είναι φαινόμενο πασίγνωστο, που στα σπλάχνα του περιέχει ταυτόχρονα, όσο φουντώνει και δυναμώνει, τους νεκροθάφτες του ίδιου του εκμεταλλευτικού συστήματος; Ο πολύς Χ. Κίσινγκερ πριν από λίγα χρόνια τούς έστειλε να ξαναδιαβάσουν το Κομμουνιστικό Μανιφέστο και να δουν το τι ακριβώς εννοούν οι Μαρξ και Ενγκελς με εκείνη τη φράση που όλοι τάχα ξέρουν απ' έξω και ανακατωτά: «Ενα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη...». Γιατί δεν έκαναν τον κόπο να ρίξουν μια ματιά να δουν, ποιο είναι αυτό το «φάντασμα» αντί να σπάνε τα καλοχτενισμένα κεφάλια τους, να ξαναορίσουν το τάχα πρωτοφανέρωτο φαινόμενο;

Ηαπάντηση είναι πως δεν είναι χαζοί ούτε αδιάβαστοι. Μάλλον ο Χ. Κίσινγκερ στον πανικό των ημερών (ήταν η εποχή της μεγάλης χρηματιστηριακής κρίσης) έκανε την γκάφα και κάρφωσε «το εμπάργκο» που όλοι ξέρουν αλλά κανένας δε θέλει να ομολογήσει. Δηλαδή το γεγονός πως η διεθνής ασύδοτη δράση του κεφαλαίου πρέπει να εμφανίζεται σαν αναπόφευκτος μοναδικός δρόμος και οι λαοί σαν σειρά αυτοκινήτων σε ώρες μεγάλης αιχμής, να είναι υποχρεωμένοι, να περάσουν μόνο από αυτόν και τους... «κανόνες του».

«Κανόνες» που γαρνιρισμένοι με διάφορα ανιστόρητα ιδεολογήματα όπως αυτό της τάχα «ελεύθερης αγοράς», στόχο έχουν να στεριώνουν την κυριαρχία των πολυεθνικών μονοπωλίων καταδικάζοντας το «85% των επιβατών να συνωστίζεται σε άθλιες συνθήκες» όπως τόνισε ο Φ. Κάστρο στη συνδιάσκεψη των 133 φτωχών χωρών που γίνεται αυτές τις μέρες στην Αβάνα.

Τα μεγάλα μονοπώλια και οι άνθρωποί τους όπου Γης καθώς και τα διαμορφωμένα εργαλεία τους παρέμβασης (π.χ. Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Παγκόσμια Τράπεζα κ.ά.) τη δουλιά τους κάνουν. Είτε αυτή που υπαγορεύεται από την αρπαχτική φύση τους (μονοπώλια), είτε αυτή που προκύπτει από τον ειδικό ρόλο τους (πολιτικοί αλλά και διαμορφωμένοι διεθνείς οργανισμοί που στόχο έχουν να προωθούν στην πράξη τις επιθυμίες - ορέξεις των μονοπωλίων).

Ομως η δουλιά των λαών βρίσκεται σε εντελώς αντίθετη κατεύθυνση.

Βρίσκεται όχι μόνο στην ανυπακοή και στην αμφισβήτηση του «δρόμου» των μονοπωλίων, όπως και να ονομάζεται, για να παρουσιάζεται μοναδικός, αλλά και στην οικοδόμηση του πραγματικά καινούριου δρόμου με βάση τα συμφέροντα των λαών.

Πριν από λίγους μήνες στο Σιάτλ, οι μαζικές κινητοποιήσεις έδειξαν πως ακόμα και στην καρδιά του ιμπεριαλισμού ο λαός όχι μόνο δε θέλει να «φάει τη σούπα» αλλά ούτε να τους αφήσει να την ετοιμάσουν. Ανάλογες διαθέσεις δείχνει και τώρα στην Ουάσιγκτον παρά την αστυνομική τρομοκρατία. «Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει...».


Παύλος ΑΛΕΠΗΣ




Διαβάστε στο «Ρ»
Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org